Truckfighters: «Την πρώτη φορά που ακούσαμε Nirvana, ήταν σαν Αποκάλυψη»

Μετά από ένα μικρό, αλλά απαραίτητο διάλειμμα που έκαναν πριν λίγα χρόνια, οι Truckfighters έχουν επιστρέψει στις ζωντανές εμφανίσεις. Η είδηση είναι ότι πλέον επέστρεψαν και στη δισκογραφία, με το "Masterflow" να είναι ο πρώτος τους δίσκος εδώ και μια δεκαετία. Αν τους έχετε παρακολουθήσει ζωντανά, δεν μπορεί το βλέμμα σας να μην έχει πέσει πάνω στον κιθαρίστα Niklas Källgren ή αλλιώς "Dango". Ο τύπος είναι αεικίνητος και ταυτόχρονα βγάζει και όλα του τα κιθαριστικά μέρη μανιασμένα. Πραγματικό αξιοθέατο επί σκηνής.

Με αφορμή την κυκλοφορία του "Masterflow" είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τον Niklas, ο οποίος μας είπε διάφορα και ενδιαφέροντα πράγματα για τη μπάντα και τον τρόπο που λειτουργεί. Η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν η αγάπη που εξέγραφε για τη grunge σκηνή, αλλά καλύτερα να τα διαβάσετε μόνοι σας!

Γεια σου Niklas, πώς είσαι;

Ω, γεια, είσαι εκεί. Συγγνώμη. Είμαι καλά. Ξέχασα να σημειώσω το ραντεβού μας στο ημερολόγιό μου, γι' αυτό άργησα.

Όλα καλά. Είσαι εντάξει να μιλήσουμε τώρα;

Ναι, απλώς θα μπω μέσα στο σπίτι. Έχω ένα πολύ άσχημο κρυολόγημα.

Κάνει ακόμα κρύο εκεί;

Όχι, δεν είναι τόσο άσχημα. Αλλά είναι η εποχή των ασθενειών. Όταν έχεις μικρά παιδιά, αρρωσταίνεις μαζί τους συνέχεια! Λοιπόν, μπήκα στο σπίτι, είμαι έτοιμος.

Γεια σου και πάλι, λοιπόν. Το όνομά μου είναι Παντελής και σε καλώ εκ μέρους της ελληνικής ιστοσελίδας rocking.gr.

Ναι, την αναγνωρίζω και τη θυμάμαι τη σελίδα σας. Νομίζω ότι έχουμε δει μερικές κριτικές εκεί όλα αυτά τα χρόνια.

Έχετε μιλήσει επίσης μαζί μας αρκετές φορές παλιότερα. Τώρα κυκλοφορείτε νέο δίσκο μετά από πολλά χρόνια κι έχουμε ερωτήσεις για εσάς!

Προχώρα!

Είχα τον χρόνο να ακούσω το νέο άλμπουμ δύο ή τρεις φορές. Νομίζω ότι το πρώτο μισό έχει πιο κλασικά Truckfighters τραγούδια, ενώ στο δεύτερο μισό αναγνώρισα ότι υπάρχουν ορισμένα πιο χαλαρά τραγούδια.

Ναι, είναι κάπως έτσι Στην αρχή γίνεσαι λίγο πιο έντονος και μετά χαλαρώνεις για να πάρεις τις εντυπώσεις, να ηρεμήσεις και να σκεφτείς τι μόλις συνέβη, σε ένα λίγο πιο αργό και απαλό τέλος.

Βάλατε επίτηδες αυτή την ακολουθία κομματιών επομένως;

Εγώ σκέφτομαι σαν τύπος από τα παλιά, όπως φαίνεται ότι είσαι κι εσύ (σ.σ. για την ηλικία μας λέει...), και θεωρώ ότι είναι σημαντικό να κάνεις τη μουσική σου στη μορφή του άλμπουμ. Νομίζω ότι η σειρά με την οποία είναι τα τραγούδια επηρεάζει το πώς νιώθεις για κάθε επόμενο τραγούδι και ούτω καθεξής. Έτσι προσπαθούμε να βάλουμε σε μια σειρά τα τραγούδια ώστε να μας ταιριάζει σε μια ωραία ροή στο κεφάλι μας. Δεν πιστεύουμε απαραίτητα ότι ένα τραγούδι που είναι το πιο πιασάρικο πρέπει να το βάλουμε πρώτο, δεν σκεφτόμαστε έτσι. Σκεφτόμαστε περισσότερο τι μας ακούγεται ωραίο στην αρχή και τι στη συνέχεια. Ακούμε, αλλάζουμε ίσως κάτι, ακούμε ξανά και μετά από λίγο έχουμε τη σειρά των τραγουδιών που θεωρούμε καλύτερη.

Παλιότερα χρειαστήκαμε μήνες για να έχουμε ένα riff που θεωρούσαμε καλό. Είχαμε άγχος ότι δεν φτιάχναμε αρκετά καλά τραγούδια, αλλά το έχουμε ξεπεράσει

Είμαι αλμπουμάκιας, όπως σωστά κατάλαβες, και συνήθως ακούω δίσκους από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τραγούδι, οπότε σας νιώθω. Έχεις κάποιο αγαπημένο κομμάτι από το "Masterflow"; Εμένα είναι το "Gorgon", το οποίο είναι αρκετά κλασικό τραγούδι Truckfighters.

Εξαρτάται κάθε φορά που το ακούω. Το αγαπημένο μπορεί να αλλάζει από καιρό σε καιρό ανάλογα με το πόσο ακούς το άλμπουμ ή πόσο έχεις δουλέψει με ένα τραγούδι, οπότε είναι δύσκολο για μένα να διαλέξω ένα τραγούδι. Νομίζω όμως ότι τα "Carver", "Truth" και "Gorgon" είναι μάλλον τα αγαπημένα μου. Αλλά, ναι, αυτό μπορεί να αλλάζει.

Λογικό, είναι σαν να σου ζητάνε να διαλέξεις ανάμεσα στα παιδιά σου! Δεν έχετε κυκλοφορήσει νέα μουσική εδώ και πολύ καιρό. Νομίζω ότι είναι οκτώ χρόνια ή κάτι τέτοιο.

Είναι δέκα χρόνια, στην πραγματικότητα.

Δέκα χρόνια, ουάου. Πώς είναι συνήθως η διαδικασία σύνθεσης και ηχογράφησης μεταξύ εσένα και του Ozo;

Πρώτα πρέπει να αποφασίσουμε να φτιάξουμε τραγούδια και αυτό μας πήρε λίγο χρόνο τούτη τη φορά, επειδή δεν συναντιόμαστε πια τακτικά απλώς για να χαλαρώνουμε και να τζαμάρουμε. Αυτές οι μέρες έχουν περάσει εδώ και πολλά χρόνια. Κάποια στιγμή είπαμε ότι ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να δουλεύουμε σοβαρά με το νέο άλμπουμ και δεσμεύσαμε περίπου μία μέρα τον μήνα για ένα χρονικό διάστημα. Αυτή τη μέρα συναντιόμασταν και καθόμασταν με κιθάρα, μπάσο και ένα recorder και προσπαθούσαμε να συνθέσουμε πράγματα. Έτσι ξεκίνησε. Μετά εγώ τα έπαιρνα σπίτι και τα έπαιζα στην αρραβωνιαστικιά μου και εκείνη μου έλεγε «αυτό είναι καλό», «όχι, αυτό δεν είναι και τόσο καλό», «τι γίνεται με αυτό;», «ίσως θα έπρεπε να το αλλάξεις αυτό». Και συναντιόμασταν ξανά με τον Oskar και ξανασκεφτόμασταν αυτό το τραγούδι που κάναμε την τελευταία φορά ή ίσως γράφαμε ένα νέο riff ή οτιδήποτε άλλο. Νομίζω ότι αυτή τη φορά δεν ήταν υπερβολικά περίπλοκο από τη στιγμή που ξεκινήσαμε. Ήταν περισσότερο θέμα το να ξεκινήσουμε. Πριν από μερικά άλμπουμ, ειδικά όταν φτιάχναμε το "Universe", θυμάμαι ότι χρειάστηκαν μήνες μέχρι να έχουμε ένα riff που θεωρούσαμε αρκετά καλό, επειδή είχαμε άγχος ότι δεν θα φτιάχναμε αρκετά καλά τραγούδια. Αυτό όμως τώρα το έχουμε ξεπεράσει. Τώρα είπαμε ότι θα κάνουμε αυτό που μας φαίνεται σωστό και μετά ό,τι είναι να γίνει ας γίνει, γιατί έτσι κάναμε τις περισσότερες φορές στην καριέρα μας. Αν μας αρέσει, τότε είναι καλό και δεν σκεφτόμαστε τόσο πολύ να το κάνουμε με έναν συγκεκριμένο τρόπο, όπως το να γράψουμε ένα γρήγορο τραγούδι ή ένα βαρύ τραγούδι ή ένα αργό τραγούδι ή κάτι τέτοιο. Αφήνουμε τη ροή να έρθει και ο Θεός του rock ‘n’ roll στέλνει το riff και μετά ξεκινάμε. Αλλά μερικές φορές αυτό είναι μια μακρά διαδικασία. Ακούγεται εύκολο όταν το λες έτσι, αλλά μπορεί να είναι και μια πολύ, πολύ μεγάλη διαδικασία.

