Ανασκόπηση 2025: Classic / Hard / Blues / Melodic Rock

Spidergawd - From 8 To ∞

Οι Spidergawd αφήνουν το έντονο Maiden/Priest άρωμα και φέρνουν μπροστά Thin Lizzy, Dio, WASP και Motorpsycho, στήνοντας έναν πιο στακάτο, ταχύ hard rock ήχο με ρεφρέν που μένουν. Το σαξόφωνο δεν εξαφανίζεται, αλλά δεν κάνει και κουμάντο ενώ οι μελωδίες ζωντανεύουν και οι NWOBHM αναφορές γίνονται πιο υπόγειες. Το αποτέλεσμα ακούγεται ώριμο και ισορροπημένο· ίσως όχι η κορυφή τους, αλλά πολύ κοντά. Σημαντική στιγμή για μια μπάντα που ακόμα δεν έχετε ανακαλύψει στο όγδοο άλμπουμ της.

The Vintage Caravan - Portals

Οι Ισλανδοί αφήνουν το 70s retro rock και βουτάνε στα 80s, πιο «μοντέρνα» και πιο άμεσα. Ρεφρέν που κολλάνε, καθαρή παραγωγή, μελωδίες δουλεμένες και με την φωνή μπροστά — όπως ταιριάζει στο είδος. Δεν ακούγεται σαν αναμάσημα ούτε σαν νοσταλγία για τη νοσταλγία· είναι μια ειλικρινής επιστολή αγάπης προς μια εποχή που γέμιζε αρένες και εδώ θυμίζει γιατί άξιζε.

Big Thief - Double Infinity

Οι Big Thief επιστρέφουν με άλμπουμ που εξελίσσει τον ήχο τους - μια δόση λιγότερου alternative και αντίστοιχα μια δόση περισσότερου rock. Ως τρίο πλέον, παραδίδουν κομμάτια γεμάτα ειλικρίνεια, ζεστασιά και μελωδίες που λειτουργούν συναισθηματικά χωρίς να μένει πίσω το songwriting. Folk, indie rock και η χαρακτηριστική τους χαρμολύπη κουμπώνουν όμορφα. Είναι δίσκος που δεν κάνει θόρυβο αλλά μένει μέσα σου — και γι’ αυτό έχει θέση στα καλύτερα της χρονιάς.

Paralyzed - Rumble & Roar

Μια heavy blues rock κυκλοφορία με τσαγανό, groove και χαρακτήρα. Sabbath, Zeppelin και Doors είναι όλοι μέσα στην μαρμίτα, αλλά η μπάντα δεν λειτουργεί σαν tribute. Έχει δική της γραφή, όρεξη και ωραίες ισορροπίες ανάμεσα στις έντονες ροκιές και τις πιο σκοτεινές μπαλάντες. Από τους δίσκους που ρέουν εύκολα και αποδεικνύουν ότι το είδος μπορεί ακόμα να συγκινεί.

King Gizzard & The Lizard Wizard - Phantom Island

Οι King Gizzard αρνούνται να επαναπαυτούν - ξανά. Η νέα τους δουλειά παντρεύει psych & roots rock με ορχηστρικές πινελιές, θεατρικότητα και πολλά άλλα ετερόκλητα - πάντα με φρεσκάδα και περισσή ελευθερία. Έτσι καταφέρνουν να σκαρώσουν άλλη μια ηχητική περιπέτεια αντί ενός τυπικού rock album. Τόλμη, περιέργεια και φαντασία σε ένα σπάνιο και μοναδικό πακέτο. Από τις πιο πρωτότυπες δουλειές της χρονιάς.

Οι Mammoth με το "The End" προσφέρουν έναν δίσκο γεμάτο ενέργεια και μελωδίες που ταιριάζουν στο arena rock, με τον Wolfgang Van Halen να δείχνει ωριμότητα και αυτοπεποίθηση σε κάθε κομμάτι και riffs που σου μένουν στο μυαλό. Οι Miss Mellow στο "Dancing Through The Earth" μας παίρνουν σε ένα εκτεταμένο, πολυδιάστατο ταξίδι μέσα από krautrock, psych, funk και space rock, δείχνοντας τόλμη και μουσική ευελιξία μέσα σε έναν ενιαίο δίσκο. Οι Mirador με το ομώνυμο ντεμπούτο τους προσεγγίζουν το classic rock με swampy blues αισθητική και live ενέργεια, αποφεύγοντας την παγίδα της ρετρό μίμησης και προτείνοντας κάτι δικό τους. Ο Thomas Raggi στο "Masquerade" κάνει το προσωπικό του βήμα με έναν σύγχρονο hard rock δίσκο, με ηχητική ποικιλία και αξιοσημείωτες συνεργασίες που αναδεικνύουν τον ρόλο της κιθάρας στον πυρήνα του project. Τέλος, οι Dirty Honey με το "Mayhem and Revelry Live" επιβεβαιώνουν τη σκηνική τους δυναμική και την ταυτότητα μιας μπάντας που λειτουργεί εξίσου καλά στη δισκογραφία και επί σκηνής.

