Katatonia, Universe217 @ Floyd, 08/05/26

Η σημασία των Katatonia στο σύγχρονο μεταλλικό κόσμο θεωρείται δεδομένη. Σε περίπτωση που κάποιος νιώθει ότι έχει σχόλια επί του θέματος, παρακαλείται να κάνει ένα πέρασμα από τη ζηλευτή δισκογραφία τους, να το ξανασκεφτεί και να αποδεχθεί το λάθος του. Αν ο ίδιος ή κάποιος άλλος ετοιμάζεται να κατεβάσει το χαρτί των συναυλιών, το πράγμα μπλέκεται λίγο περισσότερο, και πάλι όμως οι αστικοί θρύλοι για τότε που κατέβηκαν στα Εξάρχεια με το "Viva Emptiness" ή εκείνο το 'evening with' στον Ταύρο αρκούν για να επαναφέρουν την τάξη. Κι αν στη σχεδόν συμπληρωμένη μιάμιση δεκαετία που μας χωρίζει από το τελευταίο υπήρξαν στιγμές που κάπου τους χάσαμε ή κάπου μας έχασαν, ας είναι.

Επιστρέφοντας στο παρόν, μετά το ερωτηματικό που δημιουργήθηκε στην γρήγορη πρώτη ανάγνωση της ανακοίνωσης των Universe217 ως προσκεκλημένων για το άνοιγμα, με ελάχιστα καθαρή ματιά το πάντρεμα έβγαλε νόημα χωρίς κόπο. Η μαυρίλα της τετράδας μπορεί να είναι πολύ διαφορετική από εκείνη των πρωταγωνιστών της βραδιάς, αφενός όμως το βασικό σημείο τομής υπάρχει, και αφετέρου η πάντα υφολογικά ανοιχτόμυαλη προσέγγισή τους είχε κάθε λόγο να ματσάρει. Δεν θα ήταν δα η πρώτη φορά που θα συνέβαινε κάτι τέτοιο. Λίγα λεπτά αφού ξεκίνησαν το σετ τους, ακριβώς στις 20:50, το αποτέλεσμα είχε κλειδώσει επισήμως.

Τα ρυθμικά έβαζαν τις βάσεις όλο όγκο. Η κιθάρα πρόσθετε σκούρα χρώματα στην εικόνα. Οι ερμηνείες ξεχείλιζαν προσωπικότητα και συναίσθημα. Δεν χρειάστηκε χρόνος για να βρεθούν οι ισορροπίες στον ήχο. Δεν υπήρξε χώρος ή λόγος για πολλές κουβέντες ή πόζες. Το αντισυμβατικά αργόσυρτο υλικό αποδόθηκε με όλη την ένταση και την ψυχή που του άξιζε. Στο σερί "Rest Here" και "Mouth" τα χτυπήματα έπεσαν αλύπητα. Το ομώνυμο του "Change" γύρισε το ημερολόγιο πίσω με χαρακτηριστική άνεση, έστω και με φιλόδοξο-αλλά-άστοχο χειροκρότημα στο μέσο του. Η αυλαία με "Never" στη συμπλήρωση 40 λεπτών έπεσε με μεγαλειώδη απλότητα.

Η επιστροφή των Katatonia στην Αθήνα, αυτή τη φορά στο Floyd, φέρνοντας μαζί τους τις "εφιαλτικές προεκτάσεις" του νέου τους πονήματος, έθεσε μπροστά μας ένα μικρό δίλημμα. Από τη μια, η αγάπη που έχουμε για τη μπάντα κάνει την παρουσία μας εκεί αδιαπραγμάτευτη. Είναι μια σχέση οικοδομημένη πάνω σε μια μελαγχολία που, αν και πλέον έχει απολέσει την τραχύτητα του παρελθόντος, παραμένει το ίδιο ειλικρινής. Από την άλλη, το μούδιασμα της τελευταίας τους εμφάνισης, μαζί με τις αλλαγές στον πυρήνα της μπάντας και την (επίσημη πλέον) αποχώρηση του Anders Nystrom από τις τάξεις τους, μας είχαν φυτέψει έναν δισταγμό στο υποσυνείδητο, για το τι να περιμένουμε από αυτή την επιστροφή.

