Τα δισκογραφικά βραβεία του 2025

 Η συνήθεια που γίνεται λατρεία επανέρχεται, με τη δισκογραφική παραγωγή της χρονιάς που μας άφησε να αφήνει πολλά περιθώρια για συζητήσεις, παρανοήσεις κι απόψεις που έχουν από πολλή έως ελάχιστη σημασία. Έτσι, η στήλη επανέρχεται δριμύτερη και μοιράζει τα δικά της δισκογραφικά Oscar και Χρυσά Βατόμουρα για το 2025, με τον πλέον υποκειμενικό, ίσως κι εκτός πραγματικότητας τρόπο.

Βραβείο το 16 το καλό, ή: ο δίσκος που οριακά έμεινε εκτός προσωπικής λίστας

Α.Μ.: Από τις ολοένα σπανιότερες περιπτώσεις που μία μπάντα έχει βρει τον ήχο της από το ξεκίνημα, αλλά κολλάει το γκάζι στο πάτωμα ετεροχρονισμένα και τα μαθηματικά δεν πολυβγαίνουν, το "Parasites & Butterflies" στέκει την ίδια στιγμή σαν ένα τέλειο δώρο προς όσες κι όσους είχαν αγαπήσει τους πρώτους δύο δίσκους του ντουέτου και σαν την ιδανική στιγμή γνωριμίας με τις Nova Twins. Γεμάτο ενέργεια, με τα πετάλια σε πλήρη δράση, αβίαστα μοντέρνο και με hooks τόσο δυνατά που μπορούν να παρασύρουν από μικρά γραφεία μέχρι αρένες.

Σ.Κ.: Συνέβη. Το πώς συνέβη, είναι από μόνο του ένα θέμα συζήτησης για το οποίο ο Θοδωρής Ξουρίδας σίγουρα θα μου ρίχνει ακόμη μπινελίκια αντίστοιχα του Σκακιστή πριν το χτύπημα της Κόμπρας, αλλά σημασία έχει πως το δεύτερο Phantom Spell άλμπουμ είναι εξίσου πανέμορφο με το πρώτο. Το επικό και το progressive γίνονται ένα στο "Heather & Hearth", ανακαλώντας με περίσσεια χάρη τη μουσική μαγεία των μυθικών ‘70s, σε ένα αθεράπευτα ρομαντικό progrock για μεταλλάδες.

Βραβείο καλώς τα παιδιά, ή: το ντεμπούτο της χρονιάς

Α.Μ.: Πολύ ψηλά και στη λίστα με τις υποψηφιότητες για την κατηγορία βραβείου παιχτεπάνκ, οι Winona Fighter έσκασαν από το πουθενά και με έστειλαν αδιάβαστο. Η συνταγή του "My Apologies To The Chef" είναι απλή, γνωστή κι απαράλλαχτη από τα ένδοξα nineties. Αρμονίες. Τούπα-τούπα. Ήχοι από skate που πηγαίνουν πέρα-δώθε σε ράμπες στο βαθος. Το μυστικό βρίσκεται στην υλοποίηση και το σερβίρισμα. Και με "You Look Like A Drunk Phoebe Bridgers" για κερασάκι.

Σ.Κ.: Black Sword Thunder Attack. Για την εποποιία της made in Kalabaka μετενσάρκωσης των Warlord τα έχουμε πει σε διάφορες φάσεις τη χρονιά που μας πέρασε, με το ντεμπούτο τους να βρίσκει επάξια μια θέση στα καλύτερα της περασμένης χρονιάς. Λυρισμός, μελωδία και η θύμηση των πεπραγμένων του Bill Tsamis σε πρώτο πλάνο, το άλμπουμ αποτέλεσε ένα μικρό θρίαμβο του πραγματικού metal.

Βραβείο κι όμως είναι ακόμα εδώ, ή: οι μεγάλοι που το έχουν ακόμα

Α.Μ.: Καμπάνες, βροχή και κοράκια. Ας πεθάνω κι ας παίζουν από πίσω σε λούπα οι κιθάρες του Mackintosh. Αν πρέπει να συνοδεύονται κι από μερικά γρυλίσματα του Holmes, ας είναι, δεν θα τα χαλάσουμε εκεί. Είτε κοιτώντας με μαύρα οπαδικά γυαλιά είτε χωρίς, οι Paradise Lost δεν το έχασαν ποτέ πραγματικά. Απλά στο "Ascension" ξαναπέτυχαν κέντρο στις ισορροπίες τους κι έφτιαξαν ένα σύνολο που μοιάζει παράλογα καλό για να βγαίνει από συγκρότημα με 16 (δεκαέξι ολογράφως) δίσκους πίσω. Κλαμπ σόου απαραιτήτως.

Σ.Κ.: Στους Helstar για το "The Devil's Masquerade". Ό,τι και να πω είναι λίγο για αυτήν την μπαντάρα από το Texas. Πέρυσι, όχι μόνο επανήλθαν με νέο άλμπουμ που θερίζει, αλλά επέστρεψαν στα μέρη μας και συναυλιακά, κάνοντας ένα mini tour σε κατάμεστα μαγαζιά. Ακόμη κι αν δεν έγιναν οι επόμενοι Maiden, αξίζουν μονάχα σεβασμό για τα όσα έχουν και ακόμα μπορούν να προσφέρουν – έστω και με την cult δρακουλο-αμφίεση του "Vampiro" James Rivera να είναι ενίοτε συζητήσιμη.

Βραβείο πού να είχαμε γράψει και κριτική

Α.Μ.: Για να μην το δώσω στον Yungblud, που η αλήθεια είναι ότι με τις διασκευές σε Sabbath και "Bitter Sweet Symphony" εκτός κανονικής διάρκειας μου έβαλε δύσκολα, θα πάω με την 100% προσωπική στιγμή μπομποσύνης που με έκανε να μην γράψω ούτε λέξη για το "Ànv" των αγαπημένων Eluveitie. Βλέπει το "Slania"; Ούτε καν. Είναι ό,τι καλύτερο έχουν δώσει μετά την αλλαγή της εμπροσθοφυλακής; Μάλλον όχι. Έχει τέσσερα-πέντε τραγούδια που θα έχουν κάθε λόγο να πετάνε ζωντανά; Απολύτως!

Σ.Κ.: Για μπάντα που αποθεώνω και στηρίζω χρόνια και που, για χάρη της, είχα στήσει ολόκληρο αφιέρωμα στη γαλλική classic metal σκηνή προ αμνημονεύτων χρόνων, η απουσία παρουσίασης, ή έστω αναφοράς στο “Le Poids De L'âme” των Sortilège είναι ιδιαίτερα μεμπτή. Το άλμπουμ υπήρξε σοβαρό, πιθανόν καλύτερο από το προ τριετίας “Apocalypso”, με συνθετικές αναλαμπές και τον αειθαλή Christian Augustin να στέκει απόλυτος πρωταγωνιστής. Συγκρίνεται με τα πρώτα, κλασικά τους άλμπουμ, ή θα επιζητούμε τραγούδια του, όταν με το καλό μας ξαναέρθουν; Ούτε καν, αλλά αυτό λίγη σημασία έχει.

Βραβείο R! επιλογής από τον Σπύρο Κούκα

Α.Μ.: Σοβαρά τώρα, υπήρχε αμφιβολία; Το "Giants & Monsters" μπορεί να μην κουβαλάει το ειδικό βάρος του προκατόχου του και με βλαμμένα αυστηρούς όρους να μην το ξεπερνά, παίζει όμως τόσο σωστά τα χαρτιά του που η παρτίδα κερδίζεται χωρίς σταγόνα ιδρώτα. Το ότι δεν έχει κράχτη τύπου "Skyfall" ή κρυμμένο άσσο αλά "Golden Times" είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη αστράφτει με "Giants On The Run" και "Universe" και τους vintage Helloween ύμνους του Weikath. Το καλοκαιράκι θα είναι ωραία.

Βραβείο R! όχι επιλογής από τον Αντώνη Μαρίνη

Σ.Κ.: Στα διαλείμματα μεταξύ λαδώματος της πανοπλίας και ακονίσματος του τσεκουριού, ένα σωστό breakdown είναι ό,τι πρέπει. Ναι, ακούμε και metalcore – γιατί να το κρύψουμε, άλλωστε; Ειδικά όταν στέκει τόσο πιασάρικο κι εμφατικό όσο στο "Fallen Star" των Employed To Serve, το οποίο έκανε μέχρι και την αφεντιά μου να ξεθάψει τα ξεχασμένα As I Lay Dying και Trivium t–shirts του και να δοκιμάσει αν του κάνουν (μάντεψε: ούτε καν).

