Τα βραβεία της καλοκαιρινής συναυλιακής περιόδου, vol. 2026

Σε ένα πλούσιο, πολυσυλλεκτικό συναυλιακό καλοκαίρι, πολλές υπήρξαν οι στιγμές που έμειναν χαραγμένες στη μνήμη και το θυμικό μας. Με την καλοκαιρινή version της να επιστρέφει έπειτα από ένα χρόνο αγρανάπαυσης, η στήλη, μαζί με τον πλέον εξέχοντα guest, μοιράζει τα δικά της συναυλιακά Oscar και Χρυσά Βατόμουρα, με τον πλέον υποκειμενικό, ίσως κι εκτός πραγματικότητας τρόπο.

Βραβείο open air

A.M.: Μετά από ώριμη σκέψη, και κυρίως επειδή μπορώ, από μισό στις δύο ημέρες του Ejekt Festival. Προφανώς, έχοντας πρώτα ονόματα στη μαρκίζα The Cure και Florence + The Machine, το στοίχημα μοιάζει πρακτικά αδύνατο να χαθεί, αλλά και πάλι. Κι αν οι εμφανίσεις των μεγάλων πρωταγωνιστών ήταν τόσο δυνατές και τόσο χορταστικές που έπαιξαν σαν επιβεβαίωση του στάτους τους, χωρίς εκπλήξεις, ιδιαίτερη αναφορά αξίζει και στο συνοδευτικό καστ, που μας έκανε να τρέχουμε στα τσιμέντα του ΟΑΚΑ μέσα στους καύσωνες για να μη χάσουμε την αρχή του πάρτι, με αντηλιακό στο ένα χέρι κι ό,τι παγωμένο μπορούσαμε να βρούμε στο άλλο. 

Σ.Κ.: Θα πρωτοτυπήσω και - ω, τι έκπληξη - θα το δώσω στο Release και στους Helloween για την θριαμβευτική επανάληψη του μεγαλείου του 2023. Οι Γερμανοί ξανάρθαν, όντας στην πιο επιβλητική και grandiose φάση της καριέρας τους, το κλίμα υπήρξε πανηγυρικό, τα κοκοράκια του Kai Hansen το πιο true κερασάκι της εμφάνισης μακράν, δίνοντας μας κάθε λόγο να περάσουμε αβίαστα καλά. Εύφημος μνεία, στην εμφάνιση των Pantera, μια μέρα νωρίτερα, η οποία ξεπέρασε τις - χαμηλές - προσδοκίες και γύρισε κάποιους από εμάς σε εποχές προ εικοσαετίας.

Βραβείο club show

Ομόφωνα: Από τις ελάχιστες νέες heavy metal μπάντες που εμφανίζουν την προοπτική για κάτι μεγαλύτερο και μαζικότερο μελλοντικά, οι Wings Of Steel έδωσαν διαπιστευτήρια στις αρχές του καλοκαιριού. Εμφατική εμφάνιση, εκτελέσεις ακόμη καλύτερες από τις στουντιακές εκδοχές τους και μια μπάντα που, σε έναν δίκαιο κόσμο, θα πρέπει να γεμίζει μεγαλύτερους χώρους από το - κάτι παραπάνω από μισογεμάτο - Κύτταρο.

Βραβείο παίζει και headliner μετά

A.M.: Επίσης, «βραβείο παίχτε πανκ, το ορθόδοξο». Κανείς στοιχειωδώς υποψιασμένος δεν περίμενε τίποτα λιγότερο από τους Bad Religion, κανείς δεν είναι ανθρωπίνως δυνατόν να απογοητεύτηκε. Τι κι αν σε σημεία ο ήχος πήγαινε μικρούς περίπατους. Τι κι αν η απουσία 'like a rock, like a planet, like a fuckin' atom bomb' θα μπορούσε, όχι άδικα, να κριθεί ως εγκληματική. Ο κατάλογος των τραγουδιών που ακούστηκαν ήταν τόσο γεμάτος που έσβησε τα όποια σχόλια. Το μικρόφωνο του Greg Graffin ξεχώριζε πεντακάθαρα. Η ενέργεια δεν έπεσε ούτε δευτερόλεπτο. Στο σερί από "No Control" μέχρι τη λήξη έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Οι θείοι το έχουν ακόμα. 

