Σείριος Σαββαΐδης

Από το δοξασμένο Παγγαίο όρος - τόπος λουσμένος στις ομίχλες των μύθων και σπίτι του Διονύσου και του Ορφέα - η μουσική του Καβαλιώτη Σείριου Σαββαΐδη κατεβαίνει σαν το καθαρό νερό των πηγών. Είναι σχεδόν αδύνατον να βρεις μέσα της κάτι το βρώμικο. Αντίθετα ηχεί κρυστάλλινη και δροσερή και μοιάζει σαν απομεινάρι παλιών κόσμων, σαν ο σύγχρονος κόσμος να μην μπορεί να την αγγίξει.

Πέρασαν επτά χρόνια από το EP "Μεσουρανία" κι εννέα από το τελευταίο του full length "μώλυ" όμως ο Σείριος συνεχίζει ακριβώς από εκεί που είχε μείνει. Μόνος με την μελωδική του φωνή και την ακουστική του κιθάρα (tenor κιθάρα όπως μας λέει στην συνέντευξη που μας παραχώρησε), σκαρώνει λυρικές συνθέσεις που αντλούν στοιχεία από την ψυχεδελική folk αλλά και από την καθαρή ελληνική παράδοση, συγκεκριμένα από το δημοτικό τραγούδι αλλά και, σαν μακρινή ηχώ, από την βυζαντινή μουσική. Οι αναφορές της μουσικής του Σείριου είναι πάντα οι ίδιες, από την εποχή του εξαιρετικού "Το Αξιακό Σύστημα Των Άστρων" - δίσκος που βρήκε θέση στα 100 καλύτερα άλμπουμ ελληνόφωνου rock για το rocking.gr. Αν έχει αλλάξει κάτι είναι πως η μουσική ακούγεται πιο άμεση και πιο λιτή, αφού τα όργανα είναι λιγότερα.

Το "Ρόδι & Ξόδι" δεν επιχειρεί καμία στιλιστική ακροβασία, σε καμία στιγμή του. Η τεχνοτροπία του είναι συμπαγής: τα οκτώ υπέροχα τραγούδια έχουν μία βασική μελωδία, διαθέτουν την αίσθηση του ίσου κι εκτυλίσσονται χωρίς ρεφρέν σε μερικές πανομοιότυπες στροφές. Η συγκεκριμένη συνθετική πρακτική δημιουργεί μια πολύ συγκεκριμένη ατμόσφαιρα που μοιάζει υποβλητική, παλιά, ιερή και τελετουργική. Ταυτόχρονα η έλλειψη ρεφρέν αφήνει την εντύπωση πως το τραγούδι είναι "ανοιχτό" και πως απλώνεται στο διηνεκές, χωρίς αρχή, μέση και τέλος.

Επιπλέον όμως, με τον τρόπο αυτό μένει ορθάνοιχτος ο χώρος για να αναδυθεί ο λόγος και οι στίχοι. Η ίδια η φωνή του Σείριου έχει μια ελαφριά, σχεδόν "αγορίστικη" ποιότητα. Οι στίχοι όμως, καθώς εμπλέκουν τον μύθο, στοιχεία παράδοσης και στοιχεία φαντασίας με την πραγματικότητα ανοίγουν την πύλη προς ένα ονειρικό κόσμο. Από τους επικούς συμβολισμούς στην "Κοσμική Ροδιά" μέχρι το ερωτικό "Ολισθαίνοντας" κι από τον χαρούμενο λυρισμό του "Δαίμων Αοιδός" μέχρι το ήπιο σκοτάδι του "¨Ονειρος Παμπόνηρος", η υβριδική γλώσσα του καλλιτέχνη - με το πάντρεμα αρχαίων και νέων λέξεων και τύπων - συχνά μοιάζει να είναι κι ο απόλυτος πρωταγωνιστής του άλμπουμ.

Παρά τις διακριτές αναφορές της μουσικής, το αποτέλεσμα διαθέτει την απόλυτα προσωπική σφραγίδα του Σαββαΐδη. Τα τραγούδια είναι πανέμορφα μέσα στην απλότητα τους, διαθέτουν εσωτερική δύναμη και ρομαντισμό και μια ματιά φυσιολατρική μεν, ανάλαφρη δε. Και παρόλο που πολλές πτυχές της ευρωπαϊκής folk κρύβονται εντός τους, αποτυπώνουν τελικά μια διαχρονική μα και ιδιότυπη "ελληνικότητα". Αν και στο τέλος της ημέρας, τα βουνά και τα ηλιοβασιλέματα δεν γνωρίζουν από έθνη και σύνορα.

Σε όλη του την μέχρι τώρα πορεία, ο Σείριος Σαββαΐδης συνεχίζει ένα δημιουργικό μονοπάτι που συνδυάζει ομορφιά και ειλικρίνεια. Στην συνείδηση κάποιων, φαντάζει ως ο δικός μας σπάνιος folk τραγουδοποιός, ένας μισοκρυμμένος αλλά και λαμπερός θησαυρός κάτω από θάλασσες εφήμερων μετριοτήτων. Το "Ρόδι & Ξόδι" αποτελεί μια ακόμη στάση αυτού του ιδιότυπου ταξιδιού κι ένα ακόμα κάλεσμα προς τα αυτιά που μπορούν να το ακούσουν.  Οι παλιοί κόσμοι εξάλλου δεν έφυγαν ποτέ.

Bandcamp