«A Buyer's Guide»: Trivium
Ένας ολοκληρωμένος οδηγός για μια από τις κορυφαίες δισκογραφίες του σύγχρονου metal
Το να πει κάποιο ότι οι Trivium είναι μια από τις μεγαλύτερες μπάντες του σύγχρονου metal ήχου, είναι τόσο αυτονόητο που μάλλον καταντά ανούσιο. Το αν δικαίωσαν από την άλλη τις προβλέψεις που κυκλοφορούσαν για το μέλλον τους στα zeros, έχει να κάνει περισσότερο με τις ίδιες τις προβλέψεις και την άκρατη τότε ανάγκη της μουσικής βιομηχανίας να εντοπίσει τους νέους Metallica, ως απάντηση στο nu metal που έχανε για τα καλά τη δυναμική του, παρά με την εξαιρετική πορεία της ίδιας της μπάντας.
Η παρέα του Heafy κλείνει πια κοντά 25 χρόνια πορείας, με το πρώτο άλμπουμ "Ember To Inferno" να κυκλοφορεί το πολύ μακρινό 2003. Το εντυπωσιακό σε αυτό βέβαια είναι ότι οι ίδιοι οι μουσικοί των Trivium βρίσκονται ακόμα σε πολύ καλή ηλικία - και για παραγωγή μουσικής, αλλά και για να έχουν την ενέργεια που χρειάζεται ώστε να διαμορφώνουν χωρίς συμβιβασμούς το δρόμο τους προς το μέλλον - αποτέλεσμα φυσικά το πόσο μικροί έκαναν τα πρώτα τους μεγάλα βήματα. Αυτό μάλιστα γράφει στη δισκογραφία τους με εμφατικό τρόπο, αφού πάνω από δύο δεκαετίες μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου, δίνουν ακόμα εξαιρετικές δουλειές που δε δείχνουν καθόλου σημάδια κόπωσης ή κορεσμού.
Η μουσική εξέλιξη του συγκροτήματος από το Orlando της Florida είχε πάντα πολλά και διαφορετικά σημεία αναφοράς, αφού ποτέ δεν αρνήθηκαν ούτε προσπάθησαν να αποβάλλουν από τον πυρήνα τους την αναζήτηση τόσο στον κλασικό heavy/thrash ήχο όσο και στους μοντέρνους χώρους του μελωδικού metalcore και του N.W.O.A.H.M. Κάθε δίσκος που φέρει το όνομα Trivium, ή του Matt Heafy, έχει και κάτι διαφορετικό να καταθέσει και, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δε χάνει σχεδόν ποτέ σε επίπεδο songwriting ή ποιότητας.
Πάμε λοιπόν να δούμε έναν οδηγό πάνω στη δισκογραφία των Trivium και τις διαφορετικές πτυχές της, κοιτώντας ρεαλιστικά ισόποσα στο τώρα και το παρελθόν τους.
Ascendancy
(Roadrunner Records, 2005)
Κόντρα στο συμπαντικό χάος, υπάρχουν στιγμές που πλανήτες ευθυγραμμίζονται και τα πάντα βγάζουν νόημα. Για το metalcore, μία από αυτές ήταν το σωτήριο έτος 2005. Σίγουρα, η ταμπέλα προϋπήρχε και γνωστοί-άγνωστοι ήρωες είχαν ήδη αρχίσει να τη θεμελιώνουν στη μετά-μιλένιουμ έννοια με την οποία ξέφυγε από υπόγεια και στενούς κύκλους. Πατώντας εκεί, μέσα σε κάτι περισσότερο από εξάμηνο έσκασαν σε σειρά "Ascendancy", "City Of Evil" & "The Poison", και το πράγμα επίσημα κλείδωσε. Αν υπάρχει έστω υποψία απορίας σχετικά με την ανίερη τριάδα παραπάνω, αποχωρήστε οικειοθελώς. Εστιάζοντας στον Heafy και την παρέα του, από όποια σκοπιά κι αν κοιτάξει κανείς, το άλμα από το ντεμπούτο φαντάζει επιεικώς τεράστιο. Οι κιθάρες σπέρνουν. Το ένα χτύπημα διαδέχεται το άλλο. Οι ερμηνείες, παρά τις όποιες τεχνικές ατέλειες, στέκονται άψογα. Πώς γίνεται αυτό; Ας σοβαρευτούμε. Άλμπουμ-σταθμός για τους ίδιους και για το μοντέρνο heavy ήχο.
In Waves
(Roadrunner, 2011)
Η πορεία των Trivium μέχρι το 2011 τους είχε ήδη φέρει σε πολλά διαφορετικά μονοπάτια με εξαιρετική μάλιστα επιτυχία. Το νέο βήμα μετά το πολύ τεχνικό, σχεδόν progressive, "Shogun" τους βρήκε να κοιτούν προς τα πίσω, σε όλα τα σημεία που είχαν κοντοσταθεί ως τότε. Η είσοδος δε του Augusto έδωσε έναν νέο αέρα που απελευθέρωσε και κάποιες από τις πιο ακραίες πτυχές του συνθετικού εύρους του Matt. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό με κάθε τρόπο μέτρησης. Απίστευτες κομματάρες όπως "Watch The World Burn", "Build To Fall", το εντελώς υποτιμημένο, αλλά υπέροχο, "Forsake Not The Dream" και φυσικά το τεράστιο ομώνυμο στήνουν ένα από τα κορυφαία metal άλμπουμ της δεκαετίας. Φήμες που κυκλοφορούσαν για την ύπαρξη έστω και ενός filler εδώ μέσα, ακούγονται ακόμα το ίδιο αστείες με τότε.
Shogun
(Roadrunner, 2008)
Υπάρχουν δίσκοι που σημαδεύουν καριέρες και δίσκοι που τις επαναπροσδιορίζουν. Το "Shogun" ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Οι Trivium αφήνουν πίσω τους τα σκαμπανεβάσματα και ταυτόχρονα εξερευνούν τα όρια αλλά και τις ικανότητές τους. Μπολιάζοντας τον ήχο τους με progressive επιρροές, επιτρέπουν στις συνθέσεις να ξεδιπλωθούν και να αναπτυχθούν. Το "Kirisute Gomen" μπαίνει με το μαχαίρι στα δόντια, το "Into The Mouth Of Hell We March" απλώνεται με υπομονή, ενώ το ομώνυμο έπος στο φινάλε δικαιώνει κάθε λεπτό διάρκειας. Κάθε ιδέα εξυπηρετεί το σύνολο, κάθε κορύφωση έχει λόγο ύπαρξης. Με το "Shogun" οι Trivium ξέφυγαν από τα στενά πλαίσια του metalcore και απέδειξαν πως μπορεί το παρελθόν με το παρόν να συναντηθεί και να σμιλέψει κάτι φρέσκο και ουσιώδες.
In The Court Of The Dragon
(Roadrunner, 2021)
Μια από τις πιο ολοκληρωμένες και ουσιαστικά θριαμβευτικές στιγμές της σύγχρονης πορείας των Trivium, το δέκατο πόνημα τους αποτελεί ένα δίσκο που ισορροπεί με αξιοθαύμαστη ακρίβεια ανάμεσα στα διάφορα δημιουργικά πρόσωπα της μπάντας. Έτσι, όλα τα επιμέρους στοιχεία που χαρακτήρισαν τις διαφορετικές φάσεις της καριέρας της, είτε μιλάμε για τις thrash εξάρσεις, είτε για τις πιο επικές, σχεδόν συμφωνικές αναπτύξεις, πολυμερίζονται σε ένα συνεκτικό σύνολο δίχως περιττές στιγμές. Το αποτέλεσμα είναι ένα άλμπουμ που δεν αρκείται στο να εντυπωσιάσει στιγμιαία, αλλά οικοδομεί διάρκεια, συνέπεια και δημιουργική ανησυχία ακόμη κι έπειτα από 20 χρόνια πορείας, με το μέτρο της εμπειρίας παρόν και τις συνθετικές κορυφές να διαδέχονται η μία την άλλη - με bonus το εντυπωσιακό εξώφυλλο - πίνακας του Mathieu Nozieres.
