Richard Barbieri

Θαρρώ πως είναι πράγμα δύσκολο κάποιος έστω και περιστασιακός ακροατής του progressive υποϊδιώματος να μην έχει ακουστά το όνομα Richard Barbieri, ωστόσο, για τους μη ακροατές και για τους περαστικούς, πρόκειται για τον επί χρόνια πληκτρά της θρυλικής μπάντας που μεσουρανούσε στα 70s, Japan, αλλά και των νεότερων μα εξίσου θρυλικών Porcupine Tree. Για να αναφέρουμε τα βασικά δηλαδή, καθώς ασχολείται και με μιλιούνια άλλα πράγματα. Στην προσωπική του πορεία, η οποία τελεί κι αυτή μακροχρόνια, ο Barbieri αφήνει τη βαθιά γνώση του επί του κάθε τι που αν πατήσεις κάποιο πλήκτρο πάνω του βγάζει ήχο (καθώς είμαι σίγουρη ότι μπορεί να παράξει αξιοπρεπή μουσική μόνο με ένα τηλεκοντρόλ κλιματιστικού που κάνει «μπιπ» όταν το πατάς), να ακολουθήσει τη φυσική της εξέλιξη, εξερευνώντας διαφορετικά ηχοτοπία.

Φέτος λοιπόν δίνει στη δημοσιότητα το αινιγματικό "Hauntings" πράγμα που άμεσα μου έφερε στο μυαλό ένα από τα προσωπικά projects της έτερης μουσικής διάνοιας και συνοδοιπόρου του στους Porcupine Tree, Steven Wilson: αυτό δηλαδή των Bass Communion και της κυκλοφορίας "Ghosts On Magnetic Tape". Έχουν μια προφανή θεματική συνάφεια (ως προς τους τίτλους, καθώς στίχους δεν θα βρούμε σε κανένα από τα δύο) και επίσης το σύντομο κομμάτι "1980" εντός του "Hauntings" δίνει μια μικρή σύνδεση. Μέχρι εκεί όμως. Πέρα από τα λογοπαίγνια για φαντάσματα, το "Hauntings" είναι ένας δίσκος πολύ μακριά από την προαναφερθείσα ambient δουλειά.

Το μπάσο και το σαξόφωνο που τελούν την εισαγωγή στο "Snakes And Ladders", στην πραγματικότητα παίζουν μεταξύ τους ένα αγωνιώδες παιχνίδι του ομώνυμου παιδικού επιτραπεζίου (φιδάκι, στα δικά μας), με χαλί και ανώνυμο αφηγητή τα πληκτροφόρα του Barbieri. Μοιάζει jazz, μα θα το υποτιμούσες αν το περιόριζες εκεί. Τα κρουστά του "Anemoia" που απερίσκεπτα μα τελικά πανέξυπνα μπλέκει dubstep στην εξίσωση, αφήνουν κι αυτά το στίγμα τους καθώς δεν ντρέπονται τους περίπλοκους ρυθμούς. Το μπλέξιμο όμως με άλλες μουσικές αναφορές δεν είναι εδώ αποκλειστικότητα. Θα βρούμε παρακάτω το "Artificial Obsession" που παραπέμπει σε χορευτικό 80s pop πλήρως όμως αποδομημένο. Το γκρουβάτο "Traveler" εισακούει funk επιταγές αλλά διαθέτει και μια χαρακτηριστική μελωδία που σου μένει με την πρώτη.

Αναφέραμε πως δεν είναι το "Hauntings" μια ambient δουλειά όπως αυτή με την οποία συγκρίθηκε προηγουμένως, όμως αυτό δεν σημαίνει πως και αυτή η πτυχή δεν έχει την τιμητική της. Αρκεί να κοιτάξεις στο "Venetian Wraith" και το "Paris Sketch". Musique Conrete πειραματισμοί - μιας που εύκολα αναγνωρίζει κανείς καθημερινούς ήχους εντός του, θα εντοπισθούν στο "Perfect Toys". Προς το τέλος, υπάρχει αυτό το περίεργο παιχνίδισμα των σύντομων "Reveille" και "Last Post" (τι καταραμένα στενάχωρο κομμάτι), που θα με άφηνε κάπως απογοητευμένη αν έμεναν για κλείσιμο, αφήνουν όμως ευτυχώς την τελευταία λέξη στο φαντασμαγορικό "A New Simulation", που σαν και το "Traveler" χτίζει μελωδίες που σου ραγίζουν την καρδιά μα δεν μπορείς να ξεκολλήσεις από πάνω τους.

Με προφανή κινηματογραφικό χαρακτήρα, το "Hauntings" του Barbieri έρχεται να αναδειχθεί σε μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις εντός της προσωπικής του δισκογραφίας. Εκεί που μπήκα να το ακούσω χαλαρά για «να πάρω μια ιδέα», βρήκα τον εαυτό μου να χάνεται με τις ώρες στην πηγαία πεντάμορφη μέσα στη μελαγχολία της, μουσική του. Αν μισή λέξη από αυτό το κείμενο σας μοιάζει οικεία, το "Hauntings" σας υπόσχεται να χτίσετε μαζί του μια σχέση δυνατή.

Youtube