«10»: Επιλογές για τη δεύτερη μέρα του Arctangent Festival

Τι μας επιφυλάσσει η πρώτη ολοκληρωμένη μέρα του φεστιβάλ;

Από την Ειρήνη Τάτση, 06/08/2026 @ 14:55

For the english version, click here.

Το ζέσταμα τελείωσε, ώρα για το συνολικό Arctangent Festival να ξεδιπλωθεί μπροστά μας. Με τέσσερις σκηνές αντί για δύο και το βάσανο των επικαλύψεων να ξεκινά, ήδη πρόκειται να έρθουμε σε επαφή με πάρα πολλά καλούδια. Φυσικά δεν θα περιοριστούμε στα δέκα αξεπέραστα που θα σας προτείνουμε εδώ, αλλά τα συγκεκριμένα είναι στην κορυφή των προτιμήσεών μας. Δυστυχώς αλλά συνάμα και ευτυχώς, η Πέμπτη μας επιφυλάσσει τις δυσκολότερες επικείμενες επιλογές μεταξύ των σετ - το ευτυχώς έγκειται στο γεγονός πως οι επόμενες μέρες δεν αντιμετωπίζουν τις ίδιες δυσκολίες. Για τη σημερινή μέρα, τη silent disco θα αναλάβουν οι Bruise Blood. Παράλληλα, πολλά ελπιδοφόρα ονόματα στα οποία επί τω πλείστων μας σύστησε το lineup του φεστιβάλ θα εμφανιστούν τη συγκεκριμένη μέρα, μεταξύ των οποίων ονόματα όπως οι Sleemo, Ronker και KLAMP, ενώ μια ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει στους Nordic Giants όσο και στους Benthos.

Φωτογραφία εξωφύλλου: Charlie Abbot, δημοσιευμένη στο The Sleeping Shaman

Spotify Playlist

Otay:Onii (Main Stage, 13.20 - 13.50)

Αν είχες ακούσει εκείνη τη μεθυστική φωνή στoυς δίσκους των Forn κι αναρωτήθηκες ποιο είναι αυτό το ξωτικό. Αν είσαι θαμώνας του Roadburn Festival, τότε γνωρίζεις όπως κι εμείς ότι το συγκεκριμένο πολυσχιδές πλάσμα είναι μια ζωντανή εμπειρία που θα καθηλώσει. Από τα πρώτα της βήματα μέχρι το τριετές της Residency στο φεστιβάλ και την επιλογή της για να πλαισιώσει με τη φωνή της τη νέα μορφή των The Ocean Collective, όλα αυτά ξύνουν απλά την κορυφή του παγόβουνου των καλλιτεχνημάτων με τα οποία καταπιάνεται η Otay:Onii στη σκηνή και τη μουσική. Πάντα εκκεντρική, πάντα ευρύτερα καλλιτέχνης και όχι παριορισμένη μόνο στην ιδιότητα της μουσικού, και με ένα δίσκο σαν το "Love Is In The Shit" στα μπαγκάζια της για φέτος, οι προσδοκίες είναι ψηλά. Για άλλη μια φορά, η περιέργεια σχετικά με το τι έχει ετοιμάσει για την εμφάνισή της, αυτή τη φορά στο Arctangent Festival, χτυπάει κόκκινο.

Psychonaut (Main Stage, 14.30 - 15.15)

Οι Psychonaut είναι ένα από τα συγκροτήματα που μας έχουν τραβήξει από νωρίς την προσοχή με το πηγαίο τους ταλέντο. Χρειάστηκε όμως να φτάσουν μέχρι την κυκλοφορία του περσινού "World Maker" για να πείσουν και τους πάντες εκτός από εμάς. Η πρώτη μας συναυλιακή επαφή πέρυσι στο Damnation Festival, μας κάνει να περιμένουμε ακόμη μεγαλύτερα πράγματα. Όπως άλλωστε μας είπαν και οι ίδιοι, βρίσκονται με διαφορά στην πιο εμπνευσμένη περίοδό τους. Πως θα τους φερθούν άραγε τα φώτα του μεσημεριού σε αυτούς και την ακαταμάχητη, δυναμική τους ψυχεδέλεια; Δεν μένει παρά να βρεθούμε εκεί για να μάθουμε από πρώτο χέρι.

Agent Fresco (Yohkai Stage, 16.45 - 17.35)

Τη μαγεία των Agent Fresco την ανακαλύψαμε στη χώρα μας πρώτη φορά οι περισσότεροι όταν είχαν βρεθεί εδώ μαζί με τους κάτι-σαν-θεούς στην Ελλάδα Leprous, κι έκτοτε κολλήσαμε. Το ιδιαίτερο άγγιγμα των Ισλανδών σε έναν καθ’ όλα νέο progressive rock ήχο αφήνει ασυγκίνητους μόνο όσους δεν έχουν συναισθήματα. Παρά το γεγονός ότι το "Destrier", ο τελευταίος τους δίσκος, μετρά πλέον πάνω από δέκα χρόνια ζωής, κι έκτοτε δεν έχει μεσολαβήσει άλλος, αυτός ακούγεται σαν να πρόκειται να κυκλοφορήσει όχι χθες, αλλά σε λίγους μήνες. Η μαγική νεραϊδοχώρα του βορείου Ατλαντικού έκανε πάλι το θαύμα της και θα έχουμε τη χαρά να συναντηθούμε πάλι μαζί του. Να έχουμε κανένα νέο άραγε για νέα μουσική; Μακάρι!

Alcest (Main Stage, 17.40 - 18.30)

Η Γαλλία που θα συναντήσουμε ξανά σήμερα, κρατά γερά τα ηνία των δυναμικών συγκροτημάτων της Πέμπτης του φεστιβάλ. Ποιος σε αυτό το σημείο βέβαια δεν είναι γνώριμος με το όνομα των Alcest, των ανθρώπων που μας σύστησαν σε ένα ευαίσθητο, ονειρικό black / blackgaze που όμοιο του δεν είχαμε συναντήσει. Τα χρόνια πέρασαν, οι Alcest πειραματίστηκαν, έγιναν πολύ έμπειροι στη σκηνή, και εν τέλει ξαναγύρισαν στον ήχο που γέννησαν και τελειοποίησαν, αφήνοντας μας ως πιο πρόσφατη παρακαταθήκη το συγκλονιστικό "Les Chants De L' Aurore", αλλά και σε προσωπική μας κουβέντα την αφοπλιστική παραδοχή του Neige πως ο απόλυτος τρόμος είναι το να μην έχεις κάτι για το οποίο θες να μιλήσεις στην τέχνη σου. Θα είναι σαν σε όνειρο.

The Tony Danza Tapdance Extravaganza (Yohkai Stage, 18.35 - 19.25)

Έχουμε συζητήσει συχνά πρόσφατα στο Rocking για μεγάλες επιστροφές. Συμβαίνουν πολλές τελευταία. Ακολουθώντας τον κανόνα, οι μικροί mathcore θρύλοι The Tony Danza Tapdance Extravaganza με το εντελώς κουλό όνομα (το δικό τους και τελικά και των δίσκων τους), επανενώθηκαν λίγο πριν τις εκβολές του προηγούμενου έτους και προσέφεραν ανατριχίλες στη ραχοκοκαλιά μας. Μπορεί νέο δίσκο τους να μην έχουμε ακόμη, αλλά είμαστε έτοιμοι για ένα σφοδρό ταρακούνημα με τα κλασικά. Αν μπορείς να ονοματίσεις δηλαδή κλασσικές τις πολυρυθμίες και τα breakdowns της απρόσκοπτης δυναμικής τους. Αν υπήρχε μία κατάλληλη στιγμή για ένα συγκρότημα σαν αυτούς να επιστρέψουν, τότε αυτή ήταν με διαφορά η εποχή που διανύουμε. Αυτοί χρειάστηκαν τη δημοτικότητα του core ήχου, κι εμείς χρειαζόμαστε απεγνωσμένα την τρέλα τους.

Scorpion Milk (Bixler Stage, 18.35 - 19.25)

Ίσως παρατηρείς πως η συγκεκριμένη εμφάνιση συμπίπτει με την από πάνω. Δεν είναι λάθος, και θα είναι μεγάλο πρόβλημα η επιλογή μεταξύ των δύο, παρά το γεγονός ότι μάλλον θα νικήσει η μεγάλη επιστροφή. Ο Kvohst όμως και η νέα του παρέα είναι αρκετά άξος ανταγωνισμός, μιας που σε άλλες περιπτώσεις δεν θα υπήρχε δεύτερη σκέψη. Η μετεξέλιξη της post-punk πτυχής του πολυαγαπημένου μουσικού πέρασε και περνά πολλά κύματα, και η τελευταία της μορφή είναι η δημιουργία των Scorpion Milk και της κυκλοφορίας "Slime Of The Times" που έχει ήδη αγαπηθεί (λες και δεν έχει την μαγική ικανότητα ο Matt να μεταμορφώνει ό,τι πιάνει σε χρυσό). Αν δεν είμαστε εκεί, να χορέψετε σαν να μην υπάρχει αύριο το "She-Wolf Of London".

Igorrr (Main Stage, 19.30-20.45)

Είναι μια γενικευμένοι τάση αυτή τη στιγμοί οι Γάλλοι παραγωγοί που μπλέκουν τα ηλεκτρονικά τους με τον σκληρό ήχο. Πριν την τάση, υπήρχε και συνεχίζει να θριαμβεύει ο Igorrr. Ο αινιγματικός Gautier Serre και οι γκροτέσκες εικόνες του έχουν αποδείξει πολλάκις την αξία τους δισκογραφικά στην αρχή κι έπειτα ζωντανά, κι έχουμε τώρα την ευχαρίστηση και την τιμή να τον ζούμε να σκαρφαλώνει στις τάξεις των φεστιβαλικών lineups. Το περσινό "Amen" δεν σάρωσε μόνο στα χαρτιά και τις κριτικές, αλλά και τις καρδιές των οπαδών. Δεν θα ντραπούμε άλλωστε να πούμε πως ως κάτοικοι ανατολικής μεσογείου, ανυπομονούμε να ακούσουμε το παρανοϊκό "Blastbeat Falafel" και να θυμηθούμε τις προηγούμενες μας συναντήσεις μαζί του.

Shearling (PX3 Stage, 19.30 - 20.45)

Για άλλη μια φορά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κόντρα, αλλά, αυτή δεν είναι η χαρά των φεστιβάλ; Από τα λίγα που προλάβαμε να δούμε φέτος από τους Shearling λόγω μιας άλλη κόντρας νωρίτερα μέσα στη χρονιά, οφείλουμε να τους συμπεριλάβουμε. Μετά τη διάλυση των Strain (αφού άφησαν για πάντα στην ιστορία έναν δίσκο σαν το "The Lamb As Effigy"), οι Alexander Kent και Sylvie Simmons προχώρησαν στη δημιουργία των Shearling, όπου οι ήχοι τους σκοτεινιάζουν, γίνονται πειραματικοί, και τα κλασσικά όρια και μεγέθη της μουσική δεν εφάπτονται της τέχνης τους. Η μία μακροσκελής σύνθεση του "Motherfucker, I Am Both: "Amen" And "Hallelujah"" μοιάζει σαν την απόλυτη απόδειξη της παραπάνω παρατήρησης. Για όσους τα ντιριντάχτα του Igorrr δεν είναι του γούστου τους, αυτό είναι μια εμφάνιση που θα θυμούνται για καιρό.

MOL (Bixler Stage, 20.50 - 21.40)

Οι MOL είναι ένα συγκρότημα που μου έχει ξεφύγει μέσα από τα χέρια να το δω ζωντανά αναρίθμητες φορές, αλλά φαίνεται πως αυτή η κατάρα πάει να σπάσει. Το ονειρικό blackgaze των MOL, πραγματικά ονειρικό μιας που ειδικότερα στον τελευταίο δίσκο τους, "Dreamcrush", καταπιάνονται με τα ίδια τα όνειρα ως προέκταση της καθημερινότητας και του άγχους μέσω του υποσυνείδητου, θα είναι η απόλυτα ταιριαστή πλαισίωση της νύχτας που θα πέφτει εκείνη την ώρα σιγά σιγά. Η κόντρα τους στο απέναντι παράλληλο stage, είναι δύσκολη και ακούει στο όνομα Maruja, αλλά αντιθέτως στη δική μου περίπτωση έχω καταναλώσει περισσότερους Maruja από όσους αντέχω (είναι πολλές εφτά φορές σε τρία χρόνια άραγε; ), οπότε η επιλογή μοιάζει μονόδρομος. Ας χαθούμε στον ζόφο των ονείρων.

Chelsea Wolfe (Main Stage, 21.45 - 23.00)

Τολμά κανείς άραγε να υπονοήσει ότι τον τίτλο της σκοτεινής βασίλισσας της σκληρής μουσικής τον κατέχει άλλη από την Chelsea Wolfe; Από ένα ντροπαλό κορίτσι σε μια μαγική γυναίκα που τιθασσεύει το πλήθος με ένα παγωμένο βλέμμα, έχουμε δει την Chelsea Wolfe να ξεδιπλώνει όλο της το ταλέντο με κάθε λογής δίσκους και συνεργασίες, με τον επόμενο δίσκο "The Dark" να είναι προ των πυλών. Έχει αποδείξει πολλάκις πως είναι μια από τις καταλληλότερες επιλογές για να κυριεύσει σε ένα φεστιβάλ και δεν περιμένουμε τίποτα λιγότερο. Αντιθέτως, περιμένουμε να συστηθούμε από την αρχή με μια νέα, πιο σίγουρη και πιο αδάμαστη Chelsea Wolfe κάτω από το σκοτεινό ουρανό. Όσο κι αν οι ψυχεδελικές punk-jazz αναζητήσεις των Zu παραδίπλα επιδιώξουν σαν σειρήνες να μας δελεάσουν, η πραγματική σειρήνα θα καταπιεί τη μεγάλη σκηνή μόνο με ένα νεύμα.

Ειρήνη Τάτση

Από την πιο συγκινητική μελωδία έως τον πιο ενοχλητικό θόρυβο, πιστεύει βαθύτατα στην θεραπευτική ιδιότητα της μουσικής ως βιωμένη εμπειρία. Έχει αφιερώσει όλο τον ελεύθερο της χρόνο στο να ανακαλύπτει...