Perturbator: «Δεν με ενδιαφέρει η νοσταλγία μόνο για χάρη της νοσταλγίας»

For the English version, check here.

Η αδυναμία της γράφουσας για την εντελώς μεθυστική τέχνη του Γάλλου Perturbator, κατά κόσμον James Kent, πηγαίνει πολλά χρόνια πίσω, όταν κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας των 10s, ένα κύμα καλλιτεχνών που εξερευνούσαν το synthwave των 80s με μια εξέχουσα σκοτεινή αισθητική τράβηξε τα βλέμματα. Υπήρξαν διάφοροι παράγοντες που έκαναν αυτή την αισθητική ξαφνικά πολύ δημοφιλή - το κανάλι NewRetrowave, το indie gaming που στράφηκε σε τέτοιους ήχους για soundtracks μιας που κατά γενική ομολογία τα γραφικά και η αισθητική του παρέπεμπαν στη δεκαετία του 80, η γενικότερη 80s nostalgia που εμφυσήθηκε σε αναρίθμητες σειρές του Netflix παράλληλα με την πρωτοφανή επιτυχία του Stranger Things, κι αν το αναλύσουμε κοινωνιολογικά θα βρούμε πολύ περισσότερα.

Το σίγουρο είναι πως, ένας από τους καλλιτέχνες που βρέθηκε γρήγορα στο επίκεντρο της προσοχής ήταν ο Perturbator, που χρησιμοποίησε ικανοποιητικά τη φαντασιακή δυστοπία και τα ψήγματα του παρελθόντος για να τα συνδυάσει με τις εικαστικές προσωπικές του επιρροές από το σινεμά και τα κόμιξ αλλά και το μουσικό του υπόβαθρο ως black metal μουσικός. Η ποιότητά του γρήγορα ξεχώρισε. Το διπλό δισκογραφικό του χτύπημα στα πρώτα χρόνια της καριέρας του με τα "Terror 404" και "I Am The Night" σήκωσαν πολλές πράσινες σημαίες και άναψαν πολλά neon φώτα, πράγμα που συνεχίστηκε ασταμάτητα μέχρι την αρκετά πιο metal και σκοτεινή εσωτερίκευση του "Lustful Sacraments" αλλά και το συγκρουσιακό πνεύμα του "Age Of Aquarius".

Ένας ιδιαίτερα κλειστός άνθρωπος κατά τα άλλα, ο James προσπαθεί να μην απασχολεί τα φώτα της δημοσιότητας με τίποτε άλλο πέραν της μουσικής του. Τα μόνα φώτα που τον ενδιαφέρουν, είναι αυτά γύρω του όταν βρίσκεται επί σκηνής. Γιατί αν κάτι είναι ακόμη καλύτερο από την ηχογραφημένη μουσική του σε αυτό που κάνει, τότε θα πρέπει να μιλήσουμε για τη ζωντανή του απόδοση. Εκεί μπορεί να μετατρέψει τον πιο μικρό συναυλιακό χώρο αλλά και την πια αχανή φεστιβαλική έκταση σε ένα γιγαντιαίο χορευτικό πάρτι.

Ο Perturbator περιοδεύει φέτος για χάριν του τελευταίου, περσινού του δίσκου που όπως προαναφέραμε ονομάζεται "Age Of Aquarius". Στα πλαίσια αυτής της περιοδείας θα έχουμε τη χαρά να τον δούμε για τρίτη φορά στην πόλη μας. Με αυτή την αφορμή, καταφέραμε με πολλή χαρά να κάνουμε και την πρώτη μας κουβέντα, η οποία έδωσε κάποιες πολύ ουσιαστικές απαντήσεις. Διαβάστε και βρείτε την έμπνευση να τον συναντήσετε την Τρίτη το βράδυ στο Gagarin υποσχόμαστε πως θα θυμάστε τη βραδιά για καιρό!

