«10+1»: Τα τραγούδια που έδωσαν τους τίτλους στους δίσκους των Savatage

Με σημείο καμπής το "Black Sabbath" των Black Sabbath, τελευταίο τραγούδι του ντεμπούτου "Black Sabbath", τα ομότιτλα κομμάτια συγκροτημάτων και δίσκων αποτελούν μέρος της μυθολογίας για την metal μουσική. Οι Savatage δεν έχουν ομότιτλο κομμάτι, καθώς το όνομα δεν σημαίνει κάτι, ως επέκταση του προηγούμενου ονόματος Avatar που έπρεπε να αλλαχτεί επί του πιεστηρίου. Μερικά από τα πλέον εμβληματικά τραγούδια  τους  όμως τυχαίνει να είναι τα ομότιτλα εμβληματικών τους δίσκων. Για να είμαστε πιο ακριβείς βέβαια, μάλλον δεν έτυχε, αλλά πέτυχε. Μοναδική εξαίρεση το τελευταίο τους μέχρι στιγμής studio άλμπουμ "Poets And Madmen" που έκλεισε ήδη ένα τέταρτο του αιώνα από την κυκλοφορία του.

Χαρακτηριστικό είναι ότι τα ίδια τα μέλη του συγκροτήματος, όταν ερωτούνταν πέρυσι ενόψει της μεγάλης συναυλιακής επιστροφής, ανέφεραν ότι ομότιτλα τραγούδια κλασικών άλμπουμ όπως το "Sirens", το "Hall Of The Mountain King" και το "Gutter Ballet" θεωρούνται σχεδόν δεδομένα στο setlist. Έτσι συνέβη και πέρυσι, το ίδιο αναμένεται να συμβεί και το ερχόμενο Σάββατο 25 Ιουλίου, στη μεγάλη συναυλιακή επιστροφή των Savatage στην πρωτεύουσα και το μεγάλο φινάλε του Release Athens Festival στην Πλατεία Νερού. Πάμε λοιπόν να τσεκάρουμε μία ακόμη φορά τα τραγούδια που σημάδεψαν τη σπουδαία δισκογραφία του συγκροτήματος, με την βεβαιότητα ότι αρκετά, αν όχι τα περισσότερα, θα τα ακούσουμε και ζωντανά.

1

Sirens

Κανένας δεν θα μάθει ποτέ πώς θα είχαν διαμορφωθεί σήμερα τα δεδομένα, εάν για παράδειγμα πρώτο τραγούδι στο full-length ντεμπούτο των Savatage  ήταν το "Holocaust", δίνοντας παράλληλα στο άλμπουμ τον τίτλο του. Αφενός όμως ότι έχει γράψει δεν ξεγράφει, και αφετέρου δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί επουδενί ότι το "Sirens" ήταν λανθασμένη επιλογή για το όνομα του δίσκου και για opening track, περιλαμβάνοντας μερικά από τα καλύτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της τετράδας που εν πολλοίς θα όριζε εν έτει 1983 το US power metal.

2

Power Of The Night

Υπάρχει κάποιο πρόβλημα με το "Power Of The Night"; Και ναι και όχι. Το ντεμπούτο στη μεγάλη δισκογραφική Atlantic δεν ήταν εκείνο που θα απογείωνε εντελώς το συγκρότημα. Μία απογείωση που εν τέλει θα ερχόταν αφού προηγήθηκε μάλιστα πρόσκρουση στα βράχια. Αν μιλούσαμε για πολλά άλλα συγκροτήματα, το "Power Of The Night" θα αποτελούσε κορυφαία δισκογραφική στιγμή. Μιλώντας όμως για τους Savatage, ίσως κάπου χάνεται ανάμεσα σε συμπληγάδες. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένας φημισμένος παραγωγός  όπως ο Max Norman απέτυχε για διαφορετικούς λόγους να δώσει τη σωστή κατεύθυνση, όπως είχε κάνει την ίδια χρονιά με τους Αrmored Saint στο "Delirious Nomad"; Ίσως. Για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα όμως, τραγουδάρες υπάρχουν. Υπάρχει το "Unusual", υπάρχει ο ύμνος "Warriors", υπάρχει βεβαίως και ο απόλυτος οπαδικός ύμνος που ορθότατα ονομάτισε το άλμπουμ.

3

Fight For The Rock

Ακόμη και αν δεν υπάρχει πρόβλημα με το "Power Of The Night", σίγουρα υπάρχει πρόβλημα με το "Fight For The Rock". Πολύ δύσκολα θα βρεις έστω και έναν που να μην έχει. Μεγάλο μάλιστα. Είτε μιλάμε για τον πιο φανατικό οπαδό, είτε ακόμη και για τους δημιουργούς του ίδιους. Η όλη κατάσταση μοιάζει με "Left Turn On A Red Light", που έλεγε και ο Rickey ο Medlocke Blackfoot. Εμπορικό, εύπεπτο, άνευρο και όλα αυτά τα ωραία κλισέ που έχουμε συνηθίσει ταιριάζουν απόλυτα στη περίσταση. Ακόμη όμως και αν πρόκειται για το μεγαλύτερο ατόπημα - σίγουρα δεν το λες μικρό - φαίνεται αμελητέο μπροστά στη μεγάλη εικόνα. Ακόμη και εάν δεν είναι η πρώτη φορά - βλέπε Avatar και "Rock Me στη συλλογή "95YNF - The Pirate Album '83". Προφανώς το ομότιτλο κομμάτι που ανοίγει για μία ακόμη φορά το δίσκο δεν σώζει τη κατάσταση. Το μοναδικό παρήγορο είναι ότι συνολικά το άλμπουμ, ακόμη και στη μετριότητά του, μπορεί να κριθεί τουλάχιστον ποιοτικό με τα σημερινά δεδομένα. Δεν ξέρω βέβαια εάν αυτό αρκεί στον μπασισταρά Johnny Lee Middleton που έλαβε εδώ το βάπτισμα του πυρός.

4

Hall Of The Maountain King

Ότι είπαμε προηγουμένως, νερό και αλάτι. Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή. Ο παραγωγός Paul O'Neill συνεργάζεται για πρώτη φορά με το συγκρότημα, οι πλανήτες επιτέλους μπαίνουν ξανά σε θέση ευθυγράμμισης, και οι Savatage ορίζουν για δεύτερη φορά το US power metal. Είναι περιττό να πούμε ότι το "Hall Of The Mountain King" ορθότατα ονοματίζει το άλμπουμ, ακόμη και εάν ο ανταγωνισμός είναι αδυσώπητος. Για πρώτη φορά μετά από τέσσερις σερί, οι Savatage δεν επιλέγουν για εναρκτήριο κομμάτι το ομότιτλο. Δεν επιλέγουν καν να ανοίξουν τη δεύτερη πλευρά, καθώς προηγείται το ορχηστικό "Prelude Τo Madness", ορχηστρική απόδοση του κλασικού κομματιού του Edvard Grieg που συνεχίζει μέχρι σήμερα να διασκευάζεται. Και που βεβαίως ονομάτισε το ομότιτλο του δίσκου. Και επειδή για όλα υπάρχει η πρώτη φορά, οι Savatage φλέρταραν για πρώτη φορά με ένα κομμάτι κλασικής μουσικής, κάτι που φυσικά θα επαναλάμβαναν με μεγάλη επιτυχία τα επόμενα χρόνια. Είπαμε πόσο μεγάλο έπος είναι το τραγούδι "Hall Of The Mountain King", έτσι; Έχουμε και video clip!

