Release Athens: Pantera, Trivium, Bodysnatcher @ Πλατεία Νερού, 09/07/26

Κάποιοι είχαμε μείνει με το απωθημένο (και το εισιτήριο) είκοσι πέντε χρόνια πριν, αλλά τόσο σε εμάς όσο και στις επόμενες γενιές, μια σειρά από τραγικά γεγονότα μας στέρησαν την δυνατότητα να δούμε τους αυθεντικούς Pantera, μιας μπάντας που με τον ήχο που ξαναέγραψε το λεξιλόγιο της βαριάς κιθάρας. Δεν γινόταν να ανυπομονούμε περισσότερο, έστω κι αν ξέραμε ότι θα βλέπαμε ένα μέρος του μύθου, με ένα ερώτημα να πλανάται στην ατμόσφαιρα…

Επίσης, είμαστε κάμποσοι αυτοί που εδώ και είκοσι χρόνια «φωνάζουμε» κι επιμένουμε για τους Trivium. Για το πόσο καλή μπάντα είναι και κυρίως για να τους φέρει κάποιος στα μέρη μας. Χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα, η αλήθεια είναι. Μέχρι που ήρθε η ώρα να φανεί αν είχαμε δίκιο.

Το βράδυ της 9^ης Ιουλίου και οι δυο «αδικίες» αποκαταστάθηκαν - στον βαθμό που αυτό είναι εφικτό, αλλά και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, με τις δύο μπάντες να δίνουν τις απαντήσεις τους στη σκηνή του Release Athens Festival. (XK)

Πριν από τα δυο μεγάλα ονόματα, όμως, το συναυλιακό έναυσμα της ημέρας θα δινόταν από τους Bodysnatcher, με τους Αμερικανούς να ανήκουν στις σπουδαίες μπάντες του σύγχρονου deathcore ήχου, έχοντας φημισμένη επί σκηνής παρουσία. Το τελευταίο, δε, θα μας το επιβεβαίωναν στο απόλυτο, παρά τα μερικά προβλήματα ήχου και το ακόμη μειωμένο της παρουσίας του κοινού, που προσερχόταν στο χώρο καθόλη τη διάρκεια της εμφάνισης τους.

Μάλιστα, αξίζει να αναφερθεί το πιο πρόσφατο "Hell Is Here, Hell Is Home", δείγματα του οποίου μας παρουσίασαν ζωντανά μαζί με επιλογές από το back catalogue τους, καθώς αυτό ξεχωρίζει ως ένα από τα πλέον ανταγωνιστικά άλμπουμ στο είδος του φέτος. Με έναν frontman αρκετά κινητικό, με ένταση και εξαιρετικές εκτελέσεις, οι ίδιοι ζέσταναν όσο χρειαζόταν η - ακόμη βρεγμένη από την μπόρα που είχε προηγηθεί - Πλατεία Νερού, για να υποδεχθεί τις δύο μπάντες που θα ακολουθούσαν. (Σ.Κ.)

Είχα την ευκαιρία να δω τους Trivium ζωντανά στο παρελθόν, οπότε ήξερα ότι μπορώ να περιμένω μια πολύ δυνατή εμφάνιση, που έχουν περάσει κάμποσα χρόνια από την τελευταία φορά που είχα αυτή την ευκαιρία. Όμως, όπως η μπάντα των Matt Heafy, Corey Beaulieu και Paolo Gregoletto (με τον Alex Alex Rüdinger να βρίσκεται εδώ και έναν περίπου χρόνο στην πολύπαθη θέση του drummer) μου δίνει το περιθώριο να έχω αυτή τη σιγουριά, καθώς εξελίσσεται και γίνεται καλύτερη με τα χρόνια. Κι όντως αυτό απέδειξαν ανεβαίνοντας στη σκηνή του Release Athens.

Μπορεί το ψιλόβροχο που έπιασε λίγο μετά την έναρξη της εμφάνισή τους να ήταν ήπιο, αλλά η εμφάνιση της παρέας του Heafy ήταν καταιγιστική από το πρώτο λεπτό που πάτησαν την σκηνή. Μικρές ανισορροπίες στον ήχο ίσως και να υπήρξαν στην αρχή, κυρίως στην ένταση των φωνητικών, αλλά όλα έφτιαξαν γρήγορα και τα πάντα λειτούργησαν όπως πρέπει ώστε να συνθέσουν ένα εξαιρετικό live: ο ήχος, η απόδοση της μπάντας και η συμμετοχή του κοινού, όλα ήταν εκεί και ήταν σούπερ.