Ο δισταγμός έγινε πράξη στο ξεκίνημα του live, με ένα σερί πέντε κομματιών από τις πιο πρόσφατες δουλειές τους. Κομμάτια όπως το "Atrium" ή το "Austerity" είναι αξιοπρεπέστατα, αλλά στην πράξη η υποδοχή τους από το κοινό ήταν μάλλον χλιαρή. Παρότι η μπάντα μπήκε με όρεξη, υπήρχε διάχυτη η αίσθηση ότι ο κόσμος περίμενε κάτι λίγο πιο γνώριμο για να ζεσταθεί. Το υλικό αποδόθηκε με ακρίβεια και ένταση, ενώ εντύπωση μας έκανε η πολύ δυναμική παρουσία του Sebastian Svalland στην κιθάρα και τα φωνητικά, που με την ενέργειά του έδινε το κάτι παραπάνω στη σκηνική παρουσία της μπάντας, πλαισιώνοντας και τον απροσδόκητα αεικίνητο Jonas Renkse.

Τα πράγματα ζωήρεψαν αρκετά με το “Consternation” και το εξαιρετικό “Dead Letters”, υπενθυμίζοντάς μας ότι δεν γεροπαραξενέψαμε, αλλά όντως σε παλιότερες συνθέσεις υπάρχει μεγαλύτερη συνοχή και συναισθηματική ένταση. Στο ερώτημα “πόσοι σατανιστές υπάρχουν εδώ;” η απάντηση ήταν παγωμάρα, στο “Wind Of No Change” που ήταν ίσως η πιο δυνατή στιγμή από το “Nightmares as Extensions of the Waking State”. Μια ελαφριά δόση cringe στο “hail satan” μαζί με το βιντεο που έπαιζε στο background και έμοιαζε αρκετά να είναι φτιαγμένο απο AI, μας έκανε και πάλι να κοιτάμε με σχετική αποστασιοποίηση.

Όταν ήρθαν οι τα "Old Heart Falls", το "July" και φυσικά το "Lethean", η ατμόσφαιρα στο Floyd άλλαξε άρδην. Εκεί φάνηκε η διαφορά δυναμικής και ξύπνησαν όλοι με το τραγούδι και το headbanging τους. Κομματάρες που έχουν αφήσει αποτύπωμα στις καρδιές μας, και αποτελούν πάντα το highlight στις συναυλίες τους. Η ολοκλήρωση του set με το “In The Event Of” είχε μεν μια σχετική συναισθηματική φόρτιση, αλλά έμοιαζε κάπως άνευρη, αντί να κορυφώσει τη βραδιά, κάτι που φάνηκε και από τη βουβή αντίδραση όταν προλογίστηκε ως το τελευταίο κομμάτι.

Κλείνοντας με το "Forsaker" για encore, οι Katatonia μας υπενθύμισαν γιατί τους αγαπάμε. Ογκώδες και μελαγχολικό, με τη φωνή του Jonas να μιλάει κατευθείαν στην ψυχή . Όμως, η επιμονή σε ένα setlist που μοιάζει περισσότερο με προώθηση προϊόντος και λιγότερο με μια ολιστική αναδρομή στην καριέρα τους, άφησε μια γεύση ανεκπλήρωτου μέσα μας. Ήταν μια καλή εμφάνιση συνολικά, που όμως θα μπορούσε να είναι σπουδαία αν υπήρχε λίγο παραπάνω καρδιά στο όλο εγχείρημα τόσο σε διάρκεια όσο και σε περιεχόμενο. Γιατί διάολε, δεν γίνεται να αφήνεις στη λήθη δισκάρες όπως το “Last Fair Deal Gone Down” και “Viva Emptiness”. Δεν λέει κανείς να μην παιχτούν φυσικά πιο πρόσφατα κομμάτια, αλλά η επιλογή να ξεχνιέται σχεδόν η μισή δισκογραφία, μοιάζει λίγο παράταιρη, και φαίνεται και από την αντίδραση του κόσμου, που ήθελε και άξιζε κάτι παραπάνω από τους “Jonas + friends” Katatonia.

Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής