Ejekt Festival: The Cure, Nothing But Thieves, Matt Berninger @ ΟΑΚΑ P5, 15/07/26

Σε ένα συναυλιακό καλοκαίρι από το οποίο δεν έλειψαν οι κορυφώσεις - με αυτό να αφορά τόσο το τικάρισμα checkboxes δεκαετιών, όσο και πολυαναμενόμενες επιστροφές - η δεύτερη μέρα του Ejekt έμοιαζε εξαρχής η ιδανική κατακλείδα ενός συμπυκνωμένου χρόνου που τον ρυθμό έδινε η μουσική.

Όχι μόνο λόγω της παρουσίας τoυ Μatt Berninger και των Νοthing But Thieves, που με διαφορετικούς τρόπους αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα στην εναλλακτική σκηνή, αλλά κυρίως γιατί μετά από 7 χρόνια οι Cure επέστρεψαν μπροστά σε ένα κοινό που τους έχει λατρέψει όσο λίγους. Κόντρα στη νοσταλγία, η παρέα του Robert Smith - του ρομαντικότερου των μελαγχολικών - απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι δεν επιβιώνει απλά από την ίδια της τη μυθολογία, την κάνει καύσιμο που γεφυρώνει χάσματα, ταξίδι που μοιράζεται ανάμεσα σε αστρόσκονη και σκοτάδια. 

Όσες και όσοι κατέκλυσαν το P5 του Telekom Center, βρέθηκαν εκεί είτε κουβαλώντας αναμνήσεις από προηγούμενες συναυλίες, είτε αναζητώντας ένα πρώτο σημείο επαφής. Σε κάθε περίπτωση, η μαγεία που ακολούθησε, έκανε τη δουλειά της.  [Χ.Κ.Μ.]

Από το 2008 που οι κορυφαίοι The National μας επισκέφθηκαν για μία και μοναδική μέχρι σήμερα φορά, έχουν περάσει ακριβώς 18 χρόνια. Ο τραγουδιστής τους Matt Berninger έχει βγάλει τα τελευταία χρόνια δύο πολύ καλούς προσωπικούς δίσκους και περιοδεύει solo, οπότε ευτυχώς είχαμε την ευκαιρία τουλάχιστον να δούμε αυτόν από τα μέρη μας. Η ώρα που βγήκε στη σκηνή απείχε πολύ από το να χαρακτηριστεί κατάλληλη ή ταιριαστή για τη μουσική που παίζει, αλλά ο Berninger αδιαφόρησε πλήρως γι’ αυτό.

"No Love" και "Frozen Oranges" από τον περσινό του δίσκο άνοιξαν τη συναυλία, με τη μπάντα να ακούγεται ακριβέστατη και τον ίδιο να μαγνητίζει. Στο "Distant Axis" μας σύστησε τη Monica, δηλαδή τη φυσαρμόνικά του. Ένα τόσο μικρό μουσικό οργανάκι έχει τη δυνατότητα να μετασχηματίσει πλήρως ένα τραγούδι και το ίδιο έγινε κι εδώ. Το "Martini Me Fatso" είναι ένα νέο κομμάτι που ντεμπούταρε πριν μερικούς μόνο μήνες, στο γνωστό στυλ που μας έχει συνηθίσει στις προσωπικές του δουλειές. Στην εκτέλεση του "Walking On A Sting" η Julia Laws υποκατέστησε επάξια φωνητικά την Phoebe Bridgers που είναι ντουέτο με τον Berninger στη studio εκδοχή.

Στο "One More Second" ο Berninger κατέβηκε στις μπροστινές σειρές και έδωσε ακόμα και το μικρόφωνο στους πιο φανατικούς για να τον συνδράμουν. Λίγο αργότερα, είχε επιτέλους έρθει κι η στιγμή για λίγους National. Το "Slow Show" έφερε τα μεγαλύτερα επιφωνήματα μέχρι εκείνη τη στιγμή, ενώ στο "Terrible Love" έγινε μεγάλος χαμός. Ο τρελός ξεκίνησε από τα αριστερά της σκηνής, βόλταρε σχεδόν σε όλο το pitch B, με τον κόσμο αρχικά να διστάζει να τον πλησιάσει αλλά τελικά σχεδόν να τον αγκαλιάζει.

Η εμφάνιση του Berninger έκλεισε με δυο ακόμα κομμάτια από το "Get Sunk", με το τελευταίο "Inland Ocean" να αφήνει τους περισσότερους από τους πιστούς παρόντες που φάγαμε το λιοπύρι μαζί με τη μπάντα οριακά εκστασιασμένους. Με τα μαύρα γυαλιά του μονίμως στο πρόσωπό του για να την παλέψει με τον αδυσώπητο ήλιο, ο Matt Berninger παρέδωσε για μία ολόκληρη ώρα μια σπουδαία εμφάνιση λυρικής και σκοτεινής μουσικής με τα βαρύτονα φωνητικά του να κυριαρχούν χωρίς όμως να επισκιάζουν τους υπόλοιπους μουσικούς. Ο λαός απαιτεί πλέον είτε δική εμφάνιση σε κλειστό χώρο, είτε εμφάνιση National και πάλι στην Ελλάδα.  [Π.Κ.]

Ο κόσμος που είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται μπροστά από τον πύργο της ηχοληψίας, με τη θερμοκρασία σε υψηλά στάνταρ, περίμενε με ανυπομονησία την συναυλιακή επιστροφή των Nothing But Thieves. To modern rock σχήμα έχει αναπτύξει μια όμορφη σχέση με το εγχώριο συναυλιακό κοινό η οποία φάνηκε με το «καλησπέρα» του σαρωτικού "Amsterdam". Ο κόσμος, ευδιάθετος, φαινόταν πως επιζητούσε αυτή την σύνδεση και ήταν έτοιμος να ανταποδώσει την ενέργεια του σχήματος επί σκηνής.

Οι Nothing But Thieves με φοβερό ήχο και τις κιθαριστικές μελωδίες να ξεσηκώνουν, βάσισαν το σετ τους για την επόμενη ώρα ως επί το πλείστον στα "Broken Machine" και το "Dead Club City". Οι δίσκοι που «γιγάντωσαν» την μπάντα διαθέτουν το απαραίτητο μερίδιο από singles ώστε να επιβληθούν, με την μπάντα να αποδίδει στα κόκκινα στιγμές όπως το "Tomorrow Is Closed", ενώ πριν έχουν προκαλέσει μερικό πανζουρλισμό με το "Is Everybody Going Crazy?" από το "Moral Panic". Τα φωνητικά και η σκηνική παρουσία του Conor Mason δεν έχαναν στιγμή ένταση και διαύγεια, τα κιθαριστικά leads ηχούσαν στην εντέλεια και το κοινό τα ακολουθούσε φωνητικά, ενώ η αγγλική πεντάδα όργωνε τη σκηνή (μιας και η αντίστοιχη 11δα θα έπαιζε ταμπούρι αργότερα) με αέρα headliner.

Υπήρχαν στιγμές στη μια ώρα περίπου της εμφάνισης των Nothing But Thieves που ένιωθες πως η συσσωρευμένη ενέργεια ήταν έτοιμη να εκραγεί. Ακόμη και στις πιο riff-heavy στιγμές τους όπως στο "Oh No :: He Said What?", η αέρινη καλοκαιρινή αίσθηση δεν χανόταν προς χάρη ενός επιτηδευμένου όγκου. Ο κόσμος τραγουδούσε σχεδόν όλα τα ρεφραίν, Κρίνοντας από τις αντιδράσεις του φανατικού κοινού της μπάντας (λέγε με Αντώνη Μαρίνη), το γεγονός πως το νέο single "Evolution" προς το τέλος της εμφάνισης γνώρισε την αποθέωση ενώ δεν βρήκαν θέση στο σετ τα δημοφιλέστερα "Futureproof" και "Not Made By Design" δίχως να πτοηθεί κανένα, λέει πολλά για την πορεία του σχήματος ανά τα χρόνια.

Η πιο νεανική και ηλεκτρισμένη στιγμή της δεύτερης ημέρας του φετινού Ejekt Festival άνηκε στους Nothing But Thieves, που λειτούργησαν ως το φωτεινό αντίβαρο στο γοτθικό ρομαντισμό που θα ακολουθούσε. Μερικά σχήματα, γιγαντώνονται και κερδίζουν το στοίχημα επί σκηνής, προσαρμόζοντας κάθε περίσταση στα μέτρα τους, πράγμα δίολου ευκαταφρόνητο. Μέχρι την επόμενη φορά που θα προσφέρουν άλλη μια απολαυστική συναυλιακή εμπειρία, θα θυμόμαστε το φετινό πέρασμα των Nothing But Thieves από τα μέρη μας ως μια συμπύκνωση όλων όσων καθιστούν αυτό το σχήμα εξίσου ιδιαίτερο, όσο και προσιτό. Ακριβώς όπως το φινάλε με το "Impossible". [Α.Ζ.]