Ο Heafy αεικίνητος (και εντυπωσιακά γυμνασμένος), αλλά και πολύ επικοινωνιακός, μας είπε πάμπολλες φορές πόσο πιέζει εδώ και 20 χρόνια τον ατζέντη του να έρθουν στην Ελλάδα, πόσο λατρεύει τη χώρα μας, τα φαγητά μας, και την μυθολογία μας, απαριθμώντας κάποια τραγούδια που έχει γράψει εμπνευσμένος από αυτή. Επίσης, ανέφερε ότι του χρόνου θέλουν να επιστρέψουν ως headliners στο Release Athens. Αμήν.

Μουσικά, η μπάντα ήταν τρομερά δεμένη, με τον Rudinger να είναι μηχανάκι και τους άλλους τρεις να είναι εμφανές ότι έχουν γράψει άπειρα χιλιόμετρα και έχουν κάνει κτήμα τους την σκηνή. Αμφότεροι ο Matt κι ο Corey είναι παικταράδες, εναλλασσόμενοι στα lead κιθαριστικά μέρη, ενώ σημαντική ήταν η συμβολή στα υποστηρικτικά δεύτερα φωνητικά τόσο από τον Corey στα brutal όσο κι από τον Paolo στα καθαρά. Δεν υπήρχαν (ή έστω δεν εντόπισα) προ-ηχογραφημένα μέρη και η αλήθεια είναι ότι δεν θα περίμενα κάτι τέτοιο από τους Trivium, μια μπάντα που αρχές της πατάνε στο κλασσικό metal.

Στα του σετ, οι Trivium έχουν φτιάξει ένα πολύ στιβαρό σύνολο τραγουδιών για αυτή την περιοδεία που καλύπτει σχεδόν όλες τις φάσεις τους και λειτουργεί πολύ καλά, έστω κι αν λείπουν τραγούδια από το “The Crusade”, το “In The Court Of The Dragon” κι ένα “Kirisute Gomen”. Ή και κάποια ακόμα. Ε, δεν θα χώραγαν όλα. Σημασία έχει πως αυτά που παίχτηκαν ήταν όλα σούπερ…

Ναι, ακόμα και τα δυο τραγούδια από το “Silence In The Snow”, που είναι ίσως ο λιγότερο καλός δίσκος της μπάντας. Τόσο το ομότιτλο, όσο κυρίως το “Until The World Goes Cold” και αποδόθηκαν εξαιρετικά και είχαν πολύ μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό… Περίεργα πράγματα.

Από την άλλη, ήταν απολύτως αναμενόμενο να γίνει χαμός στα τρία κλασσικά τραγούδια από το “Ascendancy”, με το “Pull Harder The Strings Of Your Martyr” να αποτελεί εντυπωσιακό μπάσιμο, το “A Gunshot To The Head Of Trepidation” να τα σπάει και το “Light To The Flies” να είναι ξεκάθαρο highlight.

Highlight ήταν και το μεγάλο ρεφραίν του “Down From The Sky”, highlight ήταν και το wall of death που έφτιαξε ο Heafy στο “Throes Of Perdition”, highlight ήταν και το υπέροχο “The Heart From Your Hate” και φυσικά highlight ήταν το κλείσιμο του μεγαλειώδους “In Waves”.

Για περίπου 70-75 λεπτά οι Trivium κυρίευσαν και, χωρίς να το ψάξω πολύ, έδωσαν την καλύτερη εμφάνιση δεύτερου ονόματος που μπορώ να θυμηθώ σε metal ημέρα του Release Athens.

Δεν χρειάζεται να πούμε ξανά όσα έχουμε πει πολλές φορές για το πόσο καλή μπάντα είναι. Πάντα ήταν και γίνονται όλο και καλύτεροι. Τους περιμένουμε ξανά, σε headline σόου. Και σύντομα. (ΧΚ)

Το ερώτημα ήταν στο μυαλό σχεδόν όλων μας… «Θα δούμε Pantera ή tribute μπάντα;» Η απάντηση ήρθε από τα πρώτα δευτερόλεπτα…

Μόλις τα φώτα χαμήλωσαν και το “Hellbound” τίναξε τη βραδιά στον αέρα, η αμφιβολία διαλύθηκε. Ο ήχος ήταν εξαιρετικός, καθαρός και πιστός στην κληρονομιά του ονόματος, με τα riffs να φτάνουν στο κοινό με ακριβώς το βάρος που τους αναλογεί. Ο Zakk Wylde δεν προσπάθησε να γίνει ο Dimebag, τον υπηρέτησε: σεβάστηκε τη φράση, τον τόνο και την επιθετικότητα, χωρίς φτηνές απομιμήσεις, ενώ ο Charlie Benante έδωσε στα κομμάτια τη ραχοκοκαλιά που ζητούσαν. Δύο τέταρτα της αρχικής μπάντας, ναι, όμως το αποτέλεσμα στάθηκε αντάξιο του θρύλου.