Σ.Κ.: Το προφανές επιβεβαιώθηκε, καθώς οι Trivium κέρδισαν τις εντυπώσεις ήδη από τα αποδυτήρια, στο billing τους με τους Pantera. Η αρμάδα του Matt του Heafy στέκει σε κορυφαίο επίπεδο συναυλιακά, έχοντας και την εκτελεστική ικανότητα και τους ύμνους για να υποστηρίξουν θέση headliner - όσο κι αν ο ίδιος διεκδικεί σιγά - σιγά το βραβείο "Rob Flynn στη θέση του Rob Flynn".

Βραβείο χρυσού βατόμουρου

A.M.: Είμαι ένας καταραμένος ελιτιστής και φταίω γιατί δεκαπόσα χρόνια τώρα ποτέ δεν κατάφερα να καταλάβω τι ακριβώς συμβαίνει με την περίπτωση των Black Veil Brides και ο λαός τρελαίνεται, αλλά για κάποιο λόγο είχα ελπίδα ότι θα μου άλλαζαν γνώμη από κοντά. Το αποτέλεσμα, εν τέλει, ήταν καταδικασμένο. Ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα αν οι κιθάρες δεν εξαφανίζονταν κάθε φορά που η δίκαση έπιανε δουλειά. Ίσως με διαφορετικό setlist να ήταν αλλιώς. Ή ίσως το metalcore να ήταν ένα λάθος. Σεβασμός στο Νίκο Καταπίδη για την καίρια και ψύχραιμη τοποθέτηση. 

Σ.Κ.: Ήθελα να γράψω για τον Malmsteen και για το love it or hate it κιθαριστικό show που έδωσε μέσα στον Ιούλιο, αλλά φευ. Κάπου εκεί θυμήθηκα τα πολύ χειρότερα, κοινώς τους Rivetskull που άνοιξαν για τον Σουηδό βιρτουόζο και, χωρίς περιστροφές, παίζει να είναι μέσα στο top - 3 των χειρότερων - πιο άβολων πραγμάτων που έχω δει ζωντανά. Τους πιστώνω την διάθεση και την ενέργεια που είχαν, αλλά σε όλα τα υπόλοιπα δυσκολεύομαι να πω καλό λόγο.  

Βραβείο συναυλιακής κορύφωσης

A.M.: Θα μπορούσε να ήταν το ξεδιάντροπο «έλα να αρχίσει το λάιβ» των Three Days Grace που κατέβασαν για δεύτερο τραγούδι το "Animal I Have Become". Θα μπορούσε να ήταν το σπονδυλωτό πανηγύρι στο "Halloween". Εν τέλει, το ότι αξιωθήκαμε να δούμε για πρώτη φορά μετά από 84 χρόνια τους Trivium επί ελληνικού εδάφους και να ζήσουμε 'tears come down from the sky' υπό βροχή, γέρνει ξεκάθαρα την πλάστιγγα στη πλευρά των Heafy & Co. κι ας μου τα έκαναν λίγο μαντάρα στην επιλογή των κομματιών. 

Σ.Κ.: Νομίζω πως αξίζει στον Θοδωρή Ξουρίδα για την ταυτόχρονη ερμηνεία του στο "Halloween" των Helloween. Αυτό είναι το heavy metal, μια μουσική που ακόμη και σε ζόρικα, μαύρα φεγγάρια, μας φέρνει πιο κοντά και λειτουργεί ανατατικά στον ψυχισμό μας.

Βραβείο κάπου εκεί αχνοφαίνεται ένα σημείο που δεν πιάνει mosh pit

Ομόφωνα: Το περιμέναμε, το ξέραμε βαθιά μέσα μας, το ζήσαμε σα να ήταν το 2000. Αδιαπραγμάτευτα και αναμφισβήτητα, Limp Bizkit. Duh! 

Βραβείο την Ιρλανδία αγαπώ και πόσο με πορώνει-

Ομόφωνα: Το ότι μας δόθηκε η ευκαιρία να δούμε δεύτερη φορά Kneecap μέσα σε ένα χρόνο, ακριβώς πάνω στη στιγμή που το όνομά τους καίει όσο λίγα, ανεξαρτήτως ταμπέλας ή ύφους, περνάει πολύ ψηλά στη λίστα με τα πραγματάκια που όντως συνέβησαν στον εγχώριο συναυλιακό μικρόκοσμο, χωρίς σκέψη. Και μπορεί η μετάβαση από την ένδοξη μεγάλη σκηνή της Μαλακάσας στη μικρότερη να χτύπησε κάπως σε πρώτη ανάγνωση, το αποτέλεσμα όμως ήταν εξίσου δυνατό από κάθε άποψη. 

Βραβείο (μη) αλλαγής στο 90'

Ομόφωνα: Μ' ένα παράπονο πικρό, Anna Von Hausswolff. Ποντάραμε εξαρχής ό,τι είχαμε και δεν είχαμε με την ελπίδα να σωθεί η χαμένη παρτίδα του 2016, έστω και ντάλα μεσημέρι στην Πλατεία Νερού. Ποντάραμε και λίγα παραπάνω επειδή το περήφανο περσινό #1 μας έτσι επέβαλε. Η ακύρωση της τελευταίας στιγμής, μαζί με τις υπόλοιπες ημερομηνίες εκεί γύρω, τσάκισε όλα μας τα όνειρα. Το ότι όλοι τριγύρω έκαναν σα να μη συνέβη τίποτα μας διέλυσε λίγο παραπάνω. Αχ, Αννούλα μας. 

Βραβείο σήκω χόρεψε κουκλί μου

Ομόφωνα: Για να μην το δώσουμε σε ολόκληρη την εμφάνιση των Gorillaz και μας πουν υπερβολικούς, θα το δώσουμε στην τρίτη πράξη του. Εκείνη που ξεκίνησε με Yasiin Bey, FKA Mos Def, να βγαίνει απροειδοποίητα για "Stylo" και Omar Souleyman να ακολουθεί, με πλήρη ενδυμασία και χαιρετισμό αεροδρομίου, για μία βόλτα από τη Δαμασκό, και τελείωσε με πληρωμένο διπλό χτύπημα για τα βιβλία "Feel Good Inc." / "Clint Eastwood" κι εμάς στα πατώματα. 

Βραβείο Scorpions

Ομόφωνα: Οι τελευταίες περιοδείες είναι πάντα κάτι απρόβλεπτο, καθώς δεν ξέρεις πόσο θα διαρκέσουν και με ποια ποιητική αδεία χρησιμοποιείται η έννοια της «τελευταίας». Ωσάν άλλοι Scorpions, λοιπόν, οι Megadeth μας επισκέφτηκαν στα πλαίσια της ύστατης περιοδείας τους, μέχρι να μας ανακοινώσει ο MegaDave πως «θα επιστρέψουν σύντομα». Γλώσσα λανθάνουσα ή όχι, η περίπτωση των Sepultura μοιάζει λίγο πιο πιστευτή για το ύστατο της υπόθεσης, αν και με εκείνο το πολυπόθητο reunion να μην έχει συμβεί μέχρι στιγμής, ποτέ μην λες ποτέ.

Βραβείο παγουρίνο με καλούα

Ομόφωνα: Κάποιοι τσοπαναρέοι without γκλίτσες κοιτούσαν στραβά την αρχική ανακοίνωση και αναρωτιόντουσαν όλο τουπέ πόσος κόσμος πια μπορεί να τραβολογιόταν για να δει Ημισκούμπρια εν έτει 2026. Το sold out της πρώτης μέρας έσκασε θριαμβευτικά. Της δεύτερης παρομοίως. Τα γλέντια ήταν αναπόφευκτα. Ότι η ρόκιν ανταπόκριση είχε φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του Θεοδόση Γενιτσαρίδη ήταν η ύπουλη ανατροπή που κανείς δεν είχε δει να έρχεται. Τριάντα χρόνια επιτυχίες δε λες τίποτα. 

Βραβείο Σάκης Τόλης

Ομόφωνα: Από τα αγαπημένα μας βραβεία, δεν γινόταν να λείψει από την φετινή εσοδεία. Έτσι, ψάχνοντας τις υποψηφιότητες, η επιλογή κατέληξε στους Venom του Βόλου και του GRF, με το special guest του ίδιου του Σάκη στα "Welcome To Hell", "Live Like An Angel", "Black Metal" και "In League With Satan". Cronos, πατώνεις;

Βραβείο κιθαριστικού amber alert

Ομόφωνα: Κιθάρες βλέπαμε, μα κιθάρες δεν ακούγαμε, σε αυτό το "Schroedinger’s cat" παράδοξο της εμφάνισης των αγαπημένων Saxon. Tatler και Scarratt ταλαιπωρήθηκαν λιγάκι από τις μεταπτώσεις του ήχου των εξάχορδων τους, αν και η φάση λειτούργησε με ένα υπερήφανο κι εμφατικό sing along των ύμνων τους που επηρεάστηκαν, αρχής γενομένης από το"Strong Arm Of The Law".

Βραβείο κυριολεκτικά σκηνικής παρουσίας

Ομόφωνα: Μέσα Ιουλίου. Αθηναϊκός καύσωνας στα καλύτερά του. Η Έλενα Λεώνη βγήκε με τον μεσημεριανό ήλιο να χτυπάει κόντρα και δεν έχασε νότα ενώ χόρευε κι έπαιζε επί μισή ώρα με τους γενναίους που είχαν μαζευτεί από νωρίς. Η Holly Humberstone αρνήθηκε πεισματικά να τσαλακώσει την εικόνα της φορώντας κάτι ανοιχτόχρωμο, ή έστω γυαλιά, κι ελέγχεται κατά πόσο αποχώρησε άνευ εγκαύματος. Ο Simon Gilbert, ντράμερ των Suede, είπε «όχι παιδιά, δεν έφτασα εδώ που έφτασα για να πάω έτσι» και έστησε τέντα πάνω από το ντραμ κιτ. Τιτάνας. 

Βραβείο Savatage

Ομόφωνα: Η φάση που εκτυλίχθηκε μια βδομάδα πριν την εμφάνιση των Savatage στην Αθήνα, ήθελε την Greek Legion Tribute Band να ενισχύεται επί σκηνής από τους Chris Caffery, Jeff Plate, και Johnny Lee Middleton. Σε γνωστό χώρο της οδού Ιάκχου, με το πάθος να ξεχειλίζει και τους τρεις μουσικούς οριακά να φυγαδεύονται, κατόπιν, μέσα στα στενά του Κεραμεικού για να μην υπογράψουν άλλα memorabilia, μιλάμε προφανώς για μυθική στιγμή στα εγχώρια συναυλιακά χρονικά.

Βραβείο άγνοιας κινδύνου

Ομόφωνα: Στους Epica, και λίγο περισσότερο στη Simone Simons, που δεν έμαθαν τίποτα από την εμφάνισή τους στο πλευρό των Sabaton τέσσερα χρόνια πίσω κι επέστρεψαν για τα ρέστα τους, με φουλ μαύρο δερμάτινο ενδυματολογικό μέσα στο κακαήλι.

Βραβείο τραγουδιού τίτλων τέλους

Ομόφωνα: Έχεις περάσει μια γεμάτη βραδιά πίνοντας το μπυράκι σου στις κερκίδες του Λυκαβηττού και ακούγοντας τα πιανάκια του Sully Erna, έχεις δει Mike Mangini να ξανανιώνει, έχεις περάσει καλά βρε παιδί μου στην πρώτη εν Ελλάδι εμφάνιση των Godsmack. Τι λείπει; Το κερασάκι στην τούρτα με το "Peace Of Mind" των Boston να μας ξεπροβοδίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, και την εν λόγω συντακτική σειρά να αναβιώνει τον θρυλικό οδηγό AOR, σιγοτραγουδώντας το σε όλη την κατάβαση. Άντε, και του χρόνου.