Battleroar

Μια από τις σημαντικότερες μπάντες στον επικό μεταλλικό ήχο επιστρέφει έπειτα από οκτώ χρόνια δισκογραφικής σιωπής, με τους Battleroar να επανέρχονται ανανεωμένοι με το έκτο κατά σειρά άλμπουμ τους, το λακωνικά τιτλοφορούμενο "Petrichor". Σε αυτό το μεσοδιάστημα, πολλά είναι εκείνα που διαφοροποιήθηκαν και στο σκληρό πυρήνα της μπάντας, με νέα πρόσωπα να πλαισιώνουν τον Κώστα Τζώρτζη και το δημιουργικό του όραμα. Η αποχώρηση του Gerrit Mutz έπειτα του "Codex Epicus" και η προσχώρηση του Μιχάλη Καρασούλη στέκεται καθοριστική για το νέο πρόσωπο της μπάντας, καθώς ο Έλληνας ερμηνευτής διαφοροποιεί τη διαμορφωθείσα προσωπικότητα των Battleroar κατά το δοκούν, ενώ ο Γιώργος Τσινάνης (των παραγνωρισμένων Heathendom) δαμάζει, πλέον, τα δέρματα των τυμπάνων.

Επιπλέον, στο νέο δίσκο βρίσκουμε νέο μέλος και στην ομάδα των κιθαριστικών ομοβροντιών, με τον Ζακ Κοτσίκη των Thelemite να προσθέτει κιθαριστική κλάση, αλλά έχουμε και μια σημαντική επιστροφή, με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη (και το αισθαντικό του βιολί) να επιστρέφει μετά από 12 χρόνια (και το "Blood Of Legends") σε άλμπουμ της μπάντας. Γίνεται, λοιπόν, αντιληπτό, ότι το "Petrichor" έχει την αύρα μιας επανεκκίνησης, η οποία, όμως, συμβαίνει από μια πολύ στέρεα βάση, καθώς το δημιουργικό υπόβαθρο των Ελλήνων epic metallers είναι τέτοιο που μας έχει χαρίσει μονάχα σπουδαίους δίσκους στη μέχρι τώρα πορεία τους.

Έτσι, και το έκτο άλμπουμ της μπάντας δεν διαφέρει αυτού του χαρακτηρισμού, όντας ένα επιβλητικό, αφηγηματικό κομψοτέχνημα στιβαρού epic/heavy και διεκδικώντας με επιμονή τις ακροάσεις που αξίζει. Άλλωστε, το επικολυρικό και πάλι κυριαρχεί στο δημιουργικό πρίσμα της μπάντας, με τους εμβατηριακούς ρυθμούς να δίνουν το ρυθμικό πρόσταγμα, τις κιθάρες να κεντούν πανέμορφα θέματα και το άμεσα διαφοροποιημένο στοιχείο, τη φωνή του Καρασούλη, να στέκει ως μια θαυμάσια έκπληξη. Σε ό,τι αφορά το τελευταίο, οι ερμηνείες του Έλληνα τραγουδιστή διέπονται από μια στιβαρή μεγαλοπρέπεια, φέροντας στο νου μου μια πιο επικότροπη εκδοχή των αγαπημένων φωνητικών του Ντίνου Κωστάκη στο πρώτο και καλύτερο Spitfire άλμπουμ – μεγάλο συν στον προσωπικό μου μουσικό μικρόκοσμο.

Πάντως, η κίνηση – ματ μπορεί να αποδοθεί στην αυξημένη παρουσία του υποβλητικού βιολιού του Παπαδιαμάντη, ο ήχος και τα θέματα του οποίου προσδίδουν μια υπέροχη, μινόρε επίγευση στο πολεμικό ηχοτοπίο που σμιλεύει η υπόλοιπη μπάντα. Μπορεί το εγχείρημα να είχε δώσει τους πρώτους του καρπούς ήδη από το "Blood Of Legends", αλλά εδώ φαίνεται να ολοκληρώνεται επιβλητικά, δένοντας το κλασικότροπο με το πολεμοχαρές και προσδίδοντας ουσία και ατμόσφαιρα σε ένα υλικό έτσι κι αλλιώς πολύπλευρο. Θαρρώ αυτό μπορεί να κριθεί και ως το επιστέγασμα του οράματος του Κώστα Τζώρτζη για το μουσικό πρόσωπο της μπάντας, αφού το "Petrichor" αποπνέει στο θυμικό την οσμή της βροχής στο διψασμένο έδαφος, κατά αντιστοιχία με τον τίτλο του, μια αίσθηση που φέρνει το νοσταλγικό στο παρόν με έναν τρόπο τόσο αβίαστα θελκτικό.

Σε μια επιστροφή που άργησε μα αποζημιώνει στο έπακρο όσους την ανέμεναν καρτερικά, οι Battleroar προσφέρουν ένα άλμπουμ που δεν βασίζεται στα μεγάλα λόγια, μα στη δύναμη της ψυχής και της ωριμότητας που αποτυπώνεται άμεσα στο συνθετικό του υλικό για να μας καθηλώσει. Το "Petrichor", θαρρώ, είναι ένα έπος γραμμένο με αίμα, χώμα και την αστείρευτη αγάπη για το αληθινό metal, παιγμένο από οπαδούς για οπαδούς, και άρρηκτα συνδεδεμένο με την έννοια της επανασύνδεσης με το αρχέγονο κίνητρο της επικότροπης σύνθεσης· τη δημιουργία μουσικής που μιλάει για το ηρωικό, το τραγικό και το ανθρώπινο.