Robert Plant with Suzi Dian - Saving Grace

Ο πιο νεαρός γέρος της κλασικής σκηνής συνεχίζει να παραδίδει ηχητικά κομψοτεχνήματα μετά από σχεδόν έξι δεκαετίες καριέρας. Φέτος με συνοδοιπόρους τη Suzi Dian και τους Saving Grace επέλεξε να διασκευάσει δέκα κομμάτια που ταιριάζουν στο σημερινό εύρος και στη σημερινή χροιά της φωνής του. Οι καλλιτέχνες που ο Plant επέλεξε να διασκευάσει κατά κανόνα δεν είναι και οι πρώτοι που έρχονται στο δικό μας μυαλό, αλλά αυτό δεν εκπλήσσει. Το αμάλγαμα από americana, country, blues και folk ακούγεται πλέον σαν ένα προσωπικό επίτευγμα του Plant, το οποίο χρησιμοποιεί ως δημιουργικό όχημα και πορεύεται. Σημαντικός και ο ρόλος της Suzi Dian, η οποία έχει τον δικό της χώρο και βάζει τις δικές της πινελιές. Απολαύστε ελεύθερα, κερνάει ο Robert.

Alice Cooper - The Revenge Of Alice Cooper

Ο κύριος Vincent Fournier έκανε μια βουτιά διάρκειας περίπου μισού αιώνα και επανασυνδέθηκε με την αυθεντική του μπάντα ονόματι Alice Cooper (πλην, προφανώς, του νεκρού Glen Buxton). Ο παραγωγός Bob Ezrin αποτέλεσε τη σταθερά αλλά και τον καταλύτη ώστε η ...εκδίκηση που πήραν οι Alice Cooper να είναι ένα πιάτο βγαλμένο από την πιο βαθιά κατάψυξη και ταυτόχρονα, πεντανόστιμο. Περίπλοκες και θεατρικές ενορχηστρώσεις, επιτηδευμένα cult horror θεματολογία και, πάνω απ' όλα, κεφάτα, ευφάνταστα και καλογραμμένα τραγούδια συνθέτουν ένα οικοδόμημα στο οποίο ο ακροατής δε βαριέται να επιστρέφει. Ο δίσκος είναι γεμάτος υπέροχα τραγούδια, κανέναν από τα οποία δεν εκβιάζει την παρουσία του σε αυτόν. Σίγουρα ο καλύτερος δίσκος του Alice Cooper τα τελευταία δεκαπέντε (αλλά, μεταξύ μας τώρα, πιθανότατα κι ακόμα παραπάνω) χρόνια.

Pavlov's Dog - Wonderlust

Ο David Surkamp έχασε φέτος τη συνοδοιπόρο του στη μπάντα και στη ζωή, Sara, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να βγάλει έναν από τους καλύτερους δίσκους που έχει βγάλει ποτέ με το όνομα των Pavlov's Dog. Η φωνή του κρατάει ακόμα τον μοναδικό της χαρακτήρα κι ας έχουν περάσει πια τα χρόνια, ενώ η σταθερή σύνθεση της μπάντας μάλλον βοηθάει στην ομοιογένεια του δίσκου . Το βιολί της Abbie Steiling δίνει ένα στοιχείο που πια είναι απαραίτητο και μπορεί να χρωματίσει τα κομμάτια από folk σε jazz rock. Το "Wonderlust" έχει τη στόφα του κλασικού και μας δείχνει ότι ο David Surkamp έχει ακόμα «ζουμί» να προσφέρει.

Hawkwind - There Is No Space For Us

Τα τελευταία χρόνια οι Hawkwind φαίνεται ότι σχεδόν ζουν μία δεύτερη νιότη στις στούντιο δουλειές τους. Κινούμενοι σε ένα είδος μουσικής που δεν τους ξεπέρασε ποτέ και βασίζεται ακόμα στα θεμέλια που αυτοί οι ίδιοι έθεσαν, το space rock που παίζουν σήμερα οι Hawkwind είναι εμπνευσμένο και πειραματικό, ξεφεύγοντας από τα στερεότυπα του είδους. Σε αυτό παίζει κομβικό ρόλο ο μαεστρικός Thighpaulsandra (ή απλότερα, Timothy Lewis) που στα πλήκτρα και τα εφέ συγκρίνεται με τους απολύτως κορυφαίους που έχουν περάσει από τις τάξεις του συγκροτήματος. Οι στίχοι είναι λίγοι μάλλον λόγω του ότι ο Dave Brock είναι πλέον στα ογδονταφεύγα, αλλά αυτό τελικά λειτουργεί θετικά δίνοντας χαρακτήρα στα κομμάτια που έχουν φωνητικά. Το "There Is No Space For Us" βρίσκει τους Hawkwind σε μεγάλα κέφια.

Οι Jethro Tull στο "Curious Ruminant" δίνουν αυτό που θα περίμενε κάποιος από αυτούς σήμερα, με τον Ian Anderson να είναι στο επίκεντρο. Ο αγαπημένος Neil Young δεν τα κατάφερε τόσο καλά στο στούντιο με τους Chrome Hearts, με το "Coastal, Talkin' to the Trees" να ακούγεται κάπως άνισο και όχι πολύ εμπνευσμένο. Αντίθετα, οι Styx μας εκπλήσσουν με το πολύ καλό "Circling From Above", που τους βρίσκει σε φόρμα που είχαμε χρόνια να τους δούμε. Ο Ringo Starr έβγαλε το πολύ ωραίο και φρέσκο ηχητικά "Look Up"με ενδιαφέρουσες συμμετοχές από Larkin Poe και Billy Strings, μεταξύ άλλων. Οι Doobie Brothers συνέχισαν ποιοτικά με το φετινό "Walk This Road" να εκμεταλλεύεται για μια ακόμα φορά τις πολλές καλές φωνές που διαθέτουν. Ο Van Morrison με το "Remembering Now" ακούγεται αναγεννημένος μετά από χρόνια και θυμίζει τον παλιό, καλό του εαυτό. Τέλος, οι Little Feat επανήλθαν μετά από χρόνια και το "Strike Up The Band" είναι αξιοπρεπέστατο.

