Sno-ot!

«Do I have to get naked, people, for you to remember my name? It's Lynn from Snot»
–Lynn Strait

Το πιο iconic μπόξερ στη μουσική των 90s, ένα μπαλάκι του τένις που στην πραγματικότητα ήταν λεμόνι και το μεγαλύτερο what if του πρώτου, μεγάλου κύματος του nu metal. Στο δωδέκατο And I'm Writing With Broken Pens πάμε πίσω στην ιστορία για να συναντήσουμε τον μύθο των Snot, που όσος κι αν είναι, δεν είναι αρκετός.

Η αφετηρία βρίσκεται πίσω στο 1993, με τον Mikey Dooling να γράφει στο γκαράζ του σπιτιού του μερικά κομμάτια, χωρίς φωνητικά, χωρίς κανονικά τύμπανα παρά μόνο ένα Dr. Rhythm drum machine που στήριζε την κιθάρα. Το όνομα Snot ήταν ήδη εκεί, αυτό που έλειπε ήταν η υπόλοιπη μπάντα. Εκείνη την εποχή ο Lynn Strait έπαιζε μπάσο στους Lethal Dose, μια punk rock μπάντα της περιοχής, και ταυτόχρονα τραγουδούσε στους Glue. Ένα βράδυ λοιπόν, σε μια πιτσαρία της Santa Barbara, από αυτές που είχαν και μια μικρή σκηνή στη γωνία για να παίζουν τοπικά συγκροτήματα, ο Mikey έχει πάει να δει τους Glue, χωρίς καν να τους έχει ακουστά. Εκεί παίζει το εξής σκηνικό: στη μέση του show ο τραγουδιστής παίρνει φόρα, πηδάει από τη σκηνή, πέφτει πάνω σε ένα τραπέζι γεμάτο πίτσες και μπύρες με την πλάτη και συνεχίζει να τραγουδάει κλωτσώντας στον αέρα με μανία. Η απόφαση πάρθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη, ότι αυτός θα έπρεπε να γίνει ο τραγουδιστής των Snot.

Τα υπόλοιπα τρία μέλη ήρθαν σε επαφή με τον Mikey μέσω του Shannon Larkin, ντράμερ τότε στους Ugly Kid Joe ενώ αργότερα στους Godsmack. Ποιά ήταν αυτά τα υπόλοιπα μέλη; Ok, στη δεύτερη κιθάρα ήταν ο Sonny Mayo (Sevendust, Hed PE), στα τύμπανα από το 1996 ήταν ο Jamie Miller (Bad Religion, …And You Will Know Us By The Trail Of Dead) και στο μπάσο ο στυλοβάτης της μπάντας, John «Tumor» Fahnestock.

Το πρώτο EP, ή μπορείς και να το πεις demo, των Snot ως ολοκληρωμένη μπάντα ηχογραφήθηκε το 1995. Ναι, ακούγεται άγουρο, ανώριμο και τραβηγμένο στα όρια του προσβλητικού (ή και πέρα από αυτά) με στίχους ότι να ‘ναι, αλλά η μουσική που περιέχει είναι οδηγός για τις τάσεις που αναπτύχθηκαν στη σκληρή μουσική το δεύτερο μισό των 90s και τα 00s.

Ήδη, από τα πρώτα τους βήματα, οι ζωντανές εμφανίσεις τους χτίζουν έναν underground μύθο που φτάνει παντού. Κάθε μικρό club και υπόγειο που βρίσκουν στο δρόμο τους δυσκολεύεται να επιβιώσει από το σεισμό που προκαλούν και πολύ γρήγορα αρχίζουν τα sold out να πέφτουν βροχή. Παρένθεση, ανάμεσα στις μπάντες με τις οποίες έπαιζαν τότε - που άνοιγαν βασικά για τους Snot - ήταν οι Coal Chamber και οι System Of A Down.

Φυσικά όλο αυτό έφερε και την προσοχή μεγάλων εταιρειών που μπήκαν πολύ γρήγορα στη διαδικασία να ακολουθήσουν τα βήματα τους. Η Geffen Records τους υπέγραψε και η ολοκληρωμένη σύνθεση των Snot πλέον μπαίνει στη διαδικασία να γράψει επιπλέον υλικό και να ηχογραφήσει το θρυλικό “Get Some”.

«Say something for the record, tell the people what you feel.
Fuck the record and fuck the people!»
–Snot, “Get Some” intro

Όλες οι πρόβες τότε έγιναν σε μια καλύβα, κυριολεκτικά καλύβα. Την παραγωγή όμως του δίσκου την ανέλαβε ο T-Ray, που είχε ήδη δουλέψει με Cypress Hill, Therapy?, Helmet, Korn ενώ στην πορεία ανέλαβε και άλλα τεράστια ονόματα, όπως τον Santana. Οι προσδοκίες και οι προβλέψεις όλων για το μέλλον της μπάντας ήταν πολύ, πολύ μεγάλες.

Μπαίνοντας στο περιεχόμενο του άλμπουμ, το μόνο που μπορώ να πω είναι… ουάου. Δηλαδή μια ακρόαση θα προκαλέσει σοκ, εγγυημένα, σε όποιο δεν έτυχε να τους δώσει χρόνο νωρίτερα, ενώ θα οδηγήσει σε γκαρίδες και χοροπηδηχτά αυτά που έχουν ήδη εξοικειωθεί. Μια δεύτερη θα ξεκλειδώσει τους δρόμους που άνοιξε αυτό το άλμπουμ και θα οδηγήσει σε συνδέσεις που δε φαντάζεστε. Πόσο punk είναι το “Joy Ride”, με το τραγικά προφητικό τελείωμα, και πόσο δεν μπορείτε να με πείσετε ότι η ελληνική stoner σκηνή δεν επηρεάστηκε από αυτό το δίσκο. Κάθε άκουσμα του “The Box” θα δείχνει το ντεμπούτο των System Of A Down, χωρίς αμφιβολίες. Το ίδιο το “Unplugged” και το τρομερό “Tecato”, ενώ στο “I Jus’ Lie” βρίσκουμε τους Godsmack! Το “Get Some” είναι τρομερό και με πολύ μεγάλο αποτύπωμα στη νεογέννητη τότε nu metal.

Δεν προσπαθώ να εμφανίσω φυσικά τη μουσική των Snot ως παρθενογένεση, ούτε ότι ήταν οι πρώτοι που έπαιξαν nu. Είχαν σαφείς επιρροές από το hardcore punk, άλλωστε σε τέτοιες μπάντες έπαιζαν όλοι πριν τους Snot, funk, rock, πολλές αναφορές στους Rage Against The Machine και φυσικά στοιχεία από τους ολόφρεσκους τότε Korn. Το σημείο όμως που έκανε τους Snot να ξεχωρίζουν, εκτός από το πολύ δυνατό songwriting και τις τρελές ζωντανές τους εμφανίσεις, ήταν ο frontman τους Lynn Strait.

«Δεν είχα συνειδητοποιήσει τότε πόσο ταλαντούχος ήταν ο Lynn. Νόμιζα ότι όλοι ήταν τόσο καλοί. Τώρα πια όμως το ακούω κι από άλλους. Ο Corey Taylor ας πούμε, στον πρώτο δίσκο των Slipknot, έκανε κάτι που μου τον θύμισε πολύ»
–Ross Robinson, παραγωγός των Slipknot, Korn, Limp Bizkit και άλλων

Ο Lynn ήταν ταυτόχρονα μια μοναδική φωνή αλλά και ένας διαφορετικός άνθρωπος που αδυνατούσε παντελώς να μπει ακόμα και στα πιο θεμελιώδη, βασικά καλούπια. Διαγνωσμένος σε μεγάλη ηλικία με σύνδρομο Τουρέτ, έζησε μέσα στις καταχρήσεις και τους εθισμούς, ενώ έφτασε να περάσει χρόνο ακόμα σε φυλακή. Είχε επιτεθεί σε αστυνομικό, έμπλεκε σε διάφορες φασαρίες και γενικά δεν ήταν ήσυχος ποτέ και καθόλου. Ταυτόχρονα, αυτοί που τον ήξεραν μιλούσαν για έναν ευαίσθητο άνθρωπο και τον καλύτερο φίλο.

1998 - Ozzfest, οι Limp Bizkit και οι Snot ήταν στο lineup του φεστιβάλ και οι πρώτοι είχαν φτιάξει μια γιγάντια λεκάνη τουαλέτας μέσα από την οποία θα έβγαινε ο Fred Durst. Στα παρασκήνια λοιπόν ο frontman των Limp Bizkit προκάλεσε τον Lynn πώς δε τολμάει να βγει εντελώς γυμνός στη σκηνή. Αυτός, ως απάντηση, βγήκε μόνο με κάλτσες και σανδάλια μέσα από τη λεκάνη των Bizkit, την ώρα του show τους. Οι μπάτσοι όρμησαν αμέσως να τον πιάσουν και το κυνηγητό που ακολούθησε έληξε μόνο όταν ο Lynn κρύφτηκε, γυμνός όπως ήταν, στο καμαρίνι του Ozzy. Μηδέν άγχος για συνέπειες, μηδέν αυτοσυγκράτηση, ο άνθρωπος ήταν η απόλυτη ενσάρκωση του ανορίωτου αυθορμητισμού. Αλλά με τόνους ταλέντου.

Μασκότ του συγκροτήματος ήταν το θρυλικό σκυλί του Lynn. Ένα boxer που έγινε σήμα κατατεθέν των Snot βάζοντας μάλιστα τη φάτσα της στο εξώφυλλο του άλμπουμ μαζί με ένα μπαλάκι του τένις, που στην πραγματικότητα βέβαια ήταν λεμόνι.. Η Dobbs, πάντα μαζί τους όπου κι βρίσκονταν οι Snot, είχε ουσιαστικά μια ακόμα θέση ανάμεσα στα μέλη της μπάντας. Τα παιδιά μάλιστα πέρασαν στα υπολοίπους κρατώντας ένα σημείο επαφής ανάμεσα στο τότε και το μετά.

Στις 11 Δεκεμβρίου του 1998, κοντά ένα χρόνο μετά το ντεμπούτο των Snot, ένα φορτηγό χτύπησε το αυτοκίνητο του Lynn Strait. Ο ίδιος και η Dobbs έχασαν ακαριαία τη ζωή τους αφήνοντας ένα τεράστιο what if στη nu metal σκηνή των 90s.

Φυσικά ο χαμός του Lynn έβαλε τέλος στην τότε πορεία της μπάντας, η οποία μάλιστα ήταν στη φάση που έγραφε υλικό για το δεύτερο άλμπουμ. Το αντίο ήρθε με τον πιο ταιριαστό τρόπο, ένα δίσκο, το “Strait Up”, με τραγούδια από και για τον frontman των Snot. Τα πιο σημαντικά ονόματα της σκηνής πήραν μέρος, αν και με έναν ανορθόδοξο τρόπο. Ήταν πολύ δύσκολο να πάρουν τότε οι Snot το ok από τους managers των φίλων τους, οπότε ήρθαν σε απευθείας συνεννόηση με τους ίδιους. Κάτι που τότε δε συνέβαινε γενικά. Έτσι στο δίσκο πήραν μέρος, μεταξύ άλλων, οι Corey Taylor, Serj Tankian που έγραψε μάλιστα και στίχους αφιερωμένους στον Lynn, Max Cavalera, Jonathan Davis, Fred Durst, Brandon Boyd (Incubus), Lajon Witherspoon (Sevendust), Dez Fafara (Coal Chamber) και ο Ozzy Osbourne.

«That guy was just like me, years ago. He was too good to be here»
–Ozzy

Οι Snot ξανάσμιξαν σε διάφορες φάσεις για κάποια live, μάλιστα είναι και τώρα ενεργοί και ετοιμάζονται για ευρωπαϊκή περιοδεία, αλλά δεν είναι το ίδιο. Ο μύθος τους παραμένει δεμένος με αυτό το ένα άλμπουμ του 1997 και ένα τεράστιο ερωτηματικό για το πόσο ψηλά μπορούσαν να φτάσουν αν ο Strait δεν έφευγε τόσο γρήγορα, τόσο απότομα.