Release Athens: Ημισκούμπρια @ Πλατεία Νερού, 03/07/26

Πόσες ελληνικές μπάντες μπορούν να εξαφανιστούν για δέκα χρόνια, να ξαναβγούν σε μια σκηνή και να κάνουν είκοσι χιλιάδες ανθρώπους (δύο φορές) να θυμούνται κάθε ανάσα από τους στίχους τους; Ελάχιστες. Τα Ημισκούμπρια ανήκουν σε αυτή την πολύ μικρή κατηγορία. Και αυτό δεν το κατάλαβες όταν ανακοινώθηκε η επανένωση. Το κατάλαβες όταν κοίταξες γύρω σου στην Πλατεία Νερού και συνειδητοποίησες ότι σχεδόν κανείς δεν περίμενε να ακούσει το ρεφρέν. Το ήξερε ήδη. Κι ενώ τα ακούγαμε από κασέτες πριν τριάντα χρόνια, ακόμα σιγοτραγουδήσαμε σχεδόν τα πάντα, αυτή την ένοχη απόλαυση!

Η δεύτερη εμφάνισή τους στο Release Athens είχε έναν περίεργο χαρακτήρα. Η πρώτη sold out συναυλία είχε ήδη γράψει ιστορία. Αυτή εδώ όμως είχε κάτι πιο δύσκολο να πετύχει. Να αποδείξει ότι δεν επρόκειτο απλώς για μια έκρηξη νοσταλγίας. Και το πέτυχε πανεύκολα. Με κόσμο μεχρι έκει που φτάνει το μάτι σου. Υπερβολικός λαός.

Με το "Τα ΗΜΙΖ Είναι Εδώ" η Πλατεία Νερού πήρε φωτιά από το πρώτο λεπτό. Δεν χρειάστηκε κανένα ζέσταμα. Τι ζέσταμα βεβαια με τόσο ζεστη, όπως είπε και ο ΔΜ. Ο κόσμος μπήκε κατευθείαν μέσα στη λογική της βραδιάς και οι Μιθριδάτης (ρε Μίθρι, δεν περνάνε τα χρόνια από πάνω σου, τι έχεις κάνει;;!), Δημήτρης Μεντζέλος και Πρύτανης έδειχναν να απολαμβάνουν κάθε δευτερόλεπτο της επιστροφής τους. Μάλιστα αρκετές φορές σταματούσαν να ραπάρουν και άφηναν το κοινό να τελειώνει μόνο του τους στίχους. Και το έκανε. Χωρίς να χάνει λέξη.

Αυτό ήταν ίσως και το πιο εντυπωσιακό στοιχείο όλης της συναυλίας. Δεν υπήρχαν μόνο σαραντάρηδες και πενηντάρηδες που μεγάλωσαν με τις κασέτες και τα CD τους. Υπήρχαν πιτσιρίκια που γεννήθηκαν όταν τα Ημισκούμπρια είχαν ήδη γράψει ιστορία και όμως τραγουδούσαν το "Καταλάβατε ή να κάνω και κακά", τον "Κύρη του Σπιτιού", το "Θέλω να το κάνω με τη μαμά σου" και το "Greek Lover" λες και κυκλοφόρησαν χθες. Αυτό δεν αγοράζεται. Κερδίζεται.

Το setlist ήταν ουσιαστικά μια περιήγηση σε όλη τη διαδρομή τους. Το "Νωρίς" έφερε τις πρώτες πιο ζεστές αντιδράσεις, το "Δημόσιο Forever" και ο "Κύρης Του Σπιτιού" θύμισαν πόσο εύστοχα σατίριζαν την ελληνική πραγματικότητα πολύ πριν γίνει μόδα να σχολιάζεις τα πάντα, ενώ το "Brazil - Ήμιζ 1-0", το "Je Suis Bossu", το "Το Σεξ", οι "Καταδότες" και το "ΜΕΘ στο Βολάν" κράτησαν την ένταση μονίμως στο κόκκινο.

Και μέσα σε όλο αυτό υπήρχε κάτι πολύ όμορφο. Τα Ημισκούμπρια δεν προσπάθησαν ούτε στιγμή να δείξουν πιο σύγχρονα. Δεν άλλαξαν τον εαυτό τους για να χωρέσουν στο σήμερα. Αντίθετα, ανέβηκαν στη σκηνή ακριβώς όπως τα θυμόμασταν. Με τις ίδιες ατάκες, τον ίδιο αυτοσαρκασμό, την ίδια διάθεση να τρολάρουν τους πάντες, ακόμα και τους ίδιους τους εαυτούς τους. Και τελικά μάλλον αυτό είναι που τους κράτησε ζωντανούς όλα αυτά τα χρόνια.

Οι καλεσμένοι έδωσαν τις δικές τους πινελιές χωρίς ποτέ να κλέψουν την παράσταση. Ο Γκάλης με βίντεο-πέρασμα. Ο Μιχάλης Παπαθανασίου υπενθυμίζοντας μια ολόκληρη εποχή της ελληνικής hip hop και γέμισε με ωραία λόγια την μπάντα. Όπως και η Ευριδίκη, εντυπωσιακή και ζεστή η οποία έκανε το πέρασμα της από το "Αν Ήσουν Άλλος" και ήταν άψογη.

Το φινάλε ήταν ακριβώς όπως έπρεπε. Η "Μαγική Τσατσάρα", ο "Πυρετός" με τον Μιθριδάτη να βολτάρει πάνω από το κοινό με μια φουσκωτή βάρκα, το "Πάμε Όλοι Μαζί σε μια Παραλία" με την πλατεία να γεμίζει με φουσκωτά καρπούζια και έναν γλάρο (που μας θυμίζει συμβουλές) και φυσικά η "Discoteque" μετέτρεψαν την Πλατεία Νερού σε ένα τεράστιο καλοκαιρινό πάρτι. Εκεί πλέον δεν υπήρχε σκηνή και κοινό. Υπήρχε μόνο μια μάζα ανθρώπων που γελούσε, χόρευε και φώναζε τους ίδιους στίχους που φώναζε πριν από είκοσι και τριάντα χρόνια ρε.

Και κάπου εκεί κατάλαβες ότι τελικά αυτή η επανένωση δεν έγινε για να θυμηθούμε τα νιάτα μας. Έγινε για να επιβεβαιώσει κάτι πολύ πιο απλό. Ότι τα καλά τραγούδια, όσο αστεία, σατιρικά ή χαζά-απλά κι αν παρουσιάζονται πολλές φορές, δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Αλλά η δεύτερη μέρα είχε και encore, ξαναβγήκαν, αφού έτσι ένιωσαν και είπαν ξανά το "Μπραζιλ". Και τελικά βραχνιασαν και έβγαλαν σερί πάνω από 2,5 ώρες! Αν ξεχνάω κάποιο κομμάτι συγχωρέστε με, γιατί κάποια ήταν κομμένα, από άλλα ακούστηκε μόνο η εισαγωγή ή τα προηχογραφημένα σαμπλάκια και άλλα μπλέχτηκαν σε ένα ποτ-πουρί.

Ρε, τελικά τα Ημισκούμπρια δεν επέστρεψαν ποτέ πραγματικά. Απλώς περίμεναν δέκα χρόνια μέχρι να ξαναβρεθούν όλοι οι υπόλοιποι μαζί τους. Και αυτό, όσο το σκεφτόμουν φεύγοντας από την Πλατεία Νερού, ήταν ίσως το πιο όμορφο πράγμα της βραδιάς.