My Metallica story

Ήρθε η ώρα για να ξαναδούμε τους Metallica στην Ελλάδα, λοιπόν. Μετά από αναμονή ενός χρόνου από την ανακοίνωση της συναυλίας και δεκάξι ολόκληρων από την προηγούμενη φορά που ο γαλίφης ο Λαρς μας είπε ότι μας αγαπάνε και μας πούλησε το παπατζιλίκι ότι θα μας ξανάβλεπαν «πάρα πολύ σύντομα». Τέλος πάντων, κάλλιο αργά, παρά ποτέ. Το θέμα είναι ότι η ώρα πλησιάζει και ότι μετράμε πια αντίστροφα για τη μεγαλύτερη συναυλία σκληρού ήχου που θα έχει γίνει στη χώρα μας, με δεκάδες χιλιάδες κόσμου να αναμένονται στο ΟΑΚΑ.

Περνώντας τα εφηβικά μου χρόνια στη δεκαετία του '90, η επαφή μου με τους Metallica έγινε στην περίοδο που η εμπορικότητα και η δημοφιλία τους εκτοξεύονταν. Το "Black Album" και η περιοδεία του, που είχε περάσει και από τα μέρη μας, τους είχε κάνει το μεγαλύτερο όνομα του σκληρού ήχου ή τουλάχιστον τους είχε φέρει πολύ κοντά σε αυτό το επίτευγμα. Στα 30 τους, δηλαδή σε μια ηλικία που ένας έφηβος μπορούσε ακόμα να ταυτιστεί και να νιώσει ότι επαναστατεί μαζί τους. Έχει σημασία κι αυτό, γιατί καλή η μουσική, καλό και το θέαμα, αλλά σημαντικότερη κινητήριος δύναμη και ισχυρότερο καύσιμο από τη νιότη, δεν έχει.

Από τότε έχουν περάσει δεκαετίες και είχα κι εγώ τις ευκαιρίες μου να τους δω ζωντανά και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Στο μυαλό μου πάντως, οι τρεις καλύτερές μου φορές είναι οι τρεις που τους έχω δει εντός έδρας. Στη Ριζούπολη δεν θα ξεχάσω τον James να τρέχει προς το μικρόφωνο και πριν ακουστεί μια νότα, να φτύνει "so fucking what?" και από κάτω σε λίγα δευτερόλεπτα να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Επίσης, ακόμα απορώ πώς μαζί με τον αδελφό μου καταφέραμε και βρήκαμε τον υπομονετικό πατέρα μας που μας περίμενε έξω από το γήπεδο σε μια εποχή που δεν υπήρχαν κινητά.

Το μυθικό setlist του 2007 είχε ισοπεδώσει τη Μαλακάσα. "Disposable Heroes" και "…And Justice For All" ρε τρελοί; Άξιζε το επικίνδυνο άλμα που είχα κάνει πάνω από κάτι κάγκελα για να βρεθώ στις πιο μπροστινές θέσεις. Το δε Big4 είναι το προσωπικό μου αποκορύφωμα, με τους Metallica να είναι αψεγάδιαστοι, να μας κερνάνε το "Breadfan" που μας χρωστούσαν από το '99, να παίζουν "Blackened" και "Ride The Lightning" και γενικώς να είναι κυριαρχικοί και ηγετικοί δείχνοντας γιατί είναι πια το μεγαλύτερο συγκρότημα στον σκληρό ήχο.

Εκτός των ελληνικών συναυλιών όμως, η ιστορία μου με το περισσότερο «δράμα» είναι από το φεστιβάλ Pinkpop στην Ολλανδία πριν μερικά χρόνια. Το 2022 επισκέφθηκα μετά από πάρα πολύ καιρό για δεύτερη και τελευταία φορά στη ζωή μου μεγάλο φεστιβάλ – εκτός αν αναστηθούν ένας-δυο συγκεκριμένοι μουσικοί και παίξουν μόνο σε κάποιο τέτοιο. Με τον Στέλιο και τον Γιάννη λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε στο Pinkpop, όπου θα έπαιζαν οι λατρεμένοι μας Pearl Jam τη δεύτερη μέρα, αλλά και οι Metallica την πρώτη.

Στις περισσότερες συναυλίες τους οι Metallica έχουν έναν μικρό χώρο μπροστά από τη σκηνή, το επονομαζόμενο και snakepit, στον οποίο μπορείς να μπεις μόνο μέσω διαγωνισμού. Η συμμετοχή είναι δωρεάν και προϋποθέτει απλώς να είσαι μέλος του fan club τους και να έχεις εισιτήριο για τη συναυλία. Κάθε νικητής κερδίζει δύο βραχιολάκια και επομένως μπορεί να πάρει μαζί κι άλλο ένα άτομο. Λίγες ημέρες πριν το φεστιβάλ, ενημέρωσα τους δύο φίλους για να δηλώσουν συμμετοχή στον διαγωνισμό για το snakepit. Ο Στέλιος δήλωσε αδιαμαρτύρητα και ο Γιάννης δήλωσε μετά από λίγη γκρίνια γιατί «σιγά, τι πιθανότητες έχουμε να κερδίσουμε». Καταλαβαίνετε ποιός από τους τρεις μας κληρώθηκε για ένα ζευγάρι βραχιολάκια και ποιοί Στέλιος και Παντελής δεν κληρωθήκαμε.