Kenny Wayne Shepherd & Bobby Rush - Young Fashioned Ways

Ο Shepherd συναντά τον Bobby Rush και το αποτέλεσμα είναι όσο "παλιό" και "μοντέρνο" χρειάζεται για να λειτουργήσει στο 2025. Κιθάρα, groove και blues αφήγηση, χωρίς πολλά στολίδια και χωρίς να κυνηγάει εμπορική λάμψη (εντάξει, όχι πως θα μπορούσε και εύκολα στις μέρες μας). Ο Rush προσφέρει το στοιχείο της παράδοσης και του αυθεντικού, ο Shepherd δίνει ενέργεια και «ρεύμα». Δεν ανακαλύπτουν την Αμερική, αλλά έχουν χαρακτήρα και ρυθμό - και αυτό μας φτάνει και μας περισσεύει. Για τους λάτρεις του blues-rock είναι ένα από τα πιο τίμια και ευχάριστα ακούσματα της χρονιάς.

Joe Bonamassa - Breakthrough

Ο Bonamassa στο νέο του άλμπουμ δεν κάνει επανάσταση, αλλά φτιάχνει αυτό που ξέρει καλύτερα: σταθερής ποιότητας blues rock με προσεκτικά δομημένες συνθέσεις, καλή παραγωγή και κιθάρα που μιλά χωρίς (πολλές) υπερβολές. Ο δίσκος "δουλεύει" χωρίς να πλατειάζει, με έμφαση στη συνοχή του και στην οικονομία στην σύνθεση. Για ένα είδος που συχνά ανακυκλώνει τα ίδια υλικά, το "Breakthrough" ακούγεται φρέσκο και ουσιαστικό - και αυτό μετράει.

Charlie Musselwhite - Look Out Highway

Ο σπουδαίος Musselwhite παραμένει σταθερός στον ρόλο του: Ένας από τους τελευταίους "real deal" του σημερινού blues. Το "Look Out Highway" δεν κυνηγάει μοντερνισμούς, ούτε προσπαθεί να μπει σε εκτός των blues χωράφια. Είναι δίσκος που αποτυπώνει την ιστορία, τον χρόνο και την φωνή του δημιουργού του του οποίου η φυσαρμόνικά συνεχίζει να δίνει ψυχή σε κομμάτια που αλλιώς θα ακούγονταν ως απλές και τυπικές blues φόρμες. Το άλμπουμ επιβεβαιώνει - ευτυχώς - ότι το παραδοσιακό blues έχει ακόμα λόγο ύπαρξης και μπορεί να περάσει σε μεγάλο κοινό.

Buddy Guy - Ain't Done with the Blues

Ο Buddy Guy το λέει από τον τίτλο: δεν έχει τελειώσει με το blues, ούτε με τη σκηνή. Το νέο άλμπουμ του έχει καταπληκτικούς καλεσμένους, έχει ενέργεια και έχει την υπογραφή ενός ανθρώπου που έβαλε το όνομά του στο είδος. Καλοπαιγμένες κιθάρες, συναίσθημα και εκείνος ο τρόπος που κάνει το blues να ακούγεται προσωπικό, όχι μουσειακό. Δεν είναι η κορυφαία ή η πιο πληθωρική δουλειά του, αλλά είναι ουσιαστική - μια ακόμη υπενθύμιση για το ποιος είναι ο βασιλιάς του ιδιώματος μετά τον θάνατο του Β.Β. King.

Sunny War - Armageddon in a Summer Dress

Η Sunny War κινείται γενικά μεταξύ folk, indie και blues, αλλά στο "Armageddon In A Summer Dress" μοιάζει πιο rock από ποτέ. Η γραφή της είναι πάντα άμεση, με στίχους που έχουν κοινωνικό βάρος και αντικαπιταλιστική στόχευση ενώ ο ήχος της δεν φοβάται να σκληρύνει όπου χρειάζεται. Είναι μια από τις πολιτικές φωνές της σύγχρονης Αμερικής που αξίζουν να ακουστούν.

Ο Eric Gales στο "A Tribute To LJK" επιστρέφει τιμώντας τον μεγάλο του αδερφό Little Jimmy King με ένα αξιόλογο tribute με σημαντικές συμμετοχές. Ο σπουδαίος Warren Haynes στο "The Whisper Sessions" χαμηλώνει τα φώτα, παίζοντας ακουστικό folk-blues και αφήνει περισσότερο χώρο στη φωνή και στο τραγούδι του που τόσο αγαπάμε. Ο Robin Trower στο "Come And Find Me" μένει πιστός στη φόρμα του - κιθάρα, ατμόσφαιρα και ύφος (σούπερ βιμπράτο!) που δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Ο Luke Morley με το "Walking On Water" θυμίζει ότι το classic rock θέλει καλό songwriting και όχι πολλά παραπάνω. Και στο "Live From Baloise Session" απλά επιβεβαιώνει γιατί ο Gary Moore θεωρείται σημείο αναφοράς - το blues rock δεν είχε ποτέ πολλούς σαν κι αυτόν.

Το 2025 ήταν μια καταπληκτική χρονιά για τα συγκεκριμένα συγγενικά παρακλάδια του σκληρού ήχου. Είχαμε πολλές και καλές κυκλοφορίες που κάποιες θα τις μνημονεύουμε για τα επόμενα χρόνια. Οι παλαιοί επέστρεψαν με δυνατές δημιουργίες και οι νεότεροι σε διπλό ρόλο, άλλοι ανανεώνουν το ενδιαφέρον για τον ήχο με ρετρό στυλ άλλοι με σκληρότερο ήχο διατηρούν ζεστό το ενδιαφέρον των παλαιών αλλά και νεότερων ακροατών. Ας δούμε αναλυτικά τις σημαντικότερες κυκλοφορίες που καθόρισαν τη χρονιά που μόλις τελείωσε.

The Night Flight Orchestra - Give Us the Moon

Στη χώρα των ABBA οι Σουηδοί old school AORάδες τα έμπλεξαν όλα μαζί. Soft rock, ντίσκο, A.O.R, σε ένα άλμπουμ που με τη σύγχρονη παραγωγή του σε ξεσηκώνει να χορέψεις και δικαιωματικά δικαιούνται όχι μόνο το φεγγάρι αλλά και τον τίτλο του A.O.R άλμπουμ της χρονιάς. Ταυτίζεσαι μαζί του αμέσως, ότι μουσική και να ακούς, ανεξαρτήτως ηλικίας. Τώρα που τα 80s θεωρούνται τα νέα classics, το "Give Us the Moon " είναι το κατάλληλο άλμπουμ για συνοδεία.

Cheap Trick - All Washed Up

Ο παλιός είναι αλλιώς. Οι βετεράνοι Cheap Trick, γέρασαν και μυαλό δεν έβαλαν που λέει η παροιμία. Αντί να …ξεβαβουριάζουν, αυτοί σκληραίνουν τον ήχο τους και μας παρέδωσαν ένα πρώτης τάξεως hard rock - boogie χωρίς να παραλείπουν φυσικά τις power pop στιγμές τους που είναι η αιτία που τους λατρέψαμε. Δικαιωματικά στη θέση αυτή το "All Washed Up", αποδείχτηκε αντάξιο της προσμονής μας και η παλιοπαρέα των Zander, Nielsen, Petersson καλά κρατεί!

Giant - Stand and Deliver

Οι Giant δεν είναι χθεσινοί, από το 1987 είναι στο παιχνίδι με διακοπές και επανασυνδέσεις αρκετές στην πορεία των χρόνων. Το "Stand and Deliver" είναι το δεύτερο συνεχόμενο άλμπουμ με σταθερά την ίδια σύνθεση μετά την τελευταία επανασύνδεση και 2/4 των μελών αυθεντικά. Ο Kent Hilli αποδίδει άριστα πίσω από το μικρόφωνο σε ένα άλμπουμ με anthems που μας θύμισε την χρυσή εποχή των Journey. Άξιοι συνεχιστές τους και δικαιωματικά στη λίστα μας.

Bryan Adams - Roll With The Punches

Ο Bryan είναι εδώ και το 2025, ο αιώνιος νεανίας που δεν τον αγγίζει ο χρόνος, όσα χρόνια και αν περάσουν. Στο "Roll With The Punches" διατηρεί τον μύθο που έχει χτίσει όλα αυτά τα χρόνια. Ο αυθορμητισμός στη μουσική του υπάρχει ακόμα, σου φτιάχνει τη διάθεση με τη θετική του ενέργεια και είναι το άλμπουμ και ο καλλιτέχνης που πάντα θα το πετάξεις χωρίς προβληματισμό στο στερεοφωνικό, στο MP3 player σου, θα το stream- άρεις στο αμάξι, σε οποιαδήποτε διάθεση και αν είσαι.

FM - Brotherhood

Οι Βρετανοί περισσότερο blues από ποτέ φέτος με το " Brotherhood" άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις. Ενώ κανονικά θα έπρεπε να θεωρούνται και βετεράνοι, είναι ακόμα ακμαίοι και δημιουργικοί στο "Brotherhood". 11 ποικιλόμορφα κομμάτια που μπλέκουν πετυχημένα αυτό το μείγμα rock, blues,soul και funk που το υποστηρίζει εξαιρετικά η φωνή του Steve Overland. Άξιοι εκπρόσωποι της βρετανικής σχολής.

To Melodic Rock, το πρώτο ξαδερφάκι του A.O.R τα τελευταία χρόνια τείνει να διαφοροποιηθεί αρκετά, εντάσσοντας και στοιχεία από άλλους χώρους πιο δυναμικούς όπως είναι το euro-power metal. Η μελωδία πάντως καλά κρατεί αλλά ο ήχος ειδικά στις κιθάρες αποκτά όγκο και δυναμική. Το 2025 ήταν και για το Melodic Rock μια χρονιά από καταπληκτικές κυκλοφορίες από τις οποίες οι καλύτερες παρουσιάζονται σε αυτή την ανασκόπηση.

Treat - The Wild Card

Οι Treat με το "The Wild Card" απέδειξαν ότι μπορείς να εμπνέεσαι από τα 80s αλλά να ακούγεσαι και σύγχρονος στον ήχο σου ταυτόχρονα. Μας θύμισαν πόσο διασκεδάζαμε κάποτε ακούγοντας αυτό τον ήχο που τότε τον λέγαμε pop metal και φύγαμε για πάρτι. Η Σουηδία και η Σκανδιναβία γενικότερα έχουν πλέον τα σκήπτρα πλέον σε αυτό τον ήχο.

Bonfire - Higher Ground

Το "Higher Ground" βρίσκει τους Bonfire - με τον δικό μας Κώστα Μάντζαρη (περισσότερο γνωστό ως Dyan Mair) σταθερά στα φωνητικά - να έχουν αποκτήσει μια απίστευτη δυναμική στον ήχο τους και εντελώς σύγχρονη άποψη. Το συγκεκριμένο άλμπουμ βρίσκεται δικαιωματικά στη λίστα, πέραν του τίτλου του σκληρότερου άλμπουμ του ιδιώματος για φέτος, έχει και μελωδία και ρεφρέν που σου μένουν. Τι καλύτερο από αυτό!

W.E.T. - Apex

Το supergroup αυτό αποτελούμενο από μέλη των Work Of Art, Eclipse και Talisman, με τον Jeff Scott Soto πάντα στα φωνητικά παρέδωσε με το "Apex" ένα καταπληκτικό Melodic Rock άλμπουμ με δυνατές κιθάρες, ωραία ανθεμικά ρεφρέν και δε μπορεί με τίποτα να αφήσει και τον τελευταίο οπαδό του συγκεκριμένου στυλ ανικανοποίητο. Ο καλύτερος συνδυασμός ευρωπαϊκού και αμερικάνικου ήχου. Μάλλον θα πρέπει να σκεφτούν τα μέλη του να μετατραπεί από project σε κύριο συγκρότημα. Γιατί όχι;

Heat - Welcome To The Future

Οι Σουηδοί χωρίς να επαναπαύονται στις πολύ καλές προηγούμενες κυκλοφορίες τους, με το "Welcome To The Future" μας παρέδωσαν άλλο ένα άλμπουμ γεμάτο ενέργεια. Δυνατές κιθάρες, ωραία πλήκτρα, και τον Kenny Leckremo να υποστηρίζει με άψογο τρόπο αυτή τη δυναμική με την καταπληκτική φωνή του και στα μελωδικά μέρη, όπου απαιτείται στο άλμπουμ. Για άλλη μια φορά και εδώ η σκανδιναβική σχολή έκανε το θαύμα της. Συγκροτήματα με αυτή τη σταθερότητα (παρά τις αλλαγές μελών) δίνουν ελπίδα για το σίγουρο μέλλον του ιδιώματος.

Gotthard - Stereo Crush

Οι Gotthard ήταν πάντα οι hard rock-άδες του ιδιώματος. Είχαν το χαρακτηριστικό τους γρέζι στην κιθάρα, μα και κάτι μελωδικές γραμμές στα φωνητικά που δικαιωματικά, έχουν θέση σε αυτή την ανασκόπηση. Ακούστε το "Burning Bridges" μέσα από το "Stereo Crush" και θα το επιβεβαιώσετε. Το άλμπουμ ταιριάζει επιτυχημένα το κλασσικό hard rock με το melodic rock, με γρεζάτες κιθάρες, μελωδικά ρεφρέν, αλλά και μπαλάντες όπως το "Life". Η φωνή του Nic Maeder ακριβώς εκεί που πρέπει, ανάλογα με την ατμόσφαιρα του κάθε τραγουδιού. Κλασικοί και με φρεσκάδα ταυτόχρονα. Αυτοί είναι οι Gotthard, αυτό είναι το "Stereo Crush".

Check also:

Σημαντικές κυκλοφορίες για το 2025 στο A.O.R και άξιες προσοχής είχαμε από δύο μπάντες από τον Καναδά. Οι Honeymoon Suite με το "Wake Me Up When The Sun Goes Down" με «ορμή» από τον Νιαγάρα που συνεχίζουν στο σωστό δρόμο μετά την πρόσφατη επανασύνδεσή τους και οι Harem Scarem με το "Chasing Euphoria" με κλασικό αμερικάνικο arena rock ήχο που συνεχίζουν ασταμάτητα από το 1991.

Περιμέναμε περισσότερα:

Οι Bon Jovi για άλλη μια φορά με το "Forever (Legendary Edition)", καθώς με τα pop ντουέτα μας απογοήτευσαν καθώς δεν προσέφεραν κάτι καινούργιο σε σχέση με το περσινό κανονικό άλμπουμ. Που θα πάει.. θα το βρουν, τώρα που η φωνή του Jon επανήλθε. Από την άλλη, ο Robin McAuley με το "Soulbound" μας παρουσίασε ένα μπερδεμένο άλμπουμ, με δυνατές κιθάρες μεν, αλλά με ένα στυλ που θεωρούμε ότι δεν ταιριάζει στην διαδρομή αλλά και στη φωνή του. Τέλος, το project Ellefson/Soto με το "Unbreakable" ήταν ένα μπερδεμένο άλμπουμ και για τους δύο. Thrash και melodic rock δεν συνδυάζονται.

Alice Cooper @ Rockwave Festival, 11/07/25

Ο Alice Cooper έχει περίοπτη θέση και στις συναυλίες για τη χρονιά που μας πέρασε. Ο πάντα αξιόπιστος και crowd-pleaser Alice προσέφερε και φέτος ένα απολαυστικό best-of του πλούσιου καταλόγου του συνοδευόμενο από τη σταθερά καλή απόδοση του ίδιου και του συγκροτήματος του πάνω στην σκηνή που έχουμε ξαναδεί. Η μπάντα και πάλι πετούσε, ο Cooper ήταν ακριβώς αυτός που έπρεπε και τα hits διαδέχονταν το ένα το άλλο. Και όσα και να ήταν τα μπαλόνια, τα κανόνια που πετούν λεφτά και οι λαιμητόμοι, τελικά πρωταγωνίστρια ήταν και πάλι η μουσική.