Τι λειτουργεί σαν χρονομηχανή. Η επιστροφή των The Cure στην Αθήνα. Στις εννέα το βραδι λοιπόν το Parking 5 του ΟΑΚΑ είχε γεμίσει από ανθρώπους κάθε ηλικίας, με τις μαύρες μπλούζες να κυριαρχούν και μια παράξενη ανυπομονησία να πλανάται στην ατμόσφαιρα. Χαλαρά όμως. Δεν είναι ότι δεν τους εχουμε ξαναδεί. Δεν είναι ότι θα τα σπάσουν. Δεν είναι ότι θα γκρεμιστεί το σύμπαν… Όταν όμως οι πρώτες νότες του "Plainsong" ακούστηκαν την ώρα που ο ήλιος έδυε, βάφοντας τον ουρανό με πορτοκαλί και μωβ αποχρώσεις, ενώ ένα ελαφρύ αεράκι έσπαγε επιτέλους την αποπνικτική ζέστη της ημέρας, ήταν σαν να μπήκαμε όλοι στην ίδια κινηματογραφική σκηνή. Ναι ρε! Ρομαντική φάση όχι αστεία!

Μα, εδώ που τα λέμε, δεν χρειάστηκαν ποτέ εντυπωσιακές εισόδους, θεατρικές κινήσεις ή ασταμάτητη επικοινωνία με το κοινό. Η παρουσία τους ήταν ακριβώς όπως έπρεπε να είναι. Διακριτική, σχεδόν εσωστρεφής, με τον Robert Smith να αφήνει τα τραγούδια να μιλούν αντί για τον ίδιο. Αυτό δεν ψάχναμε; Ε ναι αυτό. Δεν υπήρξαν πολλές κουβέντες, ούτε μεγάλες χειρονομίες. Ο πληκτράς παιζει να μην κουνήθηκε ποτέ εξ αλλου! Άλλωστε, δύσκολα φαντάζεται κανείς μια μπάντα που έχει γράψει τη δική της ιστορία πάνω στη μελαγχολία και τον ρομαντισμό να μετατρέπεται ξαφνικά σε υπερκινητικό arena act. Η ένταση βρισκόταν στη μουσική και στις σιωπές ανάμεσα στις νότες. Η αποχρωση του ήλιου μας αρκούσε.

Το πρώτο μέρος του setlist κινήθηκε περισσότερο στις πιο ατμοσφαιρικές πλευρές του συγκροτήματος. Τα "Pictures Of You", "High", αχ το "Lovesong" και τα "Burn", "Fascination Street", "Push" και το υπέροχο "Last Day Of Summer" έφτιαξαν ένα ταξίδι που δεν απευθυνόταν τόσο στη νοσταλγία όσο στη διαχρονικότητα αυτών των τραγουδιών. Ο κόσμος παρακολουθούσε σχεδόν υπνωτισμένος, με τα μεγάλα, τα πως τα λένε, τα singalongs να κρατιούνται για αργότερα. Και τελικά, ακουσαμε ωραία τραγούδια. Με ΟΛΗ την σημασία της λέξης τραγούδια. Τραγουδάρες.

Η συναυλία, όμως, είχε και μια έντονα προσωπική διάσταση για πολλούς από εμάς. Δεν ακούγαμε απλώς τραγούδια που αγαπήσαμε. Ακούγαμε τη μουσική που συνόδευσε ολόκληρες εποχές της ζωής μας. Τραγούδια που έπαιζαν ασταμάτητα στα σκοτεινά υπόγεια clubs της Αθήνας (ή οπουδήποτε), σε μικρά μπαρ γεμάτα καπνό (τότε που κάπνιζαν παντού και έκανες αναγκαστικά συναυλιακή είσοδο μεσα από καπνους σε καθε μαγαζι!), σε βραδιές που τελείωναν τα ξημερώματα, σε βόλτες, στο αμάξι ή απλά σε ενα ημισκοτεινό δωμάτιο. Κάθε "A Forest", κάθε "Charlotte Sometimes", κάθε "Disintegration" κουβαλούσε εικόνες, μαυρίλα, έρωτες, ποτά, καπνούς, πρόσωπα και αναμνήσεις που δύσκολα περιγράφονται. Ήταν από εκείνες τις σπάνιες στιγμές που η συναυλία γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από μια ζωντανή εμφάνιση. Γίνεται δικό σου. Σε αφήνει, χαλαρά, εστω και για μια στιγμή να ανατριχιάσεις. Αν το πετυχεί, ε είσαι κερδισμένος.

