Erra

Έβδομο άλμπουμ για τους αμερικανούς progressive metalcore-άδες, και η πιο εμπορική στροφή που ξεκίνησε το 2024 έδωσε και την κατεύθυνση για το φετινό τους εγχείρημα. Η σκληράδα, τα riffs και τα breakdowns φυσικά παραμένουν, αφού αποτελούν δομικό στοιχείο του ήχου τους.

Η μαυρίλα δίνει το χώρο της στα έντονα χρώματα, όπως μαρτυρά και το εξώφυλλο του άλμπουμ. Το μπάσιμο του "stelliform" δείχνει τις προθέσεις από την αρχή. Κοφτές κιθάρες, leads στρατηγικά τοποθετημένα για να βάλουν τις μελωδικές βάσεις. Ένα ραδιοφωνικό ρεφραίν αγκιστρώνει το κομμάτι στο αυτί. Στο "further eden" η ενέργεια παραμένει στα τέρματα. Βασικός πρωταγωνιστής, οι εξαιρετικές κιθάρες που δεν μένουν μόνο στα πολυπαιγμένα πλέον χαμηλοκουρδισμένα chuggs, αλλά με το μελωδικό riffing κρατάνε το ενδιαφέρον αμείωτο. Το breakdown αναμενόμενο αλλά καλοδεχούμενο.

Στο εξαιρετικό "gore of being" θυμόμαστε τους παλιότερους Architects, με την τεχνική πλευρά των Erra να βγαίνει πιο έντονα στο προσκήνιο. Σίγουρα μια απο τις πλέον αξιομνημόνευτες στιγμές του "Silence Outlives The Earth", που αβίαστα προκαλεί το repeat πριν φτάσουμε καν στα μισά του δίσκου. Κι εκεί που μοιάζει να πηγαίνει στον αυτόματο, η πρώτη αλλαγή τόνου έρχεται με το "black cloud", με μια αισιόδοξη νότα παρά το σκοτεινό του θέμα, που έχει να κάνει με την απώλεια.

Δεν νομίζω να υπάρχει μπάντα στον ευρύτερο ήχο που να μην έχει έντονη την επιρροή των Meshuggah, και στο "cicada siren" βγαίνει στην επιφάνεια, παίρνοντας όμως τον ατμοσφαιρικό χαρακτήρα των Erra, κλείνοντας το μάτι στο "Bleed". Είπαμε ότι έχουν δώσει βάση στα καλογραμμένα ρεφραιν; Το είπαμε. Στο "lucid threshold" πάλι ένα "earworm" έρχεται να μας καρφωθεί στο μυαλό, και να μας κάνει να φανταζόμαστε πόσο θα μπορούσε να γιγαντωθεί σε ενα live περιβάλλον.

Το κλείσιμο του δίσκου έρχεται με μια πιο απειλητική και σκοτεινή διάθεση, τα κοψίματα εντείνονται, πριν οι ταχύτητες κατέβουν για το "twilight in the reflection of dreams" που προσπαθεί να ρίξει μια πιο μεγαλοπρεπή αυλαία.

Πολλά riffs, μπόλικες μελωδίες, αλλά τι μένει στο τέλος; Ένα πολύ συμπαγές σύνολο, που όμως χάνει λίγο στη λεπτομέρεια και δεν καταφέρνει να αναδειχθεί σε κάτι εξαιρετικό. Οι ιδέες είναι εκεί, η ικανότητα επίσης. Ίσως το συναισθηματικό βάθος να μην μπορεί να αποτυπωθεί στο επιθυμητό επίπεδο, ειδικά στα σημεία με τα καθαρά φωνητικά, που σε φάσεις ακούγονται τελείως κλινικά. Παρόλα αυτά, το "Silence Outlives The Earth" έχει αρκετές πολύ δυνατές στιγμές, που σε κάνουν να επανέλθεις, επιλέγοντάς τις μεμονωμένα. Σε ένα χώρο που κατακλύζεται από προσπάθειες εντυπωσιασμού, οι Erra επιλέγουν το δρόμο της συνέπειας και της αυθεντικότητας, και εν τέλει βγαίνουν κερδισμένοι.