Δεν συνηθίζουμε να παρουσιάζουμε archival κυκλοφορίες, θα πρέπει όμως στην περίπτωση των Βέλγων θεών Aksak Maboul να γίνει μια εξαίρεση. Πριν την δημιουργία τους το 1977 και την ανάδειξη τους ως ένα από τα καλύτερα (και πιο "πειραγμένα") rock in opposition συγκροτήματα, ο ιθύνων νους Mark Hollander πειραματίστηκε με ένα σκασμό ιδέες και ήχους, με την παρούσα συλλογή να μαζεύει διάφορα σκόρπια πειράματα και ηχογραφήματα που αποτέλεσαν το προστάδιο της μπάντας. Free rock, ανορίετες αβαντγκαρντίλες, kraut, ambient, θόρυβοι, ηλεκτρονικά και πιανιστικά κομμάτια, κι ότι άλλο μπορείς να φανταστείς, παρελαύνει μπροστά σου για πάνω από μια ώρα, ξεδιπλώνοντας μια σειρά από μικρά διαμάντια και μεγάλα αινίγματα. Φυσικά όλο αυτό δεν βγάζει ακριβώς νόημα. Πρόκειται για ολόγυμνες δημιουργίες και για μικρές εκφράσεις χωρίς ατζέντα. Μικρά εξερευνητικά βήματα ενός δημιουργού καθώς πορεύεται προς τις καταστατικές του βάσεις; Σίγουρα η κυκλοφορία αυτή, εκτός από ταξίδι πίσω στον χρόνο, μοιάζει σαν να κοιτάς έναν κόσμο κρυμμένο και ιδιωτικό που έχει όμως, με τον τρόπο του, τεράστια σημασία.

Bandcamp

Γνωρίστε τους ηχητικούς παλαιούς Yurt, ένα ορμητικό τρίο από το Δουβλίνο που παίζει ένα ανορίοτο prog/psych rock εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια. Το έκτο τους άλμπουμ αποτελείται από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν σταθερά την μπάντα - οι ίδιοι λένε noise, prog punk, doom και psychedelia. Φαντάσου εκτεταμένα jams, συνήθως εκρηκτικά, μεγάλες διάρκειες, φωνητικά με late ‘60s psych αναφορές κι ένα αλήτικο attitude μιας μπάντας που πραγματικά επιθυμεί να παραμείνει ανεξάρτητη και obscure με κάθε κόστος. Ας πούμε ότι μοιάζουν με μια μίξη των Slift με τους 1967-1969 Pink Floyd. Παρά τις μεγάλες τους διάρκειες, βρίσκω την μουσική τους εθιστική, ακριβώς επειδή μοιάζει να είναι αληθινά παθιασμένη. Χωρίς να κάνουν κάτι το καινοτόμο, οι Yurt είναι μια θαυμάσια μπάντα που αποπνέει ένα γνήσιο αέρα old school εξερεύνησης. Το "Rippling Mirrors Of The Other" ανοίγει μια καλή πύλη εισόδου στον παράξενο τους κόσμο!

Bandcamp

Το μόνο που ζητούσα από τους Αμερικανούς Fleshvessel μετά το εξαιρετικό τους ντεμπούτο "Yearning: Promethean Fates Sealed" του 2023 ήταν να αντικαταστήσουν το drum machine με έναν κανονικό ντράμερ. Η ευχή εισακούστηκε και το δεύτερο άλμπουμ τους είχε τα φόντα να τους κάνει να πετάξουν πάρα πολύ ψηλά - πόσες εξάλλου μπάντες είναι τόσο τολμηρές στην ανάμειξη του death metal με τόσα avant-garde και contemporary classical στοιχεία; Ο κόσμος των Fleshvessel είναι ακραία δημιουργικός, ακραία γκροτέσκος και ακραία προοδευτικός, στο παρόν άλμπουμ μάλιστα κάνουν επιπλέον βήματα προς την θεατρικότητα, με τα φωνητικά να μοιράζονται ανάμεσα σε brutal και King Diamond-ικά φαλσέτα. Παρά όμως την φαντασμαγορική τεχνική, τον πλουραλισμό των στυλ και τις εκπληκτικές ενορχηστρώσεις, κάτι ακόμα λείπει για να γίνουν οι Fleshvessel πολύ σπουδαίοι: η συνθετική ωριμότητα και το ποιοτικό φίλτρο που θα μετατρέψει τις πολύ καλές συνθέσεις τους σε μικρά αριστουργήματα. Ως να γίνει αυτό, απαγορεύεται να αγνοήσεις ένα από τα πιο αξιόλογα νέα avant-metal σχήματα.