King Gizzard & The Lizard Wizard @ Θέατρο Λυκαβηττού 04, 05 και 06/06/25

Αυτοί οι φοβεροί Αυστραλοί μας έκαναν τη χάρη να φέρουν στην Αθήνα ένα ιστορικό τριήμερο με δίωρες τουλάχιστον εμφανίσεις καθημερινά, εντελώς διαφορετικό setlist κάθε βραδιά και επισκέπτες από όλο το Gizzverse να κατακλύζουν την πρωτεύουσα και το θέατρο του Λυκαβηττού. Η προσέλευση ήταν μεγάλη όλες τις μέρες (ειδικά την πρώτη και την τρίτη), με το 70% περίπου να προέρχεται από το εξωτερικό. Ο πάγκος του merch ήταν ο Παράδεισος (για την ποικιλία) και η Κόλαση (για το χρήμα) ταυτόχρονα του οπαδού. Κάθε συναυλία χωριζόταν νοητά σε τέσσερα μέρη: μικροτονικό, ψυχεδελικό/jam, synth με την παρουσία του τερατώδους Nathan και metal. Άψογη παραγωγή, ζωντανή μετάδοση από το youtube, αξεπέραστος, εκπληκτικός ήχος, προσεγμένα visuals, αφοσιωμένος κόσμος. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Διονύσης Σαββόπουλος @ Rockwave Festival, 14/06/25

Η ζωντανή ιστορία της εγχώριας ροκ παράδοσης μας χάρισε μια άρτια (και αποχαιρετηστήρια, όπως δυστυχώς αποδείχτηκε) από όλες τις απόψεις παράσταση. Με καθαρά μουσικούς όρους, η παράσταση δεν επιδέχεται κριτικής. Οι ενορχηστρώσεις του Γιώτη Κιουρτσόγλου ήταν φανταστικές, ο ήχος άριστος, οι εναλλαγές στις φωνές καλά μελετημένες, το παίξιμο των μουσικών πρώτης τάξεως, ενώ τα πνευστά και η γκάιντα έδωσαν ακριβώς τον τόνο που έπρεπε όταν χρειάστηκε. Δεδομένου και του ότι ο Σαββόπουλος έφυγε από τη ζωή μόλις τρεις μήνες μετά, η συγκεκριμένη εμφάνιση δημιούργησε σίγουρα πολύ δυνατές αναμνήσεις με πολλά σπουδαία τραγούδια αυτής της εμβληματικής μορφής του ελληνικού τραγουδιού.

Fantastic Negrito @ Θέατρο Δόρα Στράτου, 22/07/25

Η φετινή συναυλία του Fantastic Negrito έγινε στο Θέατρο «Δόρα Στράτου» στον λόφο του Φιλοπάππου (και στη σκιά του θανάτου του Ozzy). Τα κομμάτια έρχονταν ασταμάτητα το ένα πίσω από το άλλο, αλλά κάποια στιγμή ένα αόρατο φιτίλι άναψε και αρκετός κόσμος σηκώθηκε από τις θέσεις του για να χορέψει υπό τον φρενήρη ρυθμό που έδινε κυρίως ο δίμετρος ντράμερ. Η διαδικτυακή μας γλώσσα έχει μαλλιάσει να τον επαινούμε και αυτό θα εξακολουθήσει μετά από μία ακόμα φοβερή εμφάνιση αυτού του καταπληκτικού performer. Κρίμα να μην παίξει σε μεγαλύτερο χώρο και για περισσότερο κόσμο την επόμενη φορά.

SATCHVAI Band @ Terra Vibe, 28/07/25

Η ευκαιρία να απολαύσεις δύο τόσο μεγάλους βιρτουόζους της κιθάρας δεν παρουσιάζεται κάθε μέρα. Η σύμπραξη των μεγάλων Joe Stariani και Steve Vai πέρασε και από τα μέρη μας και αποτέλεσε μια μοναδική εμπειρία από μουσικής άποψης για όσους τυχερούς ήταν στη Μαλακάσα στο κλείσιμο του φετινού συναυλιακού καλοκαιριού. Το setlist ήταν μια μίξη νέων κομματιών που έγραψαν μαζί οι δύο κιθαρίστες, χαρακτηριστικών κομματιών από την προσωπική καριέρα του καθενός και ορισμένων διασκευών. Ανεξάρτητα από τα τραγούδια όμως, ο πάρα πολύ καλός ήχος και τα αναμενόμενα άψογα παιξίματα ήταν οι βασικοί λόγοι για την απολαυστική εμπειρία που ζήσαμε. Κανονική κιθαριστική πανδαισία!

Rod Stewart @ Telekom Center Athens, 13/12/25

Ένας από τους μεγαλύτερους τραγουδιστές που έχει βγει από το Νησί μας επισκέφτηκε επιτέλους μετά από εξήντα χρόνια καριέρας. Όσο αργά κι αν ακούγεται ότι είναι αυτό, ο Sir Rod Stewart με την παράσταση (ταιριάζει περισσότερο ο όρος από το «συναυλία») που έδωσε, μας απέδειξε στο σανίδι ότι είναι αειθαλής και ότι έχει ακόμα φοβερή φωνή. Το setlist είχε κομμάτια από όλες του τις περιόδους και οι μουσικοί που είχε μαζί του ήταν όλοι τους απολαυστικοί, συντονιζόμενοι τέλεια μεταξύ τους. Οι χαρούμενες φάτσες και ο ενθουσιώδης κόσμος που αντικρίζαμε παντού κατά την αποχώρηση μας έκανε να συμπεράνουμε ότι μάλλον δεν υπήρξε άνθρωπος που δεν πέρασε φανταστικά.

