My Metallica Story - Στο Rockwave του 2007

Αν με ρωτούσε κάποιος τι θυμάμαι από το 2007, θα του έλεγα τις φωτιές και τις ανοησίες με τον στρατηγό Άνεμο και τις θεωρίες συνομωσίας που υποστήριζαν κάθε λογής ηλίθιοι, τις δυναμικές πορείες και τις καταλήψεις ενάντια στον Νόμο Πλαίσιο και την Αναθεώρηση του Άρθρου 16, και, φυσικά, τους Metallica στο Terra Vibe. Αναλόγως τη μέρα – και τη διάθεση φυσικά - η σειρά των παραπάνω μπορεί να άλλαζε αλλά, σε κάθε περίπτωση, το βέβαιο είναι πως στα δικά μας, μουσικά πράγματα, δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να συγκριθεί με εκείνη την εμφάνιση του κορυφαίου συγκροτήματος στη Μαλακάσα.

Ναι, ok, καλά ήταν και στους Muse, καλά και στους Tool, καλά και στους Heaven and Hell, καλά και στους James, όχι και τόσο καλά σε εκείνο το Ejekt που μισοείδαμε τους Beastie Boys, αλλά, όπως και να το κάνεις, οι Metallica είναι κάτι άλλο. Για αυτό κι εμείς, ένα όμορφο και καυτό πρωί του Ιουλίου, πήραμε το τρένο από Βόλο για Αθήνα για να πάμε να τους δούμε για πρώτη φορά από κοντά. Κι επειδή οι εποχές ήταν ακόμη σε φάση "λεφτά υπάρχουν", η Jose Cuervo μας είχε κεράσει και δύο εισιτηριάκια με αποτέλεσμα να μην χρειαστεί να βάλουμε και το χέρι βαθιά στην τσέπη.

Για να δώσω όμως και λίγο το πλαίσιο, από το 1999 μέχρι το 2007, είχε δημιουργηθεί μια ολόκληρη γενιά οπαδών που δεν τους είχε δει ποτέ, μεταξύ των οποίων κι εγώ που, όταν μας είχαν επισκεφτεί στη Ριζούπολη, οριακά είχα ακούσει το "Nothing Else Matters" και το "The Unforgiven". Στα οχτώ όμως χρόνια που είχαν μεσολαβήσει, οι Metallica είχαν εξελιχθεί στο συγκρότημα με τη μεγαλύτερη επίδραση πάνω μου. Φυσικά, είχαν υπάρξει άλλα πριν – οι Nirvana, οι The Offspring, οι Τρύπες, οι Slipknot, κ.α. – ενώ, θα υπήρχαν πολλά άλλα μετά – από τον χώρο του extreme metal μέχρι αυτόν της ηλεκτρονικής μουσικής και του hip-hop- αλλά, μάλλον κανένα, δεν αναπαρήγαγε ποτέ το σοκ που ένιωσα την πρώτη φορά που άκουσα το "Master of Puppets". Και κάπως έτσι πέρασα ένα μεγάλο μέρος της εφηβείας μου γαντζωμένος στις κιθάρες και τους στίχους που έφτυνε ο Hetfield στο μικρόφωνο.

Πέραν όμως από το μουσικό κομμάτι και του πόσο υπέροχα τσαμπουκαλεμένοι ακούγονταν στα αυτιά μου οι Metallica, αυτό που νομίζω με γοήτευσε σε αυτούς ήταν η αισθητική τους και το πόσο κόντρα στα heavy metal πρότυπα υπήρξαν σε όλη τους την πορεία. Πάρτε για παράδειγμα τη δεκαετία του ‘80 όπου όλα σχεδόν τα μεγάλα metal συγκροτήματα της εποχής φορούσαν κάτι γελοίες ολόσωμες φόρμες, φωτογραφίζονταν με σπαθιά και λάδια, κι έτρεχαν να κάνουν περμανάντ για να βγουν στην τηλεόραση. Ε, την ίδια ώρα οι Metallica έβγαιναν με μπλουζάκια συγκροτημάτων και σκισμένα τζιν. Όπως και να το κάνεις, έχει μια απόσταση. Αντίστοιχα, όλη τη δεκαετία του ’90 (MTV, ξεMTV), το συγκρότημα δοκίμασε νέα πράγματα – άλλοτε με επιτυχία, κι άλλοτε όχι -, προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα της εποχής, και εξελίχθηκε σε συγκρότημα - φαινόμενο του σκληρού ήχου. Κι αν το πρώτο μισό της δεκαετίας του 2000, τους βρήκε στη χειρότερη φάση της πορείας τους, το 2007 έμοιαζαν σαν να είχαν ξαναβρεί τον εαυτό τους.