Bandcamp

Λατρεύω τα mini reviews και σε καμία περίπτωση δεν τα θεωρώ υπολειπόμενα των «μεγάλων». Εξυπηρετούν διάφορους σκοπούς, καλώς υπάρχουν και μέσω αυτών θα αναδειχθεί η ποιότητα των Πολωνών. Άλμα κάνουν με το νέο δίσκο τους, να 'ναι καλά ο νέοπας τραγουδιστής τους και η συνθετική τους ικανότητα. Αυτή, που μετατρέπει το generic heavy metal/ NWTHM σε φρεσκάδα και ζωογόνο ανάσα. Αν οι εισαγωγές των Running Wild σας εξιτάρουν, αν οι εναρκτήριες μπασογραμμές σας προδιαθέτουν θετικά, αν τα “oh oh oh oh” ακόμα σας ενθουσιάζουν σα μικρά παιδιά, αν το επικό στοιχείο σας απασχολεί ανεξαρτήτως τόπου και γαλαξία, και αν σας ταιριάζει η μούρλια των Slough Feg, αράξτε μαζί τους. Μάχες, πλιάτσικα, στρατηγοί και ιππικό παρελαύνουν σε τούτο τον εξωγήινο θεματικά δίσκο, που θα μπορούσε να συγκλονίσει κόσμο πολύ. Ακόμα και τον dj σε κάποιο metal club, όπου ο κόσμος θα ζητάει πληροφορίες για την μπάντα. Ναι, τόσο καλός είναι, που απορώ γιατί δεν έκανα κανονική παρουσίαση. Αυτή, με τις 400+λέξεις. Ας είναι, θα εκτιμηθεί δεόντως από συγκεκριμένα αυτιά, επειδή σε αυτά ακριβώς απευθύνεται. Όπως και το τελειότατο βίντεο του Battalion 31.

Bandcamp

Πρόκειται για την ζωντανη απόδοση του άλμπουμ "Unheimlich Manoeuvres" που κυκλοφόρησε ο Νορβηγός συνθέτης/μπασίστας Jo Berger Myhre το 2021. Σε αυτήν την ζωντανή ηχογράφηση, εκτός του Myhre σε μπάσο/κοντραμπάσο, βρίσκουμε ακόμα τους Morten Qvenild σε πιάνο και synths, Kaveh Mahmudiyan στο tombak και Jo David Meyer Lysne σε κιθάρα και κρουστά. Πρόκειται για μια εκπληκτική ηχητική τελετουργία: αφαιρετικοί ρυθμοί και μελωδίες συνθέτουν ένα φαντασμαγορικό και ονειρικό τοπίο, με τις συνθέσεις να κινούνται κάπου ανάμεσα σε μια οργανική ambient/jazz με διάφορες world πινελιές - όχι μακριά από το contemporary στυλ της ECM. Με υπέροχες χρήσεις των σιωπών και των παύσεων, προσεκτικά κρεσέντο και αυτοσχεδιαστικά στοιχεία που έρχονται και φεύγουν σαν να μην υπακούουν σε κάποιο σχέδιο, το "Live Manoeuvres" είναι ένα άλμπουμ που σε αναγκάζει να κλείσεις τα μάτια και να φανταστείς ότι βρίσκεσαι εκεί, στις δύο νύχτες στο Oslo και στο Drammen, όπου και ηχογραφήθηκε αυτό το άλμπουμ. Χωρίς καμία αμφιβολία, μοιάζει να ήταν μια μεθυστική, μυσταγωγική εμπειρία.

