My Metallica Story - To χρέος του downpicking

Το πως μπορεί κανείς να έρθει σε επαφή με συγκροτήματα μεγαθήρια, είναι συνήθως θέμα συγκυρίας, τύχης, ή ανθρώπων τους οποίους έχει στο περιβάλλον του τη δεδομένη χρονική στιγμή. Για ένα παιδί του χωριού που μεγαλώνει στα 90s, αυτές οι επιρροές ήταν ακόμη πιο ιδιαίτερες, ίσως δυσεύρετες, αλλά σίγουρα κομβικές.

Σε μια περίοδο που ακόμη μεσουρανούσε η κασέτα, το μονοπάτι της ανακάλυψης ήταν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Κάποιος μεγαλύτερος αδερφός, συγγενής ή φίλος, με ένα walkman ανα χείρας και μια πιο "αντιδραστική" παρουσία, απέναντι σε μια ομογενοποιημένη ραδιοφωνική ποπ (με ίχνη ροκ) κουλτούρα, ήταν αρκετός για να τραβήξει το ενδιαφέρον. Προφανώς βέβαια υπήρχαν και οι "φασαίοι" της εποχής, άσχετα αν δεν τους χαρακτηρίζαμε έτσι. Κάπου λοιπόν στις κασέτες που ανταλλάσαμε, ή στους (ελάχιστους) σταθμούς που έπαιζαν κάτι πέρα από τα άπαντα χιτάκια του Φοίβου και του Καρβέλα, ξεπρόβαλλε κι ένα "Nothing Else Matters" να μας μαγέψει. Στο τσακίρ κέφι, ήταν και το "Enter Sandman".

Κάπως έτσι λοιπόν, τα πολυαναμενόμενα καλοκαίρια που μαζευόμασταν τα ξαδέρφια, για να λιώσουμε στα μπάνια και τα παγωτά, ο Φώτης, μεγαλύτερος και πιο ψαγμένος πάντα είχε κάτι πιο ξεχωριστό να μας βάλει να ακούσουμε. Πρώτη σωστή επαφή με Metallica με τους οποίους είχε βέβαια πόρωση, και το σαγόνι στο πάτωμα. Η μπλούζα του από το "Master Of Puppets" φαινόταν τότε οριακά τρομακτική, αλλά και σαγηνευτική ταυτόχρονα. Metallica και Maiden και το μικρόβιο έμπαινε, μέχρι το επόμενο reunion που πάλι θα άκουγα αυτές τις "εξωτικές" μουσικές.

Λίγα χρόνια αργότερα, είχα πια την δυνατότητα και την ευκαιρία να ακολουθήσω στα ημερήσια ταξίδια στο Βόλο για μαθήματα στο ωδείο, για αρχή με κλασσική κιθάρα.  Ας είναι καλά οι γονείς που έβλεπαν τι τρέλα είχα με τη μουσική από τότε, που με τσίγκλησαν. Κι αφού μαθαίνω τις πρώτες συγχορδίες, λέω στον (αγαπημένο) δάσκαλο μου:

• "Θέλω να μάθω να παίζω το "Nothing Else Matters"".

• "Είναι νωρίς ακόμη, πρέπει να μάθεις πιο βασικές συγχορδίες, και μετά μπορούμε να το μάθουμε"

• "Αν μου το δείξεις θα το μάθω"

• "Αν επιμένεις θα στο δείξω"

Κι επέμεινα. Τι κι αν τα χέρια ακόμη άγουρα δεν πήγαιναν; Κάθε μέρα λιώσιμο μέχρι να πάνε. Και βγήκε. Με κόπο, αλλά βγήκε.

Έπειτα ήρθε η ηλεκτρική κιθάρα. Και η επόμενη κατραπακιά. "Master Of Puppets". Ένα άλμπουμ που ακόμη και τώρα δε χορταίνω να ακούω, που ακούγεται ακόμη φρέσκο, σαράντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του. "Πρέπει να μάθω να παίζω τουλάχιστον το ομότιτλο και το "Battery". Πρόκληση, σπάσιμο νεύρων, πάλη με τα όρια της αντοχής στο δεξί χέρι.

Δεν παλεύεται τόσο downpicking ρε James. Πως μπορεις; Και να τραγουδάς ταυτόχρονα;

Αυτό το πείσμα όμως παρέμεινε, μέχρι να βγουν τα riffs, και τα κομμάτια. Ώρες ατέλειωτες, τραγούδια στο repeat, και ο στόχος πάντα εκεί. Λίγο ο εγωϊσμός, λίγο και η πόρωση.

Από τότε πέρασαν κοντά 20 χρόνια. Σε αυτά τα 20 χρόνια, δεν είχα την ευκαιρία να ζήσω από κοντά τους Metallica, ούτε εδώ, ούτε στο εξωτερικό. Λίγο τα οικονομικά, λίγο οι συγκυρίες, φτάσαμε στο 2026 για να έρθει πλέον το πλήρωμα του χρόνου.

Και θα είμαστε εκεί, για το δεκαπεντάχρονο που πάλευε με την κασέτα και το CD στο repeat, που πάλευε με τον ίδιο του τον εαυτό. Μέχρι να βγεί το riff. Μέχρι να βγει το τραγούδι. Και πάλι από την αρχή. Είκοσι χρόνια αργότερα, η απορία και ο θαυμασμός παραμένουν το ίδιο έντονα. Πως στο καλό τα καταφέρνεις ρε James;