Perturbator, Tyler Carry @ Gagarin 205, 19/05/26

Κακά τα ψέματα, οι αδυναμίες δεν κρύβονται. Ειδικά η προσωπική μου με την συνολική πορεία του Perturbator ανά τα χρόνια. Αδυναμία βέβαια που δεν άφησα να του χαριστεί ότι το πρόσφατο "Age Of Aquarius" δεν με ξετρέλανε στο βαθμό που κατάφεραν τα προηγούμενα, κι ας ήταν εν πολλοίς ένας ωραίος δίσκος. Ασχέτως όμως από το τι νιώθει ο καθένας προσωπικά για κάθε διαφορετικό του δίσκο, αποτελεί αναντίρρητη παραδοχή πως οι συναυλιακές επαφές μαζί του συνιστούν μια αξέχαστη εμπειρία. Μάλιστα, μια εμπειρία που κατέχει προοδευτική βελτίωση.

Κάποτε γνωρίζαμε έναν πρώην μεταλλά κλεισμένο στο καβούκι του, να μη σηκώνει κεφάλι από την κονσόλα του, παρά να σερβίρει ατίθασες synthwave ακολουθίες, από αυτές που σίγουρα έπαιζε το club στις πρώτες σκηνές του βιντεοπαιχνιδιού "Vampire: The Masquerade" (ξέρεις σε ποιο κλαμπ αναφέρομαι, και ποια κοτσίδια). Ξέρει κι εκείνος λογικά, μιας που μεταξύ πολλών άλλων που αναφέραμε στη συνέντευξη μαζί του, είναι αφοσιωμένος gamer. Στην πορεία, αυτός ο μοναχικός γαλλικός λύκος εξελίχθηκε σε ντουέτο με τον drummer του, Dylan, μια σημαντική παρουσία δίπλα του για πολλά χρόνια (και όχι μια πρόσφατη «λεπτομέρεια» όπως διάβασα και παραλίγο να μου πέσουν τα μαλλιά). Και πλέον… θα δείτε στη συνέχεια.

Για τέταρτη φορά λοιπόν στη χώρα μας στα πλαίσια περιοδείας του νέου του δίσκου, ο Perturbator για να μας ταράξει τη νύχτα. Πολύ πιο απρόσμενα απ’ ότι θα περιμέναμε, ο καιρός το βράδυ της Τρίτης, παρότι πια τέλος Μαΐου, δεν ευνόησε πολύ τις συνθήκες για έξοδο μια καθημερινή. Η βροχή εξαπλώθηκε για τα καλά πάνω από την πόλη (μαζί με μια φημολογούμενη μυρωδιά στην νότια μεριά της, εγώ δεν ξέρω, από τα βόρεια έρχομαι) και αυτό αναμενόταν να αφήσει το τίμημά του στην προσέλευση.

Πράγματι, εντός του χώρου του Gagarin, δεν συναντήσαμε αυτό που είχαμε μάθει σε προηγούμενες εμφανίσεις του σχήματος στην Αθήνα. Δεν ήταν όμως και απογοητευτική η κατάσταση μιας που παρά την κακοκαιρία, πλησίαζε όλο και περισσότερος κόσμος. Στη σκηνή ήδη, βρισκόταν σε ρόλο DJ ο αρκετά γνωστός αν κυκλοφορείς στην Αθήνα, Tyler Carry, που είχε αναλάβει το ζέσταμα της βραδιάς. Τα έχω πει και πρότινος ότι δεν είναι η αγαπημένη μου συνθήκη η παρουσία ενός DJ set ως opening act σε μια συναυλία, προτιμώ τέτοιες καταστάσεις πολύ περισσότερο ως closing acts, η άμεση ηχητική συνάφεια όμως του Tyler Carry με τον ήχο του Perturbator άφησε το set του να μοιάσει οικείο, σαν να έπαιζε live set. Κράτησε και γεμάτο ένα κενό που διαφορετικά θα υπήρχε με την απουσία εναρκτήριου σχήματος, οπότε η αναμονή μέχρι την εμφάνιση του Perturbator δεν έμοιαζε αβάσταχτη. Αν σας άρεσε ή αν οι παραπάνω γραμμές σαν γαργάλησαν την περιέργεια, μπορείτε να τον βρείτε σε πολλές εμφανίσεις και μαγαζιά να παίζει μουσική.

Πάμε στο κυρίως θέμα όμως. Με ένα μεγάλο αβαντάζ στην τσέπη μου, αυτό της πρόσφατης live επαφής με τον Perturbator τον περασμένο Νοέμβριο στο Damnation Festival της Αγγλίας, ήξερα ότι ο κύριος Kent πλέον δεν αστειεύεται, κι έχει κάνει κτήμα του πολλά σκηνικά προσόντα σε σχέση με παλαιότερα. Οι εμφανίσεις του έχουν αναχθεί σε κάτι πολύ πιο εντυπωσιακό και immersive (δεν μου μοιάζει καθόλου εύηχη η ελληνική μετάφραση του «εμβυθιστικού», αλλά καταλάβατε, αυτή η εμπειρία που χάνεσαι μέσα της και όχι η ai generated έκφραση «σχεδόν σωματική εμπειρία» που διαβάζω συχνά και αν το σκεφτείτε, δεν σημαίνει απολύτως τίποτα) από αυτό που είχαμε συναντήσει μέχρι πρότινος, ειδικά εφόσον η τελευταία του εμφάνιση γυρνούσε γύρω από τον πολύ προσωπικό και εσωτερικό δίσκο του "Lustful Sacraments". Με έναν φόβο ότι ο λιγότερος κόσμος σε σύγκριση με την προηγούμενη του εμφάνιση θα τον προσγειώσει, ξαφνικά τα φώτα λαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Και η αλλαγή που περιγράφω παραπάνω, δεν αργεί να φανεί. Εκείνος ο συνεσταλμένος νέος, που κάποτε χρειαζόταν το alter ego του στη σκηνή, τώρα έχει ενώσει τις προσωπικότητες του Dr Jekkyl και του Mr Hyde. Όχι απλά δεν τον πτοεί ο μη γεμάτος χώρος, αλλά το παίρνει απόφαση πως θα τους παρασύρει όλους όσους είναι εκεί μαζί του. Με νοήματα, παλαμάκια, αλλά κι ένα κοινό αρκετά συνειδητοποιημένο με την μουσική του, δεν άφησε λεπτό να πάει χαμένο. Παρακολούθησα επίτηδες τα δύο πρώτα κομμάτια από πίσω για να καταλάβω τι θα γινόταν με αυτό το θέμα, αλλά και να θαυμάσω τα φώτα από μακριά. Σηκώνουν άλλωστε το "Lunacy" και ειδικά το "Excess" (το πρωτότυπο, μιας και το έχει γράψει σε 15 διαφορετικές εκδοχές) να τα χαζέψεις με θαυμασμό. Αυτό που είναι πραγματικά εντυπωσιακό πια, είναι πως ο Kent προσφέρει ο ίδιος ζωντανά φωνητικά σε μερικά σημεία, κάτι που μέχρι πρότινος δεν επιχειρούσε ούτε για αστείο, παρά το εναπόθετε στους πολλούς δισκογραφικούς του καλεσμένους.

Οι αναφορές στον πρόσφατο δίσκο συνεχίζονται, με το "The Art Of War να ανεβάζει τις ταχύτητες στέλνοντάς με μπροστά με την υπόλοιπη παρέα, και το "Apocalypse Now" που ακολουθεί να χαλαρώνει τα πνεύματα, ενώ παράλληλα είναι, ό,τι κοντινότερο έχουμε ζήσει σε ζωντανή παρουσία των Unver και του Garm εδώ και πολλά χρόνια, μιας που τα φωνητικά του και η συμμετοχή τους στο κομμάτι ακούγονται προηχογραφημένα. Μάλιστα όπως αποδείχθηκε, κάναμε την ίδια ακριβώς σκέψη με τον φωτογράφο μας το Μιχάλη. Λίγο αργότερα, το "The Glass Staircase" θα κλείσει τον κύκλο επίσκεψης από τον τελευταίο δίσκο Perturbator.