Bandcamp

Άλλο ένα πανδημικό project βλέπει το φως της μέρας, από δυο γνωστούς και ιδιαίτερα αγαπητούς μουσικούς: ο Shane Embury (Napalm Death) κι ο Carl Stokes (Cancer, Current 93) ως Dark Sky Burial όμως δεν βαδίζουν σε μονοπάτια εντός του comfort zone τους, αλλά επιχειρούν να χαρτογραφήσουν όλα εκείνα τα πρωτόγνωρα συναισθήματα των lockdown μέσα από ένα άλμπουμ που βυθίζεται σε ηλεκτρονικούς κι ενίοτε αρκετά πειραματικούς ήχους. Τα φωνητικά τους, ηλεκτρονικά και φυσικά τύμπανα, pads, synths και κιθάρες εναλλάσσονται σε ηχοτοπία που είναι πρωτίστως βαθιά εσωτερικά και πηγαία. Ο δίσκος διαθέτει σε πολλά σημεία μια γοητευτική μετά-βιομηχανική αίσθηση, έχει τα πάντα από synthpop ως drum n’bass και δεν αποχωρίζεται ποτέ μια υπόγεια σκοτεινή αίσθηση, μια σιωπηλά απειλητική σκιά που σέρνεται κάτω από τις συνθέσεις. Το "The Sacred Neurotic" είναι ένα άλμπουμ που, εκτός του να είναι δουλειά δυο αναγνωρίσιμων μουσικών, διαθέτει μια ιδιαίτερη κι εκκεντρική χροιά, σε μουσικές ιδέες μιας ιδιόμορφης δυναμικής.

Εχουν αναφερθεί στο screamo του σήμερα. Ηταν στο underground του κάποτε. Πάνε χρόνια από το προηγούμενο "Cheat Death, Live Dead!" Εϊναι μια μπάντα από την Ιταλία που σε λίγα (κυριολεκτικά) λεπτά τα κάνει όλα καλά, όμορφα και απολαυστικά για το είδος. Οι συνθέσεις είναι πυκνές, φορτισμένες συναισθηματικά, με εκρήξεις έντασης που εναλλάσσονται με πιο εσωστρεφείς στιγμές. Πέντε είναι όλες κι όλες. Τρία λεπτά και κάτι, σχεδόν όλες. Ουτε εικοσάλεπτο δεν περνάει. Κρατούν μια ωριμότητα και σαφή καλλιτεχνική ταυτότητα, επιβεβαιώνοντας τους Ιταλούς ως ένα σχήμα που δεν φοβάται να κοιτάξει κατάματα τη λήθη. Τυπικό δείγμα της ποιότητας που μας έχουν συνηθίσει λοιπόν οι Shizune δεν απογοητεύουν ούτε εδώ. Ένα σύντομο, εκρηκτικό ξέσπασμα καθαρού, παθιασμένου screamo που χτυπά κατευθείαν στο στομάχι.

Bandcamp

Με απόλυτα ψυχρούς όρους, στη μεγάλη εικόνα του pop-punk, οι Yellowcard ποτέ δεν ήταν το μεγαλύτερο όνομα από άποψη επιτυχίας, επίδρασης ή οτιδήποτε άλλο. Σίγουρα, στις χρυσές μέρες του ιδιώματος πέτυχαν νίκες που τη σήμερον ημέρα ένα σχήμα με κιθάρες, τούπα-τούπα και βιολί θα μπορούσε μόνο να ονειρευτεί. Κι αν τότε οι καιροί ήταν διαφορετικοί, στο εδώ και το τώρα η σύμπραξη με τον μέγα Travis Barker έμοιαζε ενδεδειγμένη. Ή μονόδρομος, αν ληφθεί υπόψη το φιλότιμο αλλά τελικά χλιαρό προσωρινό αντίο του ομότιτλου άλμπουμ εννιά χρόνια πίσω. Πέρα από την καλογυαλισμένη παραγωγή, τα πάντα στο "Better Days" αφήνουν μία γνώριμη, νοσταλγική γεύση. Ανεβαστικό μπάσιμο κι απλοϊκά στιχάκια. Γκάζια με Matt Skiba στο "Love Letters Lost" και γλέντι αλά 2005 στο "Honestly I". Κάπου εκεί το "You Broke Me Too" ρίχνει τους τόνους, με Avril Lavigne σε 3/4, και ο χωροχρόνος διαλύεται ανεπανόρθωτα. Με την καλύτερη έννοια, προφανώς. Το ότι οι ισορροπίες διατηρούνται σε ικανοποιητικό βαθμό στη δεύτερη πλευρά είναι ένα καλοδεχούμενο μπόνους. Το σημείο στην Ocean Avenue δεν έχει χάσει τη μαγεία του.