Γεια σου και καλώς ήρθες στο rocking.gr! Είμαι πολύ χαρούμενη που έχω αυτή την ευκαιρία να μιλήσω μαζί σου. Πώς είσαι James; Πώς σου φέρεται μέχρι στιγμής το 2026;

Ομοίως, είναι πραγματικά χαρά μου. Το 2026 μέχρι στιγμής είναι αρκετά ήρεμο, αλλά αυτό πρόκειται να αλλάξει πολύ σύντομα με όλες τις συναυλίες που έρχονται, οπότε το περιμένω με ανυπομονησία.

Είμαι εξαιρετικά περήφανος για το "Age Of Aquarius" και αυτό είναι που μετράει περισσότερο

Σε συναντάμε σε μια περίοδο όπου περιοδεύετε εκτενώς για τον νέο σας δίσκο, το "Age Of Aquarius". Πώς είναι μέχρι στιγμής η ανταπόκριση για το νέο άλμπουμ;

Διχασμένη μέχρι στιγμής, όπως και το μεγαλύτερο μέρος της πιο πρόσφατης δουλειάς μου. Αν έπρεπε να μαντέψω, θα έλεγα ότι τα θέματα του δίσκου ίσως είναι λίγο υπερβολικά κοντά στην πραγματικότητα και ίσως υπάρχει και μια κόπωση γύρω από τη synth μουσική γενικότερα. Ομολογουμένως, δεν φτιάχνω και τα πιο «ραδιοφωνικά» κομμάτια! Νομίζω πως σε μερικά χρόνια το άλμπουμ θα βρει το κοινό του, όπως έγινε και με τα "Lustful Sacraments" και "New Model", τα οποία δεν είχαν αγαπηθεί ιδιαίτερα όταν κυκλοφόρησαν. Είμαι εξαιρετικά περήφανος για το "Age Of Aquarius" και αυτό είναι που μετράει περισσότερο.

Το "Age Of Aquarius" είναι διαφορετικό: μιλά για σύγκρουση, πόλεμο και τη θέση του ατόμου που βρίσκεται παγιδευμένο στη μέση όλων αυτών

Στο "Age Of Aquarius" απομακρύνεσαι από την κατεύθυνση που πήρε το προηγούμενο "Lustful Sacraments", το οποίο βυθιζόταν περισσότερο στον metal ήχο, και να επιστρέφεις στις ρίζες σου και στο ηλεκτρονικό σκοτάδι. Ήταν αυτή μια συνειδητή απόφαση ή απλώς άφησες το εαυτό σου ελεύθερο;

Ήταν απολύτως συνειδητό. Το "Lustful Sacraments" ήταν κυρίως ένας εσωστρεφής δίσκος, οπότε οι ήχοι και οι τόνοι έπρεπε να αντικατοπτρίζουν αυτού του είδους την ενδοσκόπηση. Πολλά κομμάτια του είναι αρκετά θλιμμένα κατά κάποιο τρόπο. Το "Age Of Aquarius" είναι διαφορετικό: μιλά για σύγκρουση, πόλεμο και τη θέση του ατόμου (εσένα ή εμένα) που βρίσκεται παγιδευμένο στη μέση όλων αυτών. Άρα, από τη φύση του έχει πολύ πιο χαοτική, οργισμένη και εμπαθή ενέργεια. Η σύνθεση και η ηχητική παλέτα έπρεπε να μεταφέρουν αυτές τις ιδέες.

Είναι πολύ εμφανές όταν η μουσική δημιουργείται ως προϊόν και πιστεύω πως οι περισσότεροι στη black metal σκηνή το αντιλαμβάνονται αμέσως

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί δεν επέλεξες να παραμείνεις στο black metal ως βασικό μέσο έκφρασής σου, αφού ήταν κάτι που έπαιζες παλιότερα, και αποφάσισες να πειραματιστείς με την ηλεκτρονική μουσική. Πώς βλέπεις τη σημερινή κατάσταση του black metal και τη διαρκή του εξερεύνηση και πειραματισμό, από queer προσεγγίσεις μέχρι dungeon synth;

Τα περισσότερα από όσα ήθελα να εκφράσω μουσικά είχαν ήδη ειπωθεί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, μέσω του black metal από καλλιτέχνες πολύ πιο ικανούς σε αυτό απ’ ό,τι εγώ. Και η ατμόσφαιρα που ήθελα να αποδώσω στις πρώτες μέρες των Perturbator ήταν συγκεκριμένα ένας φόρος τιμής στον John Carpenter και σε άλλα horror soundtracks, κάτι που απαιτούσε τα synthesizers να βρίσκονται στο επίκεντρο. Μόνο μέσα από τη διαδικασία σύνθεσης και τους προσωπικούς μου πειραματισμούς κατέληξε να ακούγεται έτσι.