The Crusade
(Roadrunner, 2006)
Σηματοδοτώντας μια από τις πιο τολμηρές και, για πολλούς, παρεξηγημένες στροφές στην πορεία της μπάντας, απομακρυνόμενο συνειδητά από τα metalcore στοιχεία του παρελθόντος και αγκαλιάζοντας έναν πιο καθαρόαιμο heavy/thrash metal προσανατολισμό, το "Crusade" αποτελεί έναν κομβικό δίσκο για την πορεία των Trivium. Το υλικό στέκεται riff - driven, δομημένο με σαφή αναφορά στην κληρονομιά των Metallica της περιόδου μέχρι και το "…And Justice For All", δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στη μελωδική ανάπτυξη και τη ρυθμική πειθαρχία, ενώ η φωνή του Matt Heafy εγκαταλείπει σχεδόν πλήρως τα πιο ακραία φωνητικά, υιοθετώντας μια πιο παραδοσιακή, καθαρή προσέγγιση στις ερμηνείες του. Κομμάτια όπως το "Entrance of the Conflagration", το ομότιτλο και το "Becoming The Dragon" αποτυπώνουν αυτή τη μετάβαση με εντυπωσιακή αυτοπεποίθηση και, παρά τις αντιδράσεις που προκάλεσε κατά την κυκλοφορία του, το άλμπουμ στέκεται σήμερα ως μια καθοριστική στιγμή ωρίμανσης για τους Αμερικάνους.
The Sin And The Sentence
(Roadrunner Records, 2017)
Τι κάνεις όταν νιώθεις ότι ο δρόμος μπροστά αρχίζει να χάνεται; Σταματάς, ανασαίνεις κι αναστοχάζεσαι, προφανώς! Μετά από έναν κάπως άνισο δίσκο κι έναν στον οποίο η βολή έχασε το στόχο, το όγδοο βήμα είχε κομβική σημασία για το κουαρτέτο από τη Φλόριντα. Για όσες φορές μία προσέγγιση τύπου «επιστροφή στις ρίζες» έχει κεράσει άβολα αποτελέσματα, υπάρχουν οι εξαιρέσεις που δείχνουν ότι αν τα μάτια δε μείνουν τελείως κολλημένα στο παρελθόν, το παιχνίδι μπορεί να κερδηθεί. Στο "The Sin And The Sentence" συμβαίνει ακριβώς αυτό, με την καλύτερη έννοια. Η αίσθηση του δεύτερου μισού των zeroes επανέρχεται, ανανεωμένη τόσο-όσο. Η μεταγραφή του Alex Bent στα ντραμς είναι από εκείνες που αρχικά μπορεί να μη γεμίζουν το μάτι, αλλά στο τέλος κάνουν τη διαφορά. Η ροή χαλαρώνει μόνο στιγμιαία. Το σβήσιμο με "Thrown Into The Fire" αφήνει πίσω αποκαΐδια.
