Uli Jon Roth, Achelous @ Gagarin 205, 05/06/26

Ο Uli Jon Roth μας έχει επισκεφθεί αρκετές φορές πλέον, όμως κάθε μία έχει και κάτι λίγο ή και πολύ διαφορετικό από τις άλλες. Η φετινή ξέραμε ότι θα περιείχε ολόκληρο το "Virgin Killer", δηλαδή μια δισκάρα των Scorpions από τα ‘70s. Πρόκειται για έναν από εκείνους τους φοβερούς δίσκους που είχαν βγάλει οι Γερμανοί στα πρώτα χρόνια της καριέρας τους και που πλέον δεν έχουμε πολύ συχνά την ευκαιρία να τους ακούμε να αντιπροσωπεύονται στις δικές τους συναυλίες. Κατανοητό, από τη στιγμή που το καλό υλικό των Scorpions είναι πάρα πολύ, αλλά και ευχάριστο όταν έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε κομμάτια από τη ‘70s περίοδό τους από έκαν από τους καλλιτέχνες που τα δημιούργησαν.

Τη συναυλία θα άνοιγαν οι δικοί μας Achelous, οι οποίοι έχουν αρκετά χρόνια στην πλάτη τους. Ακριβώς στην ώρα τους, οι πέντε μουσικοί πατήσανε στη σκηνή του Gagarin και για τρία περίπου τέταρτα μας παρουσιάσανε κομμάτια από τις δουλειές τους – τρεις δίσκους, δύο EPs και μερικές άλλες κυκλοφορίες. Ανάμεσα στον κόσμο υπήρχαν και δικοί τους οπαδοί, άνθρωποι που ήξεραν τα κομμάτια και που τραγουδούσαν τους στίχους κι αυτό ήταν όμορφο.

Μάθαμε μάλιστα ότι ετοιμάζουν και νέο δίσκο, ο οποίος είναι σε μεγάλο βαθμό ολοκληρωμένος και σκοπεύουν να τον κυκλοφορήσουν στις αρχές του επόμενου έτους. Το στυλ τους είναι heavy metal με μεγάλες και ευπρόσδεκτες δόσεις από επικές επιρροές και κάπως λιγότερες power. Η μπάντα ήταν αρκετά δεμένη και ειδικά οι lead κιθάρες τους κέντριζαν το ενδιαφέρον. Ωραία ήταν επίσης και η αλληλεπίδρασή τους με το κοινό, με τον κόσμο να φαίνεται να το διασκεδάζει πάνω-κάτω όσο και η μπάντα. Ήταν μια καλή εμφάνιση που έγινε και σε αρκετά γεμάτο χώρο.

Την ώρα που ξαποσταίναμε πίνοντας και καπνίζοντας (όχι εγώ!) στον κάθετο δρόμο δίπλα από το Gagarin, εμφανίστηκε και ο γενειοφόρος Uli Jon Roth συνοδευόμενος από ολόκληρη τη μπάντα του και όλοι μαζί εισήλθαν από την πλαϊνή είσοδο. Μπήκαμε γρήγορα πάλι μέσα για να σιγουρευτούμε ότι δεν θα χάσουμε λεπτό ούτε από την εισαγωγική, solo εμφάνιση του Γερμανού θρύλου, που θα έπαιζε αρχικά ένα set μόνος του.

Το πρώτο αυτό set δεν ήταν τόσο απαιτητικό σε στήσιμο, μιας και είχε απλώς τον Roth να παίζει με ένα backing track να ακούγεται από πίσω. Όσο απλοϊκό κι αν φαίνεται αυτό πάντως, η μαγική Sky κιθάρα του Uli «βασανίστηκε» αρκετά στα δεξιοτεχνικά του χέρια και απέδωσε ήχους που μπορεί να μην είναι απολύτως συμβατοί με ένα rock κοινό, αλλά λειτουργήσανε τελικά πολύ καλά.

Μια ματιά στις αμέσως προηγούμενες συναυλίες του μπορούσε να προϊδεάσει για το τι θα βλέπαμε κι εμείς στη δικιά μας. Τα δύο πρώτα κομμάτια ήταν «διασκευές» σε Mozart, από αυτές που αγαπάει να κάνει ο Uli. Αυτό το πάντρεμα κλασσικής και rock μουσικής παραξενεύει ίσως όταν το ακούς για πρώτη φορά, όμως το αποτέλεσμα ήταν αξιόλογο. Από εκεί και πέρα, περάσαμε σε δικές του συνθέσεις, με τα ατμοσφαιρικά ορχηστρικά "The Cry" και "Spirit Of The Heart" του δίνουν έναν καμβά πάνω στον οποίο «ζωγράφισε» με την κιθάρα του. Το τελευταίο μάλιστα μας το προλόγισε ως νέο κομμάτι.

Κάπου εκεί ο Uli μας είπε ότι εκτός του να γράφει και να παίζει μουσική τα τελευταία χρόνια ζωγραφίζει κιόλας με λάδι σε κανονικούς και όχι ηχητικούς καμβάδες! Στο backdrop από πίσω του εμφανίστηκε μια συλλογή από διάφορους πίνακές του, ξεκινώντας από έναν που απεικόνιζε τη μητέρα του. Το μικρό αυτό σετάκι έκλεισε με το "Sky Overture" ή αλλιώς, το πρώτο κομμάτι που είχε γράψει τότε που ήταν μέλος της περιοδείας G3 μαζί με τον John Petrucci και με τον Michael Schenker.

Καθώς αποχωρούσε από τη σκηνή, σκέφτηκα ότι ήταν σαν να τον είδαμε να παίζει support στον εαυτό του, με ένα πιο χαλαρό σε δομή set που δεν είχε απαιτήσεις συγχρονισμού με άλλους μουσικούς. Υπό αυτό το πρίσμα και παρά το γεγονός ότι, όπως είπε κι ο ίδιος, μια τέτοια παράσταση απευθυνόταν περισσότερο σε καθήμενο κοινό, η solo εμφάνιση του Roth ήταν ένα ωραίο ορεκτικό.

Για το κυρίως πιάτο το ξέραμε από πριν ότι θα μας σέρβιραν το "Virgin Killer" και η γεύση του στ’ αυτιά μας ήταν περίπου αυτή που περιμέναμε, όπως φάνηκε από το πρώτο κιόλας κομμάτι "Pictured Life". Ο τραγουδιστής Niklas Turmann ήτανκρυωμένος, όπως μας είπε ο Uli αμέσως μετά. Γι’ αυτόν τον λόγο είχανε μαζί τους και την Célia Ramos από την Πορτογαλία, η οποία βοήθησε πολύ με γυναικεία φωνητικά.

Τα κομμάτια του δίσκου παιχτήκανε στη σειρά, οπότε από αυτή την άποψη δεν είχαμε μεγάλες εκπλήξεις. Το "Catch Your Train" ήταν γκαζωμένο ενώ στο "In Your Park", που ακούστηκε μάλιστα για πρώτη φορά στην Ελλάδα, οι κιθάρες στο τέλος κυριολεκτικά κελάηδησαν. Το ομότιτλο κομμάτι ήταν βαρύ κι ασήκωτο και στο "Backstage Queen" η Célia είχε την ευκαιρία να «τεντώσει» λίγο τη φωνή της.

Η αλήθεια είναι πως η επιλογή να έχουν και γυναικεία φωνητικά αποδείχτηκε πετυχημένη, γιατί ο συνδυασμός των δύο φωνών κατάφερε να φαίνεται λίγο μικρότερη η απόσταση από το real thing της μοναδικής φωνής του Klaus Meine. Μπορούμε να πούμε ότι είδαμε μια κάπως διαφορετική προσέγγιση σε κομμάτια των Scorpions που μας αρέσουν πάρα πολύ και που τα έχουμε, φυσικά, μάθει και αγαπήσει με τη φωνή του Klaus.

Όταν ο Uli ανακοίνωσε ότι θα παίζανε την «παράξενη υβριδική μπαλάντα» με τίτλο "Crying Days", μια κραυγή ενός οπαδού έσκισε τον αέρα του Gagarin. Στο "Polar Nights" τραγούδησε και ο ίδιος ο Roth, ενώ μάλλον ήταν και η καλύτερη στιγμή της βραδιάς για τον Richard Kirk και τα τύμπανά του. Τελευταίο ξέραμε όλοι ποιο είχε μείνει και το "Yellow Raven" έλαβε μια μεγαλοπρεπή εκτέλεση κι ένα αντίστοιχο χειροκρότημα, από ένα κοινό που έδειχνε σχεδόν σε κάθε κομμάτι πόσο αγαπάει τους Scorpions.

Η βραδιά είχε και …επιδόρπιο, το οποίο μάλιστα ήταν ίσως και ό,τι νοστιμότερο δοκιμάσαμε. Από δύο κομμάτια από δύο ακόμα δισκάρες των ‘70s. Στο "We’ll Burn The Sky" τραγουδήσαμε όλοι με όλη μας τη δύναμη. Το κρυφό διαμάντι "The Sails Of Charon" έλαμψε με μια εκτέλεση στην οποία η ανταπόκρισή μας ήταν όσο παθιασμένη αξίζει σε αυτό το κομμάτι. Το mid-tempo "Sun in My Hand" έδωσε τη δυνατότητα για μερικούς κιθαριστικούς αυτοσχεδιασμούς. Η βραδιά έκλεισε με ένα από τα μεγαλύτερα hits των Σκορπιών και συγκεκριμένα με το ομότιτλο κομμάτι από το "In Trance".

Είχαν περάσει πάνω από δύο ώρες και στο τέλος νομίζω πως όλοι φύγαμε ευχαριστημένοι και «γεμάτοι». Στο πρώτο set είχαμε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε μια όχι rock δημιουργική πλευρά ενός σπουδαίου κιθαρίστα. Στο δεύτερο set απολαύσαμε έναν σπουδαίο δίσκο της μπάντας με την οποία μεγαλούργησε ο Roth στις αρχές της καριέρας του. Τα δυο κομμάτια από το "Taken By Force" και τα άλλα δύο από το "In Trance" ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Η οποία τούρτα ήταν σίγουρα μία από τις καλύτερες εμφανίσεις του Uli Jon Roth στη χώρα μας.

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Κονταράκης