Ανασκόπηση 2025: Indie και Folk

Anna Von Hausswolff - Iconoclasts

Τι άλλο να πούμε για την Anna Von Hauswolff που δεν έχει ήδη γραφτεί; Μετά από τα καταραμένα σκοτάδια του "Dead Magic", η πορεία της έμοιαζε αβέβαιη, με το "All Thoughts Fly" να μην ικανοποιεί τις προσδοκίες παρά το χαρακτήρα του. Το "Iconoclasts", όμως, έρχεται για να κάνει πολλά παραπάνω από απλώς να ανταποκριθεί στις προσδοκίες. Βάζει την Hauswolff στην κορυφή των καλλιτεχνών της εποχής της, θέτει νέα στάνταρ γύρω απ’ την σύνθεση, την θεματική οργάνωση, και τη σκηνοθεσία ενός δίσκου, προσφέροντας παράλληλα ξεκάθαρη εικόνα για τον ιδιαίτερο ήχο της μουσικού. Εβδομήντα λεπτά μουσικού παροξυσμού - τίποτε λιγότερο.

Bon Iver - SABLE, fABLE

Είναι πολύ μεγάλη η διαδρομή που έχει διανύσει ο Justin Vernon με το σχήμα του Bon Iver. Το "Sable, Fable" αποτελεί ίσως την πιο τρανταχτή απόδειξη, καθώς, ακόμη και μετά τους πειραματισμούς και τις ηλεκτρονικές αποδομήσεις των προηγούμενων δίσκων του, εδώ μοιάζει να ξορκίζει το σκοτάδι πιο πολύ από ποτέ. Φωτεινός και αισιόδοξος, ο Bon Iver γράφει όχι μόνο έναν απ’ τους πιο catchy δίσκους της χρονιάς, αλλά και έναν απ’ τους προσωπικά καλύτερούς του μετά από αρκετό καιρό.

Wet Leg - moisturizer

Τρέφουμε μία ιδιαίτερη λατρεία εδώ στο Rocking για τις Wet Leg, κι αυτό έγινε με το καλημέρα του ντεμπούτου τους, τρία χρόνια πριν. Μπορεί η αντίδρασή μας στο "moisturizer" να ήταν ελαφρώς πιο ψύχραιμη, σε καμία περίπτωση, όμως, δεν πρέπει να εκληφθεί αυτό ως μομφή, καθώς πρόκειται για έναν απ’ τους πιο fun, άμεσους, και καλογραμμένους δίσκους του 2025. Όχι, δεν μπορεί πια να μας πιάσει εξαπίνης, όμως μπορεί να μας ταρακουνήσει και πάλι για τα καλά, με κομμάτια για τα οποία δούλεψε όλο το συγκρότημα κι όχι απλά το ντουέτο των Durand και Mobaraki. Το DNA τους, όμως, όχι μόνο δεν αλλοιώνεται, αλλά μοιάζει πιο θαλερό από πριν, με δώδεκα κομμάτια που είναι το ένα καλύτερο απ’ το άλλο. Αν δεν πιστεύετε το hype, τουλάχιστον πιστέψτε τα αυτιά σας.

Sharon Van Etten & the Attachment Theory - Sharon Van Etten & the Attachment Theory

Οι καρποί της συνεργασίας είναι γλυκείς, κι η γεύση της επιτυχίας πιο νόστιμη όταν την μοιράζεσαι. Αυτό μάλλον είχε κατά νου κι η Sharon Van Etten, που μετά από καιρό αποφασίζει να συμπεριλάβει την μπάντα της στη συνθετική διαδικασία. Και πολύ καλά έκανε, αφού το ομώνυμο άλμπουμ τους είναι μία καταπληκτική προσθήκη στην δισκογραφία της, αλλά και ένα απ’ τα πιο δυνατά χαρτιά της χρονιάς που μας πέρασε.

Florence & the Machine - Everybody Scream

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί άλλη λέξη για την Florence Welch πέρα απ’ τη «θεά»; Ναι, λέει η ίδια, και καταβυθίζεται περισσότερο στα σκοτεινά νερά της μαγείας, της ζωώδους σεξουαλικότητας, του folklore, και της παράνοιας. Απ’ αυτόν τον ζοφερό πυθμένα, θα αναδυθεί κρατώντας έναν φανταστικό δίσκο, σκοτεινό, συναισθηματικό, ακόμη και καταγγελτικό σε σημεία, που την φέρνει επικίνδυνα μπροστά ως solo μουσικό. Με την χαρισματική της παρουσία, όμως, την αψεγάδιαστη φωνητική της ικανότητα, και την αδιαπραγμάτευτη καλλιτεχνική της υπόσταση, η Florence δείχνει ατρόμητη, και μεταβολίζοντας τον πόνο της, μας βοηθά να κάνουμε κι εμείς τον δικό μας λίγο πιο ανεκτό.

Check Also: Ως η λιγότερο αξιόλογη, αλλά παρ’ όλα αυτά και πάλι πάνω απ’ το μέσο όρο, κυκλοφορία ενός μεγάλου ονόματος της γενικότερης indie σκηνής, είναι το "Glory" του Perfume Genius, που χωρίς να κάνει τίποτε λάθος σε συνθετικό επίπεδο, καταλήγει επίπεδο στην διαχείριση των δυναμικών του.

Tori Amos - The Music of Tori and the Muses

Το 2025 η σπουδαία δημιουργός επέστρεψε με έναν από τους πιο απροσδόκητους και γοητευτικούς δίσκους της καριέρας της. Η νέα της δουλειά, μουσική συνοδεία στο ομώνυμο παιδικό βιβλίο που συνέγραψε, λειτουργεί ως μυθοπλαστικός αναστοχασμός πάνω στην έμπνευση και τη δημιουργία. Σε μόλις 37 λεπτά, η Amos παραδίδει ζεστές, πλήρεις συνθέσεις, πλούσιες ενορχηστρώσεις και μια παραμυθένια αισθητική που αναζωπυρώνει τη δημιουργικότητά της αλλά και το ενδιαφέρον μας για αυτήν. Προφανώς, δεν καινοτομεί αλλά πετυχαίνει να μας χαρίσει κάτι μαγευτικό και ειλικρινές. Αυτό δεν είναι και η ουσία της Τέχνης;

The Divine Comedy - Rainy Sunday Afternoon

Μπορεί να έχουν περάσει 35 χρόνια από το ντεμπούτο τους, όμως οι The Divine Comedy, με μπροστάρη τον Neil Hannon, επέστρεψαν την χρονιά που πέρασε με έναν δίσκο που επιβεβαιώνει τη διαχρονική τους ικανότητα να δημιουργούν ευαίσθητη, καλοδουλεμένη, και, κυρίως, σύγχρονη chamber-pop. 6 χρόνια μετά την τελευταία τους κυκλοφορία, οι βορειο-Ιρλανδοί μας παρέδωσαν το 13ο άλμπουμ της καριέρας τους και, όπως γίνεται γρήγορα σαφές, αυτό αποτελεί μια από τις καλύτερες στιγμές της πορείας τους. Ηχογραφημένο στο ιστορικό Abbey Road και με μια παραγωγή που δίνει έμφαση στις ζεστές μελωδίες, δημιουργώντας το απόλυτο soundtrack βροχερής Κυριακής, το συγκρότημα μας χάρισε μια από τις πιο αξιομνημόνευτες και συνεκτικές δουλειές της χρονιάς.

Jeff Tweedy - Twilight Override

Το πέμπτο προσωπικό άλμπουμ του Jeff Tweedy του Wilco, αποτελεί με βεβαιότητα ένα από τις πιο τολμηρές δουλειές της χρονιάς. Κι αυτό γιατί, σε μια εποχή που το attention span έχει χτυπήσει κόκκινο, υπάρχουν δύο λόγοι για να κυκλοφορήσει κανείς έναν τριπλό δίσκο με 30 τραγούδια μελαγχολικού indie rock. Είτε να βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου, είτε να θέλει να κάνει μια δυναμική δήλωση. Και μόνο μια ακρόαση όμως του "Twilight Override" θα σας πείσει για το δεύτερο καθώς ο Tweedy εδώ προχωρά σε μια ολοκληρωμένη κατάθεση ζωής και τέχνης, που, παρά την έκτασή της, πετυχαίνει να βρίσκει μια σπάνια ισορροπία ανάμεσα στην εσωστρέφεια και την αισιοδοξία, ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, μέσα από μια πρόταση που απευθύνεται, όχι μόνο στους φίλους της folk ή της indie rock, αλλά σε όσους αναζητούν ένα ηχητικό καταφύγιο αλήθειας και ομορφιάς.

Matt Berninger - Get Sunk

Η δεύτερη προσωπική δουλειά του Matt Berninger μοιάζει με προσωπικό καταφύγιο μετά από χρόνια δημιουργικής και συναισθηματικής έντασης. Έχοντας περάσει κατάθλιψη, writer’s block και μια περίοδο ανασύνταξης ο frontman των The National επιστρέφει με έναν δίσκο που διατηρεί τη γνώριμη μελαγχολία του, αλλά κοιτάζει ξεκάθαρα προς το φως. Αν και ίσως λείπει μέρος της παλιάς του αφηγηματικής οξυδέρκειας, μουσικά παραδίδει την πιο ενδιαφέρουσα δουλειά του εδώ και καιρό. Με πλούσιες ενορχηστρώσεις, ποικιλία επιρροών και στιγμές ειλικρινούς εξόδου από το comfort zone του δημιουργού του, το "Get Sunk" λειτουργεί ως μια βαθιά ανθρώπινη, παρηγορητική ακρόαση, που μετατρέπει το προσωπικό βάρος σε συλλογική εμπειρία.

Arcade Fire - Pink Elephant

Θα ήταν ψέματα να πούμε πως δεν αγαπάμε τους ροζ ελέφαντες και τον Dumbo. Αντίστοιχα, θα ήταν ψέμα να πούμε πως δεν αγαπάμε τους Arcade Fire και δεν θα τους ευγνωμονούμε για πάντα για όλα αυτά τα υπέροχα που μας έχουν χαρίσει. Όμως, από όπου και αν πιάσεις την τελευταία τους δουλειά, τελικά το συναίσθημα που υπερισχύει είναι η απογοήτευση. Όχι τόσο γιατί ο δίσκος είναι μέτριος, κάτι που σε όλους τους σπουδαίους μπορεί να συμβεί, αλλά, κυρίως, γιατί το συγκρότημα συνεχίζει σε μία πορεία που μοιάζει όλο και λιγότερο ενδιαφέρουσα αλλά και χωρίς κατεύθυνση. Κι ενώ υπάρχουν καλές στιγμές και σημεία όπου το σχήμα μοιάζει να προσπαθεί να επανεφεύρει τον εαυτό του, τελικά το αποτέλεσμα καταλήγει ανολοκλήρωτο και, οριακά, αυτοαναφορικό.

Check Also: Η Gina Birch επέστρεψε με έναν δίσκο που συνεχίζει την πορεία της μακριά από το παρελθόν των τεράστιων Raincoats, επενδύοντας περισσότερο στις προσωπικές αφηγήσεις. Ο John McKay, θρυλική αλλά συχνά παραγνωρισμένη φιγούρα του post-punk, μας χάρισε ένα αιχμηρό άλμπουμ που αξίζει ακροάσεις. Οι Sparks, ακούραστοι και απρόβλεπτοι όπως πάντα, κυκλοφόρησαν ακόμη μία δουλειά που ισορροπεί ανάμεσα στη θεατρική pop υπερβολή και την πνευματώδη αυτοαναφορικότητα. Τέλος, οι Sun Kil Moon πρόσθεσαν ένα ακόμη κεφάλαιο στη μακρά, και κάπως αντιφατική τους διαδρομή, με έναν δίσκο που δεν μας ενθουσίασε αλλά επιβεβαίωσε πως ο Mark Kozelek εξακολουθεί να γράφει μουσική αποκλειστικά με τους δικούς του όρους.

Black Foxxes - The Haar

Πολύπλευρο, πειραματικό, και συναισθηματικά φορτισμένο, το τέταρτο άλμπουμ των Βρετανών αποτελεί με σιγουριά μιας από τις κορυφαίες στιγμές της indie rock σκηνής για το 2025. Πετυχαίνοντας να συνδυάσουν ευαλωτότητα και δυναμική ορμή, ηλεκτρική ένταση και μια ιδιαίτερα τρυφερή τραγουδοποιία, οι Black Foxxes δεν επαναπαύονται αναπαράγοντας ένα μόνο ύφος αλλά αλλάζουν κι ανανεώνονται συνεχώς. Άλλοτε, με κιθάρες που εκρήγνυνται εξαπολύοντας grunge ενέργεια, κι άλλοτε μέσα από μελωδικά, εσωστρεφή περάσματα, το συγκρότημα δεν σταματάει να εκπλήσσει ενώ, για το φινάλε, μας κράτησε το δεκάλεπτο "In The Image Of Perfection", που αποτελεί ένα τραγούδια στο οποίο θα κοιτάμε πίσω όταν θα μιλάμε στο μέλλον για το 2025. Τι άλλο να κάνουν; Σπαθιά να καταπιούν;

Bartees Strange - Horror

Με το "Horror", ο Bartees Strange ίσως να μην ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην καριέρα του, όμως πετυχαίνει να μας παραδώσει την πιο ολοκληρωμένη του δουλειά και αυτή που φανερώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το καλλιτεχνικό του όραμα. Κι αυτό γιατί, στον τρίτο του δίσκο, ο δημιουργός πατάει πιο γερά από ποτέ στα πόδια του, χαρίζοντας μας ένα indie rock άλμπουμ που, όμως, χωράει σχεδόν τα πάντα. Έτσι, εδώ, θα ακούσετε επιρροές από house, disco, funk, pop, alt-rock και οτιδήποτε άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Και, παρόλο που η πολυσυλλεκτικότητα από μόνη της μπορεί να μην λέει και πολλά πράγματα, ο τρόπος με τον οποίο δένουν όλα τα παραπάνω είναι κάτι περισσότερο από εντυπωσιακός, καταλήγοντας τελικά σε ένα συνεκτικό έργο που βρίσκει τον Strange στο καλύτερό του σημείο μέχρι σήμερα.