Το σετ κύλησε επιθετικά από την πρώτη στιγμή. Το “A New Level” ίσιωσε σπονδυλικές στήλεςμε εκείνο το riff-μανιφέστο αυτοπεποίθησης, το “Strength Beyond Strength” και το “Becoming” κράτησαν το πόδι στο γκάζι, και όταν ήρθε το “I’m Broken” το ρεφρέν πέρασε ολόκληρο στα λαρύγγια του κοινού, που ανέλαβε τα φωνητικά χωρίς να του το ζητήσει κανείς. Μπροστά στη σκηνή έγινε χαμός από το πρώτο κιόλας κομμάτι, με τα circle pit να ανοίγουν μόνα τους και την Πλατείας Νερού να σηκώνεται στον αέρα.

Ανάμεσα στα κομμάτια, ο Phil Anselmo έδειξε την πιο ανθρώπινη όψη της βραδιάς. Εμφανώς αδυνατισμένος σε σχέση με άλλοτε, ευχαριστούσε το κοινό μετά από κάθε τραγούδι, επιμένοντας ξανά και ξανά πόσο τρομερό είναι το ελληνικό κοινό. Παραδέχτηκε μάλιστα, με μια ειλικρίνεια που σπάνια ακούς από τέτοια σκηνή, πως δεν άκουγε τα πάντα εξαιτίας των in-ear monitors, τα οποία ανυπομονούσε να βγάλει από τα αυτιά του. Μικρή στιγμή, αλλά έδωσε στη βραδιά μια αμεσότητα ανάμεσα σε έναν frontman-θρύλο και σε ένα κοινό που τον περίμενε δεκαετίες.

Η παρουσία του Dimebag και του Vinnie ήταν αισθητή πέρα από τη μουσική τους, οπτικά και διαρκώς: σε βίντεο, στα drum heads, ακόμη και στην ίδια την ενδυμασία του Zakk Wylde, που κουβαλούσε επάνω του τον φόρο τιμής στα δύο αδέρφια που άφησαν το όνομά τους στην ιστορία του είδους. Έτσι, το μεσαίο κομμάτι του σετ απέκτησε ένα δεύτερο βάθος. Το “Suicide Note Pt. II” ξέσπασε με όλη του την οργή, το “5 Minutes Alone” πάτησε κάτω με το groove του και δεν σηκώθηκε, και το “This Love” βρήκε το κοινό να εκρήγνυται ακριβώς τη στιγμή που η σιγανή, σχεδόν τρυφερή εισαγωγή του παραδόθηκε στο συντριπτικό ρεφρέν.

Από εκεί και πέρα, η ένταση δεν ξανακατέβηκε. Το “Mouth for War” μετέτρεψε το κοινό σε ενιαίο σώμα, το “10’s” έδωσε μια σύντομη ανάσα, και τότε ήρθε το “Walk”. Ολόκληρη η Πλατεία Νερού τραγούδησε πάνω σε εκείνον τον αργόσυρτο, αλαζονικό ρυθμό, με το “Are you talking to me?” να γίνεται σύνθημα χιλιάδων λαρυγγιών. Το μισό “Hollow” που ακολούθησε άφησε μια γλυκόπικρη παύση, μέχρι που οι πρώτες νότες του “Cowboys from Hell” αναγνωρίστηκαν ακαριαία κι άναψαν ξανά ολόκληρο το γήπεδο.

Το encore κράτησε το τελευταίο, πιο ωμό χτύπημα για το “Fucking Hostile”. Ενάμισι περίπου λεπτό καθαρής ταχύτητας, χωρίς διακοσμητικά, με το circle pit να σχηματίζεται από μόνο του και τη βραδιά να κλείνει με την ίδια μανία με την οποία είχε ξεκινήσει.

Έμεινε, είναι αλήθεια, και μια επιθυμία ανεκπλήρωτη. Το “Cemetery Gates” δεν ακούστηκε, κι όσοι το περίμεναν περισσότερο από κάθε άλλο έφυγαν με αυτό το μικρό κενό. Κι όμως, αυτό που πήραμε ήταν παραπάνω από αρκετό. Ήταν η ευκαιρία να ακουστούν επιτέλους ζωντανά, σε ελληνικό χώμα, κομμάτια που για δεκαετίες τα ζούσαμε μόνο μέσα από τα ηχεία, και να ακουστούν με τη σκιά των δύο αδερφών Abbott απλωμένη πάνω από τη σκηνή σαν ευλογία. Οι Pantera που ανέβηκαν στη σκηνή, ήταν μισοί. Η ψυχή τους, όμως, ήρθε ολόκληρη. (ΝΚ)

Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής