Villagers Of Ioannina City: «Όποιος το παίζει rock star σήμερα είναι μια καρικατούρα»

Δεν υπάρχουν πολλά που να μην έχουν ειπωθεί για τους V.I.C. από το μακρινό 2014 μέχρι σήμερα. Η σημασία της παρουσίας τους στην εγχώρια σκηνή φαντάζει αδύνατο να χωρέσει σε μερικές λέξεις. Ο τρόπος με τον οποίο μεγάλωσαν το όνομά τους, αυστηρά μέσα από τις μουσικές και τις ζωντανές εμφανίσεις, μακριά από εμπορικά τρικ οποιασδήποτε μορφής, αντικατοπτρίζει απόλυτα το ήθος και την αξία τους. Το ότι από μικρά κλαμπ της ελληνικής επικράτειας βρέθηκαν σε μερικά από τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ του σκληρού ήχου, μοιάζει σαν μικρή δόση δικαιοσύνης σε έναν κατά κανόνα άδικο κόσμο. Με αφορμή τη δισκογραφική τους επιστροφή, είχαμε την ευκαιρία να ρωτήσουμε τον ιθύνοντα νου της μπάντας, Αλέξη Καραμέτη, για τη δημιουργική διαδικασία, την επερχόμενη εμφάνισή τους στο Θέατρο Λυκαβηττού, τον ελληνόφωνο στίχο και τα ροκσταριλίκια.

Πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπετε τη μουσική και η προσέγγισή σας σε σύγκριση με τότε που κάνατε τα πρώτα βήματά σας ως σχήμα;

Νομίζω ότι δεν έχουν αλλάξει πολλά, για να είμαι ειλικρινής. Σίγουρα έχουμε μεγαλώσει, έχουμε περισσότερες εμπειρίες, τεχνικές γνώσεις και σίγουρα πολύ περισσότερο εξοπλισμό σε σχέση με τότε, αλλά δεν νομίζω ότι προσεγγίζουμε τη μουσική πολύ διαφορετικά σε σχέση με τότε που ξεκινήσαμε. Οι ίδιοι άνθρωποι είμαστε, με πάνω-κάτω τα ίδια μυαλά.

Σχετικά με τη θεματική του νέου άλμπουμ, ήταν αυτό το σημείο από το οποίο ξεκινήσατε και χτίσατε το ηχητικό μέρος γύρω του, το αντίστροφο, ή κάτι ενδιάμεσο;

Νομίζω ότι όλα έγιναν κάπως παράλληλα. Όταν βρισκόμαστε και αρχίζουμε να γράφουμε μουσική, δεν καθόμαστε συνήθως με ένα σχεδιασμένο concept και λέμε «πάμε να γράψουμε τώρα ένα τραγούδι γι' αυτό». Αλλά ούτε γράφουμε πρώτα έναν σωρό τραγούδια και στο τέλος προσπαθούμε να βρούμε με το ζόρι τι κοινό έχουν μεταξύ τους. Οι μουσικές και οι σκέψεις εξελίσσονται παράλληλα και κάποια στιγμή αρχίζουν να συναντιούνται. Μια μουσική ιδέα μπορεί να σου δημιουργήσει ένα συγκεκριμένο συναίσθημα και από εκεί να αρχίσεις να ψάχνεις τι είναι αυτό που προσπαθεί να σου πει. Από την άλλη, ένας προβληματισμός που κουβαλάς μέσα σου μπορεί να σε οδηγήσει και σε μια συγκεκριμένη μουσική κατεύθυνση. Στην περίπτωση του "Venceremos", κάποια στιγμή αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι όλα αυτά που δημιουργούσαμε είχαν έναν κοινό κόσμο. Από εκεί και πέρα, όλα άρχισαν να αποκτούν τη θέση τους. Δεν θα έλεγα ότι το concept υπηρέτησε τη μουσική ή η μουσική το concept. Περισσότερο ότι μεγάλωσαν μαζί.

Το "1984" του Orwell είναι σίγουρα εδώ

Μιλώντας για το concept, ποιοι καλλιτέχνες/ποια έργα, από τη μουσική, τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία και όποιο άλλο χώρο, θα λέγατε ότι πέρασαν άμεσα ή υποσυνείδητα σαν επιρροές;

Σίγουρα υπάρχουν επιρροές, αλλά δεν μπορώ να σου πω ότι υπήρχε μια συγκεκριμένη λίστα από βιβλία, ταινίες ή δίσκους που είχαμε μπροστά μας όσο φτιάχναμε το "Venceremos". Νομίζω ότι περισσότερες φορές οι επιρροές λειτουργούν πιο υπόγεια. Ό,τι έχεις δει, ακούσει, διαβάσει και ζήσει όλα αυτά τα χρόνια κάπως υπάρχει μέσα σου. Μπορεί να μη θυμάσαι καν από πού ακριβώς προέρχεται μια εικόνα ή ένα συναίσθημα, αλλά κάποια στιγμή βγαίνει. Sci-fi ταινίες και anime από τα 70’s και τα 80’s είναι σίγουρα κάπου μέσα στο DNA του δίσκου. Αλλά εξίσου μεγάλη επιρροή είναι και η ίδια η πραγματικότητα. Μερικές φορές δεν χρειάζεται να κοιτάξεις πολύ μακριά για να βρεις μια δυστοπία.

Αλήθεια, πόσο μακριά θεωρείτε ότι βρισκόμαστε από ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας αντίστοιχο με αυτό του "Venceremos";

Εσύ τι λες; Όπως λένε μερικές φορές, η ζωή ξεπερνάει και τη φαντασία. Δεν ξέρω αν απέχουμε πολύ ή λίγο. Αν κοιτάξεις όμως γύρω σου, πολλά πράγματα που πριν από μερικές δεκαετίες θα τα περιέγραφες ως δυστοπική επιστημονική φαντασία σήμερα υπάρχουν ήδη σε κάποια μορφή. Δεν ξέρω πόσο κοντά είναι η ζωή στο concept του "Venceremos", αλλά το "1984" του Orwell είναι σίγουρα εδώ.

Αν το έπιασα σωστά, στο κλείσιμο του "Home" υπάρχει ένα πέρασμα από Σεφέρη. Μπορείτε να δώσετε περισσότερες πληροφορίες για το πώς έγινε αυτή σύνδεση;

Πριν από πολλά χρόνια είχα διαβάσει και είχα ακούσει κι έναν δίσκο με ποιήματα του Σεφέρη, που τα απαγγέλλει ο ίδιος, και θυμάμαι ότι είχα συγκλονιστεί, πέρα από τους ίδιους τους στίχους φυσικά, και με τον τρόπο που τους απήγγειλε ο ίδιος. Ο τόνος της φωνής του, ο ρυθμός, η μελωδία... Θυμάμαι ότι μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση το πόσο αψεγάδιαστη ήταν η ερμηνεία του. Στην πορεία τα ξέχασα βέβαια, μέχρι τη στιγμή που, μέσα στο όλο χάος της δημιουργίας του "Venceremos" και σκεπτόμενος το συγκεκριμένο σημείο στο "Home", μου φώναξε ξαφνικά η φωνή του Σεφέρη από το συγκεκριμένο ποίημα και κάπως έτσι το τραγούδι πλέον ήταν ολοκληρωμένο.

Πολλές φορές δεν ξέρω πότε πραγματικά ένα τραγούδι είναι ολοκληρωμένο

Παίζετε ζωντανά κάποια από τα καινούργια κομμάτια ήδη από την άνοιξη. Πότε είχατε έτοιμη την πρώτη σύνθεση του δίσκου και ποια ήταν η τελευταία;

Να σου πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι ποιο τραγούδι βγήκε πρώτο, αλλά νομίζω ότι το τελευταίο ήταν το "Here And Now", αν και πολλές φορές δεν ξέρω πότε πραγματικά ένα τραγούδι είναι ολοκληρωμένο όταν φτιάχνεις έναν δίσκο. Μέχρι την τελευταία στιγμή αλλάζεις πράγματα, δοκιμάζεις, ξαναγυρνάς σε κάτι που θεωρούσες τελειωμένο.

Αρκετές στιγμές, τυχαίο παράδειγμα η δυάδα "No Fear" - "Here And Now", έγιναν απευθείας live εικόνα στο μυαλό μου. Είναι οι συναυλίες κάτι που έχετε κατά νου όταν γράφετε;

Νομίζω πως όχι, να σου πω την αλήθεια, αλλά σίγουρα προσπαθούμε να μη βάζουμε πράγματα στην παραγωγή ενός τραγουδιού που δεν μπορούμε να τα παίξουμε live. Φυσικά, θα βάλεις κάποιες έξτρα πινελιές σε έναν δίσκο που ενδεχομένως δεν θα παιχτούν σε συναυλία, δεν λέω, αλλά όχι κάτι πολύ τρανταχτό. Προσπαθούμε να βάλουμε ένα όριο και να το κρατήσουμε όσο πιο φυσικό γίνεται ενορχηστρωτικά. Βέβαια, όταν τα τραγούδια αρχίζουν και παίρνουν την τελική τους μορφή, αρχίζουμε και κάνουμε κι εμείς εικόνες να τα παίζουμε live και πραγματικά ανυπομονούμε γι’ αυτό.

Για όλη την πυκνότητα πληροφορίας και τις αλλαγές του, το νέο υλικό μου άφησε μία έντονη αίσθηση συνοχής. Υπήρξαν τραγούδια που να αφήσατε εκτός με ένα τέτοιου είδους σκεπτικό;

Σε όλους μας τους δίσκους μέχρι τώρα, πάντα κάποια τραγούδια μένουν έξω στην τελική ευθεία, για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά. Σε κάποιες περιπτώσεις είχε σίγουρα να κάνει με τη συνοχή και την όλη ροή του δίσκου. Έτσι και εδώ υπήρχαν τραγούδια που έμειναν έξω τελικά, σε διάφορα στάδια της παραγωγής, μέχρι και κάποια πραγματικά την τελευταία στιγμή.

Όπως και στις προηγούμενες δουλειές σας, αναλάβατε την παραγωγή χωρίς τη συμβολή κάποιου εξωτερικού συνεργάτη. Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που μπορεί να προκύψει από αυτή την επιλογή;

Σε αυτόν τον δίσκο ειδικά, ήμουν προσωπικά μπλεγμένος σε κάθε λεπτομέρεια της παραγωγής, από τις επιλογές και τις τοποθετήσεις των μικροφώνων μέχρι το τελικό editing των ηχογραφήσεων. Αυτό μπορεί να είναι πολύ απαιτητικό σωματικά, αλλά κυρίως ψυχικά. Περνάς τόσες ώρες μέσα στο στούντιο και, ακόμα κι όταν φύγεις από αυτό, το μυαλό σου παραμένει εκεί ασταμάτητα. Είναι εύκολο να καείς. Πέρα από κάποιες τεχνικές δυσκολίες που έχει πρακτικά το να είσαι και αυτός που ηχογραφεί αλλά και ταυτόχρονα αυτός που κάνει την ηχογράφηση, ήταν μια πολύ έντονη και δημιουργική διαδικασία, που πραγματικά στο τέλος της ημέρας χάρηκα που την πέρασα. Ακόμη κι αν έφτασα στα όριά μου. Τι έχουν να πουν οι γύρω μου για αυτήν την περίοδο δεν θέλω να ξέρω.

Είχαμε ξεκινήσει να ηχογραφούμε ένα ακουστικό άλμπουμ, αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ

Έχω μια αδυναμία στις ήρεμες εκδοχές των κομματιών σας, στο στυλ της ακουστικής περιοδείας που είχατε κάνει μερικά χρόνια πίσω (σ.σ. ενδεικτικό βίντεο). Υπήρξαν ποτέ σκέψεις για κάτι ολοκληρωμένο σε αυτό το ύφος;

Η αλήθεια είναι ότι είχαμε ξεκινήσει να ηχογραφούμε ένα ακουστικό άλμπουμ τότε, αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ίσως στο μέλλον να το κάνουμε, θα το ήθελα. Μου αρέσει πολύ η ακουστική προσέγγιση στη μουσική, έχει μια άλλη δυναμική έκφρασης και είχαμε ευχαριστηθεί πολύ εκείνη την περιοδεία. Παρά τη σαπίλα που ζούσαμε, ήταν μια πολύ δημιουργική περίοδος για εμάς.

Κοιτώντας πίσω, ποια ήταν η πρώτη στιγμή που θυμάστε να νιώσατε σαν rock stars, και η ποια η πιο πρόσφατη που νιώσατε σαν το τελείως αντίθετο;

Η πρώτη στιγμή που ένιωσα rock star ήταν όταν είδαμε να πουλάνε unofficial merch έξω από τις συναυλίες μας. Πέρα από την πλάκα, εμείς τη μία στιγμή μπορεί να παίζουμε σε χιλιάδες κόσμου και την επόμενη να καθαρίζουμε την άμμο της γάτας. Οι εποχές αυτές περάσανε και όποιος το παίζει rock star σήμερα είναι απλά μια καρικατούρα και τουλάχιστον καραγκιόζης.

Δύο στιγμιότυπα που θα έχω πάντα συνδεδεμένα με τους V.I.C. είναι από ένα κλαμπ στον Βόλο το 2014 και από το stream του γαλλικού Rock Hard Festival οχτώ χρόνια μετά. Πόσο διαφορετική είναι για εσάς, πάνω στο σανίδι, η εμπειρία ενός μικρού venue από τις μεγάλες φεστιβαλικές σκηνές;

Στο Lab Art με δηλητηρίαση από μύδια... Όλα έχουν τη γοητεία τους και είμαστε τυχεροί που τα έχουμε ζήσει όλα. Έχουμε ωραίες αναμνήσεις, από τα μικρότερα show μέχρι τα μεγαλύτερα. Έχω μια αδυναμία, βέβαια, στην όλη εμπειρία των φεστιβάλ, για να είμαι ειλικρινής. Η όλη φάση που συνυπάρχουν πολλές μπάντες στον ίδιο χώρο, ετερόκλητος κόσμος, μουσικές όλη τη διάρκεια της ημέρας και μια αίσθηση ευφορίας παντού, είναι κάτι που μου αρέσει πολύ. Από την άλλη, αν μου έλεγες να διαλέξω ανάμεσα σε ένα μικρό club show με όλο τον κόσμο να γουστάρει και να είμαστε ένα ή σε ένα μεγάλο φεστιβάλ που ο κόσμος είναι αδιάφορος, θα προτιμήσω χίλιες φορές το μικρό club show.

Αν μου βγει να τραγουδήσω κάποιο τραγούδι στα ελληνικά, θα το κάνω

Με δεδομένο ότι έχετε καθιερωθεί σε διεθνές επίπεδο, ο αγγλικός στίχος βγάζει απόλυτα νόημα, ωστόσο θα ήταν ψέματα αν έλεγα ότι δεν μου λείπει κάπως ο ελληνικός. Υπάρχει ενδεχόμενο να σας δούμε να το επαναφέρετε στο μέλλον;

Μπορεί, ποιος ξέρει. Αν μου βγει να τραγουδήσω κάποιο τραγούδι στα ελληνικά, θα το κάνω. Πιστεύω ότι δεν θα έχω ενδοιασμούς. Όπως το έκανα στο παρελθόν, μπορεί να το κάνω και στο μέλλον.

Κάθε εμφάνισή σας στην Αθήνα μοιάζει σα να ανεβάζει τον πήχη, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, ψηλότερα από την προηγούμενη. Τι μπορούμε να περιμένουμε στις 20 Σεπτεμβρίου;

Έχουμε εθιστεί στο να δημιουργούμε αναμνήσεις, ειδικά στα live της Αθήνας τους Σεπτέμβρηδες όλα αυτά τα χρόνια. Πραγματικά, για εμένα, λόγω όλων αυτών που έχουμε ζήσει με όλες αυτές τις συναυλίες, η Αθήνα τον Σεπτέμβρη είναι η πιο όμορφη πόλη στον κόσμο. Τώρα που μιλάμε, μπορώ να τη μυρίσω, να νιώσω τη θερμοκρασία που είχε, πηγαίνω για soundcheck και σε λίγη ώρα θα είμαι πάνω στη σκηνή. Ετοιμάζουμε κάτι πολύ ωραίο με τον Στάθη Μήτσιο, που επιμελείται τη σκηνογραφία όλα αυτά τα χρόνια, για την παρουσίαση του δίσκου. Ανυπομονώ. Εμπρός για νέες αναμνήσεις λοιπόν.