Car Seat Headrest - The Scholars

Οι αγαπημένοι του indie κοινού, Car Seat Headrest, με το "The Scholars" δοκιμάζουν τολμηρά τα όρια του ήχου, επιχειρώντας μια ροκ όπερα σύγχρονου τύπου που διαδραματίζεται σε ένα κολλέγιο. Η ιδέα από μόνη της φαντάζει μοναδική στο indie τοπίο της χρονιάς όμως το συγκρότημα φαίνεται να έχει πλήρη συνείδηση των κινδύνων που εμπεριέχει μια τέτοια προσέγγιση και τελικά το πείραμα πετυχαίνει. Οι συνθέσεις βρίσκουν το συγκρότημα αποφασισμένο να χωρέσει εδώ τα πάντα, φλερτάροντας με μια σύγχρονη οπτική του prog rock, χωρίς όμως να εγκαταλείψουν τα hooks αλλά και όλα αυτά τα στοιχεία που καθιστούν το σχήμα μοναδικό, ανοίγοντας, παράλληλα, δρόμους για μελλοντικές εξερευνήσεις. Δεν είναι τέλειο αλλά είναι σαφώς το πιο φιλόδοξο και ενδιαφέρον άλμπουμ της μέχρι τώρα πορείας τους.

HAIM - I Quit

Τέταρτο άλμπουμ από τις αδερφές Haim και απ’ ό,τι φαίνεται το σχήμα δεν έχει κανέναν σκοπό να κατασταλάξει ή να συμβιβαστεί, βρίσκοντας έμπνευση σε ποικίλες ηχητικές κατευθύνσεις. Έτσι, εδώ, θα ακούσετε από χορευτική pop μέχρι country και από ανάλαφρη rock μέχρι folk πειραματισμούς, όλα όμως μέσα από την σταθερή ματιά ενός συγκροτήματος που ξεχειλίζει αυτοπεποίθηση, ανεξαρτησία, και δυναμισμό. Φτάνει θα μου πείτε αυτό; Ίσως και όχι καθώς, σε πολλά σημεία, το άλμπουμ καταλήγει να είναι "hit or miss" όμως, αν μας ρωτάτε, αυτό από μόνο του δεν λειτουργεί αποτρεπτικά για τον ακροατή καθώς όλοι - μα όλοι - κάτι ενδιαφέρον θα βρουν εδώ.

Deep Sea Diver - Billboard Heart

Έχοντας κλείσει περισσότερα από 15 χρόνια στην indie σκηνή, οι Deep Sea Diver ξέρουν καλά να συνδυάζουν την dream pop ευαισθησία με μελαγχολικές κιθάρες που καταλήγουν σε εκρηκτικά ξεσπάσματα. Στο τέταρτο άλμπουμ τους δεν ξεφεύγουν από την φόρμα αλλά την τελειοποιούν με την παραγωγή να ανυψώνει τις συνθέσεις που ακροβατούν υπέροχα μεταξύ αγωνίας και στοργής, αναγκάζοντας τον ακροατή να αφεθεί σε ένα συναισθηματικό roller coaster που ξεχειλίζει ειλικρίνεια. Έχοντας βρει μια ισορροπία ανάμεσα στο mainstream άνοιγμα και στην πλούσια indie παράδοση, το συγκρότημα στο "Billboard Heart" μας παρέδωσε ένα από τα πιο αξιόλογα δείγματα του σύγχρονου εναλλακτικού rock για το 2025.

Check Also: Ο Brian D'Addario των The Lemon Twigs κυκλοφόρησε το πρώτο solo του άλμπουμ με τίτλο "Till The Morning" εμβαθύνοντάς στις πιο "ήρεμες" πτυχές της τραγουδοποιίας του, ενώ οι Modern Nature στο "The Heat Warps" δένουν μελαγχολική διάθεση με την ουσία του indie rock μέσα από ένα άλμπουμ που όσο περισσότερο το ακούς, τόσο περισσότερο το αγαπάς.

Anna B Savage - You and I Are Earth

Η Savage, σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, κυκλοφορεί τον τρίτο δίσκο της τον Φλεβάρη του ’25, δύο χρόνια μετά το καταξιωμένο "In|Flux". Το "You And I Are Earth" θα κάνει μία επιστροφή στον πιο folk και ακουστικό χαρακτήρα του ντεμπούτου της, αυτή τη φορά για να γιορτάσει δύο σημαντικές αλλαγές στη ζωή της, την μετακόμιση στο Donegal της Ιρλανδίας, αλλά και την νέα σχέση της. Μακριά από φτηνορομάντζο, η Anna B Savage δεν κάνει μία instagramικού τύπου προβολή της προσωπικής της ζωής, αλλά βρίσκει τρόπο να μιλήσει για τα συναισθήματα, τον έρωτα, και την συντροφικότητα με τρόπο γήινο και νηφάλιο, χωρίς να καταφεύγει σε μελοδραματισμούς και μελίρρυτες διακηρύξεις αγάπης.

Japanese Breakfast - For Melancholy Brunettes (And Sad Women)

Η Michelle Zauner πλέον λογίζεται ως μία αναγνωρίσιμη φωνή στην indie pop, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά. Με το σχήμα των Japanese Breakfast έχει κυκλοφορήσει αξιοσημείωτες δουλειές, όμως το "For Melancholy Brunettes" δεν αξίζει με βεβαιότητα να βρίσκεται ανάμεσα σ’ αυτές. Χωρίς να λαθεύει κάπου τρανταχτά και να αποτελεί μία αποτυχημένη απόπειρα, το τέταρτο άλμπουμ της μουσικού ακούγεται καλογραμμένο καίτοι διεκπεραιωτικό, όχι ακριβώς φλατ, μα ούτε και με ιδιαίτερο εκτόπισμα. Ανάμεσα σε εκλάμψεις ομορφιάς και ταλέντου, θα βρούμε αρκετά τυπικά για το είδος κομμάτια, που δεν ασχημαίνουν, μα δεν κολακεύουν κιόλας το πορτραίτο της Zauner στο σύγχρονο μουσικό στερέωμα.

Caroline Rose - Year Of The Slug

Η Caroline Rose είχε κυκλοφορήσει πριν δύο χρόνια το μαξιμαλιστικό "The Art of Forgetting" τραβώντας τα βλέμματα (φτάνοντας ως τα Grammy), όμως φέτος δεν δοκιμάζει να επαναλάβει την συνταγή. Αντιστρέφοντας τους όρους, στοχεύει στην αμεσότητα του ακατέργαστου. Το "Year Of The Slug" είναι πιο τραχύ, folk, δρομίσιο, ηχογραφημένο από κινητό, χωρίς παραγωγούς, εταιρίες και δισκογραφικές, σαν μεσαίο δάχτυλο στην λογική της μουσικής βιομηχανίας - που φέρνει στην τέχνη και τις δημιουργίες ΑΙ ως καταναλωτικό "content". Στην πιο ανεξάρτητη δουλειά της, η Rose επαναφέρει εμφατικά το "independent" στην Indie, και μας κάνει να αναρωτιόμαστε για τη σχέση μας με τη μουσική ως τέχνη και ως προϊόν.

Hannah Cohen - Earthstar Mountain

Δίσκος που εμπνέεται απ’ τα βουνά δεν θα μπορούσε να είναι κακός. Έχοντας αντλήσει δημιουργικούς χυμούς απ’ την οροσειρά Κάτσκιλ στην Αμερική, η Hannah Cohen επιστρέφει στην ενεργό δισκογραφία έξι χρόνια μετά το "Welcome Home". Το "Earthstar Mountain" ακούγεται retro, αλλά η κρυστάλλινη παραγωγή κι η ευρεία ενορχήστρωσή του το φέρνουν στο σήμερα, όπως και η αβίαστη ρευστότητα ήχων και ειδών που εμπεριέχει, χωρίς όμως ποτέ να χάνει το coolness του. Με συμμετοχές διαφόρων καλλιτεχνών, μεταξύ των οποίων και ο Sufjan Stevens, το "Earthstar Mountain" δικαίως αναγνωρίζεται ως ένα απ’ τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς - στο είδος του, μα και εκτός.

Tyler Childers - Snipe Hunter

Ίσως όχι τυχαία, το πρώτο άλμπουμ του Childers για το οποίο γράφουμε σ’ αυτές εδώ τις σελίδες είναι και το πιο ξεχωριστό του. Καταξιωμένος ως country μουσικός με αρκετά bluegrass και παραδοσιακά στοιχεία, που άπτονται και μίας πιο «απ’ τα κάτω» στιχουργίας, ο Childers του "Snipe Hunter" υπερβαίνει την ως τώρα μουσική του ταυτότητα. Με τον Rick Rubin σε χρέη παραγωγού και με ανανεωμένη δημιουργικότητα λόγω της ενασχόλησής του με Ανατολίτικες θρησκείες, ο Childers παραδίδει έναν δίσκο απελευθερωμένο ως προς την μουσικοσυνθετική του προσέγγιση, καλειδοσκοπικό, και άκρως ενδιαφέροντα, που διευρύνει ακόμη περισσότερο το ακροατήριο του δημιουργού του.

Check Also: Είχαμε και φέτος την ευκαιρία να απολαύσουμε τη στοιχειωμένη φωνή της Keeley Forsyth με την συνοδεία πιανιστικών μελωδιών του Matthew Bourne στο "Hand To Mouth" (EP), ενώ η Emma Polock κάνει τρομερή δουλειά στον τέταρτο δίσκο της, "Begging The Night To Take Hold", κλείνοντας μία παρ’ ολίγον δεκαετία δισκογραφικής απουσίας. Απ’ την πλευρά της Jasmine 4.t. έχουμε ένα τρανσφεμινιστικό διαμαντάκι στο "You Are The Morning", επιμελημένο απ’ τις boygenius (αμέ), εκ των οποίων η Lucy Dakus κυκλοφόρησε επίσης φέτος το ιδιαίτερο "Forever Is A Feeling". Τέλος, ο Westerman ισορροπεί μεταξύ μινιμαλισμού και εγκεφαλικότητας στο "A Jackal’s Wedding", χωρίς να χάνει τη σπιρτάδα και το στοιχείο της έκπληξης, ενώ ο Marc Ribot με το "Map Of A Blue City" ολοκληρώνει έναν δίσκο που είχε τριάντα χρόνια στα σκαριά, με την ωριμότητα και την πληρότητα που μόνο ένας μουσικός με τη δική του ιστορία μπορεί να έχει.

Saya Gray - SAYA

Μια από τις πιο φρέσκιες και ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες της χρονιάς, ανήκει ξεκάθαρα στην Saya Gray, η οποία δείχνει να αμφισβητεί τις νόρμες και τα στεγανά του genre. Το "SAYA" ξεχωρίζει από κάθε άποψη: τη σαγηνευτική φωνή της που νιώθει τον στίχο και πηγαίνει σε άλλο επίπεδο και βάθος την ευαισθησία και τον πόνο, τη μελωδικότητα που δεν λείπει στιγμή, αλλά συνυπάρχει με τον πειραματισμό και μια ιδιαίτερη μουσική προσέγγιση. Έτσι ένα pop άλμπουμ γίνεται πολύ περισσότερα από αυτό, ένα κράμα pop με πτυχές folk, trip-hop, ηλεκτρονικής και prog, ένα δείγμα μιας αντισυμβατικής ματιάς στη δημιουργία.

CMAT - Euro-Country

H CMAT αξίζει αναμφίβολα το hype γύρω από το όνομά της, αντίστοιχα και το τρίτο της άλμπουμ. Το "Euro-Country" είναι ένα άλμπουμ μεστό, που πίσω από τα πολλά catchy κομμάτια του, έχει παράλληλα ουσία και βαρύτητα. Μια συγκινητική και ξεχωριστή country-pop μελωδικότητα, συνδυάζεται με αιχμηρή στιχουργική που ισορροπεί ανάμεσα στο προσωπικό και το πολιτικό, με αναφορές στην ταυτότητα, την οικονομική κρίση, την εσωτερική αναζήτηση και την ειρωνεία προς το υπάρχον. Η μοναδική φωνή της CMAT γίνεται ένα υπέροχο μέσο ώστε αυτός ο συναισθηματικός στροβιλισμός που δημιουργείται στα 50 σχεδόν λεπτά της διάρκειας, να μας παρασύρει στις μεταβάσεις του αλλά και να καρφώνεται. Κάπως έτσι ακούγεται όταν φτάνεις το peak της δημιουργικότητας ενώ ταυτόχρονα δίνεις ένα σύγχρονο pop ψυχογράφημα.

SPELLLING - Portrait Of My Heart

Στο "Portrait of My Heart" η SPELLLING καταφέρνει αυτό που προδίδει ο τίτλος. Στρέφεται στο να αναδείξει μια πτυχή της πιο εσωτερική και ιδιοσυγκρασιακή, παίζοντας με τις pop φόρμες, οι οποίες περνούν από εναλλαγές και μπλενταρίσματα με goth, grunge, noise και art-rock στοιχεία. Σε σχέση με το μουσικό παρελθόν της φαίνεται να πατά σε πιο «γήινα» μονοπάτια και εν μέρει σε μια 90s αισθητική, κρατώντας όμως μια μυστικιστική χροιά και ένα αίσθημα του εξώκοσμου. Η αγάπη, η απώλεια και το αίσθημα του (μη) ανήκειν, γίνονται εμπειρίες πέρα από έννοιες, μέσα από το φίλτρο μιας μαύρης καλλιτέχνιδας μεξικανικής καταγωγής που θέλει να αφήσει το δικό της στίγμα.

Lola Young - I’m Only F**king Myself

Ευθαρσώς ωμή και εξομολογητική, η Lola Young αγκαλιάζει rock, R’n’B και garage επιρροές, παραδίδοντας ένα σύγχρονο pop rock άλμπουμ που φαίνεται να απευθύνεται οργισμένα προς συγκεκριμένο παραλήπτη, αλλά εν τέλει πιο πολύ αφορά την ίδια και κάθε άτομο που νιώθει τις ταυτίσεις, ως μια εξωτερίκευση της ενδοσκόπησης. Η κάθαρση μιας τέτοιας δημιουργικής διαδικασίας αποτυπώνεται μέσα από τις εντάσεις - μουσικές και στιχουργικές, όπως και από το χάος που έχει ίσες δόσεις αυτοκαταστροφής, απελευθέρωσης και συνειδητοποίησης. Το στοιχείο που ξεχωρίζει, δηλαδή τα φωνητικά της, είναι και αυτό που εν τέλει δίνει μια ξεχωριστή ταυτότητα στο άλμπουμ, τόσο συγκρουσιακή όσο και ευάλωτη.

U.S. Girls - Scratch It

To "Scratch It" αποτυπώνει την μετατόπιση του ήχου των U.S. Girls και της Meg Remy, από την παλέτα των 80s σε μια 60s country-pop αισθητική που μοιάζει βγαλμένη από τον αμερικανικό νότο. Μελωδικές κιθάρες, γεμάτα mid-tempo grooves που φλερτάρουν με τη soul και στιγμές που η φυσαρμόνικα κλέβει την παράσταση, συνθέτουν αυτό το νέο αποτέλεσμα, άμεσο και σωματικό, που μοιάζει ίσως και το πιο ολοκληρωμένο τους. Και στην δική τους περίπτωση η αλλαγή της pop θεματικής επανέρχεται με εκείνη την ισορροπία προσωπικού - συλλογικού: η επιθυμία, η απόλαυση, η γυναικεία εμπειρία χωράνε εξίσου μαζί με το πένθος και την κριτική στην αμερικανική πραγματικότητα.

Check also: Τους Τhe Man From Delmonte που επιστρέφουν με το Better Things, ένα ζεστό indie-pop άλμπουμ δεν ποντάρει στη νοσταλγία αλλά δίνει εκείνο το γνωστό και φιλόξενο αίσθημα της ποπ αισιοδοξίας. Στην ίδια λογική, αλλά με πολύ πιο rock στοιχείο, κιθαριστική ένταση και play-loud ήχο έρχεται το "One Million Suburban Sunsets" των Ιt's Karma It's Cool, που δίνει την απαραίτητη δόση σεροτονίνης. Το Jellyfish των Florist, μια βαθιά συναισθηματική και λεπτεπίλεπτη indie στιγμή του 2025, με έντονο ambient και folk χαρακτήρα, που μοιάζουν να έχουν βγει από το σύμπαν καλλιτεχνών όπως οι Big Thief και η Laura Veirs. To πιο ευθύ και έντονο "Straight Line Was A Lie" των The Beths, μια κυκλοφορία που συνδυάζει jangly κιθάρες, up-beat ρυθμό που αγγίζει το pop punk και στίχο σε εσωστρεφή αναζήτηση.

Midlake - A Bridge Too Far

Τόσο ήρεμα όσο και η μουσική τους, ο νέος δίσκος των Midlake ήρθε για να μας προσφέρει μερικές ακόμα από τις πανέμορφες αλλά όχι τετριμμένες μελωδίες που μπορούν να χαράξουν τα αρμονικά φωνητικά τους πάνω σε μία γήινη μουσική της υπαίθρου. Μπορεί οι εποχές να μην είναι οι ίδιες όπως πριν 15-20 χρόνια όταν κάποιοι υποστηρίζαμε ότι μπορούσαν να δώσουν τα παπούτσια των Fleet Foxes στο χέρι, και αυτό το debate να είχε τέλος πάντων και ουσία και δημοφιλία, αλλά παραμένουν ένα αλάνθαστο συγκρότημα που μπορεί να μην αλλάζει, αλλά δεν επαναλαμβάνεται κιόλας. Μη σας ξεγελάνε οι γενικά χαμηλοί τόνοι, το "Bridge Too Far" μπορεί να γίνει έως και συγκλονιστικό.

Richard Dawson - End Of The Middle

Ο Richard Dawson εξακολουθεί να παραμένει ένας από τους (αν όχι ο) πιο ενδιαφέροντες καλλιτέχνες αυτή τη στιγμή στην indie folk. Μαζί με τις διάφορες δουλειές του Mark Kozelek ανήκει σε έναν πολύ ιδιαίτερο κόσμο που πέρα ότι δε δέχεται εμπορικές μουσικές φόρμες, επενδύει πολύ και στον στίχο - και την ερμηνεία του, φυσικά. Μπορεί η φετινή δουλειά του μάλλον να σταματάει ένα σερί κυκλοφοριών που ήταν η μία καλύτερη από την άλλη, αλλά αυτό δεν τον σταματάει από το να είναι και πάλι πολύ πιο μπροστά (ή πάνω αν προτιμάτε) από τους/τις περισσότερους/ες συναδέλφους του.

Joanne Robertson - Blurrr

Είναι τόσο πειστική στα στοιχειωμένα τραγούδια της με ακουστική κιθάρα ως σχεδόν αποκλειστικό όργανο και πολύ echo στην παραγωγή, που μπορεί να συγκινήσει και ακροατές που ίσως αρχικά να μην έλκονται από την περιγραφή αυτή. Πρόκειται βεβαίως για δίσκο όπου ένα τραγούδι μόνο του, εκτός περιεχομένου, μπορεί να ακουστεί υπερβολικά φτωχό και ακούσια lo-fi (σχεδόν demo), όμως άπαξ και μπεις στον πνεύμα του συνόλου είναι εύκολο να καταλάβεις το στόχο της τραγουδοποιού, να συγκινηθείς από τη συναισθηματικότητα που εκφράζει, να εκτιμήσεις το αποτέλεσμα που δημιουργεί με απλά υλικά. Αν πολλές φορές εκτιμούμε το στυλ που υπερτερεί της ουσίας, εδώ δεν μπορούμε να μη θαυμάσουμε την έκδυση των τραγουδιών στα πιο βασικά τους συστατικά.

Alex G - Headlights

Το ευρείας αποδοχής indie folk του Alex G, με πολλά μελωδικά στοιχεία που φλερτάρει τόσο με το κολεγιακό alt όσο και με την ψυχεδελική pop, δεν είναι δύσκολο να χαϊδέψει τα αυτιά από την πρώτη ακρόαση. Μακριά από οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί «επικίνδυνη» μουσική, το "Headlights" είναι απόλυτα φιλικό προς το περιβάλλον εστιάζοντας στη μελωδία με μία ή πολλές στρώσεις. Είναι ένας γλυκός δίσκος προορισμένος να συνοδεύει ή να δημιουργεί feelgood καταστάσεις. Όχι χαζοχαρούμενο, όχι χορευτικό αλλά σίγουρα ζεστό είναι εύκολο στο αυτί. Ίσως υπερβολικά εύκολο μερικές φορές, αλλά αυτό είναι ένα μειονέκτημα που ευχαρίστως επιλέγουμε σε σχέση με άλλα.

Hannah Frances - Nested In Tangles

Με αφετηρία το folk, και ολίγη από Joni Mitchell στη φωνή (φωνάρα δηλαδή), αλλά πλοκάμια που απλώνονται σε πολύ πιο αρτιστίκ μονοπάτια, η Hannah Frances συνεχίζει από εκεί που έμεινε πέρυσι με έναν ακόμα πολύ καλό δίσκο. Μας παρουσιάζει ελκυστικά αλλά και στριφνά τραγούδια που έχουν κάθε άλλο παρά συμβατική ή απλή ενορχήστρωση, αλλά και δομή που φτάνει στο ζητούμενο μέσα από πολλές στροφές. Αυτές οι στιγμές όμως είναι και οι πιο ενδιαφέρουσες αφού στις ελάχιστες περιπτώσεις που προσπαθεί να μας δώσει κάτι πιο κοντά σε εμπορικότερο single, μοιάζει να συγκρατείται και αυτό φαίνεται.

Check also: Οι Great Grandpa που επιστρέφουν στην σποραδική έτσι κι αλλιώς δισκογραφία τους με έναν καλό αλλά όχι ξεχωριστό δίσκο, ενώ οι Flock Of Dimes ως spin-off κατά μία έννοια των Bon Iver έλαβε μία κάποια προσοχή.

Geckos - Geckos

Tex Mex και Americana και ισπανικά τραγούδια αλλά όχι όσο Calexico θα περίμενε κανείς. Αρκετά, ναι. Αλλά όχι όσο θα περίμενε κανείς ώστε να μην έχουν δική τους ταυτότητα. Οι Geckos είναι ένα project του γνωστού και μη εξαιρετέου Howie Gelb (Giant Sand) που έχει αποδείξει ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να κυκλοφορεί τη μουσική που έχει στο κεφάλι του και αυτό παρά λίγα παραπατήματα τον έχει βγάλει ασπροπρόσωπο. Οι Geckos είναι ένα ακόμα τέτοιο παράδειγμα και παρότι ντεμπούτο, μοιάζουν ήδη να έχουν διασφαλίσει τη συνέχεια τους. Θα ήταν καλλιτεχνική αδικία να μην. Εϊναι ένα από τα καλύτερα ντεμπούτο της χρονιάς.

Drink The Sea - I & II

Όχι έναν, αλλά δύο δίσκους κυκλοφόρησε αυτό το σχήμα μέσα στο 2025 που έχει ως εξέχουσα μορφή τον Peter Buck (REM) αλλά και τον Barrett Martin (Screaming Trees, Mad Season). Η έκπληξη βέβαια δεν είναι αυτή. Η έκπληξη έρχεται όταν ακούσεις για πρώτη φορά τη φωνή του Duke Garwood και πιστέψεις ότι ακούς το φάντασμα του Mark Lanegan του οποίου μάλιστα υπήρξε και συνεργάτης! Η μουσική έχει αυτό το αμερικανικό στοιχείο και αντλεί από όλες τις αναφορές στο παρελθόν των καλλιτεχνών που αναφέρθηκαν. Παρότι δύο δίσκοι ήταν μάλλον πολλοί για μία χρονιά και τα fillers είναι υπαρκτά σε αμφότερους, η συνολική αίσθηση που αφήνουν είναι ότι υπάρχουν διαμάντια μέσα τους. Αν ήταν συγκεντρωμένα σε μονό δίσκο ρωτάτε; Στα καλύτερα της χρονιάς κατευθείαν, λέω.

The Cords - The Cords

Από τη μία αν ανακατέψεις σε ένα μίξερ jangle pop, 90s pop punk συγκροτήματα, βάλεις γυναικείες φωνές, γρήγορους χορευτικούς ρυθμούς και πολύ κέφι θα πάρεις ακριβώς αυτό που προσφέρουν οι Cords χωρίς πολλά πολλά. Καμμία φορά όμως αυτές οι comfort συνταγές, αυτές που πετυχαίνουν πάντα ανεξάρτητα από τις ακριβείς αναλογίες και χωρίς κρυφά συστατικά είναι και αυτές στις οποίες καταφεύγουμε πιο συχνά. Θα πάνε μακριά οι Cords; Δεν μπορώ να το φανταστώ αλλά έναν ακόμα δίσκο τον έχουν σίγουρα.

Folk Bitch Trio - Now Would Be A Good Time

Σε indie folk περιοχές κινείται αυτό το γυναικείο τρίο και αυτή η φράση είναι ένα συμπέρασμα που θα μπορούσε να βγει απλά από το όνομα του συγκροτήματος (στο βαθμό που δεν ήταν ειρωνικό - δεν είναι). Αυτό που δε φανερώνει το όνομα είναι οι όμορφες τριπλές αρμονίες που αναδεικνύουν κατά πολύ τις απλές μελωδίες των συνθέσεων. Η ακουστική κιθάρα είναι μπροστά και η ενορχήστρωση γενικά αφήνει πολύ χώρο σε αυτό που μόλις συμφωνήσαμε κι εμείς ότι είναι το ατού του συγκροτήματος. Είναι μία έτοιμη μουσική πρόταση ικανή να ενθουσιάσει; Θα λέγαμε πως όχι, αλλά έχει τα στοιχεία για να το κάνει πιθανόν στο μέλλον.

Snocaps - Snocaps

Πρόκειται για ένα project της γνωστής Waxahatchee με την αδελφή της, και ως τέτοιο ήταν λογικό να κάνει κάποια κεφάλια να γυρίσουν. Παρότι τυπικό indie rock χωρίς να ξεφεύγει από τις νόρμες ή να καταθέτει κάποια ιδιαίτερα επίπεδα έμπνευσης στο τραπέζι, είναι καλοπαιγμένο και με εμφανές δέσιμο και καλή διάθεση. Είναι σαφές πώς η εμπειρία που εκπέμπει δεν είναι αυτή ενός συγκροτήματος που τώρα ξεκινάει και αυτό φυσικά είναι η επίδραση της συμμετοχής μίας τόσο «ψημένης» και επιτυχημένης μουσικού.

Check also: Η Βρετανή Low Girl δεν κάνει τίποτα το καινούργιο ως singer-songwriter, από την άλλη δεν το κάνει και χειρότερα από άλλους ενώ οι Autocamper παραδίδουν ένα πάντα ευπρόσδεκτο ηλιόλουστο jangle pop. H απροσδιόριστα 80s μουσική του Sombr έχει περάσει τα όρια του pop κατά τουλάχιστον ένα πόδι, αλλά έχει κάτι το αναντίρρητα κολλητικό. Τέλος δεν είναι συχνό φαινόμενο πλέον να επισκέπτονται οι νεότεροι μουσική τη σκηνή του Laurel Canyon αλλά οι Ground Cinnamon Band το κάνουν πειστικά.

Blondshell - If You Asked For A Picture

Κατά κόσμον η Sabrina Mae Teitelbaum, κατά μουσικόν κόσμον η Blondshell, έκανε την πρώτη της εμφάνιση πριν δύο χρόνια με τον ομώνυμο με αυτή δίσκο. Φέτος, επιστρέφει με το "If You Asked For A Picture", και είναι η στιγμή που καλιμπράρει με ταλέντο όλα της τα χρώματα. Ένας δίσκος με βαθιά ειλικρινή τραγουδογραφία και πανέξυπνους στίχους, η νέα δουλειά της Blondshell έρχεται να την καταστήσει υπολογίσιμη δύναμη στα πλαίσια του indie pop rock ή singer/songwriter (όπως θέλετε πείτε το). Τα κομμάτια της περιέχουν πολύ έξυπνους στίχους που δεν μασάνε τα λόγια τους, παρουσιάζοντας μια σχετικώς τραγική καθημερινότητα millennial dating κι εκφράζοντας σκέψεις και νεύρα που αν και απλά, συχνά δεν αποτολμούνται στη μουσική. Ένα πραγματικά ευχάριστο και ενδυναμωτικό άκουσμα που θα κερδίσει με άνεση πολλές καρδίες.

The Tubs - Cotton Crown

Άρωμα Λονδίνου για τη δεύτερη κυκλοφορία των The Tubs που το indie punk rock τους βρίσκεται κάπου μεταξύ των Beatles και των Clash, εάν αυτοί είχαν γεννηθεί προχθές σύμφωνα με εμάς, ή κάπου μεταξύ των Smiths και των Husker Du, όπως το λένε αυτοί. Ο άκρατος πεσιμισμός και η μηδενική πίστη στον εαυτό του "Cotton Crown" λειτουργεί αυτόματα ως παυσίπονο της ίδιας του της κατάρας - ενώ οι στίχοι περιστρέφονται γύρω από το πόσο τεράστιο λουζέρι νιώθει ο πρωταγωνιστής - τραγουδιστής - αφηγητής, η μετουσίωση αυτής της ανυπαρξίας αυτοπεποίθησης σε τέχνη, την κάνει να μοιάζει οξύμωρη. Η νέα δουλειά των The Tubs είναι ιδανική παρέα στις μαύρε μέρες και τα τραγούδια της ικανά να σε κερδίσουν πολύ γρήγορα.

Pan Arcadia - Everything’s Fine

Με μια πιθανή ευτυχή σύμπτωση της πολυ-viral φετινής κυκλοφορίας των Sleep Token σε συνδυασμό με κάποιο τυπογραφικό να είναι ικανή να οδηγήσει στην ανακάλυψη της συγκεκριμένης μπάντας, οι Pan Arcadia παίρνουν το χορευτικό και το πάνε κάπου αλλού. Σκέψου Franz Ferdinand και The Strokes στα ντουζένια τους. Ή Panic! At The Disco στο "Pretty.Odd". Το "Everything’s Fine" είναι τόσο κουλ όσο το εντελώς ψεύτικο «ντάξει ρε, όλα καλά» σε κάνει να νομίζεις ότι φαίνεσαι ενώ μέσα σου καταρρέεις. Οι Pan Arcadia έχουν δουλέψει πολύ, σε παραγωγές, πραγματική ποιότητα των τραγουδιών τους, μέχρι και video clips. Ίσως η στιγμή της μεγάλης επιτυχίας γι’ αυτούς να βρίσκεται κοντά.

Panchiko - Ginko

Η τρελή ιστορία των Panchiko φέρει δυστυχώς μαζί της κι ένα δυσβάσταχτο βάρος - ένα τεράστιο αριθμητικά φανατικό κοινό που μοιάζει τρομακτικό ως προς τον τρόπο ικανοποίησής του. Μην τα πολυλογούμε, οι Panchiko ήταν μια λυκειακή μπάντα που είχε χαθεί στη λήθη, κάποιος ανακάλυψε το demo τους, τους έκανε θρύλους, το ίντερνετ τους βρήκε και τους ανέστησε - και τώρα οι Panchiko σχεδόν παίζουν σε στάδια. Με τη δεύτερη δουλειά τους, "Ginko" απομακρύνονται κάπως από τις glitch πειραματικές απαρχές τους και εστιάζουν λίγο περισσότερο στην indie pop προσέγγιση, πάντα όμως με τις παραμορφώσεις στο επίκεντρο αλλά και το βλέμμα στραμμένο στο μουσικό παρόν - βλέπε συμμετοχή Billy Woods στο δίσκο.

The Laughing Chimes - Whispers In The Speech Machine

Από μια άλλη Αθήνα, αυτή του Ohio, οι The Laughing Chimes έρχονται να παντρέψουν μερικές νοσταλγίες. Λίγο το post-punk και goth-rock συνομοταξίας The Cure και Smiths, λίγο οι Midwestern emo αναφορές (δεν μπορείς να βγάλεις το Ohio από τους εραστές της ζωής), λίγο το indie pop, λίγο οι shoegaze-y κιθάρες που γαργαλάνε τους A Place To Bury Strangers, το "Whispers In The Speech Machine" είναι μια εξαιρετική και πληθωρική δουλειά για να ανακαλύψει κανείς. Αυτό το χαρακτηριστικό γλυκόπικρο συναίσθημα των συστατικών του στοιχείων είναι παρόν σε κάθε δευτερόλεπτο του δίσκου και μάλλον αποτελεί και την κινητήριο δύναμή του.

Check also: Ο Ιρλανδός νεαρός θηριοδαμαστής των φαντασμάτων του Ινισέριν, George Houston, επιστρέφει με τον δεύτερο δίσκο του γύρω από την εναλλακτική προσέγγιση του folk rock με τίτλο "TODC" (The Original Death Card) παντρεύοντας το και με λίγο blues.

Jim Ghedi - Wasteland

Δεν συμβαίνει συχνά ένας δημιουργός να σε κερδίζει με την πρώτη ακρόαση - κι ο Βρετανός Jim Ghedi χρειάζεται μόνο ένα δευτερόλεπτο για να σε πείσει για την μαγεία της φωνής του. Πέραν αυτής όμως, το υλικό του "Wasteland" είναι βαθύ, λυρικό, επικό αλλά και με μια ταξική ματιά. Πρόκειται για σύγχρονη folk που γνωρίζει μεν το παλιό βρετανικό τραγούδι αλλά αντιλαμβάνεται και τις εξελίξεις της νεότερης γενιάς κι ειδικά τα όσα συμβαίνουν στο διπλανό νησί της Ιρλανδίας. Σε κάθε περίπτωση, αυτό το άλμπουμ μας ταρακούνησε για τα καλά κι έκανε το όνομα του λίγο πιο γνωστό, ο Ghedi είναι νέος και μπορούμε να περιμένουμε πολλά.

Brighde Chaimbeul - Sunwise

Κανείς δεν έχασε ποτέ κουβαλώντας την ψυχή των Highlands κι η Σκωτσέζα Brighde Chaimbeul το γνωρίζει πάρα πολύ καλά. Στο τρίτο της άλμπουμ, καθιερώνεται σαν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες folk δημιουργούς, απλώς με τα bagpipes της και την βαθιά παράδοση της περιοχής της. Με ατελείωτα drones, folk μελωδίες και αδιόρατες επιρροές από post-minimalism, η μουσική της ηχεί ταυτοχρονα αρχαία και σύγχρονη, γήινη, περήφανη και και φρέσκια. Σχεδόν να ανακαλύπτεις μια παράδοση από την αρχή και να την επανασυνθέτεις. Εξαιρετική δουλειά από μια συναρπαστική (και βιρτουόζο) μουσικό που λογικά θα μας απασχολήσει για χρόνια - είναι μόλις 27 ετών.

Poor Creature - All Smiles Tonight

Η Ruth Clinton (μια από τις τέσσερις φωνάρες των Landless), ο Cormac MacDiarmada (το "μυαλό" των Lankum) κι ο John Dermody ενώνονται ως Poor Creature και με το ντεμπούτο τους, μας χαρίζουν ένα από τα καλύτερα σύγχρονα folk άλμπουμ της χρονιάς. Η χρήση τυμπάνων πάνω από αιθέριες, μελαγχολικές μελωδίες δημιουργεί ένα περίβλημα που ηχεί αρκετά πειραματικό, αναδεικνύει όμως έτσι ένα διαφορετικό είδος ψυχεδέλειας πίσω από τα Irish trad standards που συγκροτούν το άλμπουμ. Προς τιμήν τους, το αποτέλεσμα είναι ατμοσφαιρικό, ταξιδιάρικο κι εντελώς στο δικό τους προσωπικό ύφος, προσφέροντας μπόλικο έδαφος για περαιτέρω εξερευνήσεις. Εξαιρετικό!

Gwenifer Raymond - Last Night I Heard The Dog Star Bark

Αν και Βρετανίδα, η Gwenifer Raymond - κυριολεκτικά από το πουθενά - κυκλοφορεί τον American primitivism άλμπουμ της χρονιάς, κι ένα από τα καλύτερα σχετικά άλμπουμ εδώ και χρόνια. Το fingerpicking στυλ της αναπόφευκτα θα θυμίσει κάτι από θρύλους της ακουστικής κιθάρας όπως ο John Fahey κι ο Robbie Basho, οι συνθέσεις της όμως έχουν την δική τους ιδιοσυγκρασία. Έχουν σκοτάδι, λυρισμό, εσωτερικότητα και μια μαγεία που θαρρείς πως κουβαλάει μέσα της τη και ουρανό. Πρόκειται για ένα απόλυτα μεθυστικό και συναρπαστικό άλμπουμ που δεν μπορεί παρά να σε πάρει μαζί τους σε άλλους κόσμους.

Lisa Knapp & Gerry Diver - Hinterland

Ίσως στο πιο παραδοσιακό άλμπουμ αυτής της λίστας, η φωνάρα της Lisa Knapp (φωνή που κουβαλάει τόσο την βρετανική όσο και την ιρλανδική παράδοση) και το εκπληκτικό βιολί κι ενορχηστρώσεις του Gerry Diver, ενώνονται για να δημιουργήσουν ένα εκπληκτικό μέσα στις εξερευνήσεις του άλμπουμ. Παλιές και νέες τεχνοτροπίες σφιχταγκαλιάζονται κι είναι αδιαχώριστες, κάθε σύνθεση ηχεί διαφορετική από την προηγούμενη, τα όργανα ζωγραφίζουν εικόνες διαχρονικές. Το "Hinterland" είναι ευφυές μα και πολύ ώριμο, διαθέτει δε άπειρη και βαθιά γνώση της folk. Στα συν και οι υπέροχοι στίχοι που δίνουν ένα διαφορετικό υπόβαθρο στην μουσική και κάνουν το αποτέλεσμα να ηχεί επίκαιρο, παροντικό.

Big Thief - Double Infinity

Ένας από τους δίσκους που ξεχώρισε, ανήκει στις πιο δυνατές κυκλοφορίες των Big Thief και πάει τον ήχο τους πολύ παραπέρα. Η americana/indie-folk ψυχή τους κινείται προς rock κατεύθυνση που εμπλουτίζεται με ένα φάσμα ατμοσφαιρικότητας και πιο ελεύθερων προσεγγίσεων, με ambient υφές, αυτοσχεδιασμούς, ψήγματα shoegaze και ψυχεδέλειας. Το άνοιγμα αυτό προκύπτει από τις ενδιαφέρουσες συνεργασίες, αλλά και από την φιλοσοφία της της τριάδας. Συνθέσεις που σε μια πρώτη ακρόαση μπορεί να μοιάζουν απλές, όσο ανοίγονται και αναπνέουν, αφήνουν χώρο στο να αναδειχθεί ένα συλλογικό σύμπαν. Πυρήνας του είναι η ιδιοφυία Αdrienne Lenker, που σίγουρα συγκαταλέγεται στις πιο ταλαντούχες singer/songwriter(s) του σήμερα. Ένας δίσκος που τον νιώθεις σαν αγκαλιά ή σαν μια προτροπή για ένα roadtrip στο άγνωστο, το "Double Infinity" είναι ιδανικό για να σε εντάξει στον κόσμο τους.

Steve Von Till - Alone In A World Of Wounds

Στην πλέον μελαγχολική και σκοτεινά υπαρξιακή πλευρά της Americana στέκεται μόνος, αλλά βαθιά ανθρώπινος ο Steve Von Till. Λιτές συνθέσεις, ambient και synth, απλώνονται ώστε πάνω τους να ταξιδέψει η υποβλητική φωνή του, φέροντας εκείνο το βάρος της εξομολόγησης και του πόνου, έχοντας κάτι από Nick Cave ή Mark Lanegan. Η αναπόδραστη φθορά της ζωής, η επαναληπτικότητα, η απώλεια και η ακινησία έρχονται να θέσουν τα μοτίβα μιας ζοφερής πραγματικότητας, ενός κόσμου που βρίσκεται υπό κατάρρευση. Μικρές στιχουργικές ρωγμές αφήνουν το φως να περάσει ωστόσο, αναζητώντας απελευθέρωση. Το "Alone In A World Of Wounds" δεν θα μπορούσε να έχει συνοψιστεί καλύτερα.

