Iron Maiden, Anthrax @ Vasil Levski Stadium, Σόφια, 26/05/26

H εμφάνιση των Iron Maiden φαινόταν αρχικά να υποσκελίζεται από την αντίστοιχη των Metallica, γεγονός λογικό αφού οι δεύτεροι επισκέπτονται την Ελλάδα πολύ πιο σπάνια. Ο πρόλογος αυτός δεν έχει καμία διάθεση να προκαλέσει αχρείαστες συγκρίσεις οι οποίες ουδέποτε είχαν θέση στην μουσική αυτή. Δυο από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του είδους (και της μουσικής γενικότερα) τίμησαν την Ελλάδα μέσα σε διάστημα δυο εβδομάδων και εμείς μόνο χαρούμενοι μπορούμε να είμαστε με το γεγονός αυτό. 

Οι λόγοι που θα προτιμούσαμε να παρακολουθήσουμε τους Iron Maiden στην Αθήνα (και όχι στην γειτονική Σόφια όπως τελικά έγινε) είναι πολύ συγκεκριμένοι και απόλυτα λογικοί. Το δεύτερο σκέλος της "Run For Your Lives" tour ξεκινούσε από την Αθήνα και το να βρίσκεσαι στην γραμμή αφετηρίας αποτελεί πάντα όνειρο των απανταχού maiden-αδων στον πλανήτη. Αν σε αυτό προσθέσουμε το πολύ θερμό (ορισμένες φορές στα πλαίσια του «επικίνδυνου») ελληνικό κοινό, η πλάστιγγα έγειρε προς την Αθήνα. Όπως και να 'χει εμείς δεν είχαμε πολλά περιθώρια επιλογής και έτσι τρεις μέρες αργότερα μαζί με μερικές εκατοντάδες ανθρώπων ανεβήκαμε στα «μαγικά σχολικά» λεωφορεία (διότι περισσότερο με εκδρομή πενθήμερης εκδρομής έμοιαζε παρά με μάζωξη ανθρώπων της ηλικίας μας).

Για τους Θεσσαλονικείς η Σοφια φάνταζε αρκετές φορές ιδανική επιλογή και έτσι εμείς φτάσαμε μεσημέρι έξω από το Vasil Levski όπου λίγο παρακάτω είχε στηθεί σε μια πολύ όμορφη τοποθεσία το Eddie's Dive Bar. Χρόνος υπήρχε μπόλικος, όρεξη για περιττές μετακινήσεις μηδαμινή. Τι χρειαζόμασταν; Μερικές μπύρες και non stop Iron Maiden μουσικές. Έτσι και έγινε. Ο κόσμος ήταν ακόμα λιγοστός αφού το μπαρ υπήρχε και την προηγούμενη μέρα για να το επισκεφτούν οι ντόπιοι. Αυτό μας επέτρεψε να περιηγηθούμε στον χώρο με χαρακτηριστική άνεση, να ψωνίσουμε merchandise, να πιούμε μπύρες  και να απολαύσουμε τις μουσικές των Iron Maiden κάτω από την σκια των δέντρων. Ιδανικότερο ζέσταμα δεν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε.

Το γεγονός ότι οι Anthrax επιλέχτηκαν ως opening act μόνο θετικό μπορεί να χαρακτηριστεί. Μια μπάντα που έχει γράψει την δική της ιστορία εδώ και δεκαετίες και υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να αποτελέσει από μόνη της αφορμή για να ταξιδέψεις μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα. O χρόνος που είχαν στην διάθεσή τους δεν θα μπορούσε να είναι αρκετός για ένα τόσο σημαντικό συγκρότημα και έτσι οι Αμερικανοί μπήκαν φουριόζοι με την τριπλέτα "Among The Living" / "Madhouse" / "Caught In The Mosh" για να βουτήξουν στην συνέχεια ακόμα πιο βαθιά στο παρελθόν με το "Metal Thrashing Mad" από το ντεμπούτο τους "Fistful Of Metal".

2

H μπάντα με τρομερή όρεξη και μεγάλη αλληλεπίδραση με το κοινό. Ο Charlie Benante επέστρεψε στα τύμπανα σε αντίθεση με το live της Αθήνας ( όπου τον αντικατέστησε ο Darby Todd) ενώ ο frontman Joey Belladonna είναι ένας από τους πιο ευγενικούς και ευχάριστους ανθρώπους που μπορείς να συναντήσεις εκεί έξω, γεγονός που γινόταν ξεκάθαρο με την επαφή τους με τις πρώτες σειρές του κοινού. Αφού μας θύμισαν την εμφάνιση της μπάντας με τους Big 4 στο ίδιο γήπεδο το 2010, επέλεξαν να παρουσιάσουν στην Σόφια για πρώτη φορά ζωντανά το νέο τους single "Ιt's For The Kids" πριν μας εξαπολύσουν ακόμα μια τριπλέτα-θανάτου με τα "Antisocial" / "Got The Time" / "Indians" και αποχωρήσουν μέσα σε χειροκροτήματα. Το κοινό των Maiden ανά τον κόσμο που πάντα ανυπομονεί να δει το αγαπημένο του συγκρότημα μπορεί να αποδειχτεί πολύ δύσκολο για τα opening acts αλλά οι Anthrax δεν έδειξαν να έχουν τέτοιο πρόβλημα.

