Savatage Greek Legion Tribute Band @ Temple Athens, 17/07/26

Η πρώτη εμφάνιση της εγχώριας tribute μπάντας στους Savatage τον περασμένο Μάρτιο στο Temple Athens, στην παρουσίαση του βιβλίου "A Thousand Tales Untold: The Early Years", είχε αφήσει εξαιρετικές εντυπώσεις με αντίστοιχο old school set και υποσχέσεις για ακόμη καλύτερα πράγματα στο άμεσο μέλλον. Το μέλλον έφτασε την περασμένη Παρασκευή στον ίδιο χώρο, στο επίσημο release show του live άλμπουμ "Madness Reigns From The Gutter (1990)".

Αν και η ανακοίνωση για το event ήρθε πριν από λίγες μόλις μέρες, τα δεδομένα μόνο προχειρότητα δεν μαρτυρούσαν. Θα είχαμε μεγάλη κλήρωση με αρκετούς τυχερούς και δώρα πλήρως υπογεγραμμένες αφίσες για την προσεχή εμφάνιση των Savatage στο Release Athens το ερχόμενο Σάββατο 25 Ιουλίου, εισιτήρια για το live, και βινύλιο του πρόσφατου live άλμπουμ υπογεγραμμένο από τους Caffery και Middleton. Και βεβαίως μία μεγάλη έκπληξη που μας είχαν υποσχεθεί τα παιδιά του ελληνικού fan club με ιστορία Greek Legion.

Ελάχιστα μετά τις δέκα, η πεντάδα έλαβε θέσεις και ξεκίνησε με το επιβλητικό και σαρωτικό "City Beneath The Surface", όπως συνηθιζόταν αρκετές φορές στα δοξασμένα '80s από τους Savatage. Δεν χρειάστηκαν παρά μερικά δευτερόλεπτα για να αντιληφθούμε ότι θα βλέπαμε ένα ονειρεμένο live. Ο ήχος είναι τρομερός, σίγουρα ο καλύτερος που έχει τύχει να ακούσω στο Temple και από τους καλύτερους που μπορώ να θυμηθώ γενικότερα. Όλα ακούγονται όπως πρέπει και αρκετά δυνατά, με τα πεντακάθαρα τύμπανα να ξεχωρίζουν.

Ο Χάρης Αναγνώστου στα τύμπανα και ο Άγγελος Αγγελόπουλος στο μπάσο, ήτοι το rhythm section των Void Droid, αποτελούν τη ραχοκοκαλιά, ο Χριστόφορος Ραζής των inner:i έχει για το συγκεκριμένο διάστημα το δυσκολότερο έργο στον κόσμο, δηλαδή να φορέσει τα παπούτσια του αείμνηστου Criss Oliva, ενώ στα φωνητικά εναλλάσσονται ή αλληλοσυμπληρώνονται ο Γιάννης Βογιαντζής των Need και ο Γιάννης Βάρβας των 4LT.

Για την ιστορία, στα "City Beneath The Surface", "The Dungeons Are Calling", "By The Grace Of The Witch", "Strange Wings" πρωταγωνιστεί ο Βογιαντζής με περίσσεια εκφραστικότητα όπως μας έχει συνηθίζει, ενώ στα "Warriors", "Holocaust", "Damien" και "Sirens" τον πρώτο λόγο έχει ο Βάρβας, με χροιά αρκετά κοντά σε εκείνη του Jon Oliva. Τα δύο τελευταία κομμάτια του σετ επίσης τα ανέλαβε ο αγαπητός Jon Voyager για προφανείς λόγους, με εξαίρεση ένα κουπλέ στο μεγάλο φινάλε.

Χωρίς προφανώς να υπάρχει μέτρια στιγμή, μπορώ να ξεχωρίσω με δυσκολία ως magik moment της βραδιάς, το ανελέητο και ταυτόχρονο σκάσιμο του Χάρη σε τομ και βαθύ με το που μπαίνει το βασικό riff του "Holocaust", κομμάτι που ούτως ή άλλως έχει μια από τις πλέον ερεθιστικές εισαγωγές ever. Επιπλέον πόντοι εδώ και για τη μπασάρα του Άγγελου. Πολύ κοντά τοποθετείται και το μαγικό φινάλε του σαγηνευτικού "Strange Wings", με ένα ακόμη πολύ ωραίο σκάσιμο τα τύμπανα, όπου οι δύο τραγουδιστές έπαιξαν με απόλυτη επιτυχία τους στουντιακούς ρόλους του Jon Oliva και του αδικοχαμένου Ray Gillen.

Η μεγάλη έκπληξη της βραδιάς ήταν ότι τρία μέλη των Savatage βρίσκονταν ήδη στο χώρο και μας έκαναν τη τιμή να βρεθούν στην σκηνή για τα δύο τελευταία τραγούδια του σετ, περνώντας από μπροστά μας, ενώ τρίβαμε τα μάτια μας για διάφορους λόγους. Το συγκρότημα βρέθηκε στην Ελλάδα για επιπλέον πρόβες πριν συνεχιστεί η "Prelude Τo Madness Summer Tour" που ξεκίνησε στις αρχές Ιουνίου με δύο εμφανίσεις στο Sweden Rock Festival και το φεστιβάλ Heavy Week-End της Γαλλίας. Η επανεκκίνηση έγινε χθες Κυριακή στη Κωνσταντινούπολη με εκπλήξεις στο setlist, ενώ έπονται Βουκουρέστη και Πλόβντιβ, πριν το Σάββατο και τη μεγάλη συναλιακή επιστροφή στην Αθήνα για το Release Athens.

