Villagers Of Ioannina City

Η νοσταλγία είναι δύσκολη πίστα. Κοιτώντας μια φωτογραφία που τραβήχτηκε δέκα και βάλε χρόνια πίσω, αναπόφευκτα, θα θυμηθείς και θα νιώσεις πράγματα. Κατά πάσα πιθανότητα θα σου έρθουν στο μυαλό εικόνες και καταστάσεις από την εποχή. Εκτός απροόπτου, κάποια στριφνά κενά θα έχουν ωραιοποιηθεί και όποιες τυχόν ανεπιθύμητες λεπτομέρειες θα έχουν πεταχτεί. Ακόμα κι αν εστιάσεις αρκετά για να παρατηρήσεις κάτι από αυτά, δεν αποκλείεται να το προσπεράσεις ασυνείδητα σα να μη βρίσκονταν ποτέ εκεί.

Τι σχέση έχει αυτός ο πρόλογος με τον τρίτο δίσκο των Villagers Of Ioannina City; Ας σοβαρευτούμε. Το ντεμπούτο της παρέας από την Ήπειρο δεν ήταν ένα υποσχόμενο πρώτο δείγμα ή μία αξιόλογη προσθήκη στην όποια σκηνή. Είναι ένα από τα κατά τεκμήριο καλύτερα ελληνόφωνα άλμπουμ όλων των εποχών. Για ενστάσεις, σχόλια και αναθέματα, παρακαλείσαι όπως απευθυνθείς στο εκλεκτό γκρουπ μουσικογράφων που έφαγε μήνες ολόκληρους συγκεντρώνοντας λίστες, βιβλία, σημειώσεις κι επιστολές για να στήσει το σχετικό αφιέρωμα.

Δεδομένων των επιτευγμάτων εκείνων των ημερών, σε συνδυασμό με την ιδιαιτερότητα που υπήρχε στην καρδιά της «Ρίζας», δεν μοιάζει παράλογο που ήδη από το "Age Of Aquarius" οι αντιδράσεις τραβούσαν προς δύο αντίθετες κατευθύνσεις. Από τη μία, η μερίδα του κοινού που το είδε ως λογικό δεύτερο βήμα. Από την άλλη, εκείνη που ήλπιζε σε εκ νέου διασκευές, double down στο stoner, στροφή στο έντεχνο ή οτιδήποτε απίθανο. Ο δρόμος που ακολούθησε η μπάντα δεν ήταν εύκολος, εν τέλει όμως το αποτέλεσμα μίλησε από μόνο του.

Το να περιμένεις απότομη αλλαγή κατεύθυνσης θα ήταν μάλλον αφελές. Αν στον προκάτοχό του το σχήμα απομακρύνθηκε δύο βήματα από το σημείο εκκίνησης, εδώ πηγαίνει άλλο ένα χωρίς να κοιτάξει πίσω. Η γραμμή από το "Nova" στο "Ghosts In The Sky" ίσως χρειάζεται προσοχή για να ξεχωρίσει, αλλά βρίσκεται εκεί. Οι αναφορές στην παράδοση γίνονται κατά βάση στα πλάγια των κάδρων ή/και συνειρμικά. Η δυστοπική θεματολογία δίνει τη μεγάλη εικόνα πεντακάθαρα. Ο αέρας αποκτά μία πιο προοδευτική, καταχρηστικά κι ελλείψει πιο ταιριαστού όρου, αίσθηση.

Ανάμεσα στις οπαδικές προσδοκίες, από την καλή κι από την ανάποδη, και τις απαιτήσεις του μεγάλου μουσικού κόσμου στον οποίο απευθύνεται, το έδαφος μπροστά στο "Venceremos" φαντάζει μάλλον δύσβατο. Η επιλογή των δημιουργών του να μην παίξουν φανταχτερά (βάζεις εισαγωγικά ελεύθερα) και να κρατήσουν τους τόνους χαμηλά έχει μόνο να προσθέσει σε αυτό. Η απουσία πιασάρικων στιγμών, ομοίως. Το γύρισμα από "No Fear" σε "Here And Now" δίνει απάντηση, χωρίς υπονοούμενα. Οι νοσταλγίες και τα 'let's go bigger' απλά δεν είναι για κείνους.