Μargo Price - Hard Headed Woman

Το "Don’t let the bastards get you down" που ακούγεται ήδη από τα πρώτα λεπτά ακρόασης, δίνει τον τόνο της επιστροφής της Margo Price. Μέσα από τη δική της εκδοχή στο κλασικό κομμάτι του Kris Kristofferson δείχνει όχι μόνο τα μονοπάτια στα οποία πατάει στιβαρά, αλλά και την σύγχρονη οπτική της. Η πιο κλασική φόρμα country rock americana με blues και soul επιρροές, διαπερνάται από τη δημιουργική ματιά που δεν αφήνεται απλά σε μια παλιά συνταγή, όπως και το βίωμα, τον θυμό αλλά και την ευαισθησία μιας «σκληροτράχηλης γυναίκας». H φωνή της Price κουβαλά αυτοπεποίθηση και εκείνη την κόπωση που προκύπτει από την ανθεκτικότητα, ενώ αγγίζει ζητήματα ταυτότητας, επιβίωσης και εν τέλει της ίδιας της ύπαρξης σε έναν κόσμο που διαρκώς δοκιμάζει όρια.

Bonnie Prince Billy - Τhe Purple Bird

Ο Will Oldham πίσω από την περσόνα Bonnie Prince Billy μας δίνει ένα ακόμη κλασικό δείγμα country americana, με λιτές συνθέσεις που μοιράζουν πετυχημένα πινελιές συναισθηματισμού. Με μια εξαιρετική παραγωγή και περνώντας εύστοχα από down-tempo στοχαστικές στιγμές σε πιο ζωντανούς και groove ρυθμούς, η ψυχή που έχει βάλει στο "The Purple Bird" ο Βonnie Prince Billy, όπως και οι μουσικοί της Nashville που τον πλαισιώνουν, είναι παρούσα σε κάθε στιγμή. Στιχουργικά ευχάριστος σαν ένα ζεστό χαμόγελο ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές, αλλά και σαφής για την κατάσταση στην Αμερική του MAGA, ακούγεται παραπάνω από ευχάριστα και εξακολουθεί να εντάσσεται στην κατηγορία «σταθερή αξία americana».

Jason Isbell - Foxes In The Snow

Τι χρειάζεται κάποιος για να δημιουργήσει ένα αβίαστα συναισθηματικό σύνολο 11 τραγουδιών; Την ακουστική του και τη φωνή του απαντά ο Jason Isbell με το "Foxes In The Snow". Συνθέσεις απλές, χωρίς κάποια περίπλοκη φόρμα, αλλά επίμονες, στέκονται χωρίς ενορχηστρώσεις ή άλλα στηρίγματα, μαρτυρούν από κοινού με την έξυπνη στιχουργική μια περίοδο προσωπικών μεταβάσεων - από τη διάλυση μιας σχέσης στη νέα αρχή. Κάθε αυτόνομη αφήγηση είναι και μια ιστορία εσωτερικής διερεύνησης, που δεν μένει στην πικρία αλλά εξελίσσεται στην αναζήτηση ενός παρόντος και ενός νέου τρόπου να επιβιώνεις και να ζεις πέρα και παρά τις αλλαγές.

Check also: To "Neon Grey Midnight Green" της icon Neko Case, η οποία σπάει φόρμες μεταξύ americana και alt, κάνοντας μια ανοιχτή πρόσκληση να αφεθούμε σε ένα πλέγμα συναισθημάτων, με τα όμορφα και τα στραβά. Στην παράδοση των Walkabouts, αλλά σε νέα μονοπάτια μιας πιο σκοτεινής folk-rock μελωδικότητας, πατάει ο Chris Eckman με το "The Land We Knew The Best". Tο μαγικό αποτέλεσμα που προκύπτει από την ένωση folk, drone και jazz, όπως συμβαίνει στο "Weft" του πολυοργανίστα Jason Dungan - Blue Lake. Oι Βrown Horse στο "All The Right Weaknesses" δίνουν χώρο σε μια rock βρώμικη americana ενέργεια και σε έναν συναισθηματισμό που καταφέρνει να σε διαπεράσει αν και δεν του φαίνεται, δίνοντάς τους σίγουρα θέση στο μουσικό ραντάρ. Aπό την άλλη, ο Cass McCombs στο "Interior Live Oak" χτίζει έναν ήχο πιο εσωτερικό και με πολλαπλές υφές, ποντάροντας στην ηρεμία και την προσωπική αφήγηση.

Ethel Cain - Willoughby Tucker, I'll Always Love You

Η Ethel Cain συνεχίζει να ισχυροποιεί την θέση της ως ένα από τα indie φαινόμενα για την τρέχουσα δεκαετία με το δεύτερο της άλμπουμ - το οποίο όμως αποτελεί θεματικά prequel του ντεμπούτου, σε ότι αφορά την περσόνα της Ethel Cain. Έχοντας πια αρχίσει να κατασταλάζει σε ένα στυλ που, ενώ εξωτερικά στέκεται σαν indie folk, ενσωματώνει ταυτόχρονα αρκετά ambient και drone στοιχεία, το επίθετο "πειραματικός" έχει ισχυρή βάση. Γύρω από αυτούς τους άξονες, το στιχουργικό σύμπαν της συνεχίζει να αναπτύσσεται κινηματογραφικά, προσφέροντας συχνά δυνατές μουσικές στιγμές. Η διάρκεια της θα δείξει αν είναι ελαφρώς υπερτιμημένη ή όχι.

Maud The Moth - The Distaff

Τρομερά πράγματα από την Ισπανίδα Maud The Moth στο "The Distaff": η νεοκλασική μουσική, η έντονη γοτθική αύρα, τα σύγχρονα πειραματικά στοιχεία, η υπόνοια του doom και η εκπληκτική της οπερετική φωνή συνδημιουργούν μια φαντασμαγορικά ανατριχιαστική δουλειά που, δικαίως, έκανε το όνομα της να συζητηθεί και το status της να ανέβει. Δεν πρόκειται για εύκολο άλμπουμ, η ομορφιά του όμως είναι ικανή να μαγνητίσει αρκετά τον ακροατή ώστε να περπατήσει μέσα στα βαθιά, ποιητικά του μυστικά. Ας σημειωθεί εδώ πως η Maud The Moth ανήκει στην ευρύτερη κολεκτίβα των Ashenspire, γεγονός που έχει την ιδιαίτερη σημασία του.

Kathryn Mohr - Waiting Room

Παρά την μελωδική της φύση, η τέχνη της Αμερικανίδας Kathryn Mohr έχει κάτι το άβολο. Οι ακουστικές, ως επί το πλείστον, συνθέσεις διαθέτουν συχνά παράξενες αρμονίες, απρόσκλητους θορύβους και μια εντελώς abstract δομή - συχνά αισθάνεσαι πως ακούς πρόβα. Κι όμως, το "Waiting Room" έχει αιχμαλωτίσει μια πολύ ιδιαίτερη αίσθηση κλεισούρας κι εσωστρέφειας , το άλμπουμ εξάλλου ηχογραφήθηκε σε ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο ψαριών στην Ισλανδία...Μουσική χαμηλόφωνη μα και απόκοσμη, απόμακρη, σαγηνευτική, σε κάνει σχεδόν να αισθάνεσαι γύρω σου φαντάσματα και τον ίδιο τον χρόνο να κάμπτεται. Ίσως το πιο ονειρικό (ή εφιαλτικό;) singer-songwriter άλμπουμ που ακούσαμε φέτος, μια πραγματική δοξασία του εφήμερου.

Nina Garcia - Bye Bye Bird

Ένα από τα κορυφαία experimental άλμπουμ της χρονιάς αποτελείται από ένα κορίτσι και μια ηλεκτρική κιθάρα. Αλήθεια, πόσο τσαγανό πρέπει να έχεις για να κυκλοφορείς ένα άλμπουμ σαν το "Bye Bye Bird", χωρίς συμβατικά τραγούδια και χωρίς δομές, απλώς αυτοσχεδιάζοντας με μια ηλεκτρική και ένα εξωτερικό μικρόφωνο πάνω στους μαγνήτες της; Κι όμως, με αυτήν την φαινομενικά απλή πρακτική, η Garcia δημιουργεί ένα πρωτόγνωρο άλμπουμ, ένα υποδειγματικό πείραμα πάνω στο όργανο και στα μαγνητικά του πεδία, πάνω στον χώρο, το χρώμα, την παραμόρφωση! Η Nina Garcia αναδεικνύεται σαν η απόλυτη διάδοχος κιθαριστικών τιτάνων όπως ο Caspar Brötzman και ο Thurston Moore - οι ίδιοι εξάλλου έχουν καταθέσει ήδη τα σέβη τους.

Amber Asylum - Ruby Red

Παλιές καραβάνες οι Amber Asylum από το San Francisco με πορεία σχεδόν 30 χρόνων και μεγάλη εμπειρία στο να ενώνουν το γοτθικό τους neoclassical με το doom rock - κι ας μην υπάρχουν κιθάρες. Η μουσική τους είναι έντονα δραματική, δεν αποσκοπεί όμως στην απόδραση. Αντίθετα, επιλέγει να ασχολείται με θέματα του παρόντος (θέματα όπως ο πόλεμος), αποκτώντας με αυτόν τον τρόπο μια παράξενη αίσθηση κατεπείγοντος. Το τσέλο, το βιολί, τα έρποντα τύμπανα και τα εύθραυστα φωνητικά ειναι συστατικά ενός πολύ ιδιαίτερου κι εκκεντρικού all-female γκρουπ που αιχμαλωτίζει με την τέχνη του, όπως η αράχνη με τον ιστό της.

Madison Cunningham - Ace

Είναι η νικήτρια του Grammy για καλύτερο folk δίσκο το 2022, συνεργάτιδα του επίσης αναγνωρισμένου Andrew Bird, κι αγαπημένη του Hozier. Πλάι σ’ όλες αυτές τις αναγνωρίσεις, όμως, η Cunningham γράφει ιδιαίτερη και πολύπτυχη μουσική, και απόδειξη αποτελεί το πολυπρισματικό "Ace". Στον τρίτο της, πρακτικά, δίσκο - έχοντας αποκηρύξει το "Authenticity" του 2014 για το θρησκευτικό του περιεχόμενο - η Cunningham ασχολείται με ιδιαίτερη νηφαλιότητα και μουσική περιέργεια με το ζήτημα του έρωτα, του πάθους και της ματαίωσης, με μία ζωντάνια και φρεσκάδα που είναι αντιστρόφως ανάλογη του τετριμμένου θέματος. Η Cunningham γράφει πιθανώς τον πιο όμορφο δίσκο της, αντηχώντας σε σημεία τα φωνητικά παιχνιδίσματα της Regina Spektor, αλλού την λυρικότητα των Fleet Foxes (που κάνουν μία mini εμφάνιση κι εδώ), όμως σε κάθε περίπτωση βρίσκοντας τη φωνή της και ωριμάζοντας ως καλλιτέχνιδα.

Low Roar - House In The Woods

Τον στερνό τους βρυχηθμό αφήνουν με το ’25 οι Ισλανδοί Low Roar, καθώς το "House In The Woods" αποτελεί το κύκνειο άσμα τους. Μετά τον θάνατο του τραγουδιστή και ιθύνοντα νου Ryan Karazija το 2022 στα σαράντα του μόλις χρόνια, οι εναπομείναντες μουσικοί με βασικό υπεύθυνο τον παραγωγό Andrew Schnaps ανέλαβαν να ολοκληρώσουν την σύνθεση και την ηχογράφηση, χρησιμοποιώντας τα ολοκληρωμένα takes του. Ως αποτέλεσμα, το έκτο τους πόνημα είναι ένα γλυκόπικρο και σχεδόν ambient αποχαιρετιστήριο γράμμα, προς οποιοδήποτε είναι πρόθυμο να το παραλάβει.

Annahstasia - Tether

Αν ψάχνεις όμορφες φωνές στο χαμηλότερο άκρο των συχνοτήτων, τότε δεν ξέρω πώς θα μπορούσες να αγνοήσεις την Annahstasia, που έχει μία βελούδινη και μπάσα φωνή, παραπέμποντας σε τραγουδίστριες όπως η Grace Cummings και η Aldous Harding στα πιο μπάσα της. Με το "Tether", η Annahstasia Anuke κάνει το δισκογραφικό της ντεμπούτο και εντυπωσιάζει με τον κρότο της εκκίνησης. Με μία σειρά από συναισθηματικές ερμηνείες και φορτισμένες συνθέσεις, μινιμαλιστικά ενορχηστρωμένες ώστε να μην κλέψουν στιγμή ούτε απ’ την πρωτοκαθεδρία της φωνής της, ούτε να διαταράξουν την ευθραυστότητα της ατμόσφαιρας, η Annahstasia Anuke παρουσιάζει ένα απ’ τα πιο εντυπωσιακά άλμπουμ της χρονιάς.

