Tom Smith @ Θεσσαλονίκη (Host) και Αθήνα (Gagarin 205) 24 & 25/04/26

Η αγάπη του ελληνικού κοινού για τους Editors θεωρείται εδώ και χρόνια δεδομένη. Οι Βρετανοί σε όλα τα στάδια της καριέρας τους μας έχουν επισκεφτεί ουκ ολίγες φορές και κάθε τους εμφάνιση συνοδευόταν από εξαιρετικές αποδόσεις και θριαμβευτικά σχόλια. Φέτος είχε έρθει η στιγμή για τον frontman Tom Smith να βασιστεί στις δικές του δυνάμεις προωθώντας τον πρώτο προσωπικό του δίσκο "There Is Nothing In The Dark That Isn’t There In The Light". Φυσικά ο αγαπημένος τραγουδιστής στο παρελθόν έχει κυκλοφορήσει δυο δίσκους παρέα με τον Andy Burrows (Razorlight, ex- We Are Scientists) αλλά μονάχα ο συγκεκριμένος δίσκος μπορεί να χαρακτηριστεί αποκλειστικά «δικός του».

Μπορεί οι Editors να επισκέπτονται συχνά πυκνά στην χώρα μας αλλά οι εμφανίσεις τους στα φεστιβάλ (και η ακύρωση των εμφανίσεων του 2020 λόγω πανδημίας) της πρωτεύουσας πολλές φορές στέρησε την μπάντα από το κοινό της Θεσσαλονίκης με αποτέλεσμα ο Tom Smith να επιστρέφει φέτος στην πόλη μετά το μακρινό 2015.

Παρακάτω θα σας μεταφέρουμε εν ολίγοις το τι συνέβη και στις δυο βραδιές ενσωματώνοντας τις λίγες αλλά αρκετά ενδιαφέρουσες διαφορές, γεγονός που δείχνει εξαρχής των ανθρώπινο παράγοντα στην άκρως καλλιτεχνική φιγούρα που ακούει στο όνομα Tom Smith.

Στην Θεσσαλονίκη opening act δεν υπήρχε αλλά στην Αθήνα ανέλαβε ο Άγγελος Αιβάζης με το project του Pelion Rivers με τον Βασίλη Βλαχάκο μαζί του επί σκηνής. Όμορφη και ενδιαφέρουσα blues/folk μουσική με αγγλικό και ελληνικό στίχο αλλά και ενα έξυπνο live mash-up που περιείχε το "Γράμμα" των Bad Movies και Bob Dylan. Γεγονός που «ανάγκασε» τον Smith να κάνει μια μικρή αλλά βολική για μας αλλαγή στο setlist του. Ένα σύντομο και ευχάριστο set που ζέστανε κατάλληλα την ατμόσφαιρα για την συνέχεια.

Για να ξεκινήσουμε με τα βασικά σχετικά με την εμφάνιση του Tom Smith, το setlist περιείχε σχεδόν ολόκληρο προσωπικό δίσκο του με μονάχα το "Saturday" να απουσιάζει. Συνθέσεις μελαγχολικές, προσωπικές και συναισθηματικές οι οποίες μοιάζουν με ακτίδες φωτός σε ένα γκρίζο αστικό τοπίο. Ο Tom Smith θα μπορούσε υπό άλλες συνθήκες να παίζει μονάχος σε κάποιο πεζοδρόμιο μεγαλουπόλεως αφοσιωμένος στην μουσική του αλλά ευτυχώς (τόσο για τον ίδιο όσο και για μας) η ζωή του φέρθηκε καλύτερα στον τομέα αυτό.

Είναι απόλυτα φυσικό σχεδόν όλοι μας να περιμέναμε τα κομμάτια των Editors αλλά οι συνθέσεις της solo δουλειάς σε συνδυασμό με τις πανέμορφες ερμηνείες του Smith έλειψαν σε πολλά σημεία της βραδιάς. Το συγκινητικό "Nothern Line", το "Life Is For Living", το "Life Of New York City". Όμορφες στιγμές πραγματικά.

Το αρκετά μεγάλο setlist επέτρεψε στο κοινό να απολαύσει και αρκετές επιτυχίες των Editors τα οποία κάλυπταν ολόκληρη την δισκογραφία της μπάντας εκτός από το, τελευταίο, "ΕΒΜ". Ορισμένα από τα κομμάτια αναμενόμενα ταίριαζαν στο «απογυμνωμένο», σχεδόν ακουστικό σετ όπως φερειπείν το "The Phone Book" ή το "No Sound But The Wind". Ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον όμως είχαν συνθέσεις που στην κανονική τους μορφή είναι πιο δυναμικές ή ανεβαστικές και φυσικά έλαβαν πολύ θερμή ανταπόκριση από το κοινό όπως το "Papillion", το "An End Has A Start" και το "Blood". Το τελευταίο έδωσε στον Smith την κατάλληλη «ασίστ» ώστε να συνδυάσει την αρχή της καριέρας των Editors πριν 20 (και κάτι) χρόνια πριν με ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι από την επερχόμενη δουλειά της μπάντας ( για την οποία κατά πάσα πιθανότητα θα έχουμε νέα πολύ σύντομα). Τέλος, όσον αφορά το setlist, η μοναδική διαφορά ανάμεσα στις δυο βραδιές είναι η διασκευή στο "It Ain’t Me Babe" του Bob Dylan που ακούστηκε στην Θεσσαλονίκη (και στο μεγαλύτερο μέρος της περιοδείας) ενώ στην Αθήνα αντικαταστάθηκε, προς μεγάλη μας έκπληξη, από το "Sugar" (αφού η διασκευή Dylan του Pelion Rivers άλλαξε τα σχέδια του Smith) .

Προφανώς και η κύρια ατραξιόν της βραδιάς ήταν ο Tom Smith. Θα ήταν όμως άδικο να μην αναφερθούμε στον συνεργάτη του, το πολυεργαλείο που ονομάζεται Nicholas WIlles, γνωστός ως tour guitarist στους Editors αλλά και drummer σε πρόσφατα τουρ των Slowdive και The Twilight Sad. Ο συμπαθέστατος και ταλαντούχος Nick έδινε χρώμα στα κομμάτια με κιθάρα και πλήκτρα ενώ δεν παρέλειψε να τραγουδήσει και να παίξει φυσαρμόνικα. Η προσθήκη του έδωσε πολλούς πόντους στο τελικό αποτέλεσμα.

Ο ίδιος ο Tom Smith στην Θεσσαλονίκη φαινόταν πιο συνεσταλμένος, ίσως και λίγο πιο μελαγχολικός. Στην Αθήνα φαινόταν ξεκάθαρα πιο κεφάτος και γεμάτος ενέργεια. Να μην ξεχνάμε ότι ο Smith, αν και εξαιρετικός performer, έχει κάνει πολλές φορές ξεκάθαρο ότι μπροστά στον κόσμο βρίσκεται εκτός "comfort zone", γεγονός οξύμωρο αφού όλοι οι παρευρισκόμενοι ανεξαρτήτου φύλου, χώρας ή μουσικών προτιμήσεων των παρακολουθούν σχεδόν αποσβολωμένοι, ανίκανοι να αντισταθούν στην εκφραστική σκηνική του παρουσία και φυσικά τις μοναδικές φωνητικές του ικανότητες.

Οι εμφανίσεις του Tom Smith σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, πέρα από το επιτυχημένο αποτέλεσμα, έδωσε την ευκαιρία στο ελληνικό κοινό να τον παρακολουθήσει με έναν διαφορετικό, πιο προσωπικό τρόπο και ταυτόχρονα να ανανεώσει το ενδιαφέρον μέχρι την επόμενο επίσκεψη των Editors στην χώρα μας η οποία ελπίζουμε να έρθει σύντομα.

Φωτογραφίες: Γιώργος Κρίκος