The Necks @ Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός, 28/04/26

Πριν τρία χρόνια μου είχαν πει ότι κάθε συναυλία ειναι ένα μοναδικό έργο. Τελικά να που την Τρίτη στον ΦΣ Παρνασσός, ακουσαμε δύο μοναδικά έργα, με δύο ακόμη να έρχονται την επομένη στον ίδιο χώρο.

Δεν υπήρχε η αίσθηση «πρώτης φοράς» αυτή τη φορά, υπήρχε όμως κάτι ίσως πιο ενδιαφέρον. Αυτή η προσμονή για το πώς ένα σχήμα με τόσο συγκεκριμένη ταυτότητα μπορεί να μετατοπιστεί μέσα στα δικά του όρια. Και πράγματι, η επιστροφή των The Necks στην Αθήνα δεν λειτούργησε ως επανάληψη, αλλά ως μια διαφορετική ανάγνωση της ίδιας γλώσσας.

Η βασική διαφοροποίηση ήρθε ήδη από τη δομή. Δύο αυτόνομα σετ των περίπου 45 λεπτών, με ένα διάλειμμα να λειτουργεί σχεδόν σαν παύση σκέψης ανάμεσα σε δύο κεφάλαια. Αν στο παρελθόν η εμπειρία έμοιαζε με μία ενιαία, αργά εξελισσόμενη διαδρομή, εδώ είχαμε δύο διακριτές αφηγήσεις, με διαφορετική εσωτερική δυναμική.

Στο πρώτο μέρος, το τρίο κινήθηκε με ιδιαίτερη οικονομία. Το πιάνο έστηνε επαναληπτικά μοτίβα χωρίς να βιάζεται να τα μεταμορφώσει, το κοντραμπάσο παρέμενε υπόγειο και σχεδόν υπαινικτικό, ενώ τα τύμπανα λειτουργούσαν περισσότερο ως υφή παρά ως ρυθμική καθοδήγηση. Το χτίσιμο της συνθεσης ήταν εντυπωσιακό. Ανεβηκαν βήμα βήμα, αλλά πραγματικά το κορύφωσαν φανταστικά. Ενταση, δοξάρι στο κοντραμπάσο, εξαιρετική χημεία και ένα ανέβασμα απολαυστικό.

Μετά το διάλειμμα, τα πράγματα άλλαξαν αισθητά. Το δεύτερο σετ είχε περισσότερο όγκο, πιο ξεκάθαρες κατευθύνσεις και στιγμές που άγγιζαν κάτι πιο εξωστρεφές. Οι επαναλήψεις έγιναν πιο «αιχμηρές», πιο απότομες. Το μπάσο πιο παρόν, με περισσότερα δάχτυλα και πολύ γρατζουνισμα και τα τύμπανα άρχισαν να σπρώχνουν το σύνολο μπροστά αρχικά με κρουστα, βροχή, βομβους, καμπάνες και τετοια και μετα με βάθος και βάρος. Χωρίς να εγκαταλείπεται η γνωστή τους μεθοδολογία, η μουσική έμοιαζε πιο αποφασιστική, με μικρές εκρήξεις που έσπαγαν τη γραμμικότητα. Εδώ το κρεσέντο ήταν ακόμα πιο δυνατό. Αυτό το πειραματικό, προοδευτικό, θορυβώδες jazz ταξίδι είχε απίθανη post-rock κλιμάκωση και ένταση.

Αυτό που παραμένει εντυπωσιακό είναι η μεταξύ τους επικοινωνία. Δεν πρόκειται απλώς για συντονισμό, αλλά για μια σχεδόν ενστικτώδη κατανόηση του πότε πρέπει να μείνουν στάσιμοι και πότε να μετακινηθούν. Οι αλλαγές δεν δηλώνονται, νιώθεις ότι προκύπτουν. Οτι πρέπει για βύθιση στη διάρκεια.

Το κοινό, εμφανώς εξοικειωμένο με τη λογική τους, ακολούθησε χωρίς ανυπομονησία. Υπήρχαν στιγμές απόλυτης ησυχίας, το τράβαγε και η αίθουσα όντας όμορφη και επιβλητική, και ήταν σχεδόν εύθραυστες, αλλά ένιωσα και σημεία όπου η ένταση γινόταν πιο απτή και συλλογική. Το χειροκρότημα στο τέλος κάθε σετ είχε διαφορετικό χαρακτήρα. Ενιωσα το πρώτο πιο συγκρατημένο και το δεύτερο πιο θερμό, σαν αναγνώριση μιας πληρέστερης διαδρομής.

Δεν είναι μουσική που επιδιώκει να εντυπωσιάσει άμεσα, ούτε να διευκολύνει. Αντίθετα, δοκιμάζει την υπομονή και την προσήλωση. Όμως μέσα σε αυτή την επιμονή κρύβεται και η δύναμή της. Αυτή τη φορά, με τη διπλή δομή και τις διαφοροποιήσεις ανάμεσα στα δύο μέρη, το τρίο κατάφερε να δώσει μια πιο πολυεπίπεδη εμπειρία. Δεν ήταν απαραίτητα πιο «εύκολη», αλλά σίγουρα πιο πλούσια σε αποχρώσεις.

Φωτογραφίες: Γιώργος Κρίκος