Βραβείο εγκληματικής απουσίας στίκερ

Α.Μ.: Στο βγαλμένο από τα σπλάχνα της δεκαετίας του '90 δίπολο Amorphis και Deftones, οι Nine Inch Nails προσπέρασαν από δεξιά κι εξαφανίστηκαν στον γεμάτο νέον ορίζοντα χωρίς να κοιτάξουν ποτέ πίσω. Σίγουρα, δεν είναι μία κυκλοφορία που μπορεί να λογίζεται στις «απλές» δουλειές του σχήματος, αν θεωρήσουμε ότι υπάρχουν αρκετές τέτοιες, αλλά ακόμα και κομμένο τελείως από το υπόλοιπο/οπτικό πλαίσιο, τα sci-fi χτυπήματα του "Tron: Ares" με έστειλαν για βόλτα στο grid με συνοπτικές.

Σ.Κ.: Η κλασική γκρίνια της χρονιάς για κάποια συναδελφική πένα, στοχεύει αυτήν τη φορά τον αξιολάτρευτο Πάνο Ζαρκαδούλα για τους Wings Of Steel. Όλα καλά με την παρουσίαση του "Winds Of Time", εκτός από το γεγονός ότι δεν εκθείασε επαρκώς αυτή τη διαγαλαξιακή δισκάρα που μας πήρε τα μυαλά. Φωνάρα, σολάρες, τα πάντα σε υπερθετικό βαθμό – ακόμη και το εκτυφλωτικά κιτς εξώφυλλο δεν ξέρω αν θα μπορούσε να είναι λιγότερο φανταχτερό και κραυγαλέο.

Βραβείο πανωλεθρίας, ή: απογοήτευση, προβληματισμός και στενοχώρια

Α.Μ.: Ίσως περισσότερο αδιάφορο παρά κακό, το "Nightmares As Extensions Of The Waking State" στα μάτια μου είναι κλασική πέρασε-και-δεν-ακούμπησε περίπτωση, από τις αρκετές στο πολύπαθο ατμοσφαιρικό στυλ αλλά από τις λίγες στην πορεία των Katatonia. Αυτό που κάνει το πράγμα δυσκολότερο είναι ότι οι προσδοκίες μου δεν ήταν ψηλά μετά το χλιαρό προηγούμενο δισκάκι συν την επίσημη αποχώρηση του Nyström, κι όμως στο τέλος βγήκα με γνήσια απογοήτευση.

Σ.Κ.: Οκ, θα κλέψω εδώ λίγο, αλλά το βραβείο πάει μάλλον στον Charlie Griffiths, ο οποίος αποχώρησε από τους Haken εδώ και λίγο καιρό. Αν, βέβαια, αυτό έγινε για να εστιάσει στο project τωνTiktaalika, καλύτερα να το ξανασκεφτεί, αφού από χλιαρούς thrashοκλώνους έχουμε χορτάσει, με ή χωρίς το prog υπόβαθρο των συντελεστών του.

Βραβείο φάε νοσταλγία

Ομόφωνα: Ο ανταγωνισμός ήταν τεράστιος, από αραχνιασμένες δεκαετίες μέχρι πιθανά κι απίθανα είδη, αλλά όταν υπάρχουν περιπτώσεις που παίζουν μπάλα σε πολλαπλά επίπεδα έχουμε ευθύνη να το αναγνωρίσουμε. Επειδή είναι ένα πράγμα να αντιγράφεις τα είδωλά σου όταν κάνεις τα πρώτα σου βήματα, ένα άλλο να υπηρετείς κάποιο ιδίωμα ως φτασμένο ή έστω στοιχειωδώς υπαρκτό όνομα της σκηνής, και κάτι τελείως διαφορετικό να αναπαράγεις κάτω από διαφορετική ταμπέλα κατά γράμμα έναν ήχο που συνέβαλες να φτιαχτεί, και να έχεις το θράσος να το κάνεις καλά. Κυρίες και κύριοι, "March Of The Unheard" από The Halo Effect.

Βραβείο Πάπας στη θέση του Πάπα

Ομόφωνα: Όσο ο Tobias Forge γράφει αρκετές χιτάρες για να φτιάξουν ένα EP κι άλλα τόσα τραγούδια που τα έχει για πρωινό ώστε να γεμίσουν δύο πλευρές σε σπλάττερ πρασινογλιτσί βινύλιο, οι Year Of The Goat είναι εδώ για θυμίσουν στους παλιούς γιατί μια φορά κι ένα καιρό καθιερώθηκαν ως πουλέν ετούτης της συντακτικής ομάδας και να δείξουν στους νεότερους πώς γίνεται σωστά η occult rock δουλειά. Παλιομοδίτικο μέχρι εκεί που δεν πάει, τόσο-όσο κολλητικό, πεντακάθαρο αλλά ποτέ γυαλισμένο, και σαφέστατα αρκούντως σατανιασμένο. Αν τελικά το "Trivia Goddess" αγγίζει σαν σύνολο το ντεμπούτο; Ποιος νοιάζεται!

Βραβείο omelette du fromage

Ομόφωνα: Θα παραξενευτείς φίλε αναγνώστη φίλε αναγνώστη - και με το δίκιο σου. Τι σχέση έχουν οι Arch Enemy με τη Γαλλία; Μεγάλη, απ' ότι φαίνεται, καθώς οι δημοφιλείς metallers διασκεύασαν στο "Blood Dynasty" το κλασικό "Vivre Libre" των ιστορικών Blasphème. Παραδόξως σοβαρή προσπάθεια απόδοσης ενός ανατριχιαστικού άσματος, έδωσε στην Alissa White-Gluz τη δυνατότητα να εξασκήσει τα γαλλικά και το πιάνο της, τραγουδώντας επιτέλους σε ένα πραγματικά διαχρονικό κομμάτι. Μπόνους πόντοι για τον διακριτικό φόρο τιμής (sic) σε Stratovarius ακριβώς ένα τραγούδι μετά.

Βραβείο νομίζατε ότι θα ξεφύγετε έτσι εύκολα από το progrocking

Ομόφωνα: Για μια στιγμή το πιστέψατε – εδώ το πιστέψαμε εμείς, διαβάζοντας τη σοβαρή και μετρημένη, αν και λίγο απογοητευμένη παρουσίαση του Κώστα Σακκαλή για το πιο πρόσφατο έργο του Steven Wilson. Νομίζατε ότι το βαθύ progrocking αποτελεί παρελθόν, επειδή διαβάσατε για τους Catharsis ή βλέποντας τον Ιάσονα να ξαναγράφει για κάποιους Moving Mountains και να δοκιμάζει τις emo αντοχές μας. Όχι φίλε αναγνώστη (δεύτερη φορά), σε αυτό το σάιτ αγαπάμε, και όταν το κάνουμε, δίνουμε και δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες – εξ ου και ακόμη μια παρουσία του "The Overview" στην ετήσια τριαντάδα μας. Dream Theater, πονάτε;

Βραβείο έλα στον παππού

Ομόφωνα: Απλά, λιτά, απέριττα, "The Revenge Of Alice Cooper". Νοτιάδες έχει αυτές τις μέρες και μέση, γόνατα, το μυοσκελετικό γενικότερα, όλα έχουν παραδώσει πνεύμα. Όσο, λοιπόν, ψάχνουμε την τελευταία συνταγογράφηση για Norgesic και πίνουμε αντιόξινα πριν ανοίξουμε το επόμενο κουτάκι μπύρας, το τελευταίο άλμπουμ του Βασιλιά του shock rock αποτελεί το απόλυτο soundtrack, βγαίνοντας από το γραμμόφωνο μονάχα για να παίξει το πολύ easy listening δισκάκι που κυκλοφόρησε ο Robert Plant πέρυσι.

Βραβείο Σάκης Τόλης

Ομόφωνα: "Everything Comes To An End". Στις καθυστερήσεις της χρόνιας, για την αλητεία. Δεν θα δεχθούμε ερωτήσεις. Since then movements like punk, hardcore, heavy metal, black metal / keep the legacy / salute / let's drink * κουτάκι μπύρας ανοίγει *. Σάκης Τόλης για πάντα στις καρδιές μας.