Peter Hammill @ Ωδείο Αθηνών, 24 και 25/01/25

Ο ιθύνων νους των Van Der Graaf Generator στις προσωπικές του συναυλίες παρουσιάζει απογυμνωμένες αλλά έντονες συναισθηματικά εκτελέσεις κομματιών που προέρχονται κυρίως από τον δικό του κατάλογο. Με εντελώς διαφορετικό setlist τις δύο ημέρες, ο αειθαλής Peter Hammill εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την αύρα του φανταστικού χώρου στον οποίο έπαιζε και εντυπωσίασε το κοινό που ρουφούσε την εμπειρία εντελώς αθόρυβα, είτε από σεβασμό, είτε επειδή είχε αποσβολωθεί. Λίγα κομμάτια με πιάνο, λίγα με κιθάρα και άλλα λίγα πάλι με πιάνο ήταν κάθε βράδυ μια χορταστική εμπειρία από έναν μοναδικό καλλιτέχνη που έχει ακόμα την ικανότητα να βγάζει ατόφιο συναίσθημα από τις μινιμαλιστικές αλλά ουσιαστικές εκτελέσεις των κομματιών του.

Robben Ford @ Fuzz Club, 12/12/25

Δεύτερη εμφάνιση στην Αθήνα από τον βιρτουόζο της κιθάρας σε σύντομο χρονικό διάστημα και η πρώτη αποτελεί ήδη ανάμνηση σε σχέση με τη φετινή. Ο κόσμος δεν τίμησε όπως θα μπορούσε, αλλά ακόμα και μπροστά σε ένα Fuzz που δεν ήταν γεμάτο, o Robben Ford με το τρίο του ξεδίπλωσαν το ταλέντο τους μπροστά στα θαμπωμένα μάτια μας και τα πρόθυμα αυτιά μας σε ένα σεμινάριο ηλεκτρικών blues. Ένα μέρος της συναυλίας είχε κομμάτια από τον επερχόμενο δίσκο του Ford, το οποίο είναι και μιας μορφής αποκλειστικότητα. Όσοι ήμασταν εκεί δώσαμε στο τρίο το πιο ζεστό και ενθουσιώδες μας χειροκρότημα, που ήταν το λιγότερο που τους άξιζε.

Band Of Friends @ Gagarin 205, 07/02/25

Πιστοί στο καθιερωμένο ετήσιο ραντεβού τους, οι Band Of Friends του Gerry McAvoy επέστρεψαν για να τιμήσουν για ακόμη μια φορά τα έργα και τις ημέρες του πολυαγαπημένου Rory Gallagher. Το πάθος των παλιών του συνοδοιπόρων είναι που κρατάει ζωντανή τη μουσική κληρονομιά του μεγάλου Ιρλανδού στη συγκεκριμένη περίπτωση. Και για όσο αυτοί οι γερόλυκοι στέκουν γερά στα πόδια τους και εξακολουθούν να επισκέπτονται αυτή τη γωνιά της Γης που τόσο έχει αγαπήσει τον Rory, το αποτέλεσμα θα είναι πάντοτε παρόμοιο. Θα θυμόμαστε και θα ξαναζούμε όλοι μαζί της αιώνιες πενιές του λατρεμένου Ιρλανδού κιθαρίστα.

Dirty Sound Magnet @ Piraeus Club Academy, 29/03/25

Έχοντας εμφανιστεί στο Mammothfest του 2024, οι Ελβετοί Dirty Sound Magnet έκλεισαν μια μίνι περιοδεία στη χώρα μας για τις αρχές του 2025. Αυτή έκλεισε στην Αθήνα, σε μια απολαυστική, δίωρη συναυλία για λίγους και τυχερούς στο Piraeus Club Academy. Με πρωταγωνιστή τον ελληνικής καταγωγής κιθαρίστα και τραγουδιστή Stavros Dzodzos, οι Dirty Sound Magnet έμπλεξαν το heavy rock, το groove, το funk και γενικώς τα ‘70s, τα πασπάλισαν με τρομερό πάθος και με σκηνική παρουσία και μας έδωσαν μια εξαιρετική συναυλία που θα θυμόμαστε για καιρό. Μακάρι να έκαναν κι άλλοι τα βασικά τόσο καλά όσο αυτοί.

Οι δικοί μας Nightstalker και Naxatras σε μια σύμπραξη-δυναμίτη κατέλαβαν τη σκηνή της γεμάτης Τεχνόπολης και άφησαν πίσω τους μόνο χαμόγελα. Οι Hooters ήρθαν για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες ύπαρξης και κατάφεραν να κουνήσουν ολόκληρο το Gagarin. Οι King Buffalo ήρθαν επίσης για πρώτη φορά και δικαίωσαν την αναμονή μας. Τους Σουηδούς Graveyard τους έχουμε ξαναδεί, αλλά φρόντισαν να μας αποζημιώσουν και φέτος με «μια μέρα στη δουλειά». Οι Νορβηγοί Motorpsycho έδωσαν μια από τις συναυλίες της χρονιάς, απλώς δεν τους αποθεώνουμε και εδώ γιατί περνάνε ξυστά από το θέμα της συγκεκριμένης ανασκόπησης. Όποιος αναρωτιόταν αν ζούνε οι Coven και έσκασε μύτη με απορίες στο Gazarte, σίγουρα έφυγε χωρίς καμία. Η Cat Power στη σκηνή του Floyd ανασύνθεσε το θρυλικό "Live At Royal Albert Hall" του Bob Dylan με αρκετή επιτυχία. Οι Spiritualized με μια καθηλωτική εμφάνιση στον Λυκαβηττό έδειξαν γιατί μας είχαν λείψει τόσο. Τέλος, ειδική μνεία πρέπει να γίνει στους μοναδικούς The Last Drive, οι οποίοι έριξαν μόνοι τους την αυλαία με πέντε φανταστικές συναυλίες στο Gagarin, κλείνοντας ένα από τα μεγαλύτερα εγχώρια κεφάλαια της μουσικής.