Όσο για τη σημερινή κατάσταση του black metal, βλέπω ότι έχει υπάρξει τεράστια αύξηση στη δημοτικότητά του και αυτό φυσικά έφερε πολλούς νέους ανθρώπους στη σκηνή. Κάποια πράγματα τα βρίσκω ανυπόφορα και κάποια άλλα εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Το βασικό για μένα είναι η αυθεντικότητα. Αν, για παράδειγμα, φτιάχνεις μουσική που προωθεί τον σατανισμό και μετά λες σε συνεντεύξεις «όχι, είναι μόνο για το show», μπορείς να είσαι σίγουρος ότι δεν θα μου αρέσεις ούτε εσύ ούτε η τέχνη σου. Η ειλικρίνεια είναι το παν. Είναι πολύ εμφανές όταν η μουσική δημιουργείται ως προϊόν και πιστεύω πως οι περισσότεροι στη black metal σκηνή το αντιλαμβάνονται αμέσως.

Γιατί επέλεξες αυτόν τον τίτλο για το άλμπουμ; Πιστεύεις πραγματικά ότι πλησιάζουμε σε μια εποχή όπως αυτή που περιγράφει η φράση ή απλώς συνέπεσε με το αστρολογικό γεγονός της εποχής που κυκλοφόρησε ο δίσκος;

Είναι ειρωνικός τίτλος. Γίνεται όλο και πιο προφανές ότι δεν πλησιάζουμε μια τέτοια εποχή. Παρ’ όλα αυτά, με γοητεύει ο ορισμός της και, όντας κι εγώ Υδροχόος, μου φάνηκε ενδιαφέρον να παίξω σαρκαστικά με αυτήν την ιδέα.

Δε θέλω απαραίτητα να περνά καλά ο κόσμος. Αν μπορώ να τους ταρακουνήσω συναισθηματικά, αυτό είναι που έχει σημασία

Στις σκοτεινές εποχές που ζούμε σήμερα, από πού αντλείς έμπνευση για τη μουσική σου, τόσο για να γράφεις όσο και για να βρίσκεις το κουράγιο να ανεβαίνεις στη σκηνή και να κάνεις τον κόσμο να περνά καλά;

Δεν θέλω απαραίτητα να περνά καλά ο κόσμος. Αν μπορώ να τους ταρακουνήσω συναισθηματικά (με καλούς ή κακούς τρόπους), αυτό είναι που έχει σημασία. Οπότε αντλώ έμπνευση από πολλά πράγματα που ταρακουνούν κι εμένα, συμπεριλαμβανομένης και της εποχής που ζούμε.

Ποιος είναι ο στόχος σου όταν ανεβαίνεις στη σκηνή; Θέλεις να κάνεις τον κόσμο να χαθεί μέσα στις σκέψεις του ή να τις ξεχάσει εντελώς; Και πώς βιώνεις εσύ ο ίδιος τις live εμφανίσεις σου;

Όπως είπα, το μόνο που μπορώ να ελπίζω είναι να ταρακουνήσω συναισθηματικά τον κόσμο. Αλλά είναι αδύνατο να προβλέψεις πώς θα εξελιχθεί μια συναυλία. Τις περισσότερες φορές βρίσκομαι χαμένος μέσα στις δικές μου σκέψεις πάνω στη σκηνή, αλλά πιστεύω ότι αν είμαι 100% αφοσιωμένος σε αυτό που κάνω, τότε θα είναι και το κοινό.

Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι εξοπλισμού που απολαμβάνεις ιδιαίτερα να χρησιμοποιείς live αυτήν την περίοδο;

Όχι ιδιαίτερα αυτή τη στιγμή, αλλά πάντα χαίρομαι με την custom-made Dunable μου. Δεν θα μπορούσα να ζητήσω πιο άνετη, φωτεινή στον ήχο και εύκολη στο παίξιμο κιθάρα.

