Armored Saint

Ζούμε στην εποχή της επανάληψης, όντας κολλημένοι σε μια νοσταλγία για το «ένδοξο παρελθόν» που δεν οδηγεί παρά σε ένα δημιουργικό - και όχι μόνο - αδιέξοδο. Σε αυτόν τον κόσμο, υπάρχουν μπάντες που ακολουθούν και μπάντες που χαράσσουν το δικό τους δρόμο, με τους Armored Saint να ανήκουν στην τελευταία κατηγορία. Πάντοτε μοναχικοί, πάντοτε σε μια πορεία που υπήρξε κοντινή μα όχι ταυτόσημη με λοιπές μπάντες της αμερικανικής heavy metal συνομοταξίας των ‘80s, έχουν καταφέρει να έχουν έναν ολόδικό τους ήχο, με τη φωνάρα του John Bush να ηγείται.

Έτσι, έξι χρόνια έπειτα από εκείνο το «πανδημικό» "Punching The Sky", οι Άγιοι έρχονται να πατήσουν το κουμπί της επανεκκίνησης, χωρίς καμία πρόθεση να σβήσουν το παρελθόν τους, αλλά για να επαναφέρουν το συναίσθημα στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις. Πιάνοντας το δημιουργικό νήμα από εκεί που το είχαν αφήσει, επανέρχονται με ένα οργανικό υλικό, που δεν φοβάται να ακουστεί διαφορετικό, αν αυτό απαιτεί η έμπνευση. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, λοιπόν, η αλληλουχία τραγουδιών που θέλει το instant classic "Hit A Moonshot", με το riff - οδοστρωτήρα και την «πεινασμένη» ερμηνεία του αειθαλούς Bush, να ακολουθείται από το grunge-y "Buckeye".

Το τελευταίο, δε, αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα, με πιο mid-tempo διαθέσεις, που στέφεται με επιτυχία χάρη στο υπέρ ατού της ύπαρξης ενός τόσο χαρισματικού τραγουδιστή στις τάξεις του σχήματος, που μπορεί να τραγουδήσει σχεδόν τα πάντα. Αυτή η χαρακτηριστική του χροιά, αυτό το μείγμα rock 'n' roll αλητείας και αγνού λυρισμού, δίνει στα τραγούδια των Saint μια διάσταση που καμία άλλη μπάντα του χώρου δεν μπορεί να αγγίξει.

Κατά τα λοιπά, το παιχνιδιάρικό μπασάκι του Joey Vera χτίζει ακλόνητα θεμέλια σε συνθέσεις που καθοδηγούνται από τις κιθαριστικές εμπνεύσεις των Sandoval και Duncan, ενώ ο Gonzo διδάσκει πως παίζονται τα ενδιαφέρονται τυμπανιστικά θέματα (άκου το ταχυδύναμο "Throwing Caution To The Win" για του λόγου το αληθές) εντός ενός αμιγώς heavy metal περιβάλλοντος. Μάλιστα, ο δίσκος έχει εκπληκτική ροή, χάνοντας ελάχιστα σε τέμπο στα 1-2 ύστατα κομμάτια του, γεγονός που αξιολογείται με τη δική του βαρύτητα, για μια μπάντα με ήδη 40 χρόνια στο δισκογραφικό κουρμπέτι.

Μετά από δεκαετίες στην πρώτη ποιοτική γραμμή του ιδιώματος, φαίνεται πως οι Καλιφορνέζοι ένιωσαν την ανάγκη να απογυμνώσουν τη μουσική τους από τις στρώσεις των «πρέπει» και να επιστρέψουν στο «γιατί» ξεκίνησαν. Αυτή η αβίαστη πορεία της μούσας της έμπνευσης τους, επιβεβαιώνει ότι οι Armored Saint είναι ακόμη ζωντανοί κι επίκαιροι, ακόμη και σε μια δύσκολη εποχή όπου οι γνώμες και η αίσθηση που αφήνει μια κυκλοφορία, συχνά φιλτράρονται μέσα από οθόνες, αλγορίθμους και κοινωνικά δίκτυα. Απαράλλαχτοι σε πρόσωπα, απαλλαγμένοι από το όποιο κυνήγι αποδείξεων της μεταλλικής τους ταυτότητας και ώριμοι όσο ποτέ, κυκλοφορούν ένα δίσκο που επισημάνει την επιστροφή στις εργοστασιακές ρυθμίσεις· της δημιουργίας, της ποιότητας, ακόμη και της ίδιας της ύπαρξης, η οποία επιβιώνει και συνεχίζει να ανθίζει σε έναν ολοένα και πιο ψηφιοποιημένο κόσμο.