Στις πιο σκληρές εκφάνσεις του '70s φάσματος, αναμφισβήτητα οι μεγαλύτερες απώλειες που προφανώς δεν περιορίζονται στα στενά πλαίσια του έτους ήταν του Ozzy Osbourne που καθόρισε το heavy rock με τους Black Sabbath, και του Ace Frehley που συνδιαμόρφωσε το αμερικάνικο hard rock ως κιθαρίστας των Kiss.

Ιθύνων νους των Beach Boys, ο Brian Wilson μεγαλούργησε την δεκαετία του 1960 και θεωρείται μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες όχι μόνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και όλων των εποχών για την rock και την pop μουσική.

Έχοντας συμμετάσχει σε όλα τα άλμπουμ των Mott The Hoople και των Bad Company, ο θρυλικός κιθαρίστας Mick Ralphs περνάει στην ιστορία ως τεράστια μορφή για το βρετανικό rock. Αντιστοίχως, τεράστια μορφή για το αμερικάνικο rock υπήρξε ο κιθαρίστας Steve Cropper, ιδρυτικό και βασικό μέλος των εμβληματικών Booker T. & The MG's, έχοντας παράλληλα πολλαπλούς ρόλους στην σπουδαία Stax Records.

Στη βρετανική σκηνή καταγράφηκαν ακόμη αρκετές σημαντικές απώλειες, με τα ονόματα του Chris Rea, τραγουδοποιού γνώρισε μεγάλη επιτυχία στα τέλη των '80s και τις αρχές των '90s, του Rick Davies, τραγουδιστή και συνιδρυτή των Supertramp, του John Lodge, μπασίστα και τραγουδιστή των Moody Blues, και του Terry Reid, τραγουδοποιού που είχε απορρίψει συνεργασίες με τους Led Zeppelin και τους Deep Purple, να ξεχωρίζουν.

Λίγο νοτιότερα επί ευρωπαϊκού εδάφους, η Ολλανδία θρήνησε την απώλεια μιας τεράστιας προσωπικότητας, καθώς ο George Kooymans, συνιδρυτής, κιθαρίστας και μέλος των Golden Earring για περίπου 60 χρόνια, έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας μια αξιοζήλευτη παρακαταθήκη δεκάδων δίσκων και μεγάλων επιτυχιών.

Πολλές ήταν ακόμη οι απώλειες σπουδαίων ονομάτων που άφησαν έντονο αποτύπωμα στο ευρύτερο χώρο του κλασικού rock, και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Εκτός του John Sykes που διέπρεψε στα '80s με Thin Lizzy και Whitesnake, στα όρια του hard rock με το metal, οι κιθαρίστες της Μεγάλης Βρετανίας κατέγραψαν ακόμη τις απώλειες του Chris Dreja, ιδρυτικού μέλος του θρυλικών Yardbirds, και του Mick Abrahams, περισσότερο γνωστού για την εκκίνηση των Jethro Tull, ενώ «έφυγε» και ο μπασίστας Tetsu Yamauchi, με θητεία στους Free και τους Faces.

Στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, καταγράφηκαν ακόμη οι απώλειες του πολυοργανίστα Garth Hudson, τελευταίου εν ζωή μέλους από την κλασική σύνθεση των The Band, του Bob Bennett, αυθεντικού ντράμερ των πρωτοπόρων του garage/punk Sonics, του Bobby Whitlock, κιμπορντίστα των Derek And The Dominos, και του κορυφαίου κιθαρίστα Rick Derringer.

Ο ευρύτερος χώρος του κλασικού ψυχεδελικού ήχου έγινε φτωχότερος, μετρώντας τις απώλειες του Jesse Colin Young, ηγέτη και ερμηνευτή των Youngbloods, του James Lowe, ιδρυτή και τραγουδιστή των Electric Prunes, και βεβαίως του Sly Stone, ηγέτη των θρυλικών Sly And The Family Stone.

Εμβληματική γυναικεία φιγούρα στη μυθολογία της rock μουσικής από την δεκαετία του '60 μέχρι πρότινος, η Marianne Faithfull έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών, όπως και συνομήλικη της Donna Jean Godchaux, τραγουδίστρια των θρυλικών Grateful Dead την δεκαετία του '70.

Στις πιο πειραματικές εκδοχές της χρυσής εποχής, ξεχωρίζουν οι απώλειες του σπουδαίου Mike Ratledge, κιμπορντίστα των των Soft Machine σε όλα τα άλμπουμ μέχρι και το "Softs" του 1976, αλλά και του ντράμερ Jamie Muir, ο οποίος  συνεργάστηκε με τον Bill Bruford στο κλασικό "Larks' Tongues In Aspic" των King Crimson.

Εκτός των μουσικών, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούμε στον θρυλικό παραγωγό Roy Thomas Baker, που συνεργάστηκε με πληθώρα μεγάλων ονομάτων επί δεκαετίες και μεγαλούργησε στα '70s με τους Queen. Εντός των τειχών τέλος, εκτός από τον θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου, καταγράφεται ως ιδιαίτερα σημαντική η απώλεια του κορυφαίου μουσικοκριτικού Αργύρη Ζήλου.