5

Gutter Ballet

"Έψαχνα να 'βρω το μπαλέ μου και τελικά το βρήκα". Σωτήριον έτος 1988 προς 1999. Ο Steve "Doctor Killdrums" Wacholz δίνει συνέντευξη για το τρίτο τεύχος ενός εντύπου ονόματι Power Metal. Και εξηγεί πώς και γιατί ο τίτλος άλλαξε από "The Hounds Of Zaroff", μία ταινία τρόμου της δεκαετίας του '30 που είχαν δει κάποτε στη τηλεόραση, σε "Temptation Revelation". Αμ δε! Αν κρίνουμε από τα λεγόμενα του Doc και την συνηθισμένη πρακτική, η ομάδα βρήκε το τραγούδι που ήθελαν να ονομάσει τον δίσκο στο "Gutter Ballet" και για μία ακόμη φορά δεν λάθεψαν. Ο Jon Oliva στρογγυλοκάθεται πίσω από το πιάνο, έχει πλέον πρωταγωνιστικό ρόλο, και οι Savatage αυτή τη φορά ορίζουν εν πολλοίς του ύφος που θα υπηρετήσουν για όσα χρόνια ακόμη θα δισκογραφούν. Ιτς ε μενανζερί. Έχουμε ξανά video clip. Και ξανά.

6

Streets: A Rock Opera

Οι μηχανές δεν σταματάνε να δουλεύουν στο φουλ του φουλ, καθώς την εξαντλητική περιοδεία του "Gutter Ballet" διαδέχεται ένα μεγαλεπήβολο concept άλμπουμ. Πλέον ο Paul O'Neill είναι κάτι πολύ παραπάνω από πέμπτο ή έκτο μέλος, το όραμα της νέας εποχής είναι ακόμη πιο ξεκάθαρο και ο ταλαιπωρημένος, εντός ή εκτός εισαγωγικών Jon Oliva πραγματοποιεί κατάθεση ψυχής, σε ένα άτυπο last dance, πριν αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας, πρόσκαιρα όπως θα αποδεικνυόταν δυστυχώς από τις εξελίξεις. O κανόνας του εναρκτήριου και ομότιτλου επανέρχεται, για πρώτη ίσως φορά όμως, με εξαίρεση το εκτός συναγωνισμού "Fight For The Rock", το title track δεν συγκαταλέγεται στα πιο δυνατά κομμάτια του δίσκου, ενός δίσκου που βεβαίως έχει αγαπηθεί πάρα πολύ από τους οπαδούς της O'Neill εποχής.

7

Edge Of Thorns

Ακολουθώντας λοιπόν πιστά το πλάνο, η ομάδα ανανεώνεται και διευρύνεται με τον άσημο μέχρι πρότινος Zachary Stevens. Η πάντοτε αμφιλεγόμενη αλλαγή βασικού τραγουδιστή κρίνεται απόλυτα επιτυχημένη, ακόμη και από όσους θα προτιμούν πάντοτε για αντικειμενικούς και συναισθηματικούς λόγους τον Jon στο μικρόφωνο. Σε μια περίοδο κοσμογονικών αλλαγών για τη σκληρή μουσική, οι Savatage καταφέρνουν για μία ακόμη φορά να επαναπροσδιορίσουν τουλάχιστον τους εαυτούς τους, κερδίζοντας πόντους σε όρους συνοχής. Κανείς δε θα μάθει πως θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί τα πράγματα εάν ο αξεπέραστος Criss Oliva δεν έχανε τη ζωή σε τροχαίο, λίγους μόλις μήνες μετά την κυκλοφορία του δίσκου. Το σίγουρο είναι η επιλογή του κομματιού που θα ονόμαζε τον δίσκο ήταν από τις πλέον επιτυχημένες, με το "Edge Of Thorns" να περιλαμβάνει μια σειρά επιμέρους εμβληματικών στιγμών, από την εισαγωγή του πιάνου στο κοσμαγάπητο ρεφρέν και την απίστευτη ριφάρα στο μέσο πριν τις σολάρες. Video clip στα βαλτοτόπια της Florida.

