A Forest Of Stars

Πάνε πλέον οκτώ χρόνια από το κόσμημα του σύγχρονου ακραίου ήχου που ήταν το σεμιναριακό "Grave Mounds And Grave Mistakes" των A Forest Of Stars. To πέμπτο άλμπουμ του Βρετανικού black metal σχήματος το έβρισκε σε μια ανοδική πορεία όπου η βικτωριανή, θεατρική του προσέγγιση στο avant-garde/progressive black metal όπως εδραιώθηκε από τους Arcturus, Code, Ved Buens Ende, Negură Bunget, αλλά και My Dying Bride, και πάει λέγοντας, έπιανε ένα συνθετικό και νοηματικό απόγειο. Κάπου εκεί όμως, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σχήματα των τελευταίων 20 ετών στον ακραίο πειραματικό ήχο, πάτησε φρένο.

Αυτές τις ημέρες, το συγκρότημα που είδε από το "A Shadowplay For Yesterdays" και έπειτα, το ενεργό και ανοιχτόμυαλο underground να το προσέχει ως κόρη οφθαλμού, επιστρέφει με το πολυαναμενόμενο, έκτο του άλμπουμ. Το "Stack Overflow In Corpse Pile Interface", με αυτό το εξαιρετικό του εξώφυλλο, φαντάζει ικανό να στεγάσει τις προσδοκίες χιλιάδων οπαδών, καθώς και τις εμπνεύσεις μιας χούφτας μουσικών που κινούταν πάντα στο δικό της χωροχρόνο. Στα 73 του λεπτά, το άλμπουμ ακροβατεί πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Ο μαξιμαλισμός δίσκων όπως το "Beware The Word You Cannot See" συγκρούεται πάνω σε ένα όλο και πιο προοδευτικό και πειραματικό τρένο με τη διάθεση της μπάντας για ευκρίνεια και αμεσότητα, σαν και αυτή του προκατόχου του.

Το αποτέλεσμα, δεν είναι άλλο από έξι μακροσκελείς συνθέσεις που φαντάζουν ως μυθικά πλάσματα που ασφυκτιούν να σηκώσουν το βάρος τους. Μην ξεγελιέστε, όμως. Από το εναρκτήριο "Ascension Of The Clowns", καθίσταται σαφές πως η συνθετική ικανότητα της μπάντας του Mr. Curse παραμένει εντυπωσιακή. Μπορεί η παραγωγή να είναι εκνευριστικά γυαλισμένη, τα τύμπανα προσγειωμένα για να κρύψουν την ακρότητα πίσω από την έγχορδη ένταση και το βιολί της Katheryne, Queen of the Ghosts να έχει προεξάρχοντα ρόλο, αλλά η ανάπτυξη των μουσικών θεμάτων παραμένει αφοπλιστική. Η mid-tempo ελεγεία του "Stret Level Vertigo" θα μπορούσε να είναι κάποιο bonus track στο "Black Medium Current" (τι ποιών;), όλα μοιάζουν τακτοποιημένα λες και βγήκαν από ένα φαραωνικό modern/post/progressive metal έργο. Στα όρια του καχύποπτου.

Στιχουργικά, το "Stack Overflow In Corpse Pile Interface" βρίσκει τους A Forest Of Stars στο ρόλο του χορού ενός αρχαίου δράματος, όπου, παρακολουθώντας τα δεινά της σύγχρονης τεχνοκαπιταλιστικής και πολεμικής βιομηχανίας, βλέπουν τον κόσμο να χάνεται. Αυτή η αποστασιοποίηση, δείχνει τη βαθιά αντίληψή τους (μέχρι και στην άρθρωση των συμφώνων) για τη σημασία του αλληγορικού σεξπηρικού δράματος, αλλά σε πολλά σημεία, η καλή τους καρδιά φαντάζει επιτελεστική (σ.σ. "performative"). Το αρχικό κτίσιμο στο "Roots Circle Usurpers" διαρκεί παραπάνω από όσο χρειάζεται για να «εκβιάσει» την οργή του ξεσπάσματός του, ενώ το φινάλε του άλμπουμ με το "Not Drinking Water", είναι μια διπολική στιγμή μεγαλείου.

Η κορυφαία στιγμή του δίσκου, φαντάζει ανίκανη να αγγίξει μεγαλεία του παρελθόντος, ακριβώς επειδή η αυτοαναφορικότητά των πεπλεγμένων μουσικών της θεμάτων δεν αφήνει ξεκάθαρο αποτύπωμα, παρά τις ανανεωτικές ενέσεις. Είναι εμφανές πως οι A Forest Of Stars στα οκτώ χρόνια που μεσολάβησαν, διαλογίστηκαν πάνω στο πως μπορεί η ιδιότυπη μουσική τους πρόταση να αντηχήσει ξάστερη στην εποχή της κατανάλωσης της πληροφορίας, της διάσπασης προσοχής, των αλγορίθμων και των echo chambers. Ακόμη και στον ακραίο ήχο και την underground μουσική, το διαδίκτυο έχει καταφέρει να αλλοιώνει τον αντίκτυπο, να μετατρέπει τον κοινωνικό χρόνο σε μια συνθήκη απούσα.

Το "Stack Overflow In Corpse Pile Interface", εντυπωσιακό στην ολότητά του και γεμάτο σημεία που σε κάνουν να κοιτάς τα ηχεία με εντυπωσιασμό, μοιάζει να αδυνατεί να μετουσιώσει την ακροαματική διαδικασία, στον εχθρό που αντιμάχεται: μια γνήσια εμπειρία. Το "Mechanically Separated Logic", μες την σεξπηρική του επιτήδευση, μοιάζει η πιο ενδυναμωτική στιγμή του δίσκου. Θυμίζοντας αντιδάνειο προς τους μαθητές (που μάλλον ξεπέρασαν τους δασκάλους) Ashenspire, ηχεί πολύ πιο συμπαγές από ότι η διάρκειά του υπονοεί. Οι A Forest Of Stars επέστρεψαν με τον πιο φιλόδοξο μα και πιο υπερ-αναλυτικό τους δίσκο, και η αποχή της οκταετίας  σε συνδυασμό με τον σαφή κορεσμό της μουσικής τους πρότασης (καθώς και η παραξενιά των προσδοκιών μου) φαίνεται πως υψώνει ένα αόρατο τείχος για την σύνδεσή τους με το σήμερα.

Είμαι βέβαιος πως πολλά από όσα διαβάζετε αυτό το κείμενο θα βρίσκετε αυτό το άλμπουμ αριστουργηματικό, και υπό μια έννοια, είναι. Μερικές φορές όμως, επιμένω να προτιμώ το θράσος της εκλαΐκευσης ενάντια στη βλασφημία της διαρκούς «προοδευτικής» αλχημείας στα σοκάκια του Yorkshire. Στην τελική, ο διάβολος και το κεφάλαιο κρύβονται στις λεπτομέρειες.

Καλά, μπορεί και το κουράζω και ο δίσκος να σπέρνει. Η δισκογραφία τους όμως έχει κατακτήσει την απαίτηση για υψηλές προσδοκίες.

Bandcamp

Youtube