Την ώρα περίπου που θα άρχιζε η παραλαβή των βραχιολιών πήγαμε όλοι μαζί στο κιόσκι, ο Γιάννης έδειξε το διαβατήριό του και πήρε τον κλειστό φάκελο με τα δύο που του αναλογούσαν. Τα τρία τέταρτα περπατήματος που είχαμε ρίξει από το πάρκινγκ, οι 65 χιλιάδες κόσμου που ήταν παντού, οι 300 βαθμοί Κελσίου, οι ελάχιστες βρύσες για νερό και οι τεράστιες ουρές για τις καντίνες που συναντήσαμε στα χωράφια του Landgraaf εκείνη την πρώτη μέρα είναι πλέον αμυδρές αναμνήσεις. Το βασικότερο πρόβλημα που έπρεπε να λύσουμε ήταν πως ήμασταν τρία άτομα, αλλά είχαμε μόνο δύο βραχιολάκια.

Εξηγήσαμε στις κοπέλες στο κιόσκι ότι είχαμε ταξιδέψει από την Ελλάδα, ότι ήμασταν τρεις και δεν θέλαμε να χωριστούμε, αλλά μας είπαν ότι δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι γι' αυτό (και είχαν δίκιο). Γυρίσαμε στο φεστιβάλ, όπου είδαμε IDLES, Greta van Fleet και Twenty One Pilots, μεταξύ άλλων. Κάθε φορά που τελείωνε ένα συγκρότημα, δηλαδή περίπου κάθε μία ώρα, περπατούσαμε από το φεστιβάλ και ξαναπηγαίναμε στο κιόσκι και τους ξαναμιλούσαμε ευγενικά, γιατί είχαμε την ελπίδα ότι κάποιος νικητής του διαγωνισμού μπορεί να μην εμφανιζόταν και ενδεχομένως να μας λυπόντουσαν και να μας έδιναν ένα βραχιολάκι που θα τους περίσσευε.

Λίγη ώρα πριν κλείσει οριστικά το κιόσκι για τα βραχιολάκια, την τελευταία δηλαδή φορά που μπορούσαμε να πάμε κι εμείς εκεί, η απάντηση στα έσχατα παρακάλια μας ήταν "maybe it's your lucky day". Ήταν η τυχερή μας μέρα τελικά, γιατί σημείωσαν το όνομα του Στέλιου και μας έδωσαν έναν ακόμα κλειστό φάκελο με δύο βραχιολάκια, κάνοντάς μας τους πιο χαρούμενους ανθρώπους στον κόσμο εκείνη τη στιγμή.

Με άλλον αέρα πια, γυρίσαμε στο φεστιβάλ και πήραμε τον δρόμο για το snakepit. Μας περίσσευε όμως ένα βραχιολάκι. Στεκόμενοι μπροστά από το κάγκελο, προσπαθήσαμε να εντοπίσουμε κάποιο άτομο που ήταν μόνο του εκεί ανάμεσα στους στριμωγμένους. Τελικά παρατηρώντας αλλά και ρωτώντας, εντοπίσαμε έναν Βέλγο, στον οποίο και χαρίσαμε το έξτρα βραχιολάκι. Τους έβλεπε 34^η φορά, αλλά αν θυμάμαι καλά δεν είχε ξαναμπεί στο snakepit. Μας έδωσε κάτι κουπόνια για φαγητό και μπύρες είχε πάνω του για να μας ευχαριστήσει και πήραμε όλοι μαζί θέση στον προνομιακό χώρο που μπορείς να δεις τους Metallica να ιδρώνουν κυριολεκτικά τη φανέλα.

Από εκεί, από απόσταση αναπνοής δηαδή, απολαύσαμε μια ακόμα σπουδαία εμφάνιση της αγαπημένης μας μπάντας που είχε τα γνωστά hits, αλλά και παλιές μεταλιές όπως το "Trapped Under Ice" και το "Metal Militia". Αυτό που ομόφωνα και οι τρεις μας όμως ευχαριστηθήκαμε περισσότερο ήταν το "Bleeding Me", μια σπάνια κομματάρα από το "Load" η οποία τους ταιριάζει πάρα πολύ και στην οποία ο James επί σκηνής κατέθεσε την ψυχή του.

Σε λίγες μέρες θα ξαναδούμε τους Metallica στην Ελλάδα και θα είμαστε και οι τρεις αυτής της παρέας εκεί. Συζητώντας για τη συναυλία αλλά και για την περιπέτεια με την ευτυχή κατάληξη που περάσαμε τότε, ο Στέλιος πέταξε μεταξύ σοβαρού και αστείου την ατάκα ότι αν υπάρχει Θεός, το Σάββατο 9 Μαΐου θα πρέπει να έρθει στο ΟΑΚΑ ένας Βέλγος και να μας χαρίσει ένα βραχιολάκι για το snake pit. Δεν θα πάω με τέτοιες προσδοκίες στη συναυλία, αλλά δεν θα με χαλάσει καθόλου αν συμβεί!

Φωτογραφίες: Metallica.com