Η ώρα είχε φτάσει για αυτό που όλοι περιμέναμε. Η κλασική εισαγωγή με το "Doctor Doctor" ακούστηκε στα ηχεία και οι αντιδράσεις του κοινού ήταν εξ' αρχής από τις πιο θερμές που έχω συναντήσει στην συγκεκριμένη χώρα, γεγονός που δεν άλλαξε σε κανένα σημείο της βραδιάς προς μεγάλη μου ικανοποίηση αλλά και έκπληξη.

Κατά τα άλλα είναι πολύ δύσκολο να μεταφέρω κάτι διαφορετικό από αυτά που οι περισσότεροι από σας ήδη γνωρίζετε ήδη από το live της Αθήνας. Ο επαγγελματισμός των Iron Maiden είναι γνωστός και οι αλλαγές ανάμεσα στις συναυλίες μηδαμινές. Επίσης είναι πολύ δύσκολο να μεταφέρω το rollercoaster συναισθημάτων που έζησα εγώ προσωπικά, όπως πολλοί άλλοι στον χώρο, όπως και εσείς σε κάποιο live της αγαπημένης μας μπάντας.

Οι Maiden είναι ένα συγκρότημα το οποίο κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ξεκινήσεις να ακούς φανατικά στα 30 ή στα 40 σου (αν και οι ζωντανές εμφανίσεις τους είναι ικανές να πείσουν οποιοδήποτε «περαστικό»). Οι Maiden είναι το συγκρότημα που αν τύχει να ακούσεις σε νεαρή ηλικία θα είναι για σένα «σύντροφος ζωής». Η μουσική που θα συνοδεύσεις σε χαρούμενες και ανέμελες στιγμές. Η μουσική που θα σε γλυτώσει από διαφόρων ειδών κακοτοπιές. Είναι η διέξοδος που θα ζητάς συχνά πυκνά στο υπόλοιπο της ζωής σου. Και είμαστε τυχεροί γιατί τα μέλη της μπάντας αν και σε προχωρημένη ηλικία δεν δείχνουν να έχουν όρεξη να το «λήξουν». Και αν το κάνουν θα είναι από την κορυφή όπου αρνούνται να κατέβουν εδώ και χρόνια.

Μετά από την προηγούμενη παράγραφο, περιμένετε ουσιαστική κριτική στο live; Δύσκολο έως ακατόρθωτο. Αντικειμενικός απέναντι σε μια τόσο μεγάλη αγάπη δεν θα μπορούσα να είμαι και δεν χρειάζεται να γίνω. Μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς όμως και εντοπίσαμε σκόρπια λάθη τόσο στην μουσική όσο και σε κάποια φωνητικά. Τα νοιώσαμε όμως τόσο ασήμαντα μπροστά στο μεγαλείο της μουσικής και στις εξωπραγματικές ερμηνείες του Bruce Dickinson. Μας έλειψε ο Nicko McBrain; Φυσικά! Θα μας λείψει οποιοδήποτε μέλος αποχωρήσει πριν η μπάντα ανακοινώσει το οριστικό τέλος της μακροχρόνιας καριέρας της. Ο Simon Dawson όμως είναι εδώ και τον υποδεχόμαστε με την ίδια αγάπη και σεβασμό που τρέφουμε προς τους παλιότερους.

Το setlist; Ίσως το καλύτερο που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ; Ο καθένας μπορεί να έχει το προσωπικό του γούστο και να ελπίζει για όποιο κομμάτι θέλει. Αντικειμενικά όμως το setlist της περιοδείας (τόσο σε αυτό όσο και στο προηγούμενο σκέλος) δεν περιέχει ούτε μισή κακή στιγμή. Έχεις κομμάτια από την καλύτερη περίοδο της μπάντας (φυσικά και θέλαμε κάτι από το "No Prayer Of The Dying"), έχεις άπειρα hits αν βλέπεις το συγκρότημα πρώτη φορά. Έχεις το "Infinite Dreams" το οποίο περιμέναμε μια ζωή, έχεις το "Rime Of The Ancient Mariner", έχεις το "Seventh Son Of A Seventh Son", το "Phantom Of The Opera" και το "Hallowed Be Thy Name". H προαναφερθείσα πεντάδα επιπέδου Dream Team θα έφτανε για να ταξιδέψουμε χιλιόμετρα.

Αξίζει να σταθούμε για λίγο και στα visuals για τα οποία έχει δουλέψει σκληρά ένα ολόκληρο επιτελείο που έχει κάνει πραγματικά καταπληκτική δουλεία, κόντρα στα σημεία των Α.Ι. καιρών.

Όταν κυκλοφόρησε το "The Book Of Souls", ο αγαπημένος μου και πάντα ευπρόσδεκτος «παλιμπαιδισμός» επέστρεψε. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι, στα πλαίσια του φυσιολογικού, δεν θα λείψω από καμία μελλοντική περιοδεία. Ακόμα δεν έλειψα. Δυστυχώς δεν θα υπάρξουν πολλές αλλά και αυτό δεν πειράζει. Δεν μας χρωστάνε τίποτα. Εμείς θα είμαστε εκεί μέχρι το τέλος, θα γεμίσουμε συναισθήματα για μερικές φορές ακόμα. Θα κλάψουμε και θα γελάσουμε, θα αγκαλιαστούμε και θα πιούμε. Γιατί όσο υπερβολικό και αν ακούγεται, ακόμα και αστείο σε άλλους, μερικές φορές είναι ξεκάθαρο... Mόνο Maiden!

Φωτογραφίες: Γιάννης Βόλκας