Δυο τρεις δίσκοι, δυο τρία σπλιτάκια και φέτος μια κυκλοφορία που μπλέκει στο screamo διαφορα post παρακλάδια, αλλά περιέχει και πιο τεχνικές ή/και core αναφορές. Στο "The Emptiness Of All Things" οι Massa Nera δείχνουν γιατί θεωρούνται από τα πιο ανήσυχα ονόματα του σύγχρονου screamo. Το ξεκίνημα είναι καταιγιστικό. Κυριαρχεί ένταση, δυσφορία, νεύρο και μια ρυθμική δουλειά που σηκώνει το υλικό ψηλά, με το "The Best Is Over" να λειτουργεί ως κορύφωση. Στη συνέχεια, οι πιο έντονες post-hardcore και ατμοσφαιρικές παρεκκλίσεις φρενάρουν κάπως τη δυναμική. Καπου αχρείαστα κάποια εκτενή περάσματα, χωρίς τραγούδι, που δεν φαίνεται να γεφυρώνουν απαραίτητα κάτι. Παρ’ όλα αυτά, η τεχνική επάρκεια, η παραγωγή και η διάθεση για πειραματισμό κρατούν τον δίσκο ενδιαφέρον.

Bandcamp

Την Ιταλική screamo σκηνή την αγαπάμε. Ειναι πιο αληθινή, ειναι πιο ταιριαστή (στα φωνητικά, από αλλες ευρωπαικές), είναι αν θες πιο ρομαντική. Και το "Forme Sommerse" έρχεται σχεδόν αιφνιδιαστικά, σαν να μην μεσολάβησε ποτέ αυτό το δεκαετές κενό. Ασε που προσωπικά καπου έχασα και τα δύο προηγουμενα τους και εχω να τους ακούσω πάνω απο δεκαπέντε χρόνια. Οι Raein ακούγονται πλέον ώριμοι, μεθοδικοί, αλλά και φορτισμένοι με μια διαφορετική ένταση. Δεν είναι πλέον αυτό το νεανικό άγχος, αλλά μια σιωπηλή, απογοητευμένη οργή που σιγοβράζει. Τα τύμπανα κρατούν τα πάντα δεμένα, οι κιθάρες χτίζουν ατμόσφαιρα και ρυθμό, άλλοτε εκρηκτικά κι άλλοτε υπομονετικά, ενώ τα φωνητικά ισορροπούν ιδανικά ανάμεσα στα ουρλιαχτα και πιο punk αλητικα. Μέσα στο σκοτάδι, υπάρχει πάντα χώρος για επιλογή και πράξη.

Bandcamp

Στο “River of Music: The Power of Duets” όπως υποδηλώνει και ο τίτλος του, ο πολυσχιδής καλλιτέχνης, κιθαρίστας και τραγουδιστής Jim Peterik, μαζεύει αγαπημένους φίλους και συνεργάτες και τραγουδούν 10 τραγούδια σε ντουέτα, με δυνατά ωραία ρεφρέν προσεγμένες μελωδίες και ωραίες φωνές. Βετεράνοι της σκηνής όπως ο Kevin Cronin των REO Speedwagon στο “Between Two Fires,” ο Jason Scheff πρώην τραγουδιστής των Chicago στο “The Cadence of Things” και η Cathy Richardson των Jefferson Starship στο “Double Rainbow,” συμμετέχουν στο άλμπουμ.

Αλλά και ο συνεργάτης του Peterik από τους Pride of Lions, Toby Hitchcock, συμμετέχει σε δύο τραγούδια, το “Soul of My Being” μαζί με την Bree Gordon, αλλά και στην επανεκτέλεση του “In Good Faith,” από το “When Seconds Count” των Survivor μαζί με την ανερχόμενη Kaity Heart.

Συμμετέχει και ο γιός του Colin Peterik, στα “River of Music και “Everything You Need,” στα φωνητικά. Η μπάντα που συμμετέχει στην ηχογράφηση αποτελείται από τους Denny Fongheiser και Ed Breckenfeld, στα ντραμς, τους Tony Franklin και Bob Lizik στο μπάσο, τους Phil X και Mike Aquino στις κιθάρες, και τους Kim Bullard και Kim Peterik στα πλήκτρα.

