Maruja, Tramhaus @ Gazarte, 25/04/26

Προσπαθώ να σκεφτώ αντίστοιχη περίπτωση συγκροτήματος που να ήρθε τρεις φορές Ελλάδα χωρίς να έχει βγάλει καν δίσκο και να αφορά τόσο πολύ κόσμο, και δυσκολεύομαι να βρω. Και άντε, πέρυσι το καλοκαίρι, οι Maruja ήρθαν μαζί με τους TV On The Radio (αν και ο κόσμος ήταν από νωρίς εκεί για αυτούς). Όμως και την πρώτη και τη δεύτερη φορά που μας επισκέφτηκαν το 2024, κατάφεραν και γεμίσαν τους χώρους στους οποίους έπαιξαν, κάτι που επαναλήφθηκε και αυτή τη φορά.

Το hype βέβαια είναι απολύτως αληθινό και δικαιολογημένο στην περίπτωση τους καθώς ο δίσκος που μας παρέδωσαν πέρυσι, αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες κυκλοφορίες της χρονιάς και, καθόλου τυχαία, χώρεσε στην 30άδα μας με τα καλύτερα άλμπουμ του 2025 ενώ, προσωπικά, το είχα στην κορυφή της λίστας μου. Συνεπώς, με μια τέτοια αλμπουμάρα στις αποσκευές τους, νομίζω, πάνω-κάτω, το ξέραμε από πριν πως αυτή τη φορά θα γεμίσουν για τα καλά το Gazarte, κάτι που, φυσικά, κι έγινε. Βέβαια, αυτή τη φορά, είχαν μαζί τους και τους Ολλανδούς Tramhaus, ένα σχήμα που, αντίστοιχα, έχει ταρακουνήσει για τα καλά την alternative rock σκηνή και, δικαίως, θεωρείται μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ανερχόμενες φωνές της.

Στις 21:30 λοιπόν, με τον χώρο σχεδόν γεμάτο, οι Tramhaus ανέβηκαν στη σκηνή, και για περίπου 45 λεπτά μας παρέδωσαν μανιασμένο post-punk που, άλλοτε έγερνε προς το alt, και πολύ πιο συχνά, έγερνε προς το punk με το συγκρότημα να παίζει μανιασμένα και τον Lukas Jansen να αποδεικνύεται ένας πραγματικά ικανός performer. Όσοι τους είχαμε δει και το 2024 στην Πλατεία Νερού, μάλλον ξέραμε τι να περιμένουμε.

Από την άλλη όμως, για να είμαι απολύτως ειλικρινής, αν στο Release Athens Festival είχαν δείξει πως αποτελούν ένα αξιόλογο γκρουπ, το βράδυ της Παρασκευής έκαναν σαφές πως μπορούν ήδη να περηφανεύονται πως ανήκουν στην εμπροσθοφυλακή του σύγχρονου, εναλλακτικού rock ήχου. Με επιρροές από Pixies, Nirvana, αλλά και πιο πρόσφατα σχήματα όπως οι IDLES και οι Viagra Boys, οι Ολλανδοί ζέσταναν για τα καλά το κοινό, κερδίζοντας τις εντυπώσεις και κάνοντας σαφές πως, την επόμενη φορά που θα περάσουν από εδώ, ίσως και να μπορούν να γεμίσουν το Gazarte μόνοι τους.

Με μια μικρή αναμονή, λίγο μετά τις 22:30, είχε έρθει η ώρα των Maruja, οι οποίοι, με το που πάτησαν το πόδι τους στη σκηνή, αποθεώθηκαν από το κοινό. Και τη στιγμή που το "Bloodsports" ξεκίνησε, συγκρότημα και θεατές, γίναμε ένα καθώς οι Βρετανοί ξετύλιξαν το εκρηκτικό καλλιτεχνικό τους μίγμα που χωράει hip-hop, post-punk, jazz, alternative, folk, post-rock, και τόσα (μα τόσα) άλλα. Στη συνέχεια, δώσαμε ραντεβού στα χαρακώματα με το "Trenches" ενώ το "Break the Tension" απελευθέρωσε γερές δόσεις έντασής στο Gazarte.

Και ενώ εμείς είχαμε χαθεί μέσα στην αψεγάδιαστη και δυναμική τους εμφάνιση, το "Zeitgeist" με τον Harry Wilkinson να πιάνει την κιθάρα, ήρθε για να μας βγάλει για λίγο εκτός κλίματος καθώς το μικρόφωνο σταμάτησε να δουλεύει (ίσως δεν βοήθησε και το ότι, λίγο νωρίτερα, ο συμπαθής frontaman το είχε χώσει ολόκληρο στο στόμα του) με αποτέλεσμα να προκύψει ένας πανικός με τον τεχνικό του σχήματος να παλεύει να βρει τι έχει συμβεί, να αλλάζει μικρόφωνα, και, γενικότερα, να πηγαινοέρχεται πάνω- κάτω, προσπαθώντας να βγάλει άκρη. Έτσι, το κομμάτι κατέληξε να παιχτεί δύο φορές, μία χωρίς, και μία με φωνητικά, κάτι που μπορεί να μην μας χάλασε αλλά, σίγουρα, μας αποσυντόνισε.

Όπως και να έχει, κάπου εκεί, είχε έρθει η ώρα να ταξιδέψουμε στο 2023 καθώς οι πρώτες νότες του "Thunder" μας πήγαν πίσω στο "Knocknarea", το EP από το οποίο πολλοί τους γνωρίσαμε, ενώ τα "Born to Die" και "Saoirse" ήρθαν για να κάνουν σαφές το τεράστιο ηχητικό εύρος του σχήματος και να μας δώσουν την ευκαιρία να πάρουμε μια ανάσα. Χωρίς να μειώσω την φοβερή δουλειά των Matt Buonaccorsi (μπάσο) και Jacob Hayes (ντραμς) στο rhythm section, νομίζω ξεκάθαρος πρωταγωνιστής της βραδιάς, υπήρξε (και αυτή τη φορά) ο Joe Carroll, ο οποίος, όταν δεν έπαιζε, παρακινούσε το κοινό να φωνάξει, να χτυπηθεί, ενώ ο ίδιος βρέθηκε δύο φορές κοντά μας, μία για να παίξει το σαξόφωνό του δίπλα μας, και μία για να κάνει stagediving!

Με αυτά και με αυτά όμως φτάσαμε στην κορυφαία στιγμή της βραδιάς με το "The Invisible Man" να μας ανεβάζει παλμούς και το "Look Down on Us" να κάνει σαφές πως αποτελεί ένα ήδη "κλασσικό" κομμάτι. Όπως ήταν λογικό, σε μια βραδιά που κυριάρχησαν τα συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης (με τη σημαία της να βρίσκεται σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας πάνω στη σκηνή), υπέρ των λαών - από το Ιράν μέχρι το Λίβανο - που καλούνται να αντιμετωπίσουν τον σύγχρονο δυτικό ιμπεριαλισμό, αλλά και αναδείχθηκε η τεράστια αξία της αλληλεγγύης και της κοινότητας (με τον Wilkinson σε μια φάση να μας καλεί να πάρουμε μια αγκαλιά τον άνθρωπο δίπλα μας), το τέλος μας βρήκε με υψωμένες γροθιές και το συγκρότημα να απογειώνει το "Resisting Resistance" προτού μας καληνυχτίσει.

Αν κάτι βρίσκω αρνητικό στους Maruja είναι ότι πιστεύουν πως είναι φοβερά καλύτεροι μουσικοί απ’ ό,τι είναι με αποτέλεσμα κάποιες φορές να ξεχειλώνουν τα κομμάτια και τα jam τους χωρίς προφανή λόγο, προσπαθώντας να ακουστούν jazz, αλλά φλερτάροντας με το κακό (υπάρχει και καλό;) post-rock. Με σιγουριά όμως, πρόκειται για μια απίστευτα καλοκουρδισμένη μηχανή που, παρά τα όποια τεχνικά προβλήματα, δεν μπορεί να πτοηθεί και να ακουστεί μέτρια ενώ, παράλληλα, το πάθος τους σου δίνει την εντύπωση πως κάθε φορά αφήνουν κι ένα κομμάτι της ψυχής τους πάνω στη σκηνή. Τι κι αν όλα δεν κύλησαν ομαλά; Όσοι τους είδαμε κι αυτή τη φορά από κοντά, φύγαμε αποσβολωμένοι, ενθουσιασμένοι, και σίγουροι πως και την επόμενη φορά που θα έρθουν, εμείς θα είμαστε εκεί.

Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής