Ανασκόπηση 2025: Classic / Heavy / Power Metal

Helloween - Giants & Monsters

Τέσσερα χρόνια μετά το άλμπουμ που σφράγισε τη μεγάλη επιστροφή, οι Helloween δίνουν το δεύτερο αυτής της περιόδου τους. Ξεκάθαρα πια, μπαίνει η σφραγίδα ότι αυτή είναι μια περίοδος της μπάντας και όχι μια εφήμερη φάση, γρήγορης επιτυχίας που στηρίζεται αποκλειστικά στη νοσταλγία. Κάνουμε focus σε τούτο πρώτα γιατί, αν και δεν είναι φρέσκο νέο μέχρι και live τους είδαμε (μεγάλη εμπειρία), πεινούσαμε για ενωμένους Helloween μια ολόκληρη ζωή. Το "Giants & Monsters" ξέρει τι θέλουμε από αυτούς, ξέρει πως να το παρουσιάσει και πως να ακουστεί για να μας κερδίσει. Έχει σημεία αναφοράς στην πορεία των Γερμανών, την κοινή και τις μεμονωμένες τους, είναι πιασάρικο, δυναμικό και μελωδικό, χαρούμενο και συγκινητικό, είναι Helloween και τιμά το όνομα αυτό στο απόλυτο.

Rage - A New World Rising

Δεύτερη νιότη περνάνε οι Γερμανοί power metallers, με τον Peavy Wagner να έσει βρει τον τρόπο να κρατά την Rage μανιέρα φρέσκια ακόμη και μετά από παραπάνω από 20 άλμπουμ. Αφουγκραζόμενοι τις τάσεις τις εποχής, πάντοτε με ένα φλερτ προς τον speed/thrash ήχο, αλλά με ξεκάθαρη τη δημιουργική τους σφραγίδα, δείχνουν τον καλλιτεχνικό δρόμο για άλλες μπάντες με τόσα χιλιόμετρα στο ενεργητικό τους, ώστε κι εκείνες να παραμείνουν τόσο δημιουργικά ακμαίες κι ενδιαφέρουσες έπειτα από τόσες δεκαετίες δισκογραφίας.

Dirkschneider & The Old Gang - Babylon

Σε αυτό το spinoff τα προσωπικής του καριέρας, ο βετεράνος Γερμανός μουσικός συνεργάζεται ξανά με παλιούς του συνοδοιπόρους από την εποχή των Accept, προσφέροντας μας ένα άκρατα μελωδικό και στακάτο δημιούργημα ποιοτικού hard & heavy. Αναπολώντας εποχές "Russian Roulette" αλλά και των πρώτων UDO άλμπουμ, το "Babylon" αποτέλεσε μια ουσιαστική εναλλακτική της σύγχρονης πορείας των UDO, δείχνοντας πως το ‘80s heavy κρύβει ακόμη συγκινήσεις, αν παιχτεί σωστά και με ψυχή.

Pagan Altar - Never Quite Dead

Σχεδόν δέκα χρόνια μετά το χαμό του ιδρυτικού τους μέλους Terry Jones και οκτώ έπειτα από το μεταθανάτιο "The Room Of Shadows", οι Pagan Altar ανασυγκροτούνται. Στο πλαίσιο του καλλιτεχνικού οράματος του γιού του Terry, Alan, αλλά και στη δυνατή επιστράτευση του Brendan Radigan, οι Pagan Altar συνεχίζουν την σεβαστή πορεία τους που προσεγγίζει πλέον τα πενήντα χρόνια με τον καθ’ όλα ταιριαστό τίτλο "Never Quite Dead". Ο σχεδόν 70s prog ήχος της κιθάρας αγκαλιάζει αυτό το μοναδικό ήχο των Pagan Altar που βρίσκεται πάντα κάπου μεταξύ doom και παραδοσιακού heavy metal ανυψώνεται στο "Liston Church", ενώ το εντυπωσιακό "Kismet" κλείνει το δίσκο και φέρνει στο μυαλό κλασσικούς Zepelin και κάτι που κάποιος θα το ονόμαζε doom aor. Μια ομορφιά.

Helstar - The Devil's Masquerade

Οι Helstar συνεχίζουν να τιμούν το US power metal σαράντα χρόνια τώρα. Με τα διαλείμματα και τα δισκογραφικά τους κενά μεν, αλλά είναι ακόμα εδώ να υπηρετούν τον ήχο που βοήθησαν να καθιερωθεί. Με μια συμπαγή παραγωγή, που τους δίνει το μέσο που χρειάζονται για να αναδείξουν το μουσικό τους όραμα, speed και heavy κιθάρες, σκοτεινό περιβάλλον και έναν James Rivera να παραμένει εξαιρετικός, οι Helstar στο "The Devil's Masquerade" παραδίδουν ένα ακόμα ποιοτικότατο άλμπουμ που σέβεται το παρελθόν τους αλλά ταυτόχρονα στέκεται στο σήμερα με το μουσικό του άρμα.

Black Sword Thunder Attack - Black Sword Thunder Attack

Δεν είναι μόνο η φετινή ένδοια στον επικό ήχο, ακόμα και αν είχε υπάρξει πλούσιος, πάλι θα ξεχώριζαν. Πάλι θα στέκονταν ψηλά. Βρήκαν τη χρυσή τομή μεταξύ των έργων του William Tsamis, ρούφηξαν την ενέργεια τους όσο περισσότερο μπορούσαν και μας την πρόσφεραν πολλαπλάσια. Πέρασε κάμποσος καιρός από την κυκλοφορία του δίσκου και αυτό που φάνηκε τότε ως σιγουράκι, εξελίσσεται σε άφθαρτο έργο τέχνης.

Century - Sign Of The Storm

Όταν μιλάμε για πραγματικό, αγνό heavy metal στην τρέχουσα δεκαετία, δεν πρέπει να κοιτάξουμε πολύ παραπέρα από τους Century. Η πόρωσή τους προέρχεται εμφανώς από τον προηγούμενο αιώνα και στο δεύτερο δίσκο τους, "Sign Of The Storm", οι Century συνεχίζουν με απόλυτη πίστη του Heavy Metal με κεφαλαία οράματος. Από τους Gotham City στους Heavy Load, οι αναφορές των Century είναι ευθείες μα και φρέσκες, εμποτισμένες με λατρεία στην κιθάρα και αυτή τη Σουηδική τρέλα που επανέφερε την λατρεία στο παραδοσιακό metal ξανά στη ζωή τις τελευταίες δύο δεκαετίας. "Sacrifice", "Necromancy", ηρωισμοί, μεηντενισμοί και επικίλες ρανίζουν το νέο τους δίσκο που είδαμε και ζωντανά με ανοιχτό το στόμα.

Vigilhunter - Vigilhunter

Μπορεί το εξώφυλλό του να παραπέμπει σε ποζεριά ή synthwave αισθητική, το περιεχόμενο όμως του ομώνυμου ντεμπούτου των Vigilhunter είναι ατσάλινο και πεισματάρικα power μέχρι το μεδούλι. Όσοι είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε την τεράστια φωνή του Ιταλού Alex Panza στο πλευρό του σχήματος του Jack Starr, αναζητήσαμε και τις προσωπικές του δουλειές. Αυτός ο δρόμος μας έφερε στο παρμπρίζ των Vigilhunter. Πρώιμες δουλείες των Queensryche (με έμφαση το "Rage For Order") έρχονται στο μυαλό σε συνθέσεις όπως τα "Disconnected" (εντάξει ίσως και στους Fates Warning) και "Titan Glory", ενώ σε άλλα σημεία τα sleaze περάσματα φέρνουν στο μυαλό πρώιμους, πιο μεταλλάδες Skid Row και Motley Crue. Πεντανόστιμο.

Tower - Let There Be Dark

Σκοτείνιασαν στον τρίτο δίσκο τους οι Αμερικάνοι και τους βγήκε σε καλό. Η αρτιότερη κυκλοφορία τους έως τώρα, μία επική ροκ σύνθεση ανάμεσα στις καλύτερες της χρονιάς και η Sarabeth ως παθιασμένη ιέρεια να μεταφέρει το μήνυμά τους ολούθε. Δίχως περιττή στιγμή ή νότα, κάνουν άλμα μεγάλο προς τα μπρος, ικανό να τους μετατρέψει από ελπιδοφόρα σε απαραίτητη μπάντα. Δύναται να παίζει καθημερινά, όλη μέρα, και πάλι θα ακούγεται γαμάτο. Επειδή τέτοιο είναι.