Σε αυτό το πλαίσιο, νομίζω γίνεται σαφές το πόσο ανυπομονούσα για να τους δω live. Ίσως για αυτό θυμάμαι κάθε μικρή λεπτομέρεια εκείνης της μέρας. Από το ότι φτάνοντας στον Σταθμό Λαρίσης μας προσέγγισαν κάτι παιδιά που μας ζήτησαν να γράψουμε την άλφαβήτα σε ένα tablet με ένα στυλό "για ένα πρόγραμμα που δουλεύουν για κινητά", μέχρι την ανυπόφορη ζέστη που φάγαμε παρέα με χιλιάδες άλλους στον δρόμο για την Μαλακάσα. Φυσικά, φτάνοντας στην είσοδο, το πλήθος ήταν αδιανόητο και, μιας και μιλάμε για άλλες εποχές, η δυνατότητα ελέγχου εισιτηρίων ήταν κάτι εξαιρετικά δύσκολο να συμβεί. Συνεπώς, μπήκαμε στο Terra Vibe ανεμίζοντας τα εισιτήριά μας για να φαίνονται με αποτέλεσμα, ευτυχώς για εμάς, να τα διατηρούμε ακόμη άκοπα και ατσαλάκωτα.

Δεν θα μιλήσω τώρα για τα support, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να διαβάσει περισσότερα στο σχετικό report. Αυτό που όμως θα πω είναι πως σε αυτές τις 4 ώρες μέχρι να βγουν οι Metallica, ο κόσμος αυξάνονταν με γοργούς ρυθμούς, φτάνοντας σε – όχι και τόσο συνηθισμένα - επίπεδα κι εμείς, παρά την όποια κατανάλωση αλκοόλ, παραμέναμε σε εγρήγορση, ανυπομονώντας για όσα θα συμβούν. Και αυτά που τελικά συνέβησαν ήταν πραγματικά υπέροχα.

Η ανατριχίλα του "Ecstasy Of Gold" έδωσε τη σειρά της στο "Creeping Death", κι όλα πλέον κινούνταν σε έναν άλλο ρυθμό, φρενήρη και ανεξέλεγκτο. Οι Metallica είναι στη σκηνή και το πλήθος δεν είναι προετοιμασμένο για τον ηχητικό τους ογκόλιθο που τους επέβαλε, μέσα σε δευτερόλεπτά, ως το απόλυτο κιθαριστικό συγκρότημα. "Gimme an M, gimme an E... gimme Fuel, gimme fire, gimme that which I desire" και η μετάβαση από το thrash παρελθόν στο heavy rock του "Reload" μοιάζει απολύτως ταιριαστή ενώ, λίγο αργότερα, το "For Whom the Bell Tolls" θα κάνει σαφές γιατί αποτελεί ένα από τα κομμάτια που δεν μπορούν ποτέ να λείψουν από το setlist τους.

Κάπου εκεί όμως, τα πράγματα πήραν μια παράξενη – τουλάχιστον για όσους είχαν έρθει σχετικά ανυποψίαστοι – τροπή με το συγκρότημα να μας κερνάει "Welcome Home (Sanitarium)" και, στα καπάκια "…And Justice For All" ενώ, στη συνέχεια, το συγκλονιστικό outro του "Memory Remains" με τις χιλιάδες φωνές να τραγουδάνε την μελωδία της Marianne Faithfull, θα δημιουργούσε την πιο όμορφη συναυλιακή ανάμνηση που έχω μέχρι σήμερα.

Και από αυτό το σημείο κι έπειτα, ήταν πλέον σαφές πως αυτό που ζούσαμε ήταν κάτι σπουδαίο. Ακόμη περισσότερο όμως, για πολλούς από εμάς που δεν είχαμε δει ποτέ live το συγκρότημα, γινόταν ξεκάθαρο γιατί αποτελούν το μεγαλύτερο συγκρότημα του σκληρού ήχου αλλά και γενικότερα της ευρύτερης rock μουσικής. Οι Metallica σε μια καλή βραδιά δεν μπορούν να συγκριθούν με κανέναν άλλο εκεί έξω και ο επαγγελματισμός τους έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που σπάνια έχουν κακές βραδιές, με αποτέλεσμα, κάθε φορά που πατάνε το πόδι τους στη σκηνή να τη ραγίζουν από το τεράστιο βάρος που κουβαλάνε. Δεν ξέρω αν έχει νόημα να συνεχίσω να περιγράφω. Το βέβαιο είναι πως είτε στα outsiders τύπου "Disposable Heroes" και "Orion", είτε στα στανταράκια τύπου "One" και "Enter Sandman", όσα ακούγαμε και παρακολουθούσαμε μας έμοιαζαν αδιανόητα ενώ, το φινάλε με δεύτερο encore που περιλάμβανε τα "Whiplash" και "Seek And Destroy" μας άφησε με πόνους σε σημεία που μέχρι τότε δεν μπορούσαμε καν να φανταστούμε. Οι Metallica είχαν έρθει, είχαν δει, και είχαν νικήσει σε κάθε δυνατό επίπεδο.

Βέβαια, η ιστορία εκείνης της βραδιάς δεν τελειώνει εδώ για μένα, καθώς μαζεύοντας τα κομμάτια μας είχε έρθει η ώρα να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής. Το πως, παρέμενε μυστήριο καθώς θέση σε λεωφορείο δεν είχαμε, αμάξι ούτε για πλάκα, και, φτάνοντας στον σταθμό του ΟΣΕ (παρέα με εκατοντάδες άλλους) έγινε σαφές πως τρένο δεν υπήρχε ούτε για δείγμα. Φυσικά, αυτό ήταν ένα ενδεχόμενο που είχαμε φανταστεί αλλά, αποτυγχάνοντας να περιορίσουμε το απρόβλεπτο και θέτοντας ως βασικό στόχο να φτάσουμε Μαλακάσα και όλα τα υπόλοιπα θα τα βρούμε, δεν είχαμε φροντίσει να λύσουμε. Το καλό βέβαια όταν είσαι νέος είναι πως και δυνάμεις έχεις αλλά, ακόμη καλύτερα, έχεις πολλούς φίλους που περνάνε τις μέρες τους χωρίς να κάνουν τίποτα ιδιαίτερα σημαντικό. Έτσι, παρόλο που όλα έδειχναν πως θα κοιμηθούμε στο δάσος, ως από μηχανής θεός, ένα τηλέφωνο κατά τις 5 η ώρα το πρωί που μας ρωτούσε τι κάνουμε και αν είμαστε πουθενά για ποτό, αποδείχθηκε σωτήριο κι ένα αυτοκίνητο εμφανίστηκε μπροστά μας, μας πήρε από εκεί, και, στη συνέχεια, μας γύρισε στην Αθήνα όπου το γιορτάσαμε μέχρι τις πρώτες (ίσως και δεύτερες) πρωινές ώρες.

Σε επίπεδο setlist, η συναυλία των Metallica το 2007 εμπεριείχε σχεδόν τα πάντα που θα ήθελα να ακούσω από αυτούς. Φυσικά, σε σχήματα τέτοιου βεληνεκούς, πάντα υπάρχουν κι αλλά πολλά που θα μπορούσαν να χωρέσουν στη λίστα μου όμως, εν προκειμένω, έφυγα απολύτως πλήρης από το Terra Vibe. Λίγο καιρό μετά μάλιστα, έπεσε στα χέρια μου και το bootleg αυτής της εμφάνισης και, μέχρι σήμερα, όποτε το ακούω, συνεχίζω να ανατριχιάζω με τον ίδιο τρόπο, κάτι που νομίζω πως αποδεικνύει πως, πέρα από το βίωμα, μιλάμε όντως για μια εξαιρετική συναυλία.

19 χρόνια από τότε και 16 από την τελευταία τους εμφάνιση εδώ, οι Metallica επιστρέφουν σε λίγες μέρες στην Αθήνα και, προσωπικά, δεν θα μπορούσα να είμαι περισσότερο χαρούμενος για αυτό. Δηλαδή τον τελευταίο χρόνο πιάνω τον εαυτό μου να ανυπομονεί σαν μικρό παιδί, να αγωνιά σαν έφηβος, να μετρά αντίστροφα τον χρόνο σαν ενήλικας που χρωστάει παντού και περιμένει τον μισθό του.

Κι αυτό γιατί το βράδυ του Σαββάτου θα είμαι κι εγώ εκεί μαζί με δεκάδες χιλιάδες άλλους για να γιορτάσουμε την έλευση του τεράστιου αυτού συγκροτήματος. Καλά να είμαστε και, μακάρι, σε - λιγότερα αυτή τη φορά - χρόνια να ξαναγράφουμε για αυτούς και για την επόμενη μεγάλη συναυλία τους στην Ελλάδα. Εξάλλου, αν το γεγονός ότι οι Metallica υπάρχουν ακόμη αποτελεί προνόμιο για κάθε φίλο της μουσικής, πως να περιγράψουμε αυτή τη συνθήκη του ότι παίζουν ακόμη ζωντανά κι εμείς μπορούμε να τους δούμε live; Η απάντηση θα δοθεί σε λίγες μέρες…