My Metallica Story - Στο Sonisphere το 2010

Η πορεία προς την ενηλικίωση κρύβει πολλές δυσκολίες αλλά και πολλές στιγμές που θα θυμόμαστε και θα κρατάμε σφιχτά σαν φυλαχτά. Με την εφηβεία τη δική μου να εκτυλίσσεται στα 00s και λίγο παραπέρα, το 2010 με βρήκε στα δεκαέξι μου και εντός μιας προσωπικής μου επανάστασης που συμπεριελάμβανε πάρα πολλές συναυλίες και προς καλή μου τύχη, αρκετά προστατευτικό περίγυρο. Σε πολλές από αυτές, φτάναμε στο συναυλιακό χώρο πάρα, ΠΑΡΑ πολύ νωρίς μιας που ήταν για εμάς αδιανόητη η απώλεια του κάγκελου στις αγαπημένες μας συναυλίες.

Φυσικά, ένα γεγονός σαν και την σύμπραξη των Metallica, Megadeth, Slayer και Anthrax, με εξτραδάκι τους Stone Sour (!) και Bullet For My Valentine (!) και τους τότε ντόπιους ήρωες Suicidal Angels, υπήρξε για τη γενιά μας όνειρο απατηλό. Γνωρίζοντας πως θα είμαστε η καταραμένη γενιά που θα δει τα μουσικά της είδωλά να πεθαίνουν, μαζέψαμε και το τελευταίο φραγκοδίφραγκο από το χαρτζιλίκι, για να εξισώσουμε την εξωφρενική για τότε τιμή των 95 ευρώ - που συγκριτικά με το τι βλέπαμε αλλά και τι τιμές αντιμετωπίζουμε πλέον, είναι κάπως αστείο να το σκεφτείς.

Καμαρώνοντας σαν νύφη σε χωριό καθώς θυμάμαι σημαδιακά εκείνη την ημέρα, να είναι η πρώτη που έβαψα τα μαλλιά μου, δέκα μόλις ημέρες αφότου έκλεισα τα δεκάξι, εμφανίστηκα με την παρέα γύρω στις εννιά η ώρα το πρωί στη Μαλακάσα προκαλώντας απορία ακόμη και στους εργαζόμενους. Βρήκαμε τον καλύτερο λόφο στο χωράφι, κι από εκεί και μετά η παρέα όλο και μεγάλωνε. Διανύαμε βλέπετε τότε τις εποχές της μεγάλης ακμής των πρώτων social media (πως να εξηγήσω τώρα σε κάποιον εικοσάχρονο τι ήταν το hi5 και πως μάθαμε καταλάθος να γράφουμε html εξ αιτίας του), οπότε άτομα ίδιας ηλικίας κατά κύριο λόγο που γνωριζόμασταν κυρίως διαδικτυακά και μας ένωσε το πάθος για το ΜΕΤΑΛ, συναντιόμασταν εκεί, όλα, μερικά από εμάς για πρώτη φορά.

Θυμάμαι ακόμη πόσο μεγάλη ντροπή ήταν για την «μόνο θρας» εποχή της Αθηναϊκής νεολαίας των 10s να ακούει κανείς πιο μοντέρνο και προοδευτικό μέταλ, αλλά και πόσο ξεχωριστή χιονονιφάδα ένιωθα που έτρεφα μια τεράστια συμπάθεια στους Bullet For My Valentine και Stone Sour, οπότε εγώ δεν έκανα το λάθος να τους χάσω - όχι θα κάτσω να σκάσω όταν η ερώτηση της εποχής ήταν Xendrix ή Toxik (γιατί όλα έπρεπε να έχουν λάθος ορθρογραφία για να είναι trve) και "AkosoukaiRepulsion?" (ότι θα έγραφα ποτέ αυτές τις ατάκες σε επίσημο κείμενο δεν θα το πίστευα ούτε αν με τσίμπαγες τότε). Θυμάμαι ακόμη πόσο χώμα έκανε κατάληψη στο λαιμό και τη μύτη μας στο moshpit των Anthrax. Θυμάμαι ακόμη φίλο με σπασμένα πλευρά να τον παίρνουν, όπως και πολλούς άλλους, από το πολεμικό μέτωπο που είχε ανοίξει στους Slayer.

Περισσότερο όμως, θυμάμαι ξεκάθαρα να χάνομαι με την παρέα μου στο βρωμόξυλο που επικρατούσε κάτω από τους Megadeth. Παιδούλα τότε κι ελάχιστα κιλά (αχ, ωραία χρόνια), κάποια στιγμή απλά πέφτουν δύο κάτω, εγώ από πάνω κι άλλοι δυό από πάνω μου, καθιστώντας με σαν μια λεπτοκομμένη πίκλα που παλεύει να ξεγλιστρήσει από το πίσω μέρος του μπέργκερ μετά την πρώτη μπουκιά. Ένα άγιο χέρι με τραβάει από αυτό το οδυνηρό κολατσιό κι εκεί παίρνω την απόφαση πως οι μισοί Megadeth πρέπει να θυσιαστούν για να βιωθεί η απόλυτη Metallica εμπειρία. Ήμουν και απίστευτα τυχερή που τους Metallica τους έμαθα από την κολλητή μου φίλη με το "Black Album" που της δάνεισε εκείνη η γνωστή κουλ μεγαλύτερη συμμαθήτρια στα αγγλικά, οπότε, δεν είχα τους Metallica συνδεδεμένους με κανένα απολύτως ηλίθιο εφηβικό φλερτ, αλλά με εκείνο το αρχέγονο συναίσθημα του να καταλαβαίνεις πως η ψυχή σου ανήκει εδώ, και, δεν είναι φάση, μαμά.

Αγνοώντας πλήρως φαγητά και μπύρες όντας μπατίρισα έφηβη, το μόνο που μου προξενεί δέος είναι η πρώτη και μοναδική φορά που στο Terravibe, δεν χωρούσες να περάσεις από τον κόσμο. Κι αυτό όμως δεν το άφησα να κατασταλάξει ως σκέψη. Προχωρούσα μεταξύ ανθρώπων που καθόντουσαν κάτω, γνωστών, αγνώστων, σαν υπνωτισμένη, να προλάβω καλή θέση πριν πλακώσει το μπούγιο από τους Megadeth. Αυτό το μικρόβιο μου κόλλησε ευτυχώς κι ακόμη βρίσκω πάντα τη θέση που θέλω στα φεστιβάλ. Με τα πολλά, φτάνω κι αγγίζω τη δεύτερη σειρά. Χώνω το μικροσκοπικό μου τότε χεράκι ανάμεσα από τους μπροστινούς μου ζητώντας την άδεια για να μη με πάρει και με σηκώσει.

Όπως ίσως έχει κανείς παρατηρήσει, τείνω τώρα τελευταία να γράφω για αναμνήσεις συναυλιών με βροχές. Έλα όμως που, συμβαίνει το απίστευτο και εκεί που περιμένουμε να βγουν οι Metallica, ανοίγουν οι ουρανοί. Στριμωγμένοι τόσο που βρεχόμαστε μέχρι την κορυφή των ώμων αλλά από εκεί και κάτω στέκουμε στεγνοί, κοιτάμε ευθεία γνωρίζοντας ότι θα συμβεί η αποκάλυψη, κι αυτός ο Ιωάννης τελικά ίσως να μην ήταν και τόσο τρελός. Η πικρή εμπειρία την ακριβώς προηγούμενη χρονιά της απώλειας των Arch Enemy και Twisted Sister με την ακύρωση λόγω καταιγίδας ξύπνησε κακές μνήμες, οι οποίες όμως ήταν φανερό πως δεν επρόκειτο να επαναληφθούν. Θυμάμαι να νιώθω το χνούδι στα μαγουλά μου να καίγεται. Φλογοβόλα ζεσταίνουν τα βρεγμένα και καταπονημένα από την όλη εμπειρία σώματά μας και κοιταζόμαστε περα δώσε από ενθουσιασμό. Το μεγάλο διαχωριστικό στη μέση του κοινού έχει χωρίσει το κοινό στα δύο, αλλά αυτό δεν πτοείται στην ανταπόκριση απέναντι στη μεγαλύτερη ενεργή metal μπάντα (μεηντενάκηδες, μολών λαβέ).