Dolmen Gate - Echoes Of Ancient Tales

Δεύτερος δίσκος και μάλλον κάτι ποτίζονται οι δεύτεροι δίσκοι, αφού και οι Πορτογάλοι Dolmen Gate ασφαλτοστρώνουν ατσάλι τα γκαλντερίμια των χαμένων, μυθικών κόσμων τους στο "Echoes Of Ancient Tales". Αν ο κόσμος δεν ήταν τόσο βαθιά πατριαρχικός, σίγουρα στη μυθολογία και παγανιστική παραμυθολογία θα είχαμε περισσότερες ηρωικές ιστορίες με θηλυκότητες να πρωταγωνιστούν, και κατ’ επέκταση στις μέρες μας και στο heavy metal να τραγουδιούνται. Η Ana όπως και πολλές άλλες σύγχρονες της, έρχονται να τσακίσουν αυτή την ντροπιαστική ιστορική συγκυρία με τη στεντόρεια φωνή της, που δίνει άλλη διάσταση στο επικό doom heavy των Dolmen Gate. Δεν έχεις κομμάτια να διαλέξεις, μα το "Souls At Sea" ας πούμε πως αρκεί στα εννέα του λεπτά να σε ταξιδέψει σε κόσμους αλλόκοτους, για να σε αρπάξει στις φάπες το "The Maze". Και το δέος δεν έχει τελειωμό.

Teaser Sweet - Night Stalker

70s μελωδικό hard rock και protometal με την όμορφη φωνή της Therese Dambeg και πολύ γλυκές κιθάρες. Ναι, οι επιρροές τους είναι ξεκάθαρες και σε κάθε κομμάτι παρούσες, διακριτές κι αναγνωρίσιμες, αλλά από τη στιγμή που η μουσική έχει ιδέες, σωστό ήχο και υλοποίηση λίγο μας νοιάζει το πόσο πρωτότυποι είναι. Υποθέτω ότι και τους ίδιους τους Σουηδούς δεν είναι αυτό που τους απασχολεί απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, αλλά το πώς θα γράψουν ωραία τραγούδια. Ε, τέτοια γράφουν.

Wytch Hazel - V: Lamentations

Η πέμπτη ολοκληρωμένη δουλειά των Βρετανών είναι ακριβώς όπως την περιμένει οποιοδήποτε οπαδικά προσκείμενο στον ήχο. Και λέω στον ήχο γιατί θεωρώ δεδομένο ότι όποιο στέκεται στο κλασικό heavy και hard rock σύμπαν είναι από απίθανο έως εντελώς περίεργο να μην είναι εξοικειωμένο με τη μουσική των Wytch Hazel. Ειδικά το, "III: Pentecost", ήταν τόσο σπουδαίο που νομίζω ότι κατάφερε να φτάσει παντού. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι τέτοια άλμπουμ στήνουν ταυτόχρονα μεγάλες προσδοκίες αλλά και πολύ σφιχτά πλαίσια, είτε υπαρκτά είτε στην ψυχοσύνθεση του δημιουργού, που συχνά εγκλωβίζουν το μέλλον τους. Έτσι, αν και το "V: Lamentations" είναι ένα καλό άλμπουμ ακούγεται κάπως δεμένο σε μια προϋπάρχουσα σταθερή φόρμα. Για κάποια αυτό δε θα είναι καθόλου πρόβλημα, αλλά σίγουρα δε θα προκαλέσει το σοκ που προκάλεσαν πέντε χρόνια πριν.

Fer De Lance - Fire In The Mountainside

Οι Fer De Lance επιστρέφουν κι αυτοί με τον δεύτερο ολοκληρωμένο δίσκο τους, χαλούν όμως λιγάκι την παράδοση των προηγούμενων δεύτερων κυκλοφοριών αφού το πρώτο, "The Hyperborean", στέκει αεικίνητο κι ανίκητο. Παρ’ όλα αυτά, το "Fires On The Mountainside" διατηρεί τη δική του γλύκα, τη δική του αίγλη επικού heavy metal. Με ίσως μεγάλη του κορυφή το "Children Of The Sky And Sea", ο νέος δίσκος των Fer De Lance επιδιώκει δύσκολο έργο και κάνει ένα ταξίδι σε βουνά και θρύλους άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο γνωστά. Εκεί που εκρήγνυται το ηφαίστειο του εξωφύλλου, είτε ο κόσμος τελειώνει, είτε ανοίγει η πύλη προς ένα ένδοξο παρελθόν.

Lord Vigo - Walk The Shadows

Είναι αρκετά μόδα και θέμα των καιρών μας, η στροφή στους gothic ήχους που όμως συνδέονται στενά με το heavy metal. Συνηθέστερα το βρίσκουμε στο doom, όμως και το heavy metal έχει τις στιγμές του, και αυτή τη φορά οι Ιταλοί Lord Vigo ακολουθούν αυτή την οδό. Βετεράνοι στα metal χωράφια, οι Lord Vigo κυκλοφορούν τον έκτο δίσκο τους, "Walk In The Shadows", και πραγματικά αυτό κάνουν - το goth ‘n’ roll βασιλεύει μέσα σε ξεκάθαρο παραδοσιακό metal - οι ήχοι των synthesizers μπλεγμένοι με τις lead κιθάρες του "Through A Glass Darkly" θυμίζουν παράλληλα 69 Eyes και early 80s heavy. Μπορεί οι κυκλοφορίες να μην έφτασαν για ολόκληρη πεντάδα νυχτερίδων φέτος, αλλά οι Lord Vigo κρατούν την «βαριά» goth σημαία ψηλά.

Lady Beast - The Inner Alchemist

Ψυχωμένο heavy metal, με μια frontwoman που ακούγεται σαν το χαμένο πνευματικό παιδί του Ronnie James Dio. Κοφτερές κιθάρες που περνούν από το US μέχρι το Γερμανικό power, ήχος true, αυθεντικός, στιβαρό rhythm section που κρατάει το σύνολο δεμένο και πάνω απ' όλα αστείρευτη αγάπη για τους Iron Maiden. What's not to like! Το άλμπουμ ακούγεται από την αρχή ως το τέλος και έρχεται εύκολα και συχνά το repeat. Ναι, δε φέρνει κάτι καινούργιο στον ήχο, αλλά αυτό που φέρνει το κάνει πολύ καλά.

Wings Of Steel - Winds Of Time

Παρά το νεαρό της ηλικίας τους, αν υπήρχε ένα συγκρότημα που θα μπορούσε να συνοψίσει ολοκληρωμένα το πνεύμα πληθώρας πτυχών του heavy metal της δεκαετίας του ογδόντα, αυτό είναι σίγουρα οι Wings Of Steel. Δεύτερος δίσκος το "Winds Of Time" και φαίνονται δυνατότεροι, πιο τρελοί και πιο ωριμασμένοι από τον πρώτο - με μια σκηνική παρουσία που θερίζει, όπως μάθαμε κι εμείς φέτος. Τολμηροί αρκετά να ξεκινήσουν τον δίσκο και να κυκλοφορήσουν ως single το ομώνυμο δεκάλεπτο, αλλά, θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Στους Wings Of Steel ακούμε από Saxon και Queensryche μέχρι Whitesnake και King Diamond. Αναμφίβολα η heavy metal μπάντα που θα προσελκύσει το ενδιαφέρον μας τα επόμενα χρόνια, πόσο μάλλον μετά την περιοδεία τους που έρχεται του χρόνου μαζί με τους Sabaton.

Palantyr - The Ascent & The Hunger

Φλογερό, παθιασμένο heavy metal από μια φλογερή και παθιασμένη γυναικεία φωνή - τι τέλειος συνδυασμός! Τα δύο αρχικά EP των Palantyr, "The Ascent" και "The Hunger", συνδυάστηκαν σε μία κυκλοφορία που σπάει κόκαλα, ακόμη και σε οργανισμούς που δεν έχουν. Οι Γάλλοι άλλωστε έχουν τεράστια παράδοση σε αυτό τον ήχο και με την πρώτη τους κυκλοφορία οι Palantyr το αποδεικνύουν περίτρανα. Έξι κομμάτια, και τα έξι διαμάντια, με τη φωνή της Athénais Kordian να αποσβολώνει και τους δύσπιστους, και τις κιθάρες του «Άτλαντα» και του «Οδυσσέα» να πλέκουν νήματα αμφίων πρωτοφανών για πρωτοεμφανιζόμενους. Αν οι Palantyr αποδίδουν και ζωντανά όπως αυτό που γράφουν, θα έχουμε να κάνουμε με τη νέα μεγάλη ευρωπαϊκή εμφάνιση στο heavy metal. Τους το ευχόμαστε ολόψυχα.

Castle Rat - The Bestiary

O κόσμος των αρουραίων, δεν έχει να φοβάται τίποτα με αυτή τη βασίλισσα και αυτούς τους στρατιώτες να τους προστατεύουν. Στη δεύτερη κυκλοφορία τους, οι Castle Rat επιστρέφουν δριμύτεροι μέσα σε μόλις έναν χρόνο. Οι συνθέσεις του "The Bestiary" ανεβαίνουν σκαλοπάτι, ενώ ξεφεύγουν από την πεπατημένη σαμπαθική οδό για άλλες αναζητήσεις. Ένα ολόκληρο σύμπαν του μύθου των αρουραίων, ξεδιπλώνεται πίσω από τη στιχουργία των Castle Rat που σαν άλλοι χεβιμεταλλάδες Immortal υπερασπίζονται ένα βασίλειο το οποίο δεν είναι θαμμένο στον πάγο, αλλά βαθειά στους βάλτους και τους υπονόμους. Εκεί που το κακό απειλεί το Rat Realm, αλλά η Rat Queen θα τους διώξει παρέα με την κομπανία της με τεράστιες συνθέσεις όπως "Siren" και "Serpent".

Aquilla - Sentinels Of New Dawn

Διαγαλαξιακό heavy metal από την Πολωνία δηλώνουν ότι παίζουν οι Aquilla και του δίνουν πραγματικά να καταλάβει στο "Sentinels Of New Dawn". Οι ταχύτητες δίνουν και παίρνουν και το χιούμορ στην προσέγγισή τους δίνει αυτό το κάτι παραπάνω. Κιθάρες και παρτάρισμα έρχονται χέρι χέρι. Με μουσικές που κλείνουν το μάτι στους Running Wild και Slough Feg, και θεματολογία που κάνει το ίδιο στους Sabaton, οι Aquilla κατάφεραν κάτι ιδιαίτερα κολλητικό στο νέο τους δίσκο, κι αυτόν που τελικά τους οδηγεί ένα βήμα παραέξω στον κόσμο και στην αναγνώριση. Τα "Creed of Fire" και "Battalion 31" δίνουν κάτι παραπάνω από ένα εύστοχο δείγμα του τι έχουν πετύχει.

Seven Sisters - Shadow Of A Fallen Star, pt. 2

Οι Seven Sisters καταφέρνουν να παίξουν heavy metal χωρίς να ακούγονται ίδιοι με κανέναν άλλο. Πόσο δύσκολο είναι αυτό το 2025, ε; Κι όμως το καταφέρνουν! Σχηματίζουν τη δική τους ταυτότητα που κινείται ανάμεσα στο παλιακό hard rock, το κλασικό metal, το επικό και το progressive παραδίδοντας στο "Shadow Of A Fallen Star pt.2" ένα από τα καλύτερα άλμπουμ στο χώρο για φέτος. Το εικοσάλεπτο έπος "Andromeda Descending (A Fallen Star Rises)", είναι ένα τρομερό ταξίδι στημένο ανάμεσα σε εναλλαγές συναισθημάτων, μεγάλες ιδέες, σημεία που ξεχωρίζουν και μεθυστική ροή. Εύγε.

Venator - Psychodrome

Τελικά δε διέγραψαν τροχιά κομήτη και ο δεύτερος δίσκος τούς εδραιώνει εκεί που πάμπολλες μπάντες προσπαθούν να βρεθούν: στους άξιους συνεχιστές μιας απέθαντης κληρονομιάς που άφησε το παλιακό heavy metal. Κρατάνε το προϋπάρχον street attitude, ενισχύουν την τραγουδοποιία τους, κερνάνε hooks δίχως φειδώ με εκπληκτική στοχοπροσήλωση και καθίστανται άμεσα αναγνωρίσιμοι χάρη στη χροιά του Hans Huemer. Οι Αυστριακοί έχουν έρθει για να μείνουν.

The Lord Weird Slough Feg - Traveller Supplement 1: The Ephemeral Glades (EP)

Θα τείναμε προς το άπειρο αν τολμούσαμε να προσπαθήσουμε να μαζέψουμε τη συλλογική μας αγάπη εδώ μέσα για τον θεόμουρλο Mike Scalzi. Η παράξενη επιστροφή του παράξενου λόρδου, γίνεται με ένα EP αυτή τη φορά, και οι The Lord Weird Slough Feg χτίζουν αναφορές στο καταπληκτικό "Traveller" του παρελθόντος. Σαν να βγάζουν expansion pack για το πρώτο παιχνίδι, το καλό. Και απ’ ότι φαίνεται δεν θα είναι και το μόνο αν όλα πάνε καλά, καθώς τιτλοφορείται ως νούμερο ένα. Με την πλειοψηφία των κομματιών του να είναι σύντομα, η συγκεκριμένη κυκλοφορία έχει αναπόφευκτα proto-metal αναφορές, αλλά διατηρεί τον επικό της χαρακτήρα στο έπακρο - πράγμα επίσης αναπόφευκτο με τη χροιά της φωνής του Scalzi. Διψάμε για λίγο ακόμη.

Nite - Cult Of The Serpent Sun

Το πολύ ιδιαίτερο metal των Αμερικάνων Nite έρχεται στο πιάτο μας για τρίτη φορά, ενσωματώνοντας στοιχεία από πιο speed και black περιβάλλοντα, ειδικά με τα φωνητικά του Ευάγγελου Λαμπράκη που παραπέμπουν σε άλλα ιδιώματα, αλλά με τις κιθάρες να διατηρούν το επίκεντρο ευθαρσώς και ξεκάθαρα στο heavy metal. Στο "Cult Of The Serpent Sun", η αισθητική μάλιστα παραπέμπει και σε μια ανεπαίσθητη γκοθιά, η μουσική ταυτότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Τα "Crow (Fear The Night)" και στη συνέχεια "The Mystic" αποτελούν την αναντίρρητη κορυφή του δίσκου.

Mausoleum Gate - Space, Rituals And Magick

Ένα από τα πιο μερακλίδικα άλμπουμ του φετινού heavy metal. Κοσμικά πλήκτρα που παραπέμπουν σε Warlord, Jon Lord και Uriah Heep, κιθάρα που μιλάει με τον Blackmore, ατμόσφαιρα και μυθικά folk στοιχεία που φέρνουν στο νου τους Pagan Altar και μια φωνή που επικαλείται την αιώνια μορφή του Ozzy. Το "Space, Rituals And Magick" έχει ότι χρειάζεται για να συγκινήσει και να μαγέψει. Βάλε και μια από τις μεγαλύτερες κομματάρες της χρονιάς, το "Sacred Be Thy Throne" και απογειώνεται ένας, έτσι κι αλλιώς, πολύ γαμάτος δίσκος.

Claymorean - Eternal Curse

Οι Σέρβοι συνεχίζουν να πατούν σταθερά στο δρόμο του epic heavy metal που πορεύονται εδώ και μια δεκαετία. Οι επιρροές τους δεν κρύβονται αλλά ταυτόχρονα δεν ξεπατικώνουν τις ιδέες και τις σκέψεις των μεντόρων τους, των μεγάλων δηλαδή του ατσάλινου legacy. Η θεματική του ξεκινά από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και τη μάχη της Κολουμπάρα, τον Δεκέμβριο του 1914 κατά τη διάρκεια της Σερβικής εκστρατείας, αλλά τελικά επεκτείνεται και σε άλλες ‘ματοβαμένες ιστορίες. Ατόφια, ατσάλινη καρδιά, γνώριμες κιθάρες και κυριαρχικά γρέζια από την Dejana, με τη δύναμη του δίσκου να στέκει πρώτα απ' όλα στο songwriting.

Ambush - Evil In All Dimensions

Ο τέταρτος δίσκος των Ambush παίζει ανάμεσα στις κορυφές του κλασικού metal για τη φετινή χρονιά. Οι Σουηδοί έχουν φτιάξει ένα εξαιρετικό μείγμα από heavy/power κιθάρες, κολλητικές μελωδίες, μεγάλα ρεφρέν, Saxon αλλά και μελωδικό hard rock με δυνατές ερμηνείες που πάνε τις συνθέσεις από το πάνω, στο πάνω πάνω επίπεδο. Το "Evil In All Dimensions" είναι ξεκάθαρα ο καλύτερος δίσκος τους, τιμώντας στο ακέραιο τη μεταλλική παράδοση των 80s και των early 90s, τότε που riff και γρήγορα τέμπο ισορροπούσαν με τρομερές φωνητικές γραμμές. Ένας δίσκος για κάθε powerά που αναπολεί τις χρυσές εποχές του ήχου.

Sacred - Fire To Ice

Άλλη μία Σουηδική μπάντα κάνει τα πρώτα της βήματα στο metal με απόλυτη επιτυχία. Τί να λέμε τώρα, εκεί πάνω ο σκληρός ήχος πετάει διαμαντάκια από παντού κάθε λίγο και λιγάκι. Οι Sacred παραδίδουν ατσάλινες κιθάρες που φωνάζουν Riot, Maiden και Queensryche, μελωδίες που θυμίζουν Crimson Glory και παντοδύναμες ερμηνείες από τον Gustav Blide. Αν ένα ντεμπούτο καταφέρνει να είναι τόσο ώριμο και καλοστημένο σε κάθε του πλευρά, είμαστε έτοιμοι να ποντάρουμε αρκετά στο μέλλον αυτών εδώ των powerάδων.

Primal Fear - Domination

Η αλήθεια έχει δύο αναγνώσεις, με την μία πλευρά να αναφέρει πως το "Domination" είναι «ένα ακόμη» Primal Fear άλμπουμ και την άλλη να υπερθεματίζει πως ο εν λόγω δίσκος στέκει ως η πιο αξιόλογη και αξιομνημόνευτη δουλειά των Γερμανών εδώ και μια δεκαετία - συγκεκριμένα από το "Delivering The Black" κι έπειτα. Οι Primal Fear κι εδώ κάνουν αυτό που ξέρουν και το κάνουν καλά - πολύ καλύτερα από το μέσο όρο του ιδιώματος, αλλά και από τον ίδιο τους τον πιο πρόσφατα παρελθοντικό εαυτό. Μια νέα αρχή, για μια μπάντα - συνώνυμο της τευτονικής power metal ποιότητας.

Labyrinth - In The Vanishing Echoes Of Goodbye

Δεν υπάρχουν ημίμετρα στις συνθετικές εμπνεύσεις των Ιταλών, μα οι ίδιοι έχουν κατασταλάξει στο ύφος που θέλουν για τις δουλειές τους και προσπαθούν με κάθε τους νέα επιστροφή να το επιτυγχάνουν στο μέγιστο βαθμό. Πομπώδες, συγκρατημένα νοσταλγικό, άκρατα μελωδικό και κεκαλυμμένα φιλοπρόοδο, το "In The Vanishing Echoes Of Goodbye" αποτελεί μια πανέμορφη προσθήκη στην αυξανόμενη δισκογραφία της μπάντας, ταυτόσημο σε νοοτροπία και συνθετικές μανιέρες με τις κορυφαίες στιγμές εκείνης.

Avantasia - Here Be Dragons

Με το ιδιαίτερο και τόσο χαρακτηριστικό εξώφυλλο του Rodney Matthews να δίνει μια αντιπροσωπευτική πρώτη εικόνα για το ηχητικό ποιόν του δίσκου, το "Here Be Dragons" αποτελεί ακόμη ένα πολυσύνθετο, φαντασιακό Avantasia δημιούργημα που απαιτεί την προσοχή. Για τα λοιπά, τα λόγια είναι σχεδόν περιττά, αφού 25 χρόνια, το όνομα του εν λόγω project αποτελεί εγγύηση ποιότητας, εμπεριέχοντας την πεμπτουσία ενός ολόκληρου ιδιώματος, που βρίσκεται σε κρίση εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες.

Stygian Path - The Lorekeeper

Είναι στα όρια της επιστημονικής φαντασίας το γεγονός πως το "The Lorekeeper" αποτελεί ντεμπούτο δίσκο. Είναι πέρα από τα όρια της επικής φαντασίας κάθε άλλη του έκφανση. Το εξώφυλλό του, η μουσική του, η θεματολογία του. Η εμφανής αγάπη προς το μουσικό σύμπαν που έχτισαν οι Blind Guardian, σαν άλλοι, νεότεροι κι εγχώριοι βάρδοι, οι Stygian Path έρχονται να γράψουν τις δικές τους σελίδες στη μουσική ιστορία και δεν μοιάζουν έτοιμοι να το λήξουν σε μια D&D Adventure ιστοριούλα, αλλά με σκοπό να συνθέσουν νοητά και μουσικά ένα Tolkien-ικό σύμπαν. Παρά το στήριγμα στο μύθο των Guardian, μουσικά οι Stygian Path στέκονται πολύ περισσότερο στο heavy βάζοντας το power σε δεύτερη μοίρα, δημιουργώντας μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση ενώ άλλα είχαμε συνηθίσει. Ο "Prometheus" τους θα εισάγει στα γρήγορα σημεία, ενώ το "Rhapsody XXII: The Eagle And The Lion" θα είναι το υπόδειγμα επικού τραγουδιού. Δίσκος διαμάντι για τη σκηνή μας.

Vultures Vengeance - Dust Age

Στον καθυστερημένο δεύτερο δίσκο τους, οι Ιταλοί αποδεικνύονται μάστορες ενός ήχου κάπου σαράντα τόσα χρόνια πριν. Εκείνου που συνδυάζει το heavy με το speed & το epic και ευωδιάζει μπουντρουμίσια ατμόσφαιρα. Ραφινάρουν τις ιδέες τους και τις παρουσιάζουν πλήρως ακονισμένες, υπό τις φωνητικές οδηγίες του double T Steele, ενός ακόμη γαλουχημένου με τον Hansi. Σποραδικά αιματηρός δίσκος, ξαναχαράσσει τα μονοπάτια των Παλιών, διώχνοντας τη σκόνη από πάνω τους.

Trick Or Treat - Ghosted

Η μετάβαση από Helloween tribute band σε κανονικό σχήμα προφανώς έχει αφήσει τα μόνιμα κατάλοιπα της στους Ιταλούς power metallers, αφού η επιρροή των Γερμανών είναι ξεκάθαρη σε κάθε τους δουλειά. Εδώ, ανέπτυξαν ένα όμορφο concept βασισμένο στον fantasy κόσμο των ‘80s και ‘90s, με την τρομερή φωνή του Alessandro Conti να ξεχωρίζει και πάλι στο ευδιάθετο υλικό τους. Ευθυτενές, ολοκληρωμένο, αλλά και πλήρως δουλεμένο κι εστιασμένο στις προθέσεις του, το "Ghosted" αποτέλεσε την πληρέστερη δουλειά τους - μέχρι την επόμενη.

The 7^th Guild - Triumviro

Τρεις σπουδαίες φωνές συνεργάστηκαν σε αυτό το ανέλπιστα ποιοτικό άλμπουμ ευρωπαϊκού power metal από τη γείτονα Ιταλία, το οποίο χρησιμοποιεί όλα τα κλισέ του ιδιώματος υπέρ του. Ανατατικές μελωδίες, ανθεμικά ρεφρέν, συναίσθημα, τα πάντα βρίσκονται σε περίσσεια σε αυτό το project που ανακαλεί στη μνήμη τους περίφημους Three Tremors, αλλά κατάφερε να αποτελέσει μια δισκογραφική προσθήκη που υπενθύμισε τα ’90s και έλαβε αρκετές ακροάσεις μέσα στη χρονιά.

Judicator - Concord

Η Άγρια Δύση συνεχίζει να γοητεύει συγκροτήματα, σε αυτήν στρέφονται οι Αμερικάνοι στον έβδομο δίσκο τους και οι φήμες λένε πως τα πήγανε περίφημα. Επίσης, οι φήμες λένε πως επέστρεψαν σε πιο straight power μονοπάτια αφαιρώντας αρκετά από τα πρόσφατα prog στοιχεία τους. Κάποτε σέρνονταν και αυτοί στο άρμα των Blind Guardian, τους οποίους πλέον έχουν μπολιάσει και με το δικό τους χαρακτήρα, με μπόλικα hooks και σαξόφωνο; Μια μικρή ασυνέπεια στις συνθέσεις δεν εμπόδισε τις φήμες να κάνουν λόγο για τον ίσιο δρόμο που πήρε η μπάντα.

Sabaton - Legends

Tο "Legends" αποτελεί μια, τρόπον τινά, συνέχεια του "Heroes", η οποία μπορεί να γίνει αντιληπτή και θεματικά, αλλά και ηχητικά. Τι κι αν όλα τριγύρω αλλάζουν, τελικά όλα τα ίδια μένουν - ή σχεδόν, καθώς η γνωστή δημιουργική μανιέρα των Σουηδών φτάνει επιτέλους ξανά τον ποιοτικό πήχη της, με αποτέλεσμα το καλύτερο Sabaton άλμπουμ από το 2014. Πολύ ευχάριστη έκπληξη και μάλλον ό,τι καλύτερο μπορούσαμε να περιμένουμε από τους Sabaton εν έτει 2025, κλείνοντας 20 χρόνια ενεργούς δισκογραφίας με τρόπο πειστικότατο.

Defenders Of The Faith - Odes To The Gods

Ωδή στους θεούς όνομα και πράγμα, αφού το πρώτο άλμπουμ του νέου project του ιθύνοντα νου των Therion υπήρξε ένα ειλικρινές αφιέρωμα στον ‘80s heavy εαυτό του ταλαντούχου Σουηδού μουσικού. Σοβαρό songwriting, οπαδισμός, έξυπνοι φόροι τιμής στις επιρροές τους και ο Vikstrom ξανά πρωταγωνιστής σε ένα αμιγώς heavy metal άλμπουμ, το "Odes To The Gods" δίνει ακριβώς τα όσα υπόσχεται - και με κερασάκι στην τούρτα το καλύτερο κομμάτι που δεν έχουν γράψει οι KK’s Priest.

Brainstorm - Plague Of Rats

Οι Brainstorm έχουν μια σταθερή ποιότητα που δεν πέφτει ποτέ σε χαμηλά επίπεδα. Η συνέπεια με την οποία δισκογραφούν στο metal εδώ και κοντά τριάντα χρόνια είναι αξιοζήλευτη. Η δεκαετία που διανύουμε μάλιστα δείχνει να τους βρίσκει σε πολύ καλή φόρμα και αυτό επιβεβαιώνεται πλήρως και στο πραγματικά καλό "Plague Of Rats". Ναι, υπάρχουν καλύτερα και λιγότερο καλύτερα τραγούδια στο δίσκο, αλλά οι κορυφές του ενθουσιάζουν. Προφανώς δε θα κερδίσουν οπαδούς από το πουθενά, άτομα που δε συσπειρώνονται ήδη στον Γερμανικό heavy/power ήχο, αλλά θα ικανοποιήσουν πλήρως αυτούς που είναι με άποψη εκεί.

Dynazty - Game Of Faces

Το μοντέρνο grandiose power metal, το εμπορικό, πιασάρικο, καλογυαλισμένο και συναυλιακό. Είναι της μόδας; Πολύ! Μας ενοχλεί; Όχι μωρέ, μια χαρά περνάμε. Αρκεί να το πιάνουμε γι’ αυτό που είναι και ίσως να μην το παίρνουμε και πολύ στα σοβαρά. It's fan, that's what it is! Άσε που μαζί με τους Sabaton, τους Powerwolf, τους Brothers Of Metal, τους Wind Rose και τους Dynazty αυτού του κόσμου ανοίγει βήμα και στο πιο ατσάλινο power metal. Pop μελωδίες; Ναι. Dance ξεσπάσματα; Αμέ. Πλαστικές κιθάρες και καλές ερμηνείες; Όλα είναι εκεί. Αν ψάχνεις τέτοια, τα βρήκες.

Vicious Rumors - The Devil’s Asylum

Σαράντα χρόνια δισκογραφικής παρουσίας γιόρτασαν το 2025 οι Vicious Rumors, με το "The Devil’s Asylum" να αποτελεί τον ένατο δίσκο τους και να δίνει νέα πνοή στο συγκρότημα που είχε καιρό να μας απασχολήσει με σθένος με κάποια από τις κυκλοφορίες του. Παραδοσιακός US power ήχος εμποτισμένος όμως πια και με νεότερα χαρακτηριστικά. Μεγάλη συμβολή σε αυτό έχουν και τα νεότερα μέλη των Vicious Rumors που φέρνουν λίγο περισσότερο σήμερα στις συνθέσεις τους. Το ιδιαίτερα «πιασάρικο» "Dogs Of War" δίνει με έμφαση το γενικότερο κλίμα ενώ το "Abusement Park" ρίχνει μια ματιά στο χθες με 80s thrash αναφορές.

Alestorm - The Thunderfist Chronicles

Κάθε φορά που βγαίνει ένας Alestorm δίσκος ξέρεις ακριβώς τί να περιμένεις. Πειρατικό, πιασάρικο, εμπορικό, καλογυαλισμένο drinking metal. Δεν άλλαξε αυτό φέτος, δε νομίζω ότι θα αλλάξει και ποτέ. Το μόνο ερώτημα είναι πόσα hit singles θα προσθέσει το καινούργιο τους άλμπουμ στον live κατάλογό τους. Γιατί, μη γελιόμαστε, οι Σκωτσέζοι, αλκοολικοί πειρατές είναι πρώτα και κύρια μια live μπάντα. Εκεί ζουν, εκεί στήνουν τα αχαλίνωτα πάρτι τους, οπότε για εκεί φτιάχνεται η μουσική τους. Το "The Thunderfist Chronicles" κάνει σωστά τη δουλειά του λοιπόν, μεγαλώνοντας μάλιστα περισσότερο από άλλες φορές, τη δεξαμενή κομματιών που στηρίζουν τις εμφανίσεις τους.

Majestica - Power Train

Μια τέτοια, αλαβάστρινη φωνή χαραμίζεται με το να αποδίδει ένα μετρίως καλό υλικό, τόσος χρόνος και τόσο χρήμα είναι κρίμα να μην έχει την εκπλήρωση που θα έπρεπε, σε ένα πραγματικά σπουδαίο power metal άλμπουμ. Υπερφορτωμένο, αναπαράγει τόσο τέλεια το euro power metal handbook, που τελικά χωλαίνει ως τελικό αποτέλεσμα. Άλλη μια χαμένη ευκαιρία συνολικά, για μια μπάντα που μπορεί, θέλει, αλλά ακόμη δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει, με τροχοπέδη τις γνωστές «παιδικές ασθένειες» που φθείρουν χρόνια το ιδίωμα.

Christian Mistress - Children Of The Earth

Τα δέκα χρόνια αναμονής ήταν πολλά και δεν δικαιώνουν τις προσδοκίες, αλλά το "Children Of The Earth" αποτέλεσε έναν φόρος τιμής στο obscure metal underground και τις αλληγορικές του πτυχές. Η νεκρομαντεία των Christian Mistress ακόμη κεντρίζει το ενδιαφέρον, μέχρι να ξαναχαθεί στο σκοτάδι της λήθης, ή στη σκιά απογόνων τους.

Sinner Rage - Powerstrike

Οι Βάσκοι θέλουν ακόμη αρκετή δουλειά για να μας δώσουν ένα υλικό που να τραβάει τα βλέμματα δίχως αστερίσκους. Μέτρια lead κιθαριστικά μέρη, τραγουδιστής με προβλήματα σε άρθρωση κι έκταση και συνολικά ένα σύνολο τραγουδιών με ελάχιστες αναλαμπές άξιες λόγου, σίγουρα το ντεμπούτο τους άφησε ανεκπλήρωτες υποσχέσεις για το μέλλον.

Saber - Lost In Flames

Κρίμα κι άδικο για μια μπάντα με τις προοπτικές που είχαν δείξει οι Αμερικάνοι στο ντεμπούτο τους, να καταλήγουν να διαλυθούν έπειτα από μια τόσο μέτρια προσπάθεια όσο το δεύτερο τους άλμπουμ. Το χαλινάρι σε συνθέσεις και διαθέσεις λειτούργησε αντίστροφα, με το άλμπουμ να χωλαίνει να αποδειχθεί άξιο των προσδοκιών που είχαν καλλιεργηθεί πίσω στο 2021, και το αναπόφευκτο τέλος να έρχεται ως φυσικό επακόλουθο, για μια μπάντα που θα μπορούσε να προσφέρει πολλά περισσότερα.

Warkings - Armageddon

Πραγματικά, το γεγονός ότι αυτή η μπάντα έχει κάνει καριέρα με πορδές και ψέματα, είναι εντυπωσιακό επίτευγμα. Ακόμη ένα μουσικό συνονθύλευμα γεμάτο πλαστικό και fillers, συνεχίζει το σερί των απαράδεκτα μέτριων δίσκων, καταφέρνοντας σταδιακά να φτιάξουν το δικό τους τραγικό υποϊδίωμα σε αυτόν τον πολύπαθο ευρωπαϊκό heavy/power χώρο. Clown metal θα το βαφτίσω, μάλλον μειωτικός χαρακτηρισμός για τους γελωτοποιούς αυτού του κόσμου, αφού το "Armageddon" προκαλεί μονάχα χασμουρητό και πλήξη.

Grave Digger - Bone Collector

Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς για το φετινό δίσκο των Γερμανών, ο οποίος αν και φέρει νέα πρόσωπα στην μπάντα δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει. Έχω σταματήσει τις απαιτήσεις από την μπάντα, γνωρίζω το ταβάνι της και το έχει φτάσει προ πολλού. Εν προκειμένω, το ταβάνι χαμηλώνει επικίνδυνα, η κάθοδός του οριακά φτάνει στη μέση, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων. Αν προσθέσουμε και το αντιαισθητικό εξώφυλλο made in AI, δε μας βοηθούν να πιαστούμε θετικά από κάτι.

Sanhedrin - Heat Lightning

Δε θεωρώ πως ο όρος «τίμια» προσπάθεια φέρει θετικό πρόσημο εν τέλει. Πιο πολύ θεωρώ πως περιγράφει μια μέτρια κατάσταση με ελάχιστες στιγμές αναλαμπής και με βαθμολογικούς όρους του βάζω ένα 6/10. Εκεί κινούνται για φέτος οι Αμερικάνοι, δε συγκινούν, ελαφρώς κουράζουν, όχι λόγω ύφους, αλλά εξαιτίας συνθετικής πτώσης. Τα συστατικά παραμένουν τα ίδια όπως πριν, ναι η φωνή της Erica Stoltz παραμένει ζεστή και εκφραστική, απουσιάζει πάντως η επιθυμία για συνεχόμενες ακροάσεις του δίσκου. Μεγάλη υπόθεση.

Angelo Perlepes’ Mystery - Spelled By Fire

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, ο επιμένων νικά, οι πλανήτες ευθυγραμμίστηκαν και άλλες παρόμοιες εκφράσεις θα μπορούσαν να αποτελούν την ουσία του πέμπτου δίσκου του νεοκλασικού βιρτουόζου κιθαρίστα. Που επίσης βρίσκεται και στην ανάληψη των φωνητικών από τον Billy Vass, ιδανικό για να αποτυπώσει τις ιδέες του Έλληνα δημιουργού. Το παρεάκι συμπληρώνεται από Yngwie, Sabbath, Deep Purple & Rainbow, απολύτως ταιριαστό και εκλεκτό, με αποτέλεσμα μια άρτια από κάθε άποψη δουλειά.

Typhus - Fate Weaver

Μπορεί οι Typhus να υπάρχουν ως τέτοιοι λίγα μόνο χρόνια, το παρελθόν τους όμως ως Nuclear Terror τους έχει δέσει ως συγκρότημα και η νέα αρχή κατάφερε μόνο να τους πάει μπροστά με εμφανίσεις σε τεράστια εγχώρια φεστιβάλ αλλά μάλλον αποκορύφωμα το Wacken. Φέτος, το thrash εμποτισμένο heavy των Typhus επιστρέφει με το "Fate Weaver" και εντελώς κυριολεκτικά, φαίνεται πως το συγκρότημα υφαίνει την μοίρα του με απόλυτη ευθύνη προς το καλύτερο, το ανώτερο, αυτό που θα τους οδηγήσει στην αγάπη του κόσμου. Τα εξαιρετικά "Only Asher Remain" και "Catacombs Of Sangre Tor" δίνουν άμεσα στίγμα για το τι πρόκειται να ακούσεις στο νέο δίσκο τους. Ο ήχος τους είναι τόσο ιδιαίτερος και παράλληλα στηριγμένος σε κλασσικές αξίες του ιδιώματος που δεν γίνεται να μην αγαπηθεί άμεσα.

Idmon’s Aegis - Under The Auspices Of Idmon

Από το πουθενά, μια μια εμφάνιση κι ένα δίσκο, υποδεχθήκαμε τον βαθύτατα επικό ντεμπούτο των Idmon’s Aegis, "Under The Auspices Of Idmon". Τα εντυπωσιακά, βγαλμένα από θρύλους φωνητικά του Νίκου Βαρσάμη μας είχαν λείψει μιας που οι Wrathblade είχαν καιρό να μας δώσουν κάποια κυκλοφορία. Φυσικά ο άχαστος συνδυασμός με τις κιθάρες του Χρήστου Μοσάλου δεν ήταν δυνατό να εκλείψει μετά την αποχώρηση του τελευταίου από τους προαναφερθείς Wrathblade, οπότε εδώ πλέον δίνει πάλι το δικό του ρεσιτάλ. Ενώνοντας δυνάμεις με τα επίσης οικεία ονόματα των Γιάννη Τσουντάρου και Μάνου Κεχαγιά, ο πρώτος δίσκος των Idmon’s Aegis παίζει αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι του στοιχήματος της πρόβλεψης του μέλλοντος. Παιχνίδι στο οποίο η μπάντα εξιστορεί τη ζωή του μάντη Ίδμων, ενώ παράλληλα ποντάρει για το δικό της - αν συνεχίσουν έτσι, θα είναι λαμπρό.

Dragon Skull - Chaos Fire Vengeance

Ψυχωμένο, επικό, με πολεμική διάθεση, ατσάλινο μέταλλο. Ηρωικές ιστορίες, ακραίες επιθέσεις, βουτιές στην παράδοση και ματιά που γυαλίζει. Οι Dragon Skull στο ντεμπούτο τους σπέρνουν χάος και θερίζουν φωτιά. Το βαρβαρικό σπαθί, που είναι ίσα με το μπόι τριών γιγάντων, είναι τόσο σημαντικό όσο κι οι κιθάρες, η φωνή κόβει εχθρούς και τέρατα και το μπασοτύμπανο κατεβάζει δράκοντες. Προσγειωμένο και ωμό power, τραχύ και βορειογεννές heavy μα πάνω απ' όλα επικό metal που στέκει όρθιο μπροστά στη μάχη.

BlackSun - Karma Somnium

Έξι χρόνια μετά το "Seed Of Hate" οι BlackSun επιστρέφουν με το "Karma Somnium". Power/progressive metal με καταγωγή από τα όμορφα χρόνια της δεκαετίας του ‘90. Τεχνικά παιξίματα, ιδέες βγαλμένες από μιαν άλλη εποχή, ζωντανές κιθάρες και ένας τραγουδιστής που γουστάρει αυτό που κάνει και φαίνεται στο συναίσθημα που βάζει. Η λυρικότητα των υστέρων Crimson Glory, εποχής Wade Black, συναντά τους Dream Theater των πρώτων δίσκων, τους Queensryche, τους Evergrey και τους Royal Hunt. Ένα πολύ ενδιαφέρον σύνολο με σημεία που κερδίζουν ακόμα και έξω από τον, υπαρκτό βεβαίως, nostalgia factor.

Darklon - Mind Reaper

Ατόφιο US power metal μας προσέφεραν οι Darklon με την τελευταία τους προσπάθεια, το συναρπαστικό "Mind Reaper". Τα φωνητικά του Βασίλη Χρέπα ήρθαν και κούμπωσαν άψογα με την πιο επιθετικογενή προσέγγιση του υλικού, το οποίο κονιορτοποιεί τα πάντα στο διάβα του, δίχως να παίρνει αιχμαλώτους. Μια εποποιία από κορυφαία riffs, κιθάρες που φλέγονται και μια μπάντα που αποδίδει στο μέγιστο των δυνατοτήτων της σαν να εξαρτάται η ύπαρξη της από αυτό, οι Darklon συνεχίζουν το σερί κυκλοφοριών τους με τον ιδανικότερο τρόπο.

Black Soul Horde - Symphony Of Chaos

Η λογοτεχνία του φανταστικού, του τρόμου και του μύθου απλώνει τα φτερά της και εδώ, έχοντας ως μουσικό οδηγό το καθάριο heavy metal, εκείνο που καρδάμωσε γενιές μπόλικες και θα εξακολουθεί να το κάνει για χρόνια πολλά. Λιγότερο επικό στοιχείο συγκριτικά με τα του προηγούμενου δίσκου, έδωσε τη θέση του σε μια ατόφια heavy metal προσέγγιση, με αιχμή του δόρατος τις καλοδουλεμένες κιθάρες, που δένουν άψογα με τις φωνητικές ερμηνείες του Δημήτρη Κώτση.