Τεχνικά, ο ήχος χρειάστηκε λίγη ή και αρκετή ώρα μέχρι να ισορροπήσει. Στα πρώτα κομμάτια υπήρχαν στιγμές όπου οι κιθάρες και τα πλήκτρα δεν είχαν την καθαρότητα που θα ήθελε κανείς, όμως όσο περνούσε η ώρα η κατάσταση βελτιωνόταν αισθητά. Αν έλειψε κάτι συνολικά, ήταν λίγη ακόμη ένταση. Η φωνή φυσικά και ήταν ψηλά. Προφανώς και ο Smith αρκετές φορές τα χρειάστηκε ή προσαρμοσε το τραγουδι του στην ηλικιά του, αλλα αληθεια η φωνή του ήταν σχεδον αψεγάδιαστη και επιβλητική. Και νομίζω, όπως έπρεπε να είναι. Ένα συγκρότημα όμως με τόσο πλούσιες ενορχηστρώσεις και τόσο επιβλητικές και συναισθηματικές κορυφώσεις θα κέρδιζε αν το volume ήταν συνεχώς ένα κλικ ψηλότερα.

Αυτοί έπαιζαν και ο μπαμπας, θειος, ίσως και παππους μας τραγουδαγε 2 ώρες μην ξεχνάτε. Ρε κόντεψαν τα είκοσι κομμάτια πριν σταματήσουν. Δεν είναι και λίγα. Και επέστρεψαν για το καλύτερο σημείο της βραδιας. Ισως τα καλύτερα κομματια, σίγουρα με τον καλυτερο ήχο. "Lullaby", "Hot Hot Hot!!!", "The Walk" για μικρη εισαγωγή και ανέβασμα και τελικά το φανταστικό "The Lovecats", το συγκηντικό "Friday I'm In Love" και τα υπέροχα "Close To Me", "Why Can't I Be You?" που μαλλον ήρθαν σαν εκπλήξεις ευχάριστες και φυσικά το φινάλε με το "Boys Don't Cry" μας έφεραν όλους στην πιο ξέφρενη στιγμή της βραδιάς. Εκεί φάνηκε και η τεράστια δύναμη του καταλόγου τους. Μπορεί φυσικά να θεωρούνται οι απόλυτοι εκφραστές μια σκοτεινής και σάπιας μελαγχολίας, όμως διαθέτουν και μια σειρά από pop ύμνους που εξακολουθούν να ακούγονται φρέσκοι δεκαετίες μετά. Ε πως να το κάνουμε, σε ενα live θες και να ανέβεις λίγο! Καταφεραν ακόμα και αυτό!! Αλλά ρε Ejekt, πέτα τα πυροτεχνήματα στο τελείωμα του κομματιού, πανω στην έξαψή μας, έστω στο τελευταίο χειροκρότημα, να ανέβουμε κι αλλο όλοι, να το χαρουμε σαν κλείσιμο..

Συνολικά. Τι; Κατάφεραν σε παραπάνω από δύο ώρες να χωρέσουν όλο το συναισθηματικό τους φάσμα. Δεν ήταν live προωθησης δίσκου. Ευτυχώς. Είχε τα χιτάκια. Είχε απ’όλα. Μας πήγαν από τη σκοτεινή εσωστρέφεια του "Disintegration" μέχρι την ανεπιτήδευτη χαρά του "Friday I'm In Love", χωρίς ποτέ να προδώσουν την ταυτότητά τους. Δεν προσπάθησαν να δείξουν νεότεροι, πιο θεαματικοί ή πιο μοντέρνοι απ' όσο είναι. Ανέβηκαν στη σκηνή, έπαιξαν σχεδόν αλάνθαστα ένα setlist που δύσκολα θα άφηνε κάποιον παραπονεμένο και μας υπενθύμισαν γιατί εξακολουθούν να αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα που γνώρισε ποτέ η εναλλακτική μουσική.

Για όσους μεγαλώσαμε με τους The Cure, η χθεσινή βραδιά ήταν κάτι περισσότερο από άλλη μία συναυλία. Ήταν μια υπενθύμιση ότι ορισμένα τραγούδια δεν θα γεράσουν ποτέ. Απλώς αποκτούν περισσότερες ιστορίες για να κουβαλήσουν κάθε φορά που τα ξανακούς. Και ο χαιρετισμός, η αγκαλιά, το νευμα και τα μάτια του Smith στο τέλος ήταν αυτό το ας πούμε κλείσιμο ματιού ή μικρό κρυφό χαμόγελο που περιμέναμε όλοι. [Θ.Γ.]

Φωτογραφίες The Cure: Μιχάλης Κουρής
Φωτογραφίες Nothing But Thieves & Matt Berninger: Ejekt Festival / Μαρίζα Καψαμπέλη