Το ύφος γενικά κινείται σε κλασσικό soft rock/ West Coast A.O.R, στυλ αρκετά διαφορετικό από το σύνηθες δυναμικό στυλ των Survivor και των Pride of Lions και προφανώς απευθύνεται σε αυτό το ακροατήριο αλλά υπάρχει ποιότητα που αξίζει να δοκιμάσει κανείς να το ακούσει, έστω και αν δεν είναι φαν του είδους.

Spotify | YouTube

Οι Skelters από τη Θεσσαλονίκη ιδρύθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του '90 από τα αδέλφια Άγγελο και Δανιήλ Χαραβιτσίδη, κιθάρα-φωνή και drums αντίστοιχα, με τον Κωστή Βογιατζόγλου να συμπληρώνει την τωρινή σύνθεση πλέον, στη κιθάρα επίσης.

Το "Con Man's Chronicles" είναι το τρίτο τους άλμπουμ και πρώτο για την Sleazy Rider Records. Περιέχει δέκα τραγούδια συνολικής διάρκειας 41 λεπτών. Τι θα ακούσει κανείς στο άλμπουμ λοιπόν; Σίγουρα θα ακούσει ροκ, κλασσικό ροκ αλλά και glam rock, όχι αυτό των Mötley Crüe αλλά το original των Mott The Hoople. Θα ακούσει επίσης ροκ στο ύφος των Nazareth και funk rock στο ύφος των Trapeze του Glen Hughes.

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει ένα ρετρό στοιχείο εδώ το οποίο μπορεί να είναι και ανασταλτικός παράγοντας για κάποιο κοινό, αλλά από την άλλη κάπως έτσι δεν έπαιζαν και οι Σπυριδούλα με τον Σιδηρόπουλο; Υπάρχει κοινό στην Ελλάδα που ακολουθεί αυτό τον ήχο. Ίσως αν υπήρχε ελληνικός στίχος το άκουσμα θα ήταν πιο οικείο σήμερα και θα είχε προοπτικές εμπορικές πολύ περισσότερες.

Υπάρχουν και κάποια στοιχεία new wave σε μερικά τραγούδια αλλά δεν διαταράσσουν το κλίμα του άλμπουμ αντίθετα είναι ίσως και αρκετά ενδιαφέροντα. Η παραγωγή του άλμπουμ είναι από τον Κωστή Βογιατζόγλου, κιθαρίστα του συγκροτήματος και κρίνεται ικανοποιητική για το ύφος που παίζουν. Τα παιξίματα είναι καλά και φαίνεται ότι είναι «ψημένο» το συγκρότημα.

Αν είσαι φαν του 70s κλασσικού ροκ και του funk rock, εδώ είσαι!

Bandcamp
Spotify
YouTube

Πέμπτο άλμπουμ για την βρετανική μπάντα του πρώην τραγουδιστή των Tigertailz, Rob Wylde και το πάνε καλά το όχημα. Οι Midnite City είναι ο τέλειος συνδυασμός του ήχου των Poison, των Bon Jovi και των Def Leppard. Είναι hair metal και δεν ντρέπονται για αυτό. Σε παραγωγή των ίδιων και μίξη από τον μέντορα του είδους, Chris Laney. Τίγκα στα πλήκτρα, μεγάλα ρεφρέν και 11 τραγούδια τα οποία θα μπορούσαν να είναι όλα εν δυνάμει singles. Σπάνια περίπτωση στις μέρες μας. Χωρίς να γίνονται αφελείς συγκρίσεις, ανάλογη περίπτωση έχω να δω από την εποχή του "Hysteria".

Σε πρόσφατη συνέντευξη του στο YouTube κανάλι "The Hair Metal Guru", o Rob Wylde δήλωσε ότι δεν τους ενδιαφέρει καθόλου να ακούγονται σύγχρονοι στον ήχο τους και αυτό είναι και το παράσημο τους. Ζούμε στην εποχή της ρετρολαγνείας και αυτό «πουλάνε» οι Midnite City. Υπάρχει ενέργεια ("Hang On Til Tomorrow", "Running Back To Your Heart"), ρομαντική διάθεση ("It's Going To Be Alright" , "Hang On Til Tomorrow") ανεμελιά ("When The Summer Ends" ) όπως τότε στα 80s, από τη μεριά της μπάντας στα τραγούδια του " Bite The Bullet."

Οι Midnite City όπως και οι Def Leppard τότε, διεκδικούν μερίδιο οπαδών και από το pop κοινό, και καλά κάνουν. Γιατί όχι;