Ichiko Aoba - Luminous Creatures

To chamber folk φαινόμενο απ’ την Χώρα του Ανατέλλοντος Ήλιου, η Ichiko Aoba, απαντά πέντε χρόνια αργότερα στην επιτυχία του "Windswept Adan" με το "Luminous Creatures", καταφέρνοντας αν όχι να ξεπεράσει, τουλάχιστον να επαναλάβει το επίπεδο λυρισμού, μελωδικότητας, και εξωτικής σύνθεσης. Με στόχο να δημιουργήσει συνειρμούς με τη θάλασσα και τα πελάγη ενός επινοημένου κόσμου, και πλάι στον πιανίστα Taro Umebayashi, η Aoba συνθέτει μουσική που θα μπορούσε να περιγραφεί μόνο ως ονειρική, καταβυθίζοντάς μας σ’ ένα άνευ προηγουμένου παιχνίδι με τη ζωή στα αβαθή νερά των κοραλλιογενών υφάλων.

Silvana Estrada - Vendrán Suaves Lluvias

Μετά από ένα ξεχωριστό και θρηνητικό ντεμπούτο, η Μεξικανή μουσικοσυνθέτρια πετυχαίνει φέτος ένα σχετικό breakthrough με τον δεύτερο LP δίσκο της, "Vendrán Suaves Lluvias", που ακούγεται ιδιαίτερα το φωτεινό και ζεστό, σε αντιδιαστολή με τον πόνο που φέρνει. Φορτισμένο απ’ την απώλεια ενός κοντινού της φίλου, ο οποίος δολοφονήθηκε μαζί με σχεδόν όλη του την οικογένεια, το " Vendrán..." προσφέρει μία γλυκόπικρη προσέγγιση στην απώλεια μέσα από μεξικανική folk, πλούσιες ενορχηστρώσεις, φωνητικές μελωδίες που εντυπωσιάζουν με την χάρη και την λεπτή τους ισορροπία, και μία κρυστάλλινη παραγωγή που κάνει το κατά τ’ άλλα φορτωμένο υλικό να ακούγεται απαλό και ελαφρύ σαν πούπουλο. Ο ήλιος μπορεί να αργήσει να βγει, όμως κάποια στιγμή η δυνατή βροχή θα κοπάσει, κι εμείς θα χορέψουμε ξανά στο ψιλόβροχο.

Check Also: H Maia Friedman κάνει το δεύτερο βήμα της με την βοήθεια των παραγωγών Ryan Karazija και Ryan Karazija, κυκλοφορώντας το "Goodbye Long Winter Shadow", ένα σύντομο αλλά πανέμορφο δισκάκι, που σφύζει από chamber pop ενέργεια.

Jenny Hval - Iris Silver Mist

Η Jenny Hval είναι πιθανώς απ’ τις πιο σημαντικές Νορβηγίδες μουσικούς, ένας ολόκληρος καλλιτεχνικός κόσμος φεμινισμού, τέχνης, ποίησης και μουσικής. Το "Iris Silver Mist" είναι αισίως ο ένατος δίσκος της, και είναι στιγματισμένο απ’ τον εγκλεισμό της καραντίνας, αλλά και την Απουσία γενικότερα, ως συνθήκη των ανθρώπινων σχέσεων. Μέσα θα βρούμε εξαιρετικές στιγμές, όπως τα "To Be A Rose", "All Night Long" και "The Artist Is Absent", στα οποία κάνει ευφυείς συνδυασμούς αυτοβιογραφίας, μεταμοντέρνας θεωρίας και φεμινισμού, σε avant-garde pop πλαίσιο. Αν όλο αυτό ακούγεται τρομερά ενδιαφέρον αλλά και απόμακρο συναισθηματικά, πολύ ψυχρό και cool μέσα στην κατά τ’ άλλα προσωπική θεματολογία του, τότε είναι αντιπροσωπευτικό του άλμπουμ.

Cate Le Bon - Michelangelo Dying

H Ουαλή μουσικός και παραγωγός, μετά από μία σειρά αλλαγών στην προσωπική της ζωή που την είδαν να επαναπατρίζεται απ’ την California, κυκλοφορεί τον έβδομο δίσκο της. Το "Michelangelo Dying" ακολουθεί γνώριμα μοτίβα της συνθετικής της προσέγγισης, μπάσες γκρούβες, παραμορφωμένες κιθάρες και κρουστά, και μία φωνή που περισσότερο απαγγέλει παρά τραγουδά, όμως ακούγεται εξίσου φρέσκο με τον προκάτοχό του, "Pompei". Οι ισορροπίες που κρατά είναι λεπτές, αναδεικνύοντας την μαεστρία της στη διαχείριση των κορυφώσεων και του ρυθμού, με τα μικρά και υπολογισμένα ξεσπάσματα να έχουν μεγαλύτερη δυναμική απ’ οποιαδήποτε άλλη πληθωρική σύνθεση. Με αυτόν τον ιδιαίτερο ηχητικό καμβά, η Le Bon κουβεντιάζει με τον εαυτό της και με τους χαρακτήρες της για την αγάπη και την απώλεια, κι ακόμη ως ηχώ μίας μοναχικής φωνής, παραμένει η αίσθηση της αισιοδοξίας και της σιγουριάς.

Destroyer - Dan’s Boogie

Μπορείς να βασιστείς με άνεση στον Dan Bejar και το σχήμα του, Destroyer, για ήχους που θα κατακλύσουν με την θέρμη και την lounge ατμόσφαιρά τους τα ηχεία σου. Στο "Dan’s Boogie", ο Destroyer ακούγεται πιο φιλόδοξος και εμπνευσμένος απ’ ό,τι στον συμπαθητικό προηγούμενο δίσκο του, "Labyrinthitis", με κομμάτια όπως το οκτάλεπτο "Cataract Time" να επιβεβαιώνουν μία αίσθηση γενικής ανανέωσης. Νευρικά drums που κλέβουν την παράσταση και φρενήρεις ενορχηστρώσεις, θεατρικές ερμηνείες και περιπετειώδης στιχουργία δίνουν ζωντάνια στον δίσκο, ενώ τα μικρά guest περάσματα του σαξοφωνίστα και παλιού μέλους του σχήματος, Joseph Shabason, φέρνουν κάτι από "Kaput" στο τραπέζι, κι είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτα.

MF Tomlinson - Die To Wake Up From A Dream

Στον τρίτο του δίσκο, ο Αυστραλός μουσικός κλείνει μία θεματική που ξεκίνησε με το ντεμπούτο του, γύρω απ’ την εποχή που ζούμε, τις παραδοξότητες, τα αδιέξοδα, αλλά και τα ασφαλή της σημεία. Με μία συνθετική όρεξη που μπορεί να χωνέψει μεγαλεπήβολες, prog ιδιοτροπίες (και μακροσκελείς παρεκβάσεις), πλάι σε ήπιες folk μελωδίες, ο Tomlison μοιάζει να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στο "Die...", και παρά την πληροφορία και την πάνω από μία ώρα διάρκεια, ο δίσκος εν τέλει προσγειώνεται με ελαφρότητα και χάρη, αποφεύγοντας να κουράσει ή να κάνει κοιλιές. Πάνω απ’ αυτήν την μουσική πληθωρικότητα, ωστόσο, ο Tomlison δεν αναδεικνύεται μόνο ως συνθέτης, αλλά και ως crooner, με ένα καθαρό μέταλλο και μπάσα φωνή, που έρχεται να ανακουφίσει το αυτί. Αληθινά, ένας απ’ τους πιο αξιόλογους δίσκους της χρονιάς.

The Weather Station - Humanhood

Από πολύ νωρίς το 2025, η Καναδή Tamara Lindeman φρόντισε να βάλει αρκετά ψηλά τον πήχη για τις folk κυκλοφορίες, με έναν ακόμη δίσκο περισπούδαστης μουσικής, παραγωγής, και ενορχήστρωσης. Το "Humanhood" θεωρητικά είναι οι Weather Station στα καλύτερά τους, με ιδιαίτερη στιχουργία, εμπνευσμένα παιξίματα, και ατμόσφαιρα. Ωστόσο, πολύ γρήγορα καταλαβαίνεις ότι είναι εύκολο να χαθείς στις σαγηνευτικές πιανιστικές μελωδίες, όμως δεν υπάρχουν αρκετά πράγματα για να πιαστείς και να χαρτογραφήσεις. Στο σύνολό του, το "Humanhood" είναι ένας αξιόλογος δίσκος, όμως θα μπορούσε να καταφέρει πολλά περισσότερα αν εμφορούνταν από πιο ξεκάθαρες ιδέες.

Check Also: To project των Titanic της τσελίστριας Mabe Fratti και του μουσικού i.la católica έχει κερδίσει φέτος την προσοχή με το ανατρεπτικό "Hagen", κι η Madeline Kenney και η παρέα της σκαρώνουν κολλητικά, περίτεχνα κοσμήματα στο "Kiss From The Balcony".

Portugal. The Man - Shish

Ίσως δεν είναι για να ανταγωνιστεί τις καλύτερες κυκλοφορίες τους αλλά χαιρετίστηκε ως ποιοτική επιστροφή μετά από κάποιες μάλλον απογοητευτικές κυκλοφορίες. Εν συντομία, στο δίσκο γίνεται της κακομοίρας αφού ανά τραγούδι αλλάζει και το ύφος της μουσικής, από ανάλαφρη και χορευτική, σε βαριά και δυσοίωνη, σε πιο ηλεκτρονική ή πιο οργανική, σε μελωδική και μετά πίσω σε θορυβώδη πάλι. Είναι σίγουρα προϊόν της εποχής του και έχει αρκετές αρετές για όποιον αντέξει το καλειδοσκόπιο των στυλ που προσφέρει. Θέλει ένα πολυποίκιλο μουσικό γούστο για να εκτιμηθεί στο σύνολό του, αλλά θα είναι έκπληξη αν δε βρει κάποιος τουλάχιστον 1-2 τραγούδια να κρατήσει ανεξαρτήτως από ποιο μουσικό υπόβαθρο προέρχεται.

Vanilla Gorilla - Home

Ο τρίτος δίσκος τους έρχεται μετά από παρατεταμένο διάλειμμα αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να προσφέρουν κάτι που έχει πολλή όρεξη και πολλή προσωπικότητα μέσα του. Είναι αρκετά χαλαρό τόσο μουσικά, όπου οι ρυθμοί είναι μέτριοι και η έμφαση είναι στο groove που συχνά έχει κάτι το εξωτικό ή lounge, όσο και στα φωνητικά, όπου το ελαφρό crooning ανάμεσα σε Alex Turner και reggae/r’n’b δίνει ξεκάθαρο σύγχρονο στυλ. Ως Αυστραλοί δεν γίνεται να ξεχάσουν εντελώς τις κιθάρες, που έχουν έναν ρόλο a la Khruagbin. Είναι όμως τα πλήκτρα και η ρυθμική βάση που κυρίως ορίζουν τις συνθέσεις. Πολύ όμορφη και ιδιαίτερη δουλειά, ιδανική για καλοκαιρινούς μήνες. Κι αν δεν προλάβατε το 2025 (ή αν είστε στην Αυστραλία που τώρα πιάνουν οι ζέστες) υπάρχει πάντα και δεύτερη ευκαιρία.

Tame Impala - Deadbeat

Αυτά παθαίνεις όταν υμνείς μετριότητες όπως το "The Slow Rush", το συγκρότημα σε ανταμείβει με κακούς δίσκους όπως το "Deadbeat". Παρότι είχε τυλιχτεί με κάμποσες στρώσεις αναμονής, η μετά από 5 χρόνια συνέχεια του "Slow Rush", που οι κριτικοί εξύψωσαν και οι ακροατές γείωσαν, δε δικαιώνει κανέναν. Τα νέα τραγούδια είναι σκιά του τι ήταν οι Tame Impala, ένα κάποτε καθοριστικό για τη μουσική συγκρότημα (ή «συγκρότημα» έστω) που φαίνεται να έχει εντελώς χάσει το δρόμο του κάπου ανάμεσα σε υπέρμετρη φιλοδοξία και χαμηλό προφίλ ταυτόχρονα. Φυσικά πάντα η σύγκριση γίνεται με τον εαυτό τους, θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι δεν υπάρχει τίποτα να αξίζει στα 12 τραγούδια του συνόλου. Ειδικά αν είστε DJ σε καλοκαιρινό μπαρ και θέλετε να βάλετε νεο-ρετρο-ντίσκο. Πάντως ακούστηκε και συζητήθηκε δεδομένων των προσδοκιών και, υπό αυτή την έννοια, είναι στις κυκλοφορίες της χρονιάς.

Melody's Echo Chamber - Unclouded

Η γλυκιά φωνή της Melody δε γίνεται να μη συνδέεται πάντα με το γαλλικό chanson όσο πασπάλισμα ψυχεδέλειας κι αν της βάλει από πάνω. Κι αυτό εξάλλου είναι και το μεγάλο όπλο της, αυτό που την ξεχωρίζει από το σωρό. Δεν είναι σίγουρο αν είναι τόσο καλό το ντεμπούτο της ή απλά ήταν η πρώτη επαφή μαζί της, αλλά σίγουρα παραμένει απλησίαστο από τις μετέπειτα κυκλοφορίες της και το "Unclouded" δεν είναι εξαίρεση. Παρόλα αυτά η ερμηνεία της, ανάλαφρη και ζαχαρούχα σα μαλλί της γριάς, και η ονειρική, άκρως μελωδική μουσική της με τη λιτή ηλεκτρική κιθάρα να σκιαγραφεί παρά να τονίζει, κρυμμένη πίσω από ρυθμικά τρυκ, παραμένουν ευχάριστα στοιχεία ενός τιμιότατου συνόλου.

Panda Bear - Sinister Gift

O ντραμερ των Animal Collective η αλήθεια είναι πως μπορεί να σταματήσει πια να είναι «ο ντράμερ των Animal Collective» αφού έχει πλέον πίσω του μία σημαντική solo δισκογραφία. Ο νέος του δίσκος είχε αρκετά θερμή υποδοχή και τον φέρνει σε περιοχές οι ρίζες των οποίων πάνε πίσω στους Beach Boys. Παρά το «sinister» του τίτλου, τίποτα το δυσοίωνο δεν υπάρχει εδώ, αντίθετα όλα φαίνονται να λούζονται κάτω από ένα ζεστό φως. Μουσικά η αλήθεια είναι ότι συμβαίνουν πολύ λίγα πράγματα και ίσως συνθετικά ή ενορχηστρωτικά ο δίσκος να «ζητούσε» κάτι περισσότερο, ίσως από έναν εξωτερικό συνεργάτη. Το πλεονέκτημά του είναι οι συντηρητικά μελωδικές γραμμής της φωνής που εκπέμπουν μία ξέγνοιαστη γλύκα.

Check also: Οι Unknown Mortal Orchestra επιστρέφουν στα πειραματικά μονοπάτια του "IC-01" αλλάζοντας το Ανόι με την Μπογκοτά. Οι Mien παρά κάποιες πραγματικά καλές στιγμές, δεν πιάνουν το επίπεδο του ντεμπούτου τους και παρομοίως μπορούμε να πούμε για τους Pretty Lightning ότι διαγράφουν μία φθίνουσα πορεία χωρίς πάντως να έχουν γίνει (ακόμα) κακοί.

Electric Litany - Desires

Η δισκογραφική επιστροφή του συγκροτήματος με αγγλική κατοικία αλλά ελληνική ψυχή ήταν μία από αυτές που η ομάδα μας αλλά και πολύς ακόμη κόσμος περίμενε εναγωνίως. Οι Electric Litany έχουν αποδείξει τι αξίζουν με την αιθέρια, πολύπλευρη και πολυεπίπεδη μουσική τους, που τη χρησιμοποιούν χωρίς «ναι, αλλά» ως πλατφόρμα για πολιτικό λόγο και αντίδραση. Το "Desires" τους βγάζει για μια ακόμη φορά ασπροπρόσωπους αφού αποτελεί έναν μαγικό και πανέμορφο δίσκο, στρωμένο με υλικά για όνειρα που κατέληξαν εφιάλτες, με το υποκείμενο όμως να αρνείται να χάσει την ελπίδα του, είτε παραδοθεί στις επιθυμίες του, είτε αναγκαστεί να τρέξει μακριά τους για να σωθεί. Όπως απέδειξαν και ζωντανά πριν το πολύ ένα μήνα σε μια μαραθώνια και αποστομωτική εμφάνιση, το ταλέντο τους και το πάθος τους, δεν στερεύουν.

Sugar For The Pill - LUV

Είναι μεθυστικοί, είναι shoegaze, είναι dreampop, είναι βγαλμένοι από τα 90s χωρίς τη μυρωδιά ναφθαλίνης. Οι Sugar For The Pill είχαν εντυπωσιάσει με το ντεμπούτο τους και όπως φαίνεται, δεν έχουν κανέναν απολύτως σκοπό να χρυσώσουν το χάπι για τους εαυτούς τους, παρά εργάζονται σκληρά σε μια ατμόσφαιρα και έναν ήχο που φανερά αγαπάνε πολύ. Αν προσέξει καλά κανείς το layering της παραγωγής της δεύτερης δισκογραφικής τους δουλειάς, "LUV", θα καταλάβει άμεσα τη συγκεκριμένη παρατήρηση. Η μουσική των Sugar For The Pill είναι από αυτές που θα σε κάνουν να δεις τον κόσμο όμορφο για οτιδήποτε κι αν μπορεί να μιλούν.

Demi Spriggs - Nights On The Folkway

Με πεδίο διαφυγής και αυτή το Λονδίνο, η Demi Spriggs κατάφερε να ολοκληρώσει την πρώτη δισκογραφική της δουλειά με τίτλο "Night On The Folkway" κι έχει κάνει μια πραγματικά καταπληκτική δουλειά. Το country folk συναντά το indie rock και αν δεν σου το έλεγε κάποιος, θα πίστευες ότι έρχεται από τα βάθη των δασών των κεντρικών Αμερικάνικων πολιτειών. Εντυπωσιακή εργασία έχει συμβεί και στο πλαίσιο της ενορχήστρωσης, μιας που ένας διόλου ευκαταφρόνητος αριθμός ανθρώπων έχει επιστρατευτεί για το "Nights ON The Folkway" και ο ρόλος ολωνών ακούγεται κρυστάλλινος και απαραίτητος. Κι αυτή η μαγική φωνή της Demi που φέρνει λίγο σε apallachian Dolores O’ Riordan (πιστέψτε μας, το εννοούμε με όλα και μόνο τα θετικά που μπορεί να φέρει αυτός ο συνδυασμός) κι έχεις κάτι πραγματικά αξιοθαύμαστο.

Kalliopi Mitropoulou - Between

Πραγματικά το ακούραστο και αστείρευτο άστρο της Καλλιόπης Μητροπούλου είναι από άλλης κράσης υλικό. Δεν φτάνουν οι αξιοθαύμαστες συμμετοχές της στους Echo Tides και Oi Va Voi, φέτος κυκλοφορεί και τον πρώτο της προσωπικό δίσκο με τίτλο "Between". Το νεοκλασσικό pop και το singer / songwriter έρχεται στο προσκήνιο. Κι αυτή τη φορά η Καλλιόπη κάνει κάτι εντελώς δικό της, χωρίς να πλαισιώνει ή να συνδημιουργεί σε οράματα άλλων. Κι έχει μια πηγαία ομορφιά το αποτέλεσμα των συνθέσεών της στο "Between". Αντίθετα από ότι προδίδει ο τίτλος του, ο δίσκος δεν στέκεται ανάμεσα σε καμία αναποφάσιστη κατάσταση - έχει ξεκάθαρο όραμα και ενδιαφέρουσες ιδέες, ειδικά το μπλέξιμο του βιολιού με το dark synthwave. Πλέον έχουμε να παρακολουθήσουμε από αυτή την καλλιτέχνη και της προσωπική της καριέρα, και δηλώνουμε ενθουσιασμένοι.

Σtella - Adagio

Η Stella έχει χαράξει τη δική της πορεία και εμπιστευόμενη το δικό της δημιουργικό άστρο έχει δώσει εξαιρετικά άλμπουμ. Μετά το "Up And Away", ήρθε η ώρα για το "Adagio", έναν ακόμη ηλιόλουστο δίσκο που μπλέκει το λαϊκό με την ψυχεδέλεια. Παρ’ όλο που δεν μπορούμε να μην σχολιάσουμε ότι είναι πιο σύντομο απ’ όσο θα θέλαμε, εν τέλει πρόκειται για δίσκο που χαρίζει αρκετές ακροάσεις, κυρίως λόγω ορισμένων εξαιρετικών singles που έρχονται με τον δίσκο, όπως το ομώνυμο, το "Ta Vimata" και το "Omorfo Mou".

Check also: Το πρωτοεμφανιζόμενο Πατρινό σχήμα των Mr Egglemon And The Headfish μας δίνει ΚΟΥΛ χορευτικό ψυχεδελικό rock με το ντεμπούτο τους "Let It Cook". Οι Seahorse από τη Θεσσαλονίκη γκουβάρουν με το "I Am Not An AI Creature", ενώ ο Prins Obi, το πρότερο μέλος των Baby Guru συνεχίζει ακάθεκτο στην προσωπική του πορεία, με ένα μεγαλεπήβολο concept, το διαστημικό "The Secret Life Of Mara Gibb", εκεί που η ψυχεδέλεια συναντά τους Daft Punk και τις πρώτες Porcupine Tree κασέτες που έγραψε μόνος του o Wilson. Τέλος, οι Bokavoy μπορεί να συναντήθηκαν στο Παρίσι, η ψυχεδέλεια τους όμως τους έχει πάντα σε επαφή με την Αθήνα και των ομώνυμο, πρώτο δίσκο τους.

Pan Pan - Υπεραστική Μουσική

Ο Pan Pan, έχοντας εδραιωθεί για τα καλά στο σύγχρονο ελληνικό μουσικό στερέωμα, κάνει την υπέρβαση. Μετά την "Φαντασμαγορία" σε τρεις πράξεις και το ταξίδι στον Άρη και τη γνωριμία με τους λύκους του, κυκλοφορεί την "Υπεραστική Μουσική", έναν δίσκο που μοιάζει με το απόλυτο βήμα μπροστά. Δεν χάνει τα στοιχεία που τον έκαναν μοναδικό, αλλά τα μπολιάζει με τόσα πολλά άλλα, που σχεδόν πρόκειται για έναν νέο καλλιτέχνη. Ποιητικός, ευαίσθητος, αλλά και προκλητικός, ο Pan Pan προσκαλεί την παρέα του, και φαίνεται να γράφει ό,τι θέλει, σκηνοθετώντας έναν δίσκο που χωράει μέσα του όλη την ελληνική αστική πραγματικότητα.

Kristoff - Το Τέλος Του Παιχνιδιού

O Kristoff, μετά το πιο εσωστρεφές "Ψυχαγωγία", επιστρέφει δισκογραφικά με το "Τέλος του Παιχνιδιού", το οποίο είναι πιο θεατρικό, πιο καμπαρέ, με μία μουσική διακλάδωση στο funk, την κλασική, την ηλεκτρονική. Το "Τέλος..." μοιάζει άφοβο, τσιτωμένο, πρόστυχο, και ανεπιτήδευτο, όμως τέτοιες ιδέες και τέτοια κολλητικά τραγούδια σίγουρα από πίσω κρύβουν προσοχή και ένστικτο. Το χιούμορ είναι καυστικό, η ειρωνεία έκδηλη, ο ερωτισμός διάχυτος, και η μουσική καταπληκτική, στον τέταρτο δίσκο ενός μουσικού που δεν φαίνεται ακόμη να θέλει να κατασταλάξει.

Μονόκερως - Μονόκερως

Νέο σχήμα για παλιά πρόσωπα, αφού οι Μονόκερος αποτελούνται από μέλη των Το Πράγμα και Planet of Zeus, αλλά και αναγνωρισμένους σεσιονάδες. Φέτος κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο, παίζοντας στις σκιές μεταξύ dream pop, shoegaze, και jazz. Με κατηφείς συνθέσεις για χαμηλωμένα βλέφαρα, οι Μονόκερος αποδεικνύουν την εμπειρία και την ωριμότητά τους μέσα από προσεκτικά κατασκευασμένες μελωδίες, όμως αυτό που δεν πρέπει να παραγνωριστεί είναι η καταπληκτική δουλειά που έχει γίνει σε επίπεδο παραγωγής και ήχου, αλλά και απ’ τις guest φωνές πολλών αξιόλογων μουσικών του σήμερα. Δίσκος που ταιριάζει στο καλοκαιρινό δείλι και δεν αναμένεται να απογοητεύσει σε επαναλαμβανόμενες ακροάσεις.

Nalyssa Green - Απαλό

Μία απ’ τις βασικές περσόνες της εναλλακτικής μουσικής σκηνής, η Nalyssa Green, έκανε την έκπληξη κυκλοφορώντας ένα χρόνο μετά το "Πολύ Καλή στα Πάρτυ", έναν ακόμη δίσκο. Το "Απαλό" είναι όνομα και πράγμα, μία αυθόρμητη δημιουργία που ακούγεται σαν νανούρισμα, παίζοντας μεταξύ ελληνικών και αγγλικών στίχων. Μέσα στην αιθαλική του μελαγχολία, το "Απαλό" έχει ορισμένα αληθινά όμορφα κομμάτια, όπως το "Eklipsi" ή το "To Paidi Pou Kapote". Συγκινητικό, τρυφερό και οπωσδήποτε απαλό, πρόκειται για ένα άλμπουμ με δικό του χαρακτήρα στην δισκογραφία της, και μία ενδιαφέρουσα αλλαγή απ’ τον πιο ηλεκτρονικό ήχο του προκατόχου της, που αναδεύει τις προσδοκίες και την περιέργεια.

Veslemes - H Εκδρομή

Σημαντική χρονιά το 2025 για τον Γιάννη Βεσλεμέ, αφού κυκλοφόρησε την νέα ταινία του, το indie horror «Αγαπούσε Τα Λουλούδια Περισσότερο», το OST της ταινίας "Maldives", διάφορες συνεργασίες, αλλά και έναν δίσκο. Το ανήσυχο πνεύμα του δεν δείχνει να μπορεί να ηρεμήσει, και το "H Εκδρομή" είναι ένα απαιτητικό, σκοτεινό, και απρόβλεπτο άλμπουμ, που ο Βεσλεμές δοκιμάζει να φύγει ακόμη πιο μακριά απ’ την ηχητική του ταυτότητα. Ηλεκτρονικοί ήχοι, πειραγμένα και διαστρεβλωμένα φωνητικά, μπερδεμένα samples συνθέτουν έναν ακόμη μοναδικό Veslemικό δίσκο, που ξεδιπλώνεται σαν αίνιγμα ανεξακρίβωτο.

Check also: Η Cilia Katrali κυκλοφορεί τον τρίτο της δίσκο, το "Patinia Sto Feggari", και μας κάνει να πιστεύουμε πως θα έπρεπε να είναι πιο γνωστή, ενώ η Maria Firligu έγινε γνωστή φέτος με ένα ντεμπούτο - προϊόν αγάπης στην ποίηση του Καρυωτάκη, το "Κάνε Τον Πόνο Σου Άρπα". Τέλος, η γνωστή και μη εξαιρετέα Νεφέλη Φασούλη συνεχίζει να ψάχνεται, αυτή τη φορά με το "Wyrd", ένα EP που ασχολείται με πιο psychedelic φόρμες, στα πρότυπα των Altin Gun και της Stella.

