My Metallica Story - Στη Νέα Σμύρνη το 1993

Την ιστορία του πώς κέρδισα το εισιτήριο για την συναυλία της Νέας Σμύρνης, μπορείς να την διαβάσεις εδώ όπως και την τύπου ανταπόκριση από την πρώτη εμφάνιση των Metallica στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι πως για μένα έμεινε και θα μείνει ως η συναυλία της Νέας Σμύρνης. Τι ξέχασα να αναφέρω πάνω στην τότε φούρια μου;

Μερικά βράδια νωρίτερα και θέλοντας να μειώσουμε το άγχος των πανελλήνιων εξετάσεων, είχαμε βγει μια παρέα για μπύρες στην κραταιά Cutty Sark του Χαϊδαρίου. Ωραίος ο κήπος, ακόμα πιο ωραία τα πατατάκια με ρίγανη και τέλειες οι Stella Artois που τις κάναμε «να». Κουβέντα στην κουβέντα, μια φίλη έκανε αναφορά στο δάνειο των Deep Purple από το "Bombay Calling" των It’s A Beautiful Day, η οποία εγγράφηκε πάραυτα στον σκληρό δίσκο του μυαλού και κάπως έτσι βρήκε την αρμόζουσα θέση της στην ιστορία.

Σύντομο fast forward στην ημέρα της συναυλίας και πιο συγκεκριμένα την μεσημεριανή ώρα που με τα αμάνικα t-shirts της αγαπημένης μας μπάντας αράζαμε πέριξ του γηπέδου για μια υποψία σκιάς, ώσπου οι περιβόητες κλούβες έκαναν την εμφάνισή τους. Σαγηνευτικές και ειρηνικές φάτσες ξεπρόβαλλαν από τα παράθυρα αυτών, σηκώνοντας κατά λάθος το μεσαίο δάχτυλο προς τον ίσκιο. Παρεξηγήσαμε. Νομίζαμε πως απευθύνονταν προς εμάς και σαν ευγενικά άτομα ανταποδώσαμε.

Η κλωτσοπατινάδα και το τρεχαλητό που ακαριαία έλαβε χώρα στις γύρω οδούς είναι αξέχαστα με αρκετούς από εμάς να συνθλίβουμε το πανελλήνιο ρεκόρ στα 100 μέτρα. Ανοιχτού στίβου. Κάποιοι βέβαια στα 60 μετρά στον κλειστό, καθότι δεν πρόλαβαν παραπάνω. Όπως μια κοπέλα που ήταν μπροστά μας και βρήκε τον δάσκαλό της από μια πόρτα αυτοκινήτου που άνοιξε την στιγμή που περνούσε από δίπλα της.

Τελευταίο fast forward μετά το τέλος της συγκλονιστικής εμφάνισης τόσο της μπάντας όσο και του κόσμου. Γεμάτοι σκόνη, με τα «σταράκια» να έχουν αλλάξει εμφανώς χρώμα και μερικά σουβενίρ μάχης, έχουμε αράξει αποσβολωμένοι κατάχαμα προσπαθώντας να αναλογιστούμε τι βιώσαμε. Αφού μαζέψαμε τα κομμάτια μας, βάλαμε μπρος για την επιστροφή όπου περνώντας από την πλάτεία της Νέας Σμύρνης, αγκαλιάζαμε άγνωστο κόσμο από την χαρά μας με τα χαμόγελα να σκάνε εκατέρωθεν. Ο μύθος που λέει πως οι ιαχές "Master, Master" ακούστηκαν μέχρι και την Σελήνη* είναι πέρα για πέρα αληθινός.

*βλ. Γλυφάδα

Υ.Γ: Κάτι μου λέει πως θα περάσουμε αξιομνημόνευτα γαμάτα σε λίγες ώρες.