Mol

Το τρίτο άλμπουμ των Δανών Møl δεν είναι αισιόδοξο. Δεν επιλέγει την ελπίδα και το αύριο αλλά το σήμερα εστιάζοντας στις αντιθέσεις που κατοικούν στα όνειρα. Αυτό που κάνει πιο σοβαρά τα πράγματα είναι ότι επιλέγει συνειδητά, με επίγνωση της δύναμης αλλά και των συνεπειών της ελπίδας, προσπαθώντας να ισορροπήσει την προοπτική της συναισθηματικής ανατροφοδότησης της ζωής προς ένα αύριο, με την υπαρκτή πραγματικότητα και τα συναισθήματα που παράγει, αχρωμάτιστα από το στρεβλωτικό φακό της ουτοπίας.

Ο χώρος που κινούνται μουσικά, σε όλη την πορεία τους, είναι το blackgaze με καθαρή ροπή προς το post rock και έντονα hooks που παράγουν τα μελωδικά, ατμοσφαιρικά τοπία που συνθέτουν. Ναι, αντλούν σίγουρα έμπνευση από την μουσική πρόταση των Deafheaven, αλλά όχι μόνο. Μάλιστα στο τρίτο άλμπουμ τους, "Dreamcrush", καταφέρνουν να διαμορφώσουν περισσότερο μια ταυτότητα που τους κάνει να ξεχωρίζουν από τους Αμερικανούς, βαδίζοντας σε μονοπάτια που τους φέρνουν σε πιο μοναχικά καταλύματα.

Αρχικά η παραγωγή του δίσκου είναι άψογη. Δημιουργεί ταυτόχρονα χώρους για να φωλιάσουν τα συναισθήματα του ακροατού, παράγοντας όμως αρκετές δυναμικές ώστε να αποτελεί ζωντανή οντότητα με ξέχωρη θέση για κάθε μικρή και μεγάλη στιγμή που έχει να προσφέρει. Οι κιθάρες είναι σίγουρα το κύριο εκφραστικό μέσο, όμως συμπληρώνονται με τρόπο που ξυπνά και διατηρεί το εύρος τους, από τα πανέξυπνα και ακριβή παιξίματα στα τύμπανα. Υπάρχουν μάλιστα σημεία που παίρνουν τα ηνία, όπως στο πολύ έντονο κλείσιμο του "Mimic". Ταυτόχρονα το ηχητικό αποτέλεσμα δένει και παρουσιάζεται ενιαίο από το λιτό αλλά ουσιαστικό μπάσο. Πραγματικά έχω την άποψη ότι κάθε όργανο λειτουργεί ιδανικά στα πλαίσια του ρόλου του, συμβάλλοντας με τον τρόπο που του πρέπει στο ολοκληρωμένο αποτέλεσμα που φτάνει στα αυτιά μας.

Τα χρώματα που έχουν χρησιμοποιήσει στον τρίτο τους μουσικό πίνακα οι Møl έχουν ξεφύγει λίγο από τις αποχρώσεις του μαύρου. Υπάρχουν ακόμα τα ακραία φωνητικά και δε λείπουν, καθόλου, τα πιο black metal ξεσπάσματα, αλλά ελέγχονται καλύτερα και δεν επιβάλλονται πια. Το post αλλά και το alt rock έχουν διαμορφώσει περισσότερο από πριν το ηχητικό σύνολο σχηματίζοντας πιο προσβάσιμες, μα το ίδιο και περισσότερο συναισθηματικά πλούσιες, προτάσεις. Η επιτυχία της στροφής φαίνεται ξεκάθαρα από το πόσο ευκολοάκουστο αρχικά, αλλά και πόσο πλούσιο στις μετέπειτα αναζητήσεις είναι το άλμπουμ. Παρατήρησε το "Favour" ας πούμε, που στην αρχή σε κερδίζει με την απλή ατμόσφαιρα και τον οικείο ήχο της κιθάρας, αλλά στην πορεία αποκτά όλο και περισσότερα χαρακτηριστικά με κορύφωση το σόλο στο τέλος που μετακινεί τελείως το συναίσθημα που παράγει.

Τα δύο video που έχουν κυκλοφορήσει είναι ιδανικό σημείο εισόδου. Παρουσιάζουν πολλά από τα χαρακτηριστικά που διαμορφώνουν το "Dreamcrush", το συναίσθημα, τις μελωδίες, την ένταση των ακραίων φωνητικών, τις εναλλαγές. Είναι με μια λέξη όμορφα. Και αυτό είναι κι ο δίσκος, όμορφος. Ακούγοντας τον ολοκληρωμένο, σε βυθίζει στην ατμόσφαιρα και τις μελωδίες του, βγάζοντας έξω μόνο όταν έρχεται το τέλος. Πολύ σημαντικό αυτό, το ότι δεν έχει μέρη να σε κλωτσάνε εκτός κλίματος, αλλά αντίθετα χτίζει σταθερά πάνω στη ροή του. Δε βλέπω με ποιον τρόπο δε θα αγγίξει εκείνα που συγκινούνται από τη μουσική των Alcest και των Deafheaven, έχοντας όμως να φέρει κάτι κι από τους My Bloody Valentine, ενώ σε στιγμές θύμισε από μακριά και "Smashing Pumpkins" του αγαπημένου "Adore".

Πιθανών όσα προτιμούσαν την πιο ακραία πλευρά της μουσικής των Møl να μην πάρουν ακριβώς αυτό που ζητούσαν στο τρίτο τους άλμπουμ. Αν όμως η προσέγγιση γίνει καθαρή, με κατεβασμένες συναισθηματικές ασπίδες, μπορεί να φτάσει βαθιά και να ριζώσει στο μέσα. Έχει τον τρόπο να βοηθήσει μια περίοδο ζόρικη στη διαχείριση, παρά το ότι δεν αφήνει τα όνειρα ανέγγιχτα. Αλλά εδώ που τα λέμε, ποια όνειρα;