8

Handful Of Rain

Με τον αδόκητο χαμό του Criss, η δημιουργική ομάδα περιορίζεται αριθμητικά και στην ουσία, ο Jon αναγκάζεται από τις περιστάσεις να τραβήξει το βάρος και να κρατήσει ζωντανή τη μπάντα στη μνήμη του αδελφού του. Υπό αυτές τις συνθήκες το "Handful Of Rain" είναι ένα πολύ ιδιαίτερο άλμπουμ με τον καλλιτεχνική ή την εμπορική επιτυχία να έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει πλούτος ή βάθος, με σημαντικές αξιομνημόνευτες στιγμές που άντεξαν τη δοκιμασία του χρόνου και το ομότιτλο "Handful Of Rain" να είναι όσο πιασάρικο χρειάζεται για να ενισχύσει το αποτύπωμα του δίσκου στη συλλογική μνήμη. To video clip θα ήταν αναμενόμενα βροχερό.

9

Dead Winter Dead

Έχοντας σκορπίσει μετά τον θάνατο του Criss, οι Savatage γίνονται πολύ γρήγορα ξανά οικογένεια, καθώς ουσιαστικά διαμορφώνεται η σύνθεση που παραμένει μέχρι και σήμερα. Το concept - βασισμένο σε προσωπική ιστορία που διαδραματίζεται στον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας - αναδεικνύεται μέσα από απόλυτα εμπνευσμένες συνθέσεις και το κλασικά ενορχηστρωμένο metal που ταυτίστηκε με τους Αμερικανούς ξετυλίγεται στην πιο αγνή του μορφή. Ίσως όπως ισχύει και για το έτερο concept "Streets: A Rock Opera", το τραγούδι "Dead Winter Dead" δεν συγκαταλέγεται στις κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ, με τις κιθάρες του βέβαια να σπέρνουν, ο τίτλος από μόνος του όμως με το διπλό dead είναι τόσο ξεκάθαρος και δηλωτικός, αποτελώντας ιδανική επιλογή για την κυκλοφορία.

10

The Wake Of Magellan

Πόσο μεγάλο credit είναι για ένα συγκρότημα να έχει κυκλοφορήσει μέσα σε δύο χρόνια δύο από τους καλύτερους metal δίσκους των '90s, χωρίς να συγκαταλέγονται απαραίτητα στους κορυφαίους της δισκογραφίας του; Οι Savatage είναι ξανά on fire και αυτή τη φορά χρησιμοποιούν ως πηγή έμπνευσης δύο διαφορετικές πραγματικές ιστορίες που ενώνονται σε ένα κοινό concept. Την ιστορία της Ιρλανδής ρεπόρτερ Veronica Guerin, που πλήρωσε με τη ζωή της τις αποκαλύψεις της για λαθρεμπόριο ναρκωτικών, και την δραματική διάσωση ενός λαθρεπιβάτη και ναυαγού με κίνδυνο ζωής του ήρωα ναυτικού. Το επικό ομότιτλο τραγούδι του δίσκου καταφέρνει με απόλυτη επιτυχία να σηκώσει το ειδικό βάρος που αντιστοιχεί στη περίσταση, με την ανατριχιαστική ερμηνεία του Stevens και τα απίθανα πολυφωνικά μέρη να αποτελούν κόσμημα για την μουσική που αγαπάμε.  

+1

The Dungeons Are Calling

Δεν είναι πολλές οι φορές που ένα EP έχει τη βαρύτητα κανονικής κυκλοφορίας, έχοντας καταξιωθεί σε βάθος χρόνου ως κορυφαία στιγμή στη δισκογραφία ενός συγκροτήματος. Από τα ίδια, το πολύ ολιγοήμερα sessions με το "Sirens", τα έξι τραγούδια του "The Dungeons Are Calling" πολύ απλά σπέρνουν, όπως σπέρνουν και τα εννέα του full-length ντεμπούτου. Ίσως το "City Beneath Τhe Surface" να άξιζε την θέση του title track, θες όμως επειδή είχε χρησιμοποιηθεί ήδη στο επτάιντσο των Avatar, κερδίζοντας μάλιστα στον άτυπο ανταγωνισμό κοτζάμ "Sirens", ο τίτλος πήγε στο "The Dungeons Are Calling". Και ποιός μπορεί να πει άδικα, όταν το riff του είναι δολοφονικότερο των δολοφονικότερων...