Reflection - The Battles I Have Won

Έπειτα από αμέτρητα χρόνια σιωπής, οι Reflection επέστρεψαν φέτος με ένα δίσκο που αγκαλιάστηκε από τους εγχώριους κύκλους - και δικαίως. Επικότροπο heavy metal, ανόθευτο και παθιασμένο, το άλμπουμ κερδίζει κάθε μάχη που δίνει και υπενθυμίζει τις δυναμικές μιας μπάντας που από την "Οδύσσεια" κι έπειτα, μας προσφέρει σταθερά μοναδικές συγκινήσεις.

Thelemite - Powers Of Darkness

Μπορεί τους Thelemite να τους αγαπήσαμε για το Priest-ικών προδιαγραφών ατσάλι τους, αλλά στον τελευταίο τους δίσκο έδειξαν πως είναι πολλά περισσότερα από απλώς ταλαντούχοι Judas Priest ακόλουθοι. Πολύ πιο hard & heavy υλικό, ποικιλομορφία στις συνθέσεις και τις διαθέσεις και με τον Γιάννη Μανόπουλο να εξελίσσεται ερμηνευτικά δίσκο με το δίσκο, το "Powers Of Darkness" φαντάζει το πιο συνειδητοποιημένο δημιουργικό τους βήμα μέχρι στιγμής.

Ringlorn - Tales Of War And Magic

Το arcane metal της μπάντας αποτελεί το ορμητήριό της. Ναι, θεματολογία του φανταστικού, πόλεμοι, δράκοι, κάστρα και μια απειλή να αιωρείται, όπως πολύ εύστοχα απεικονίζονται στο εξώφυλλο. O Mark Dexter ενσάρκωσε απόλυτα το όραμα του δημιουργού χάρη στις επιβλητικές του ερμηνείες, το νεοκλασικό στοιχείο κάνει ανεπαίσθητα την εμφάνιση του ανά στιγμές και το μεγαλείο συνθέσεων όπως το "Hallowed Swords" δεν κρύβεται.

Πρόκειται για την καρδιά και τους πνεύμονες (λογικά και για άλλα όργανα) του heavy metal, για δημιουργίες που (υπο)στηρίζουν το οικοδόμημά του, εμφυσώντας του δύναμη και πάθος. Ξεκίνημα με τους Αμερικανούς Serpent Rider, εκφραστών του επικού ήχου και με αγάπη μεγάλη προς την Ελλάδα, αλλά και προς Sabbath & Candlemass. Αν κάπου χρήζει βελτίωσης η προσπάθειά τους, μάλλον πρόκειται για την απόδοση της R.Villar. Στα υπόλοιπα υπάρχει γνώση μπόλικη. Παραμένουμε στα ίδια μέρη και στην ίδια εταιρεία για να συστήσουμε τους Τεξανούς Myth Carver που διακρίθηκαν με το ΕΡ τους, παρουσιάζοντας γκρουβάτο USPM, ενίοτε γειτνιάζον με speed/thrash metal. Αστέρι μεγάλο ο Daniel Shmuck στο -όφωνο.

Δε γίνεται επίτηδες, πάλι Αμερικάνοι και εκ νέου συντροφιά με τη No Remorse Rec, οι Аgartha τέμνουν επιτυχώς τα δοξασμένα ‘70s με το NWBHM, μας μεταφέρουν σε θρυλικό βασίλειο κάπου στα έγκατα της γης και κουβαλάνε αντίστοιχη λυρικότητα με αυτή των Wytch Hazel. Επιστροφή στην Ευρώπη και στην Ισπανία για χάρη των Crimson Storm, οποίοι μας συστήθηκαν νωρίς μέσα στη χρονιά με το απολύτως κολλητικό heavy/speed metal τους, έστω με μπόλικα χρόνια καθυστέρηση. Έκρηξη αδρεναλίνης σαν ηφαιστειακή λάβα.

Αλλαγή ηπείρου και πάλι, Αυστραλία και οι επικάδες Fate’s Hand, γνώριμοί μας από το 2021. Ναι, λατρεύουν τα έργα του Ψηλού (ρίξτε μια ματιά στο εξώφυλλο), έχοντας παράλληλα τη διάθεση να τεντώσουν τα όρια ενός οριοθετημένου από καιρό ήχου. Για το τέλος, βουτιά στα πιο σκοτεινά μέρη του heavy metal, παρέα με Skräcken & Morax: οι μεν, ως γνήσιοι βόρειοι, ασπάζονται τη μουντίλα της περιοχής τους και την εμπλουτίζουν με κατάλληλες δόσεις occult - μαγείας - χθόνιων πνευμάτων. Γαμώ. Οι δε, ή πιο ορθά ο δε και γείτονάς τους, αφού τον μυριστήκαμε προ διετίας επιστρέφει και δηλώνει περίτρανα την αγάπη του για τους Mercyful Fate. Παλαιολιθικός ήχος και σκοτεινός, σποραδικά επικός μα πάντα εθιστικός.

Κρίμα και άδικο να έμεναν ξεκρέμαστοι οι Βρετανοί Parish και προσωπική αδυναμία. Με δύο συνθέσεις δύσκολα θα έβρισκαν χώρο σε κάποια ανασκόπηση, αξίζουν πάντως μια μικρή γωνίτσα κάπου εδώ, καθώς το proto metal - heavy & doom τρίο διαπρέπει εκ νέου, έχοντας ως έμπνευση τη θηλυκή εκδοχή του ζωοδόχου ήλιου, εξερευνώντας τις σκοτεινές πτυχές της λατρείας του ταυτόχρονα με τις ευεργετικές του ιδιότητες. Ελπίζω για νέο δίσκο και σύντομα, αμέ.

Savatage & Michael Schenker @ Rockwave Festival (28/06/25, Terra Republic)

Εκ πρώτης άποψης ακούγεται απίστευτο, αλλά συνέβη. Είδαμε ξανά τους λατρεμένους Savatage στην Ελλάδα, είδαμε και την μεγαλύτερη μετακίνηση μεταλλάδων εκτός Αττικής στα συναυλιακά χρονικά. Φυσικά άξιζε 100%, όπως προφανώς άξιζε και ο θρύλος της κιθάρας Michael Schenker.

King Diamond & W.A.S.P. @ Rockwave Festival (Terra Vibe)

Στην μεγάλη επιστροφή του heavy metal στο Terra Vibe, την παράσταση έκλεψε ο μέγας King Diamond με αψεγάδιαστη εμφάνιση και κορυφαίο ρεπερτόριο, ενώ οι W.A.S.P. απέδωσαν κατά γενική ομολογία καλύτερα του αναμενομένου με ένα σετ βασισμένο στο θρυλικό ομότιτλο ντεμπούτο τους.

Candlemass @ Rock Hard Festival (Τεχνόπολη)

Μόνο θετικές εντυπώσεις άφησε η παρθενική εκδοχή του Rock Hard Festival επί ελληνικού εδάφους, με ιδιαίτερα προσεγμένο line-up και την παγκόσμια αποκλειστικότητα των Candlemass με τον Messiah Marcolin στο μικρόφωνο, για μία τέλεια εμφάνιση που έχει καταγραφεί ήδη ως ιστορική.

Blind Guardian σε Αθήνα & Θεσσαλονίκη

Η σχέση των Blind Guardian με το ελληνικό κοινό ήταν ανέκαθεν ιδιαίτερη, τα τελευταία χρόνια όμως έφτασε σε άλλο επίπεδο και πολύ χαιρόμαστε γι' αυτό. Πιο πρόσφατη εμφατική επιβεβαίωση αποτέλεσαν προφανώς οι εμφανίσεις των Γερμανών βάρδων στην Τεχνόπολη στα τέλη Ιουνίου και την Μονή Λαζαριστών στα τέλη Σεπτεμβρίου.

Up The Hammers XIX

Όσοι αγαπάμε το παραδοσιακό metal, μόνο ευλογημένοι μπορούμε να νιώθουμε όταν διαθέτουμε το κορυφαίο indoor underground φεστιβάλ της Ευρώπης στον χώρο, μαζί με το Keep It True της Γερμανίας. Για μία ακόμη φορά ζήσαμε μεγάλες στιγμές στο Warm Up Show του An Club και στο Gagarin με headliners των δύο ημερών τους Crimson Glory και τους Titan Force - ήδη μετράμε τις μέρες για το μεγάλο επετειακό των 20 χρόνων.