Ο Jeff Plate λοιπόν βρέθηκε πίσω από τα τύμπανα, ο Johnny ο Lee ο Middleton ανέλαβε το μπάσο και ο Chris Caffery τη lead κιθάρα, με τον Χριστόφορο Ραζή να μετακινείται στην ρυθμική. Οι ανακατατάξεις έφεραν τον Άγγελο Αγγελόπουλο και τον Χάρη Αναγνώστου να παρακολουθούν περιχαρείς τα τεκταινόμενα, και τον Γιάννη Βάρβα σε βασικό ρόλο εικονολήπτη, ενώ ο Γιάννης Βογιαντζής, ο οποίος φαινόταν από πριν να βρίσκεται σε διαφορετική σφαίρα, καθώς προηγουμένως τον παρακολουθούσαν τα μέλη του αγαπημένου του συγκροτήματος να αποδίδει ζωντανά τα τραγούδια τους, πλέον θα πρέπει να μην πατούσε καν στη σκηνή, καθώς θα ερμήνευε στο πλάι τους.

Αξίζει εδώ να κάνουμε μία παρένθεση και να μεταφερθούμε στις αρχές της τρέχουσας χιλιετίας, όταν ο Γιάννης μαζί με τον συγγραφέα του βιβλίου Ανδρέα Οικονόμου ξεκίνησαν το ιδιαίτερα δραστήριο τότε ελληνικό fan club των Savatage και λίγο πιο μετά, στα πλαίσια ίσως της μετεφηβικής τρέλας, έκαναν το μεγάλη ταξίδι στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, για να παρακολουθήσουν το Criss Oliva 10th Anniversary Memorial Concert στη Φλόριντα και να φιλοξενηθούν από το συγκρότημα.

Η εξέλιξη των πραγμάτων αποδεικνύει περίτρανα γιατί αξίζει κανείς να κυνηγάει τα όνειρά του και όσα τον ευχαριστούν πραγματικά, όσα τρελά και αν φαίνονται. Παρακολουθούσα τον Γιάννη να το χαίρεται τόσο πολύ, που θα πόνταρα μερικά χρήματα ότι ζούσε τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής του. Σε αντίστοιχη ευφορία βρέθηκαμε λίγο-πολύ και όλοι εμείς από κάτω, καθώς ο ενθουσιασμός παρέπεμπε ξαφνικά σε μεγάλο club show και όχι σε ένα μικρής χωρητικότητας venue με χαλαρή προσέλευση.

Είναι μάλλον περιττό να πούμε ότι οι εκτελέσεις των "Power Of The Night" και "Hall Of The Mountain King¨ ήταν φανταστικές, με τις πενιές του Caffery να ζωντανεύουν μπροστά μας λίγη από την μαγεία του Criss. O Νεοϋορκέζος κιθαρίστας σε άτυπο ρόλο frontman δεν παρέλειψε να δηλώσει ότι βασικός λόγος της επανένωσης ήταν η διαχρονική στήριξη των οπαδών, αναφερόμενος στους ιδιαίτερους δεσμούς που υπάρχουν με τη χώρα μας από την θρυλική πρώτη συναυλία στο Ρόδον το 1996.

Και στο ολιγόλεπτο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι την κλήρωση, έδωσε το πρόσταγμα για να τραγουδηθεί μαζικά το μεγάλο "Edge Of Thorns" που ακούστηκε από τα ηχεία. Προφανώς, στο περιθώριο της βραδιάς, οι τρεις των Savatage δεν αρνήθηκαν να υπογράψουν εξώφυλλα και να φωτογραφηθούν με τους οπαδούς. Καλύτερη προθέρμανση λοιπόν για το ερχόμενο Σάββατο δεν θα μπορούσε να υπάρξει, έστω και για ένα πολύ μικρό ποσοστό ατόμων, σε σχέση με τις χιλιάδες που θα βρεθούν στη Πλατεία Νερού.

Όσον αφορά αυτή τη θαυμάσια tribute band που έχει στηθεί, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το "Strange Wings" και το "Damien" που προστέθηκαν στο setlist έδειξαν το μέλλον. Με καταλύτη τον τρομερό ήχο και περισσότερο διαθέσιμο χρόνο, σε σχέση με την παρθενική εμφάνιση η πεντάδα παρουσιάστηκε ακόμη καλύτερη, και μπορώ να φανταστώ ότι η επόμενη φορά, είτε συνδυαστεί με την παρουσίαση του επόμενου βιβλίου είτε όχι, θα είναι τουλάχιστον το ίδιο γαμάτη, πιθανότατα με διευρυμένο setlist και περισσότερο κόσμο, από τη στιγμή που η ανακοίνωση θα έρθει πολύ νωρίτερα. Στις επόμενες φορές λοιπόν.

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Κονταράκης