Αυτό που ίσως δεν περίμεναν πολλοί, είναι πως η δυάδα των Perturbator έχει κάνει μια άκρως αντιπροσωπευτική επιλογή τραγουδιών από όλο το μήκος της δισκογραφίας του σχήματος. Είναι παράξενο που τα ονομάζω κλασσικά λόγω απουσίας στίχων και πρόσφατης ημερομηνίας κυκλοφορίας τους, αλλά κομμάτια σαν και τα "Corrupted By Design", "Future Club", "Humans Are Such Easy Prey" και "Neo Tokyo" έχουν γράψει ιστορία στο ιδίωμα που αντιπροσωπεύουν. Αν είναι κανείς δύσπιστος ως προς αυτή την παρατήρηση, έφτανε μόνο να έριχνε μια ματιά στο κοινό. Ο χορός είναι μια δραστηριότητα που δεν απουσιάζει από μια συναυλία του Perturbator, κι εκείνος την υποκινούσε με το παραπάνω. Όπου και να κοιτούσες τα σώματα κινούνταν. Μέχρι το βλέμμα σου να έβρισκε εκείνη τη δυάδα μου νομίζω έχω συναντήσει σε όλες τις συναυλίες του, με τις μάσκες ζώων ως σημείο αναφοράς στο παιχνίδι Hotline Miami που έβαλε τη βάση για την απότομη αρχική δημοφιλία του Perturbator.

Η μεγαλύτερη έκπληξη όμως για το κοινό της Αθήνας ήταν μάλλον η εκτέλεση του "Venger" (άκουσα πολύ κόσμο να το σχολιάζει) και πράγματι, ήταν η πρώτη φορά που το έπαιξε ο Perturbator στην Αθήνα. Πως μπορείς να αντισταθείς άλλωστε στη μεθυστική φωνή της Greta Link, ακόμη κι αν δεν βρίσκεται μπροστά σου. Τα φώτα και ο ήχος έπαιζαν μονίμως τα σωστά παιχνίδια με τους ακροατές για τη δημιουργία ατμόσφαιρας. Λες και πέρασε με μια ανάσα μόνο, η φετινή εμφάνιση του Perturbator ήταν πλέον γεγονός και ολοκληρώθηκε με τα "Tactical Precision Disarray" και "Tainted Empire" σε φρενήρεις ρυθμούς. Ολοκληρώθηκε επίσης σε μια πάρα πολύ φυσιολογική ώρα, πράγμα πάντοτε ευχάριστο από τη μία, από την άλλη όμως μιας που δεν τον χορταίνουμε, καθόμασταν και μία και δύο ώρες ακόμη με άνεση.

Ως κατακλείδα, οι σκέψεις μου περπατώντας στη βροχή για την επιστροφή, είναι πως κάθε φορά που συναντιέμαι συναυλιακά με το σχήμα των Perturbator, προδικάζω εν δυνάμει με την απορία του «πόσο καλύτερα μωρέ να είναι από την προηγούμενη;». Καταλήγει να έρχεται αυτή η σκέψη να με δαγκώσει, αφού κάθε φορά, δίνεται σε κάποιο επίπεδο το κάτι παραπάνω. Λίγο πιο επικοινωνιακός, λίγο πιο επιβλητικός, λίγο περισσότερο καλές επιλογές κομματιών, το διακύβευμα είναι πως ο Perturbator είναι ένας καλλιτέχνης με σταθερή εξέλιξη και παράλληλα προσγειωμένη σκέψη. Ανυπομονώ να μην τον χορτάσουμε ποτέ.