Σίσσυ Δουτσίου - Προσβολή Δημοσίας Αιδούς

Η Σίσσυ δεν είναι άνθρωπος ξένος προς το καλλιτεχνικό στερέωμα. Ζωγράφος, συγγραφέας, ποιήτρια, ηθοποιός, μουσικός, η ανάγκη της για τέχνη μοιάζει αστείρευτη και φέτος κυκλοφορεί ο πρώτος της δίσκος, «Προσβολή Δημοσίας Αιδούς», πράττοντας ακριβώς αυτό που προαναγγέλλει. Την αιδώ που όρισαν άλλοι, θα την προσβάλλουμε. Η τέχνη της Σίσσυς είναι επιθετική. Βλασφημά, προκαλεί αυτούς που θέλουν να προκληθούν αποτινάσσοντας την κοινωνική καταπίεση με κάθε δυνατό τρόπο. Η Δουτσίου είναι ικανή να συγκεντρώσει πολυσέλιδους κοινωνικούς σχολιασμούς σε λίγες λέξεις, σε δυο στίχους. Η ακρόαση του πραγματικού κόσμου που εκθέτει βλοσυρά μπροστά μας όταν εμείς προσπαθούμε ενοχικά να κλείσουμε τα μάτια για να βγάλουμε μια ακόμη μέρα, προκαλεί ρίγη και νεύρα, ως όφειλε στον εαυτό της. Και το «Ισόβια», είναι ένα από τα πιο σοκαριστικά κομμάτια που συνέθεσαν το 2025. «Γαμημένοι. Ξεφτιλισμένοι. Εγώ. Είμαι. Αθώα».

Π.Ι.Ε.Β. - Detroit

Σε μια χαοτική νυχτερινή και όχι μόνο Αθήνα που αποτελεί αστείρευτη πηγή έμπνευσης για καταραμένη μουσική, ο Π.Ι.Ε.Β. δημιουργεί ιστορίες καθημερινής τρέλας για μια Ελλάδα που μας έχει προδώσει όλους βαθιά. Και σαν τοξική σχέση, αδυνατούμε να ξεφύγουμε και αποζητούμε τον αποδιοπομπαίο τράγο μας στη μουσική και την ποίηση. Πάνω από synthwave ηχητικά χαλιά, που αποτελούν όμως το πλαίσιο και όχι το επίκεντρο, η στιχουργία του Π.Ι.Ε.Β. ακροβατεί μεταξύ spoken word και rap (το flow δεν περνά απαρατήρητο) - και έχει μαζί του εκλεκτούς καλεσμένους. Στρέφεται στο μηδενισμό για να αγκαλιάσει την ανάγκη κοινωνικής υπεροχής - άλλωστε αν δεν παραδεχόμασταν όλοι οι τριαντάρηδες πως μας έχει πιάσει υποσυνείδητα αντίστοιχος παροξυσμός, λέμε ψέματα στον εαυτό μας. Στην υγειά του να καταριόμαστε την άθλια ζωή που έχουμε αλλά και τη λουσάτη που δεν έχουμε.

The Boy - Αυστραλία

O Αλέξανδρος Βούλγαρης, δεν έχει πάει ποτέ στην Αυστραλία. Ο The Boy όμως, έχει πάει. Η Αυστραλία του δεν είναι μια πραγματική χώρα, αλλά ένας κόσμος όπου όλα είναι πιθανά να συμβούν και ταυτόχρονα αδύνατα. Είναι μια διάσταση άπειρων πιθανοτήτων. Χαμένοι όμως στο χάος των επιλογών, αδυνατούμε να φτάσουμε στην μία επιλογή, κι αυτές μένουν για πάντα αυτό που είναι, χωρίς να μετουσιώνονται σε πράξη ή πραγματικότητα. Το φαντασιακό της «Αυστραλίας» του The Boy αναζητά την αδυναμία απόφασης, χτίζει ιστορίες, υπεραναλύει με αυτό το τόσο δυσβάσταχτο «τι και αν;». Μινιμαλιστικός ήχος με επίκεντρο τα λόγια, γλυκός μέσα στο ατέρμονο άγχος του, ορίζουν τα πλαίσια του δίσκου. Αφήστε τον The Boy να σας ξεναγήσει στις κοσμικές του παρατηρήσεις, χωρίς κανέναν προορισμό.

Lia Hide - Aristophobia Nervosa

Είναι πραγματικά αβάσταχτο το φορτίο του να συγκρίνεσαι συνεχώς με το άριστο. Να μην έχεις δικαίωμα λάθους, να μην σε αφήνουν να είσαι άνθρωπος, παιδί, άρρωστος. Η Lia Hide είναι μια πραγματικά ταλαντούχα μουσικός με πλούσια δισκογραφία ήδη στο ενεργητικό της, περισσότερο μάλιστα αναγνωρισμένη έξω παρά στο εσωτερικό. Μέχρι τώρα. Η Lia με το Aristophobia Nervosa γράφει ιστορίες για πρώτη φορά στα ελληνικά, μπλέκοντας αποσπασματικές αναμνήσεις με μια αξιοθαύμαστη κομψότητα και με μουσικές αναφορές σε Portishead και όλα τα συναφή υλικά. Στο συγκεκριμένο δίσκο δεν τραγουδά, κι ας έχει μια υπέροχη φωνή, μα απαγγέλει για στιγμές, παράπονα και αφιερώσεις προς οικογένειες, σχέσεις, το ίδιο το παρελθόν. Και ο κόσμος της είναι παραμυθένιος μα και γνώριμα ρεαλιστικός, λες και τον βλέπεις όλον να εκτυλίσσεται μέσα σε ένα κουκλόσπιτο, κι η κούκλα είσαι εσύ.

Tsolimon - Akida

Ο Νίκος Τσώλης, επιθυμούσε για καιρό να οριοθετήσει τις μουσικές σκέψεις που τον ταλάνιζαν για μια δεκαετία περίπου, κάπως όμως με μορφή συγκροτήματος δεν του βγήκε, κι αφού άρχισε τους πειραματισμούς, κατέληξε στη μορφή του spoken word. Σε μια πλούσια ηχητική εξερεύνηση που περνά από κινηματογραφικές post rock μουσικές βάσεις ως πιο απλές μελωδικές γραμμές πιο κοντά σε rap sample, ο χαρακτήρας του Tsolimon γεννιέται και βγάζει μια "Akida" που τον ενοχλούσε χρόνια. Ο δίσκος αυτός ηχογραφήθηκε στο Ευβοϊκό χωριό με το υπέροχο όνομα «Νεκροτριβιά» και φέρει κάτι από αυτή την απόκοσμη ονομασία μαζί του. Είναι σκοτεινό, πονεμένο και χωρίς ελπίδα. Εξαγνιστικά, χρησιμοποιεί την ίδια του την ύπαρξη ως μορφή ελπίδας, που την τραβούν τέσσερις μούσες της πραγματικής ζωής - στις συμμετοχές, οι Nalyssa Green, Καλλιόπη Μητροπούλου, Δεσποινίς Τρίχρωμη, Σιμώνη Νιάρου.

Perturbator - Age Of Aquarius

Ο άρχοντας του ηλεκτρονικού σκότους Perturbator από τη Γαλλία έχει στήσει το δικό του μικρό μουσικό άβατο κι οχυρό. Οριακά θα έλεγε κανείς πως στο χώρο του σκοτεινού synthwave revival, αυτός και ο Carpenter Brut αποτελούν τους αναντίρρητους μπροστάρηδες του ήχου τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια. Με το νέο δίσκο "Age Of Aquarius" να αποσχίζεται από τα black metal βήματα του "Lustful Sacraments", ο Perturbator κολυμπά σε πιο γνώριμα νερά. Φέρνει για συνταξιδιώτες του τους Ulver, τον Author & Punisher, τους Alcest, και φυσικά την αγαπημένη του τραγουδίστρια και συχνή του συνεργάτη Greta Link για τη δημιουργία ενός δίσκου πέρα από τα όρια, όπως μόνο αυτός ξέρει.

Circuit Des Yeux - Halo On The Inside

Δωδεκάχορδη κιθάρα, φωνή τέσσερις οκτάβες, και η Circuit Des Yeux μοιάζει να μην αναγνωρίζει μουσικά όρια. Με την κυκλοφορία του "Halo On The Inside" κάνει πραγματικά αυτό - αναγνωριστική βόλτα στο εξωτερικό σκοτάδι, με ένα λαμπρό άστρο να λάμπει μέσα της. Ο κινηματογραφικός, στα όρια του θρίλερ χαρακτήρας του δίσκου εμπνέεται από έργα σαν τη φιλμογραφία του John Carpenter και το Donnie Darko. Η μουσική είναι ένα αιθέριο σκοτάδι, με φωνητικά δραματικά κι ανδρόγυνα που εκτείνονται σε όλες τις φωνητικές ιδιότητες μιας χορωδίας. Το πληθωρικό κρεσέντο του "Canopy Of Eden" περιέχει αρκετή από την ουσία του δίσκου, αν θέλει να πάρει κανείς μια γεύση.

Lebanon Hanover - Asylum Lullabies

Είναι πλέον αρκετά δύσκολο να βρει κανείς νέες λέξεις να περιγράψει τους Lebanon Hanover στο ελληνικό κοινό, μιας που είναι ήδη πολύ αγαπημένοι μας εδώ και με τις ρίζες τους να τους φέρνουν ακόμη πιο κοντά μας. Το αγαπημένο γερμανικό ντουέτο φέτος επέστρεψε με το "Asylum Lullabies" και όσο αστείο και παράξενο κι αν ακούγεται, τον πιο επιθετικό και σκοτεινό τους μέχρι σήμερα. Η απογοήτευση και η γοτθική αισθητική τους φώλιαζε μέχρι σήμερα σε μια νωχελικότητα. Ο νέος τους δίσκος όμως είναι μουτρωμένος κι απάνθρωπος, με το ρομαντισμό να διατηρείται μόνο στις μουσικές του ρίζες και όχι στο συναίσθημα τους. Θα έλεγε κανείς πως συμβαδίζουν με τον κόσμο που ζούμε και γι’ αυτό έχουμε τη μουσική τους τόσο πολύ ανάγκη, όπως αποδείξαμε φέτος.

The Discussion - All The Pretty Flowers

Δεν φτάνει που η Laura Pleasants επέστρεψε και γύρισε τον κόσμο με τους λατρεμένους Kylesa, αποφάσισε παράλληλα να κυκλοφορήσει και τον πρώτο ολοκληρωμένο δίσκο με το άλλο project το οποίο στήνει τα τελευταία χρόνια εν ονόματι The Discussion. Το "All The Pretty Flowers" είναι ένας ύμνος στη σκοτεινή θηλυκότητα, με αναφορές από τη Siouxie μέχρι σύγχρονες μάγισσες του σκοτεινού ήχου με πλήκτρα. Η Laura οριοθετεί απόλυτα τις μουσικές που αγαπά σε κάθε της σχήμα (είναι μεγάλη οπαδός άλλωστε του underground new wave και post punk) και οι The Discussion της πάνε πάρα πολύ - κομμάτια σαν το "Fade Away" είναι τόσο μαγικά που θα μπερδευόταν κανείς πανεύκολα αν του έλεγες πως ο δίσκος κυκλοφόρησε τη δεκαετία του ογδόντα. The girl is living her best life, και είμαστε εδώ γι’ αυτό.

Filmaker - Bloodbound, Sanguinary και Stygian Trip

Ένας από τους πιο ανατρεπτικούς δημιουργούς του ηλεκτρονικού underground ήχου δεν είναι άλλος από τον Κολομβιανό Filmaker. Όχι με έναν, αλλά με τρεις δίσκους darkwave techno αιφνιδιάζει φέτος ο Flimaker. Μην σας τρομάξει η ποσότητα, δεν υπερτερεί της ποιότητας. Με το σκληροπυρηνικό "Sanguinary" να ξεχωρίζει ελάχιστα, η μουσική του Filmaker είναι για χορό μέχρι πρωίας, είναι για να ξεχάσεις, να ταξιδέψεις για λίγο σε έναν ανέμελο κόσμο. Σύμφωνα με το σημείωμα του στην κυκλοφορία του "Stygian Trip", η μουσική του είναι για τους καταπιεσμένους, τους αυτοκτονικούς και όλους όσους παλεύουν να βρουν νόημα σε μια ζωή στην οποία δεν έχουν απολύτως κανέναν έλεγχο και σκοτεινές δυνάμεις εξουσίας δεν υπολογίζουν τίποτα. Σχεδόν προφητικός για την παρούσα κατάσταση στην γειτονική Βενεζουέλα. Να μην ξεχνάμε λοιπόν, πως η μουσική και ο χορός είναι επανάσταση.

Check also: O Mega Drive συνήθιζε να κυκλοφορεί action RPG inspired μουσική κι έτσι πράττει με το "Machine" αλλά εκπλήσσει με το "Gray Town" που κυκλοφορεί αμέσως μετά ακολουθώντας ambient δρόμους. Από τα δικά μας χωράφια, ο αγαπημένος Blakaut βρίσκει καταφύγιο εκεί που πραγματικά ανήκει (μιας που η κατηγοριοποίηση του βάση γλώσσας στίχων δεν είναι και πρακτικά δυνατή) και τα διαλύει όλα με τη συντριπτική κυκλοφορία του "Όταν το ταβάνι με πλακώνει" - η τέχνη του άλλωστε δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τους εφάμιλλους του εξωτερικού. Σφηνάκι για το καλό, η συνεργασία των επίσης δικών μας Dramachine με τον Γάλλο Larsovitch στο EP "Désir Excès".