Η ένταση μας πάει πέρα δώθε, μετά βίας ακουμπά κανείς το έδαφος. Εκεί αφήνεσαι, να σε πάρει όπου είναι και εμπιστεύεσαι τον όχλο. Μια αστραπή ξεσπά σε κοσμικό συγχρονισμό με το snare του Lars ακριβώς στο σωστό σημείο του στίχου "Take a look to the sky just before you die, it’s the last time you will" από το "For Whom The Bell Tolls" και μετά η καταιγίδα ποιητικά γίνεται όχημα μας με το "Ride The Lightning". Ένα ονειρεμένο setlist, βγαλμένο ισόποσα από το παρόν και το παρελθόν των Metallica, δεν αφήνει κανέναν παραπονεμένο. Στα τεχνικά χαρακτηριστικά μηδαμινό νόημα να αναφερθώ, τα γράφει ωστόσο πολύ καλύτερα από εμένα και απευθείας από τότε ο Χρήστος. Σημασία έχει μόνο η αγνή υγιής κάβλα και επανάσταση του να βλέπεις για πρώτη φορά Metallica στην εφηβεία σου, γνωρίζοντας και αποδεχόμενο ότι δεν είσαι ένα «νορμάλ» παιδί. Και το ασίγαστο εκδικητικό παλμό ενάντια σε κάθε μαλάκα άντρα που δεν λογαριάζει τα κορίτσια - γιατί φυσικά υπήρξε ο σαραντάχρονος περίεργος που πήγε να φιλήσει το δεκαεξάχρονο για να το κάνει να νιώσει άσχημα και να φύγει για να του πάρει αυτός τη θέση στη δεύτερη σειρά, και σε αυτή τη συναυλία. Ευτυχώς όμως, τον πήρε πίσω το κύμα, μακάρι να μην είναι καλά όπου είναι. Γιατί κι αυτά, τότε τα θάβαμε δημιουργώντας τράυματα, αλλά επ’ ευκαιρίας δεκάξι χρόνια μετά, καλό είναι και να τα λέμε και να τα αποτρέπουμε για τα σημερινά νεαρά άτομα. Fuckin’ Yeah.

Αμύθητο κι ανεκτίμητο σουβενίρ από εκείνη την απίστευτη βραδιά, η πένα του Kirk Hammet. Μια από τις πολλές που μοίρασε στο κοινό και δεν πίστευα ποτέ ότι θα καταφέρω μέσα στο χαμό να αποκτήσω, αλλά για καλή μου τύχη, προσγειώθηκε και «κόλλησε» στη βρεγμένη πλάτη του μπροστινού μου, κι εγώ την κοίταξα για ένα δευτερόλεπτο όπως το γκόλουμ το δαχτυλίδι, και την ξεκόλλησα λες και αναπροσάρμοζα τη βεντούζα πίσω από τα κρεμαστράκια πετσέτας για κουζίνες και τουαλέτες. Εσύ πάλι φίλε μου, να είσαι καλά όπου και να είσαι. Ο Γολγοθάς της επιστροφής στο σπίτι έμοιαζε να μην έχει κανένα νόημα. Θυμάμαι, τον φίλο που τώρα θα τα διαβάσει αυτά και θα ντρέπεται να γκρινιάζει ότι πονούν τα πόδια του και έχει κλείσει ο λαιμός του ενώ έκανε μιμήσεις του Γεωργίου, με αγάπη και πολύ γέλιο. Τις ατέλειωτες ουρές λεωφορείων και γονιών σε απόγνωση με το σήμα να έχει παραδώσει πνεύμα. Αλλά όπως βλέπετε, είμαστε όλοι υγιείς κι εδώ να πούμε τις ιστορίες. Για την ψυχική υγεία των συμμαθητών μας τον επόμενο μήνα, που μας άκουγαν να εξιστορούμε το πρώτο Sonishpere όπως περίπου η αξιολάτρευτη νεαρή Alyson Hannigan στο American Pie εξιστορούσε τη μουσική κατασκήνωση, δεν ξέρω αν μπορούμε να πούμε το ίδιο! Ραντεβού δεκάξι χρόνια μετά, περίπου οι ίδιοι άνθρωποι, με τη διπλάσια ηλικία σαν να μην πέρασε μια μέρα.