Release Athens: Megadeth, Sepultura, Sylosis @ Πλατεία Νερού, 30/06/26

Η Πλατεία Νερού έχει μάθει να υποδέχεται ονόματα που κουβαλούν ιστορία, όμως λίγες βραδιές είχαν το συγκεκριμένο βάρος. Στις 30 Ιουνίου το Release Athens 2026 έφερε στην ίδια σκηνή δύο σχήματα που περνούν από τον ίδιο σταθμό, εκείνον του απολογισμού. Το βάρος του ανοίγματος ανέλαβαν οι Βρετανοί Sylosis, πριν η σκυτάλη περάσει στους Sepultura, που διανύουν την περιοδεία η οποία κλείνει σαράντα χρόνια πορείας, και στους Megadeth, που ταξιδεύουν με τον ομότιτλο, τελευταίο τους δίσκο ανά χείρας. Ανάμεσα στα σχήματα, μια ζέστη που δεν υποχώρησε ούτε με τη δύση, κι ένα κοινό που ήξερε πως έβλεπε κάτι που ίσως δεν ξαναδεί με την ίδια μορφή.

Στη πρώτη τους παρουσία στη χώρα μας λοιπόν, οι Sylosis είχαν μεν το σχετικό βάρος που συνεπάγεται η εκκίνηση μίας ιστορικής φεστιβαλικής ημέρας, δεν είχαν όμως επουδενί τον άχαρο ρόλο που αντιστοιχεί συνήθως στη θέση τους, αφού μεταλλάδες είμαστε αφού. Ουρές που προχωρούσαν τάχιστα στην είσοδο λίγα λεπτά πριν την έναρξη του 40λεπτου σετ, πολύς κόσμος μπροστά στη σκηνή και στα πέριξ από την έναρξη και moshpit από το πρώτο κομμάτι αποδεικνύουν το αληθές του λόγου.

Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν, οι Βρετανοί ξεκίνησαν καλύτερα ακόμη και από την εθνική της χώρας τους μέχρι στιγμής στο μουντιάλ, καταφέροντας στη συνέχεια να διατηρήσουν με άνεση και στυλ τα κεκτημένα. Ακόμη και αν αγνόησαν επιδεικτικά τις παλαιότερες δουλειές του με τη μερίδα του λέοντος να ανήκει στο προ λίγων μηνών "The New Flesh", είχαν ως απαραίτητο σύμμαχο τον πολύ καλό ήχο, απόλυτα πειστική απόδοση, κατάφεραν να μην κάνουν κοιλιά και πέτυχαν να ολοκληρώσουν ιδανικά, όπως άρμοζε στη περίσταση.

Έχοντας λοιπόν λυμένα τα βασικά ζητήματα, o τελικός βαθμός θα ήταν συνάρτηση του κατά πόσο κανείς είναι εξοικειωμένος με τον ήχο, γενικότερα και ειδικότερα. Προεξάρχοντος φυσικά του ιθύνοντα νου Josh Middleton, οι Sylosis κάλυψαν με επιτυχία δεκαετίες εξέλιξης του ακραίου metal, από τις διδαχές των τιμώμενων της ημέρας Megadeth και Sepultura, μέχρι το metalcore των ημερών μας.

Και μεταξύ άλλων, πιστώνονται extra πόντους για το t-shirt του Josh με το εξώφυλλο του θρυλικού ντεμπούτου EP των Mercyful Fate, και βεβαίως για το πιστό στη παράδοση headbanging-ανεμόμυλο του έτερου κιθαρίστα Conor Marshall. Εν τέλει κρατάμε δύο πράγματα. Πρώτον, τηρουμένων των αναλογιών η παρθενική εμφάνιση των Sylosis στην Ελλάδα ήταν απόλυτα επιτυχημένη και δεύτερον η συναυλιακή τους επιστροφή για το πρώτο τους headline show θα πρέπει να θεωρείται σχεδόν δεδομένη.

Οι Sepultura ανέβηκαν στη σκηνή κουβαλώντας το βάρος και την ελευθερία που δίνει μια επετειακή περιοδεία. Το "Celebrating Life Through Death" είναι ο αποχαιρετισμός μιας μπάντας που έγινε ο πρεσβευτής της Βραζιλίας στο παγκόσμιο metal και που τώρα μετρά αντίστροφα προς το τέλος. Η μπάντα κινήθηκε σε μια διαδρομή που άγγιξε όλες τις εποχές της, θέλοντας με αυτό τον τρόπο.

Παικτικά, αυτό που είδαμε (και ακούσαμε) κινήθηκε σε αναμενόμενα καλό επίπεδο. Ο Andreas Kisser κράτησε τη γραμμή στην κιθάρα με την άνεση του ηγέτη, αν και μας έλειπε μια δεύτερη κιθάρα για να "μπετώσει” τον ήχο. Ο Derrick Green στάθηκε σταθερός στα φωνητικά και πάντα επιβλητικός σαν παρουσία, ενώ ο Paulo Jr. έδεσε τον ήχο από το μπάσο όταν πλέον ο ήχος μας επέτρεψε να τον ακούσουμε. Πίσω από τα τύμπανα, ο νεαρός Greyson Nekrutman, που ήρθε στη θέση του Eloy Casagrande, απέδειξε για ακόμη μια φορά πόσο ικανός είναι.

Κι όμως, εδώ κρύφτηκε και το λεπτό σημείο της βραδιάς. Η παρουσία του Casagrande το 2022, στην ίδια πλατεία, είχε δώσει στον ήχο των Sepultura μια συγκεκριμένη ένταση, και η αλλαγή αυτή έγινε αισθητή στο συνολικό vibe. Προσθέστε κάποια μικρά θέματα στον ήχο στο ξεκίνημα και η εικόνα ολοκληρώνεται: μια πολύ καλή εμφάνιση, που όμως δεν έπιασε το επίπεδο εκείνης της βραδιάς του 2022, όταν είχαν μοιραστεί τη σκηνή με Slipknot και Jinjer.

Το υλικό, πάντως, μιλούσε από μόνο του. Το "Desperate Cry" και το "Dead Embryonic Cells" θύμισαν το βάρος του Arise, το "Kaiowas" και το "Ratamahatta" έφεραν στην επιφάνεια τη βραζιλιάνικη, σχεδόν τελετουργική ρυθμική ταυτότητα που πάντα ξεχώριζε τους Sepultura, συνοδεία μάλιστα επιπλέον κρουστών, και το "Territory" με το "Refuse/Resist" κράτησαν ψηλά την οργή του "Chaos A.D.".

Η παρουσία των ΑΙ-generated βίντεο στο background περισσότερο ενοχλητική μπορεί να υπολογιστεί παρά ως μια καίρια προσθήκη στην συνολική παρουσία τους. Η μπάντα βρήκε τον χρόνο να ευχαριστήσει το κοινό για τόσα χρόνια στήριξης, να σταθεί στην ιστορία της και στις καταβολές του ήχου της, πριν παραδώσει το φινάλε στο "Roots Bloody Roots", τον ύμνο που η Πλατεία Νερού τραγούδησε ολόκληρη. Ένας αποχαιρετισμός με το κεφάλι ψηλά, ακόμη κι αν δεν ήταν η κορυφαία τους στιγμή στον χώρο.

Οι "Mega”λοι πρωταγωνιστές της βραδιάς, δύο χρόνια μετά την προηγούμενη εμφάνισή τους στην ίδια πλατεία, επέστρεψαν για μια εμφάνιση που φέρει τον χαρακτήρα του επιλόγου. Ταξιδεύουν με τον ομότιτλο δίσκο τους, τον τελευταίο της δισκογραφίας τους, και κλείνουν έναν κύκλο με αυτές που μοιάζουν να είναι οι τελευταίες, ή από τις τελευταίες, ζωντανές τους παρουσίες. Το βάρος της στιγμής ήταν εκεί από το "Tipping Point" που άνοιξε τη βραδιά.

Ο ήχος στην αρχή μας άφησε λίγο ανικανοποίητους, όμως σταδιακά έστρωσε και έδωσε χώρο στη μπάντα να ξεδιπλωθεί. Ακολούθησε μια αναδρομή σε όλη την καριέρα, με το "Hangar 18", το "Wake Up Dead" και το "Sweating Bullets" να φέρνουν το κοινό στα νερά που ήξερε, και με τα πιο πρόσφατα "I Don't Care" και "Puppet Parade" να δείχνουν πως το τελευταίο κεφάλαιο έχει κι αυτό τη θέση του δίπλα στους κλασικούς τίτλους, αν και προφανώς δεν φέρουν το ίδιο ειδικό βάρος. Στο κέντρο των πάντων, η επιβλητική φιγούρα του Dave Mustaine, που πρωταγωνίστησε παρά την εμφανή φωνητική του κόπωση, με τη σκηνική του παρουσία να αναπληρώνει ό,τι έλειπε από τη φωνή.

Παικτικά η μπάντα ήταν άψογη. Ο Teemu Mäntysaari κέντησε στην lead κιθάρα, με το "Tornado of Souls" να γίνεται η βιτρίνα της δεξιοτεχνίας του, και με τη διασκευή στο "Ride the Lightning" των Metallica, το κομμάτι που ο ίδιος ο Mustaine είχε συνυπογράψει, να αποκτά μια ιδιαίτερη βαρύτητα ζωντανά και να γίνεται σημείο αναφοράς για όλη τη βραδιά. Σε σημεία άναψαν τα καθιερωμένα καπνογόνα, υπήρχε παλμός, όμως δεν νιώσαμε την ίδια ένταση που είχαμε ζήσει σε προηγούμενες εμφανίσεις τους. Τα συχνά μικρά διαλείμματα ανάμεσα στα κομμάτια, ίσως για να πάρει ανάσα και δυνάμεις ο Dave, έσπασαν ελαφρά τον ρυθμό. Ίσως η ζέστη να έπαιξε τον ρόλο της στην ενέργεια του κόσμου, ίσως και το ίδιο το κλίμα του αποχαιρετισμού να έφερε μια πιο συγκρατημένη διάθεση.

Το "Peace Sells" σφράγισε το κυρίως μέρος, και το encore με το "Symphony of Destruction" και το "Holy Wars... The Punishment Due" έδωσε τη μεγάλη κατακλείδα, πριν το "Silent Scorn" ακουστεί από ηχογράφηση ως επίλογος. Στο κλείσιμο, ο Dave φάνηκε να απολαμβάνει το δυνατό χειροκρότημα και να ευχαριστεί το κοινό, μένοντας μόνος του στη σκηνή και λαμβάνοντας την αγάπη του κόσμου, σε μια εικόνα που ταίριαζε στη βραδιά περισσότερο από κάθε άλλη.

Στο τέλος, έμεινε η αίσθηση δύο αποχαιρετισμών κάτω από τον ίδιο ουρανό. Οι Sepultura και οι Megadeth δεν έδωσαν την πιο εκρηκτική εμφάνιση της καριέρας τους, όμως πρόσφεραν κάτι που δύσκολα μετριέται με τα ίδια κριτήρια: την ευκαιρία να σταθεί κανείς απέναντι σε δύο σχήματα που έγραψαν κομμάτι της ιστορίας του metal, ακριβώς τη στιγμή που κλείνουν τα βιβλία τους. Και αυτό, από μόνο του, είχε τη δική του αξία.

Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής