VNV Nation, Grey Gallows, Dramachine @ Arch Club, 24/03/26

Μερικές φορές η αναμονή απογοητεύει, το momentum χάνεται και το ενδιαφέρον μετατοπίζεται. Άλλες, όμως, σιγοβράζει και όταν φτάσει η κατάλληλη στιγμή αποζημιώνει και με το παραπάνω. Στην περίπτωση της εμφάνισης των VNV Nation στην Αθήνα, η οποία είχε αναβληθεί τον Ιανουάριο λόγω ενός σοβαρού θέματος υγείας του Ronan Harris, συνέβη ακριβώς αυτό. Η μεταφορά της συναυλίας σχεδόν δύο μήνες μετά, έδωσε τον απαραίτητο χρόνο για την πλήρη επιστροφή του και το κοινό ήταν εκεί για να τον υποδεχτεί (και να τον συγκινήσει) σε ένα κατάμεστο Arch, με τα χέρια ψηλά και τον χορό να μην σταματά στιγμή. Ας τα πάρουμε, όμως, με τη σειρά.

Η βραδιά ξεκίνησε από νωρίς, με δύο opening acts-σφηνάκια, που παρά τη διάρκειά τους, άφησαν ξεκάθαρο αποτύπωμα. Λίγο μετά την ώρα έναρξης, ανέβηκαν στη σκηνή οι Dramachine, πλέον ως ντουέτο. Η νέα τους σύνθεση έχει στρέψει τον ήχο τους ακόμη περισσότερο στην ηλεκτρονική πλευρά, με τις synth μελωδίες να αποκτούν βάθος και περισσότερα επίπεδα που γεμίζουν τον χώρο. Με σκηνική παρουσία γεμάτη παλμό από τα beats και τα φωνητικά, ανεβασμένα bpm που παρέσυραν στον ρυθμό τους όσες βρεθήκαμε εκεί, κινήθηκαν από γνώριμα κομμάτια μέχρι νεότερο υλικό, όπως το πρόσφατο single "Aναισθητική", μια αποτύπωση της επιφανειακότητας με την οποία διαπερνάται το βίωμα εντός της δυστοπίας. Η μισάωρη σχεδόν παρουσία τους στα σκοτάδια του stage, λειτούργησε ως το απαραίτητο teaser εν αναμονή του LP "Xορός Του Θανάτου", που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες.

Η «άδεια αρένα» σιγά-σιγά γέμιζε, θυμίζοντας την κάπως προβληματική συνήθεια να εμφανίζεται η πλειοψηφία λίγο πριν το main act. H dark σκηνή, πείτε τη niche, πείτε τη underground, έχει πλούτο να προσφέρει, σίγουρα πολύ περισσότερα από μια «κενή εμπειρία», αρκεί να της δοθεί από εμάς η ευκαιρία. Κλείνοντας αυτή την (νοερή) παρένθεση, περάσαμε στο δεύτερο act της νύχτας, τους Πατρινούς Grey Gallows. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εγχώριες συνεισφορές στο darkwave, που μέσα και από την τελευταία τoυς κυκλοφορία "Dunkelheit", δείχνουν μια  σαφή εξέλιξη του σκοτεινού τους ήχου, χωρίς να έχουν τίποτα να ζηλέψουν από αντίστοιχα σχήματα του εξωτερικού. Τα φωνητικά, στοιχειωτικά και υπνωτιστικά, μας τραβούσαν από το χέρι σε μια ατμοσφαιρική διαδρομή, όπου synths και κιθάρα εναλλάσσονταν μεταξύ μελωδικότητας και ψυχρού ήχου, όπως όταν την αίθουσα πλημμύρισε το "Strangers". Με το χορευτικό "1982" να κλείνει το set τους, έδωσαν εικόνα στον στίχο "Figures move across the room, this melody a ritual healing", προετοιμάζοντας με τον καλύτερο τρόπο για τη συνέχεια… [Χ.Κ.Μ.]

Οι VNV Nation είναι αναμφίβολα μια από τις πιο έντονες συναυλιακές και συνάμα χορευτικές εμπειρίες, όπως μας έκαναν να καταλάβουμε πολύ καλά λίγα χρόνια πριν στην εμφάνισή τους στο Death Disco Open Air Festival. Η συναυλία τους ήταν και από αυτές που αναμέναμε για καιρό, μιας που ήταν να συμβεί λίγους μήνες νωρίτερα αλλά μια πολύ άσχημη συγκυρία την ανάγκασε να επαναπρογραμματιστεί. Βλέπετε, ο Ronan Harris αντιμετώπισε ένα πάρα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας για το οποίο χρειάστηκε να χειρουργηθεί. Από μόνος του μας είπε πως "If you’re wondering what happened, it was serious".

Και ήταν ολοφάνερο, πως ο Ronan αντιμετώπισε τη συγκεκριμένη εμφάνιση σαν μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Όλοι μας τηρήσαμε την υπόσχεσή μας και επιστρέψαμε σε μια συναυλία που δεν έγινε τελικά τη μέρα που ήταν να γίνει. Μπροστά μας, ο Ιρλανδός με την αγγελική φωνή είναι ξανά παιδί. Η φωνή του σπάει από τη συγκίνηση που είναι ζωντανός μπροστά μας. Τα "Before The Rain" και "Space & Time" γίνονται πεδία σύστασης των VNV Nation και της τωρινής τους μορφής - κι ο Ronan μας υπόσχεται πως έχουν ετοιμάσει πολλή μουσική για εμάς, και πως η υποδοχή μας τον κάνει να νιώθει πως αυτό εξελίσσεται στο πιο σημαντικό σόου της ζωής του.

Έπειτα, το ενδιαφέρον του κεντρίζουν οι κάμερες. Όχι όμως με έναν τρόπο ελιτιστικό, πως είναι πολύ καλός για να τον τραβάνε τόσες κάμερες και δεν τις θέλει. Όχι. Το θέμα του είναι μόνο ένα - να αφήσουμε τους εαυτούς μας να ζήσουν τη στιγμή, κι έκτοτε γίνεται ακούραστος προστάτης αυτής της υπόσχεσης. Όπου δει κάμερα, ζητά να κατέβει, όχι γιατί είναι ντίβα, μα για να μας θυμίσει ότι η ζωή είναι έξω από τα social media και τα stories. Ζητά προσωπικά από ανθρώπους να χορέψουν. Υπογράφει σε μπλούζες. Τραγουδά μαζί με τις πρώτες γραμμές κοιτώντας τους στα μάτια. Νιώθει μαζί μας το κάθε λεπτό.

Κατά τη διάρκεια και πριν από όλα αυτά όμως, το πιο σημαντικό είναι πως παρασυρόμαστε σε έναν ξέφρενο χορό με ύμνους της σύγχρονης EBM, σαν τα "Tomorrow Never Comes" "Legion" "Silence Speaks". Τα φώτα πάλλονται στο ρυθμό των τραγουδιών των VNV Nation. Και το κορμί μας παραδίνεται σε χορούς που είχαμε ξεχάσει - θες η καθημερινότητα, θες η εντατικοποίηση των ρυθμών μας και η ζωή στον διαδικτυακό κόσμο, μας απομάκρυναν από το πόσο ωραία χορεύουμε. Όταν φτάσεις κοντά στο θάνατο και σωθείς, αυτό το βλέπεις λίγο πιο καθαρά, και ο Ronan το έπαθε και αποφάσισε να μας μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του και να μας προστατέψει από το να χάσουμε στιγμές. Ξεσαλώνουμε τελείως στο "I Want Control".

Μεγάλο μέρος της μαγείας συμπληρώνονται από τα synthesizers και τα κρουστά πίσω από τον Ronan, να ενισχύουν κατά πολύ τις συνθέσεις του ζωντανά. Ωστόσο, δεν υπάρχει τίποτα χωρίς αυτόν. Ένας χαρισματικός άνθρωπος και καλλιτέχνης, λειτουργεί ως απόλυτος μαέστρος κάθε μας κίνησης - από τα παλαμάκια και τις φωνές μας μέχρι το πότε θα χορέψουμε και πως. Ένας πραγματικός διασκεδαστής με όλη την έννοια της λέξης, σου είναι αδύνατο να διαχωρίσεις αν θέλει περισσότερο να περάσεις καλά εσύ ή αυτός. Τα συναισθήματα ξεχειλίζουν στο τεράστιο "When Is The Future?". Γίνονται ποτάμια στο "Close To Heaven" και τις σπαρακτικές παραδοχές του Ronan ενδιάμεσα τον στίχων. Ο τρόπος που σπάει κάθε φορά η φωνή του από συγκίνηση και τα (απειροελάχιστα) φάλτσα που προκύπτουν από τον ίδιο ακριβώς λόγο υγραίνουν και το δικό σου μάγουλο.

Ανεβασμένη καθώς είμαι σε έναν παράλληλο όμορφο κόσμο, θέλω να ξεχάσω τα άσχημα του πραγματικού, αλλά επειδή γράφω κι ένα κείμενο, με προσγειώνουν 2-3 λεπτομέρειες. Τις περισσότερες θα τις παραλείψω χάριν του μικρού θαύματος που βιώναμε, αλλά μία θα την κρατήσω - το αυτοκόλλητο μέγα Έλληνα που με τιμή κέρδισαν 3 άτομα που βρισκόντουσαν σχεδόν επάνω στη σκηνή, δίπλα σε έναν άνθρωπο που έχει κάνει εγχείρηση αορτής πριν λίγες ημέρες, και κάπνιζαν σαν να μην τρέχει τίποτα και παρά τις αμέτρητες συστάσεις. Μπράβο, μου χαλάσατε την συγκέντρωση και ενδεχομένως κι εκείνου του βαρύνατε το αναπνευστικό του.

Αφού το είπαμε κι αυτό, πίσω στην ομορφιά που μας χάριζαν απλόχερα οι VNV Nation. Ένα μικρό διάλειμμα για Encore συνέβη, αυτό όμως στην πραγματικότητα ήταν πολύ μακροσκελές και όχι απλά μια μικρή επιστροφή για το κλείσιμο. Ο πάντα ευδιάθετος και φωνητικά ακούραστος Harris, λέει αστεία για τις πρόσφατες κυκλοφορίες του - που ήταν αρκετές, και επαινεί την αφοσίωση του κοινού και το ασταμάτητο τραγούδι στους στίχους - από τις πιο συμμετοχικές συναυλίες που έχω βιώσει τελευταία στη χώρα μας. Τα "Armour" και "The Game" ρίχνουν ταχύτητες αλλά πονάνε και το "Only Satellites" στρίβει το μαχαίρι στην πληγή. Ανεβαίνουμε λίγο με το "Prophet" για να βιώσουμε μια συγκλονιστική απόδοση του "Illusion" που τραγουδήθηκε από όλους χωρίς ανάσα και άφησε παντού τριγύρω μου κόκκινα μάτια.

O Ronan μας εκμυστηρεύεται πως πριν μπει να εγχειρηθεί, πολύς κόσμος του έστειλε πως θα βάλει το "Nova" ως ευχή για να πάνε όλα καλά και ευτυχώς, αυτό δούλεψε! Παρέα με το "All Our Sins", κλείνουν μια αξέχαστη βραδιά έντονου συναισθήματος, από αυτές που σε οδηγούν να γυρίσεις πίσω στους φίλους σου και να τους πάρεις μια σφιχτή αγκαλιά, χαρούμενο που υπάρχουν. Είκοσι κομμάτια και δύο ώρες μετά, αποχωρούμε χορτάτοι, γεμάτοι ελπίδα, γεμάτοι ανάγκη για περισσότερο χορό μέσα στα βράδια μας - ή και τις μέρες μας. Ζήσαμε όσοι ήμασταν στο Arch ένα ξεχωριστό live με μια ενέργεια σχεδόν απερίγραπτη. Είναι μάλλον αναπόφευκτο κάθε φορά που συναντά κανείς ζωντανά τους VNV Nation το γεγονός ότι θα γίνει λίγο μεγαλύτερος οπαδός τους. Ronan, να είσαι πάντα καλά, αν κάποιος το αξίζει, είσαι εσύ. [Ε.Τ.]

Φωτογραφίες: Άννα Βασιλικοπούλου