Τον κύκλο των φεστιβάλ ολοκληρώνουν το νεότευκτο Heavy Psych Sounds Fest με το last dance των Orange Goblin στη χώρα μας, το MammothFest της Θεσσαλονίκης που επιχείρησε επιτυχημένο άνοιγμα στον κλασικό heavy ήχο, το καθιερωμένο διήμερο Into Battle Festival με headliners τους Satan και τους Warlord, το Athens Extreme Festival με μεγάλη ατραξιόν τους Enforcer να αποδίδουν ολόκληρο το "From Beyond", αλλά και τα καθιερωμένα φεστιβάλ της περιφέρειας, όπως το Rethymno Rocks και το Over The Wall.νων.

Dirkschneider & Blaze Bayley: Η επί σκηνής απόδοση δύο ιστορικών heavy metal δίσκων από τους αυθεντικούς τραγουδιστές τους, ακόμα και χωρίς το όνομα των μεγάλων συγκροτημάτων στη μαρκίζα, ήταν ικανή να γεμίσει το Fuzz δύο φορές.

Στις αρχές Απριλίου ο τεράστιος Udo Dirkschneider απέδωσε ολόκληρο το θρυλικό "Balls To The Wall" μαζί με δέκα ακόμα ύμνους των Accept, σε μια συναυλία που χαρακτηρίστηκε από απόλυτη επιτυχία σε όλα τα επίπεδα.

Περίπου δύο μήνες πριν στον ίδιο χώρο, ο Blaze Bayley πρόσφερε στο κοινό της Αθήνας την κορυφαία του εμφάνιση στην χώρα μας, αποδίδοντας για περίπου δυόμισι ώρες ολόκληρο το "The X Factor" και αρκετά ακόμη τραγούδια από την σύντομη θητεία του στους Iron Maiden.

InnerWish 30th Anniversary Show: Οι InnerWish γιόρτασαν με τον καλύτερο τρόπο 30 χρόνια πορείας με μια μεγάλη επετειακή συναυλία στο Floyd, special guests τους Elysion και δυόμισι περίπου ώρες δράσης, όπου απέδειξαν με τον καλύτερο τρόπο ότι αποτελούν ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα που έβγαλε ποτέ η εγχώρια σκηνή, αλλά και ένα από τα ποιοτικότερα αυτή τη στιγμή στα μεγάλα σαλόνια μελωδικού power metal.

Στις υπόλοιπες σκηνές της Αθήνας, στο Κύτταρο καταγράφηκε η παρουσία του John Cyriis με τους Agent Steel και η σταθερή αξία των Jag Panzer και των Grave Digger, στο Gazarte η δυναμική των Hällas και στο Temple αντιστοίχως η δυναμική των Unto Others.

Τέλος, οι παλιοσειρές εξ Αμερικής Q5 και Ηelstar επιβεβαίωσαν την κλάση τους στο An Club, ομοίως έπραξαν οι Praying Mantis στο Death Disco, ενώ μόνο θετικά κρίνεται η επιστροφή των ιστορικών Holocaust στο Πειραιώς Club Academy, όπου έλαμψε ολόκληρο το διαμάντι του NWOBHM που λέγεται "The Nightcomers".

Ο θάνατος του Ozzy Osbourne αποτέλεσε όχι μόνο το γεγονός της χρονιάς για την rock και metal μουσική, αλλά πιθανότατα και την μεγαλύτερη απώλεια που θα μπορούσαμε να βιώσουμε, αν αναλογιστούμε το εύρος της αποδοχής του από την κοινότητα και την δημοτικότητα που είχε συνολικά.

Τα θεμέλια που έβαλε με τους Black Sabbath και κατόπιν η πορεία του με το προσωπικό του σχήμα διαμόρφωσαν ήδη γενιές μουσικών και ακροατών για περισσότερο από μισό αιώνα, οπότε η παρακαταθήκη θα μείνει ζωντανή τουλάχιστον για αρκετές δεκαετίες ακόμη.

Δεδομένης της τεράστιας επιρροής των Kiss στην διαμόρφωση του heavy metal στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο θάνατος του κιθαρίστα τους Ace "Spaceman" Frehley, πρώτου μέλους της ιστορικής τετράδας που φεύγει από την ζωή, καταγράφεται ως η έτερη τεράστια απώλεια που σημάδεψε την χρονιά που πέρασε.

Η παραμονή του Les Binks πίσω από το drum kit των Judas Priest στα τέλη των '70s ήταν σχετικά σύντομη, η συνεισφορά του όμως στη διαμόρφωση του heavy metal θεωρείται εδώ και καιρό ανεκτίμητη. Οι αποδείξεις βρίσκονται στα "Stained Class", "Killing Machine" και "Unleashed In The East".

Πολύ σπάνια μουσικοί καταφέρνουν να αφήσουν τόσο έντονο στίγμα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μέσα από διαφορετικά σχήματα. Ο σπουδαίος κιθαρίστας John Sykes αναδείχθηκε με τους NWOBHM ήρωες Tygers Of Pan Tang, και συνδύασε το ονομά του αρχικά με το εμβληματικό "Thunder And Lightning", κύκνειο άσμα των θρύλων Thin Lizzy, και κατόπιν με την γιγάντωση των Whitesnake.

Η περίφημη metal σκηνή της Σουηδίας έχασε έναν από τους πατέρες της. Ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Ragne Wahlquist ήταν η ψυχή των Heavy Load και μαζί με την αδελφό του Styrbjörn υπήρξαν πρωτοπόροι του επικού και του viking metal.

Στον ευρύτερο χώρο του κλασικού heavy metal, οι περισσότερες απώλεις καταγράφηκαν στις τάξεις των NWOBHM βετεράνων, δυστυχώς και προφανώς όμως, δεν περιορίζονται εκεί.

Καταρχάς στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όχι μία αλλά δύο μεγάλες απώλειες βίωσε η οικογένεια των θρυλικών US metallers Omen, πρώτα με την απώλεια του Coburn Pharr, τραγουδιστή στο "Escape Τo Nowhere", αλλά και στο εμβληματικό "Never, Neverland" των Annihilator, και κατόπιν με τον θάνατο του Jody Henry, μπασίστα σε όλες τις κυκλοφορίες μέχρι το 1988. Ακόμη, έφυγε από τη ζωή ο Chuck Profus, αυθεντικός ντράμερ των Agent Steel.

Από την μεγάλη οικογένεια του New Wave Of Bitish Heavy Metal, «έφυγαν» ο Paul Mario Day, πρώτος τραγουδιστής των Iron Maiden και μετέπειτα των More, ο Kevin Riddles, αυθεντικός μπασίστας των θρυλικών Angel Witch, o Chris Bradley, μπασίστας και τραγουδιστής των Savage, και ο Russ North, τραγουδιστής των Cloven Hoof στα "Dominator" και "A Sultan's Ransom".

Τα δυσάρεστα νέα για τους οπαδούς του κινήματος όμως δεν σταματούν εδώ, καθώς είχαμε ακόμη τις απώλειες του Peter Brabbs, αυθεντικού κιθαρίστα των Tank, του Gra Scoresby, αυθεντικού ντράμερ των Witchfynde, του John Waterhouse, αντικαταστάτη του αείμνηστου Mal Spooner στους Demon για μία δεκαετία, καθώς και των Jim Sirotto και Tony J. Liddle, αμφότεροι κιθαρίστες των Blitzkrieg σε διαφορετικές περιόδους.

Σημαντικές απώλειες καταγράφηκαν και στη metal σκηνή της Γερμανίας, με τον Lothar Antoni, αυθεντικό frontman των σπουδαίων heavy metallers Trance, τον Thomas Klein, αυθεντικό κιθαρίστα των power/speed metallers Warrant, τον René Tiefenböck, κιθαρίστα των ξεχωριστών Mayfair και τον Dirk Schröder, τραγουδιστή και ηγέτη των speed metallers Iron Angel. Στην γειτονική Γαλλία, οι θρυλικοί Sortilege θρήνυσαν τον χαμό του κιθαρίστα τους Bruno Ramos.

Λόγω εντοπιότητας, μας πόνεσε λίγο περισσότερο ο χαμός του σπουδαίου δημιουργού εξωφύλλων Ιωάννη Βασιλόπουλου, ευρύτερα γνωστού υπό το όνομα Ioannis που γεννήθηκε στην Αθήνα και έκανε σπουδαία καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά ο πρόσφατος θάνατος του Παύλου Γαβριηλίδη, τραγουδιστής του ιστορικού metal συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης Vavel.