What The Dead Men Say
(Roadrunner Records, 2020)
Εκεί που το παραδοσιακό heavy metal και το metalcore συναντιούνται, συχνά ένα από τα δύο υπερισχύει, όχι όμως στο ένατο άλμπουμ των Trivium. Πρόδηλο ακόμη κι από την εισαγωγή του ομώνυμου έπους, το "What The Dead Men Say" είναι ένας δίσκος που δεν χαρίζεται αλλά σε καταστρέφει κομμάτι το κομμάτι. Τα ξεκάθαρα singles για τον ήχο (μα και καταπληκτικά τραγούδια) "Catastrophist" και "Scattering The Ashes" κρύβουν μεγάλη μουσική βιοποικιλότητα πίσω από τα πλούσια ρεφρέν τους, τα "The Defiant" και "Amongst The Shadows And The Stones" παρουσιάζουν τη μελωδικότερη μα και την πιο σκληροτράχηλη πλευρά του μοντέρνου metal συναντώντας το παλιό στην κιθάρα, ενώ το "Sickness Unto You" προστίθεται στη φαρέτρα με τα καλύτερα κομμάτια τους. Πως να χάσει;
Vengeance Falls
(Roadrunner, 2013)
Ψάχνοντας δουλειές που δεν πήραν την αναγνώριση που θα μπορούσαν, το "Vengeance Falls" είναι από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα. Προφανώς η επιλογή να κινηθούν σε πιο modern και λιγότερο metalcore ή thrash δρόμους δεν κέρδισε σε όρους αποδοχής, αλλά αυτό δε λέει και πολλά για το επίπεδο της μουσικής. Δηλαδή με εισαγωγικό riff σαν του "Brave The Storm", κομματάρες όπως το ομώνυμο, το "No Way To Heal" και φυσικά τη χιτάρα "Strife" δεν υπάρχει πραγματικός αστερίσκος για το επίπεδο του άλμπουμ. Η επιρροή του Draiman στη διαμόρφωση του δίσκου εντοπίζεται σχεδόν παντού, αλλά μεγαλώνει σε κομμάτια όπως το "To Believe" και το "Villainy Thrives". Εν τέλει αν ήταν κυκλοφορία άλλης μπάντας, ή έστω δε διαδέχονταν το τεράστιο "In Waves", πιθανότατα η αποδοχή του θα ήταν πολύ διαφορετική.
Silence In The Snow
(Roadrunner, 2015)
Η στροφή που πήραν οι Trivium στο "Silence In The Snow" σήκωσε αρκετή σκόνη, και όχι άδικα. Η επιθετικότητα υποχωρεί, τα harsh φωνητικά εξαφανίζονται, και στη θέση τους έρχεται μια πιο "καθαρή" (για να μην πούμε φλώρικη) εκδοχή της μπάντας. Το αποτέλεσμα είναι προσεγμένο, με καλογραμμένα ρεφρέν και επαγγελματική παραγωγή, αλλά λείπει εκείνη η σπίθα που έκανε τους προηγούμενους δισκους τους να ξεχωρίζουν. Κομμάτια όπως το "Until The World Goes Cold" λειτουργούν, μένουν στο αυτί, όμως δύσκολα μένουν και στη μνήμη. Υπάρχει μια αίσθηση ασφάλειας που δεν ταιριάζει σε μια μπάντα που έχτισε όνομα πάνω στο ρίσκο. Παρά τις όποιες καλές του στιγμές, δεν μπορεί να σταθεί αντάξια απέναντι στο σύνολο της δισκογραφίας τους, κάτι που φάνηκε άλλωστε με την στροφή που έγινε στο "The Sin And The Sentence" που ακολούθησε.
Live From Chapman Studios
(Roadrunner, 2011)
Στην εμμονή της ομάδας να περιλαμβάνει στα συγκεκριμένου τύπου αφιερώματα, live επίσημες κυκλοφορίες, οι τάσεις διχάστηκαν μεταξύ της ένταξης κάποιου bootleg στο παιχνίδι, ή της επιλογής επίσημου υλικού. Η γνώση ότι το "In Waves" έχει κυκλοφορήσει σε μια μνημειώδη έκδοση με bonus dvd που περιλαμβάνει τις ζωντανές εκτελέσεις από τα Chapman Studios, μας έδωσε ωστόσο γρήγορα τη λύση. Η ακρίβεια με την οποία οι Trivium τοποθετούνται στα κομμάτια τους είναι το λιγότερο εντυπωσιακή. Ακόμη περισσότερο, το να βλέπεις μπροστά σου τη μαεστρία με την οποία οι φωνές των Matt, Corey και Paolo συγχρονίζονται για να δημιουργήσουν πολλαπλά φωνητικά επίπεδα με μηδενική χρήση εφέ. Μερικές φορές, μέχρι και ένα απογυμνωμένο studio μπορεί να προκαλέσει ανατριχίλες.