Ξέρεις, το νέο άλμπουμ μου φαίνεται πολύ «φυσικό».

Αυτό ακούγεται ωραίο, ευχαριστούμε. Προσωπικά, νομίζω ότι είναι λίγο πιο απλό από τον προηγούμενο δίσκο, λίγο λιγότερο περίπλοκο και πιο επικεντρωμένο στο groove και τα riffs. Το τελευταίο, το "V", ήταν λίγο τεχνικό και σχεδόν progressive σε ορισμένα σημεία. Όταν το ακούω τραγούδι με τραγούδι σήμερα, νομίζω ότι κάθε τραγούδι είναι ωραίο. Αλλά ως σύνολο, ίσως έχει πάρα πολλά progressive στοιχεία.

Είπες ότι παίζεις τα τραγούδια στο σπίτι για την αρραβωνιαστικιά σου. Φοράς μπλουζάκι στο σπίτι όταν το κάνεις αυτό; Γιατί στη σκηνή δεν σε έχω δει ποτέ να φοράς!

(σ.σ. γέλια) Συνήθως φοράω, ναι. Εξαρτάται από το πόση ζέστη κάνει. Τον χειμώνα πρέπει να είμαι ντυμένος γιατί δεν είμαστε και τόσο ζεστά.

Η μουσική και το πλήθος σου δίνουν ενέργεια

Πώς καταφέρνεις να διατηρείς αυτά τα επίπεδα ενέργειας όταν παίζεις ζωντανά; Σε έχω δει πολλές φορές εδώ στην Ελλάδα και πάντα παίζεις ημίγυμνος και χτυπιέσαι συνέχεια.

Νομίζω ότι είναι κάτι που μου βγαίνει φυσικά τις περισσότερες φορές. Επίσης, υποθέτω ότι γεννήθηκα για να παίζω αυτό το είδος μουσικής. Υπό αυτή την έννοια, η μουσική σου δίνει ενέργεια, το πλήθος σου δίνει ενέργεια. Αν έχεις μια καλή συναυλία, ένα καλό κοινό, όλα έρχονται πολύ φυσικά. Και ακόμα κι αν είναι μια συναυλία με λιγότερη προσέλευση, μπορείς να έχεις καλή ατμόσφαιρα. Προφανώς, σε ορισμένες συναυλίες είναι πιο εύκολο από άλλες να μπεις στο κλίμα και στον ρυθμό. Αν δεις πολλές συναυλίες των Truckfighters, ίσως παρατηρήσεις διαφορές μεταξύ ενότ μεγάλου χώρου με πολύ λίγους ανθρώπους ή ενός γεμάτου club, όπου τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Δεν ξέρω πώς να κάνω αυτό που κάνω, απλώς το κάνω.

Θυμάμαι πρόσφατα στην Αθήνα βγήκες με ένα κόκκινο μπλουζάκι και μετά από ένα λεπτό το έβγαλες και το πέταξες σε κάποιον στο κοινό. Ήταν εντυπωσιακό, από το πρώτο λεπτό φάνηκες να το απολαμβάνεις πραγματικά.

Μου αρέσει πολύ να παίζω. Κάναμε ένα διάλειμμα το 2018 για ενάμιση χρόνο, ήμασταν λίγο κουρασμένοι από όλη αυτή τη φάση της περιοδείας. Ίσως όχι από τις ίδιες τις συναυλίες, αλλά λίγο κουρασμένοι ο ένας από τον άλλον και κουρασμένοι να αλλάζουμε ντράμερ τρεις φορές το χρόνο εκείνη την εποχή (σ.σ. πρέπει να έχουν αλλάξει πάνω από δέκα, χωρίς υπερβολή). Είχα κουραστεί και από την πολλή πίεση από διάφορα πράγματα γύρω από το συγκρότημα. Επίσης είχαμε και μια νομική διαδικασία με το προηγούμενο management μας για τρία χρόνια ή κάτι τέτοιο και τελικά καταλήξαμε στο δικαστήριο. Υπήρχαν αρκετά πράγματα που αφαιρούσαν ενέργεια από το συγκρότημα. Θυμάμαι μια φορά που πήγαμε στη Ρωσία, από όλα τα μέρη, και ο ντράμερ μας ήταν πολύ ενθουσιασμένος, αλλά εγώ σκέφτηκα, «ναι, μάλλον θα είναι εντάξει». Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε ένα διάλειμμα επειδή δεν διασκεδάζαμε καθόλου εκείνη την εποχή, αλλά μας πήρε πολύ λίγο χρόνο για να ξαναβρούμε βρούμε τη λάμψη στη μουσική.

Έχετε ντράμερ σήμερα;

Ναι. Δεν είναι μόνιμος, αλλά είναι ντράμερ. Και παίζει μαζί μας εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια. Είναι λοιπόν ένας από τους ντράμερ με τη μεγαλύτερη διάρκεια στο συγκρότημα. Ίσως ο τρίτος μακροβιότερος.

Ποιος φτιάχνει τα εξώφυλλα των άλμπουμ σας; Είναι πάντα ο ίδιος καλλιτέχνης;

Όχι. Αυτός που έκανε το "Masterflow", έκανε και το "Universe". Μετά ήταν ο κ. Fredo, ο δεύτερος κιθαρίστας στην αρχή του συγκροτήματος. Αυτός έκανε τα εξώφυλλα των δύο πρώτων δίσκων. Το "Mania" το έφτιαξαν ένας Γερμανός που ονομαζόταν Jörg και ο φίλος του ο Christian. Και το "V" το έφτιαξε ένας φίλος του τωρινού μας ντράμερ. Έτσι, δύο τύποι έκαναν από δύο εξώφυλλα ο καθένας και μετά άλλοι δύο τύποι έκαναν από ένα εξώφυλλο.

Όλα σχεδόν όμως έχουν κάποια σχέση με τα κόμικς, το artwork σας μοιάζει με σκίτσα. Μου αρέσει αυτό.

Νομίζω ότι βρήκαμε ένα σημείο ενδιαφέροντος εκεί. Το εξώφυλλο του "Mania" είναι μια εικόνα της φύσης, οπότε δεν είναι και όλα ίδια, αλλά τα εξώφυλλα που μοιάζουν με σκίτσα από κόμικς μας είναι εύκολα και τα απολαμβάνουμε. Μας αρέσουν. Δεν είναι συνειδητή ιδέα το να κάνουμε εξώφυλλα σε αυτό το στυλ. Πάντως τα "Masterflow" και "Universe" δημιουργήθηκαν από τον ίδιο άνθρωπο αλλά είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, για παράδειγμα.

Οργανώνετε επίσης το δικό σας φεστιβάλ στη Σουηδία. Φέτος είναι η 7^η χρονιά του. Μπορείς να μας πεις δύο λόγια γι' αυτό;

Ναι, είναι διήμερο, εκτείνεται σε δύο σκηνές, παίζουν σε αυτό περίπου 15 συγκροτήματα και έχουμε μουσική από τις 6 το απόγευμα μέχρι τα μεσάνυχτα. Πολύ ωραία ατμόσφαιρα. (σ.σ. είπε κυριολεκτικά δυο λόγια)

Παίζετε και τις δύο μέρες;

Όχι, μόνο μία μέρα. Ο εγωισμός μας δεν είναι τόσο μεγάλος!

Δεν είναι συνειδητή ιδέα το να κάνουμε εξώφυλλα σε στυλ κόμικ, αλλά μας είναι εύκολο να τα κάνουμε και τα απολαμβάνουμε. Μας αρέσουν

Από τις συναυλίες που έχετε παίξει εδώ στην Ελλάδα, υπάρχει κάποια που θυμάστε πολύ καλή;

Τις περισσότερες. Νομίζω ότι είναι πάντα ωραία. Οι συναυλίες στην Αθήνα είναι συνήθως γεμάτες από κόσμο και πολύ διασκεδαστικές. Αλλά θυμάμαι επίσης ένα φεστιβάλ στα βόρεια, σε ένα μικρότερο μέρος. Το Los Almiros Festival (σ.σ. στον Βόλο). Ήταν διασκεδαστικό γιατί ήταν κάπου στη μέση του πουθενά, μου έχει μείνει. Παίξαμε επίσης σε ένα φεστιβάλ πέρυσι, νομίζω, στη Θεσσαλονίκη. Ή μήπως ήταν πριν από δύο χρόνια;

Πριν ενάμιση χρόνο. Μένω στην Αθήνα, αλλά ταξίδεψα στη Θεσσαλονίκη για εκείνο το Mammothfest. Και δώσατε μια πολύ καλή συναυλία ξανά.

Ναι, το θυμάμαι και αυτό.

Θα κάνετε περιοδεία για τον νέο δίσκο. Να ελπίζουμε σε μια στάση εδώ;

Συζητάμε με τον ίδιο τύπο που οργάνωσε την τελευταία δική μας συναυλία στην Αθήνα και μας πιέζει να επιστρέψουμε. Οπότε υπολόγιζε... ίσως στα τέλη του τρέχοντος έτους ή στις αρχές του επόμενου.

Ποιο είναι το μέλλον των Enigma Experience (σ.σ. solo project του Dango); Υπάρχει κάποιος νέος δίσκος στα σκαριά;

Δεν ξέρω. Πρέπει να πω ότι από τότε που απέκτησα αυτά τα δύο μικρά κορίτσια (σ.σ. τα παιδιά του), είναι δύσκολο για τον εγκέφαλό μου να διαχειριστεί δύο συγκροτήματα. Όταν έκανα τον δίσκο "Question Mark", τον έγραψα όσο είχαμε το διάλειμμα με τους Truckfighters, αλλά δεν τον κυκλοφόρησα μέχρι που οι Truckfighters άρχισαν να παίζουν ξανά. Μετά ήρθαν στον κόσμο τα κορίτσια και πλέον είχα μια εντελώς διαφορετική ζωή. Θα δούμε τι θα συμβεί εκεί. Ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ.

Η τεχνολογία έχει καλές πτυχές, όπως οι νέες τεχνικές ηχογράφησης και η δυνατότητα να έχεις ένα στούντιο στο σπίτι, και όχι τόσο καλές πτυχές, όπως η έλλειψη εσόδων από τη μείωση των φυσικών αντιγράφων κ.λπ. Πού βρίσκεστε εσείς όσον αφορά την τεχνολογία και τη μουσική;

Νομίζω ότι για τα μικρά συγκροτήματα είναι μόνο ωφέλιμη. Πριν υπάρξει το διαδίκτυο και το streaming και όλα αυτά τα πράγματα, ήταν εξαιρετικά δύσκολο για τα μικρά συγκροτήματα να κάνουν συναυλίες και να βγάλουν τη μουσική τους προς τα έξω. Τότε ουσιαστικά χρειαζόσουν μια δισκογραφική εταιρεία που να σε υποστηρίζει και να σε προωθεί για να μπορέσεις να σε δουν ή να σε ακούσουν με κάποιο τρόπο. Αυτό έχει αλλάξει πολύ. Στις μέρες μας, ο καθένας μπορεί να βρει τα πάντα. Προφανώς ίσως κυκλοφορεί υπερβολική μουσική τώρα, αλλά τα μικρά συγκροτήματα έχουν την ευκαιρία να προσεγγίσουν το κοινό με διαφορετικό τρόπο. Και η underground μουσική ταξιδεύει λίγο πιο φυσικά σε όλο τον κόσμο. Την πρώτη φορά που παίξαμε στη Νότια Αμερική, δεν είχαμε ιδέα ότι είχαμε οπαδούς εκεί. Δεν είχαμε πουλήσει ποτέ επίσημα κάποιον δίσκο στη Νότια Αμερική. Και μετά, στην πρώτη συναυλία στο Μπουένος Άιρες, είχαμε 800 άτομα. Οπότε νομίζω από αυτή την οπτική γωνία ενός μουσικού, ναι, η τεχνολογία είναι καλή. Από την άλλη, αν πριν από 30 χρόνια ήμασταν ένα συγκρότημα τόσο δημοφιλές όσο είμαστε τώρα, θα βγάζαμε εύκολα καλά χρήματα. Τώρα βγάζουμε καλά χρήματα, αλλά περισσότερο από τις συναυλίες παρά από την πώληση δίσκων. Από την άλλη πλευρά, μπορούμε να παίξουμε πολλές συναυλίες επειδή η μουσική εξαπλώνεται. Και επίσης, πριν από το streaming υπήρχαν downloads για ένα διάστημα και αυτό ήταν χειρότερο επειδή κανείς δεν έπαιρνε χρήματα. Τώρα τουλάχιστον το streaming έχει λίγα χρήματα. Φυσικά, όπως συνήθως, οι μεγάλες εταιρείες όπως το Spotify ή η Apple ή η Google παίρνουν πολλά από τα χρήματα και δεν δίνουν τόσα πολλά στους μουσικούς. Οπότε τελικά, είναι και τα δύο.

Οι μεγάλες πλατφόρμες παίρνουν τα περισσότερα που μπορούν. Πλησιάζουμε στο τέλος. Θα ήθελα να ρωτήσω αν έχεις κάποια διαχρονικά αγαπημένη μπάντα. Τους Black Sabbath, ίσως;

Δεν ακούω και τόσο πολύ Sabbath. Ακούω Soundgarden, ακούω Alice In Chains. Μάλιστα, χθες άκουγα την ηχογράφηση από το "MTV Unplugged" των τελευταίων.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα Nirvana σε μια εκδρομή με το σχολείο. Ήταν σαν αποκάλυψη στο μυαλό μου

Νόμιζα ότι θα ήσουν φαν της σκληρής μουσικής της δεκαετίας του '70, αλλά φαίνεται να είσαι τύπος της δεκαετίας του '90. Δεν το περίμενα αυτό.

Ναι, τα αγαπημένα μου συγκροτήματα όλα αυτά τα χρόνια βασίζονται στη δεκαετία του '90, ακούω και πολύ grunge. Θα έλεγα ότι οι πέντε μεγαλύτερες μπάντες μου είναι Nirvana, Soundgarden, Pearl Jam, Kyuss και Tool. Όλοι τους είναι από τη δεκαετία του '90.

Υπήρξε κάποιος καλλιτέχνης ή μπάντα που σε έκανε να θέλεις να γίνεις μουσικός ή να δημιουργήσεις δίσκο;

Θα πρέπει να πω τους Nirvana. Θυμάμαι την πρώτη φορά που τους άκουσα. Ήταν σαν αποκάλυψη στο μυαλό μου. Με άλλαξε. Ήμουν στο σχολείο και μια φορά κάναμε κάμπινγκ στη φύση περνώντας τη νύχτα κάνοντας διάφορα πράγματα με την τάξη του σχολείου μου. Το βράδυ οι συμμαθητές μου έπαιξαν το "Smells Like Teen Spirit" και αργότερα ολόκληρο το άλμπουμ. Κάποιος το είχε ήδη, επειδή τότε κυκλοφόρησε. Το θυμάμαι. Και σκέφτηκα, «ουάου, αυτό είναι τόσο καλό, τι είναι αυτό;» Μετά, όταν επιστρέφαμε προς τα σπίτια μας από εκεί, άκουσα ένα ακόμα τραγούδι από το "Nevermind" στο ραδιόφωνο. Δεν αναγνώρισα το τραγούδι, επειδή ακούγαμε κυρίως το "Smells Like Teen Spirit" την προηγούμενη μέρα, αλλά αμέσως αναγνώρισα ότι αυτοί ήταν οι Nirvana. Έτσι, πήρα τα χρήματα που είχα μαζέψει από το χαρτζιλίκι μου, πήγα στην πόλη μόνος μου, αγόρασα τον δίσκο και γύρισα σπίτι. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που πήγα να αγοράσω έναν δίσκο μόνος μου και ήμουν στον παράδεισο.

Οπότε ο πρώτος δίσκος που αγόρασες ήταν το "Nevermind";

Ναι. Και μετά τον άκουγα κάθε μέρα για περίπου ένα χρόνο ή κάτι τέτοιο, μέχρι που άκουσα κάποιον άλλο δίσκο.

Ο Chris Cornell είπε ότι όταν ήταν παιδί, άκουγε μόνο Beatles για ένα ή δύο χρόνια για μια περίοδο.

Άκουγα το "Nevermind" και μετά από λίγο καιρό, χρειαζόμουν κι άλλο. Έτσι λοιπόν αγόρασα το "Bleach", φυσικά, και μετά αγόρασα και το "Insecticide", που κυκλοφόρησε επίσης εκείνη τη χρονιά ή την επόμενη. Και μετά, όταν κυκλοφόρησε το "In Utero", θυμάμαι ότι είχα ήδη ανακαλύψει τους Pearl Jam και τους Soundgarden, επειδή χρειαζόμουν περισσότερη μουσική.

Υπήρχε πολλή και καλή μουσική αυτού του στυλ τότε.

Η σειρά για μένα ήταν πολύ ξεχωριστή. Ήταν Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden. Και μετά άκουγα επίσης πολύ τους Dinosaur Jr για κάποιο διάστημα επειδή μου άρεσε πολύ το παίξιμο του J Mascis στην κιθάρα. Αυτά ήταν τα συγκροτήματα που μου άρεσαν. Και μου αρέσουν ακόμα. Δεν ακούω τόσα πολλά καινούργια συγκροτήματα, στην πραγματικότητα.

Αλλά η μουσική σας δεν μοιάζει και τόσο πολύ με αυτά τα συγκροτήματα.

Όχι, αλλά είμαι 46 ετών τώρα!

Αυτά ήταν όλα από εμένα, Niklas. Σου εύχομαι τα καλύτερα με τον νέο δίσκο. Νομίζω ότι είναι πολύ καλός και θα τον αγαπήσει ο κόσμος.

Σε ευχαριστώ πολύ. Λυπάμαι που άργησα, αλλά ήταν καλά.

Δεν πειράζει. Σε ευχαριστώ πολύ και ελπίζω να σας δούμε σύντομα να παίζετε ξανά ζωντανά εδώ στην Αθήνα.

Εντάξει. Θα το κανονίσουμε.