Προτιμώ τα club shows από τα μεγάλα φεστιβάλ

Όπως ανέφερες, βρίσκεσαι στον δρόμο εδώ και πολύ καιρό και πλέον μπορείς να συγκρίνεις μεγάλα open-air festivals, indoor festivals και club shows. Ποιο από τα τρία προτιμάς σήμερα;

Θα πρέπει να διαλέξω τα club shows. Ποτέ δεν ήμουν μεγάλος fan των festivals, όχι απαραίτητα λόγω των ίδιων των festivals αλλά επειδή τα logistics είναι πάντα πολύ αγχωτικά. Το να πρέπει να στήσεις μέσα σε μία ώρα ενώ παίζει άλλη μπάντα και όλα αυτά, σε αντίθεση με το να έχεις ολόκληρο το απόγευμα για soundcheck ώστε να λυθεί ήρεμα οποιοδήποτε πρόβλημα… ναι, προτιμώ τα club shows.

Πάντα είχα μια αδυναμία σε πιο σκοτεινές και μελαγχολικές ατμόσφαιρες, κάτι που ίσως προέρχεται από το extreme metal υπόβαθρό μου

Ήσουν από τους πρώτους ανθρώπους που ασχολήθηκαν με τη dark synthwave μουσική, τότε που ήταν κυρίως underground και συνδεδεμένη με indie game soundtracks. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αυτή η μουσική διανύει μια μεγάλη περίοδο ακμής· πώς αισθάνεσαι γι’ αυτό;

Δεν νομίζω ότι είναι τόσο δημοφιλής όσο ήταν τότε, αλλά ναι, αυτού του είδους η μουσική είχε σίγουρα μια πολύ μεγάλη άνθηση τα τελευταία χρόνια. Δεν βλέπω τον εαυτό μου ως πρωτοπόρο, γιατί εμπνεύστηκα από πραγματικούς πρωτοπόρους όπως οι John Carpenter, Goblin, Vangelis, Tangerine Dream κ.λπ., όσο και από τους σύγχρονούς μου τότε (College, Miami Nights 1984, Power Glove, Mitch Murder). Η βασική διαφορά είναι ότι πάντα είχα μια αδυναμία σε πιο σκοτεινές και μελαγχολικές ατμόσφαιρες, κάτι που ίσως προέρχεται από το extreme metal υπόβαθρό μου.

Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει η νοσταλγία μόνο για χάρη της νοσταλγίας

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι φαίνεται να έλκονται από πράγματα που θυμίζουν το παρελθόν, ειδικά τη δεκαετία του ’80, δείχνοντας αγάπη για σειρές, synthwave και cyberpunk αναβιώσεις. Από πού πιστεύεις ότι προέρχεται αυτό; Θα μπορούσε να είναι και ο λόγος που η synthwave μουσική έγινε ξανά τόσο δημοφιλής;

Νομίζω ότι προέρχεται κυρίως από την pop culture. Όπως είπες, την τελευταία δεκαετία υπήρξαν πολλές σειρές, μουσικές, videogames και ταινίες που άντλησαν έμπνευση από το παρελθόν. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει η νοσταλγία μόνο για χάρη της νοσταλγίας και πάντα προσπαθούσα να κάνω τη μουσική μου πιο προσωπική και μερικές φορές ακόμα και σύγχρονη.

Ανάλογα με το πώς γράφεται και παρουσιάζεται η μουσική και αν έχει μια πολύ συγκεκριμένη ένταση, μπορεί να θεωρηθεί ακραία μουσική

Σου φάνηκε ποτέ περίεργο ότι από όλους τους ανθρώπους, αυτοί που δείχνουν να απολαμβάνουν περισσότερο τη μουσική σου είναι οι μεταλλάδες και όχι όσοι είναι πιο εξοικειωμένοι με την ηλεκτρονική μουσική - γιατί πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό;

Πραγματικά πιστεύω ότι, ανάλογα με το πώς γράφεται και παρουσιάζεται η μουσική και αν έχει μια πολύ συγκεκριμένη ένταση, μπορεί να θεωρηθεί ακραία μουσική. Ο Merzbow, για παράδειγμα, είναι επίσης καθαρά ηλεκτρονικός και εκτιμάται ιδιαίτερα από αρκετούς οπαδούς του metal. Είναι σχεδόν αδύνατο για μένα να αποδομήσω και να αναλύσω τη δική μου δουλειά χωρίς προκατάληψη, αλλά νομίζω ότι αυτή η ένταση είναι μάλλον ο λόγος που συνδέεται τόσο με τους metal ακροατές.

Αναφέραμε φυσικά τη σχέση του μουσικού σου είδους με το gaming και έχω δει ότι είσαι κι εσύ μεγάλος gamer. Απολαμβάνεις κάποιο νέο παιχνίδι αυτή την περίοδο;

Παίζω κυρίως indie games. Τα δύο αγαπημένα μου genres είναι τα retro shooters (Blood, Doom, Ultrakill, Dusk, Ion Fury, Selaco, Ashes 2063, Cultic) και τα survival horror (Silent Hill, Resident Evil, Hollow Body, Tormented Souls, Ground Zero, Crow Country κ.λπ.). Επίσης λατρεύω τα immersive sims όπως Deus Ex, System Shock 1 και 2, Prey και Cruelty Squad.

Αν το κομμάτι είναι ήδη τέλειο όπως είναι, προτιμώ να μην το χαλάσω με ένα remix

Τα reworks και τα remixes αποτελούν επίσης μεγάλο κομμάτι αυτού που κάνεις - είτε κάνοντας remix κομμάτια άλλων καλλιτεχνών είτε καλώντας άλλους να κάνουν remix τα δικά σου. Πού εντοπίζεις τη μαγεία στο να επαναπροσδιορίζεις το υλικό κάποιου άλλου; Ποια είναι μερικά από τα αγαπημένα σου remixes;

Είναι μια διασκεδαστική άσκηση. Για να είμαι ειλικρινής, είμαι εξαιρετικά επιλεκτικός με το ποιον και τι θα κάνω remix. Αν το κομμάτι είναι ήδη τέλειο όπως είναι, προτιμώ να μην το χαλάσω. Και αν δεν μου εμπνέει τίποτα, αρνούμαι επίσης, γιατί ξέρω ότι δεν θα βάλω την καρδιά μου σε αυτό.

Τι είδους ήχους απολαμβάνεις ως ακροατής; Υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες που θα ήθελες να προτείνεις;

Αλλάζει συνεχώς. Τον τελευταίο καιρό ακούω πολύ Nuovo Testamento, λίγο L.O.T.I.O.N και λίγο Scimitar.

Ο δρόμος πρόκειται να σε φέρει ξανά στους δρόμους της Αθήνας, για τρίτη φορά πλέον. Πώς σου φαίνεται εδώ; Να περιμένουμε κάτι ιδιαίτερο;

Λατρεύω την Αθήνα. Δεν είναι σίγουρο, αν και δεν αποκλείεται, να κάνω κάτι λίγο διαφορετικό σε αυτή τη συναυλία. Προς το παρόν δεν ξέρω, και ακόμα κι αν ήξερα, δεν θα το έλεγα!

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τους Perturbator; Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο project για το οποίο μπορείς να μοιραστείς λεπτομέρειες;

Προς το παρόν οι Perturbator υπάρχουν μόνο για τις συναυλίες, καθώς χρειάζομαι να ανανεώσω την έμπνευσή μου πριν ξεκινήσω να γράφω νέο άλμπουμ ή EP. Όμως δουλεύω πάνω σε έναν επερχόμενο δίσκο των Ruin Of Romantics και πιθανώς σε μία ακόμη κυκλοφορία των L’Enfant De La Forêt.

Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ που αφιέρωσες χρόνο να απαντήσεις στις ερωτήσεις μας. Μπορείς να κλείσεις αυτή τη συνέντευξη όπως θέλεις, με κάτι που θα ήθελες να μοιραστείς με τους αναγνώστες μας.

Ευχαριστώ κι εγώ για τη φιλοξενία, ήταν χαρά μου!