Satyricon @ Floyd, 18/09/26

Από την ανακοίνωση της συναυλιακής τους επιστροφής στα μέρη μας, ήταν βέβαιο πως οι Satyricon θα έκαναν sold-out το Floyd. Τι και αν ανακοινώθηκε λίγες ώρες πριν την έναρξη της βραδιάς, παραμένει γεγονός πως πλέον, συγκροτήματα τέτοιου βεληνεκούς στα μέρη μας μαζεύουν πλέον και τον ανάλογο κόσμο. Φυσικά, αυτό εντάσσεται στα πλαίσια της γενικότερης μαζικής προσέλευσης κοινού σε συναυλιακές/πολιτιστικές εκδηλώσεις, δίχως φυσικά να μειώνουμε το εμπορικό αντίκτυπο των Νορβηγών θρύλων. Στο ίδιο μήκος κύματος, οι προσδοκίες για την εμφάνιση του σχήματος των Satyr και Frost, ήταν στα ύψη, λαμβάνοντας υπόψη την δισκογραφική τους εξέλιξη. Ανασυγκρότηση λοιπόν, ψυχολογική προετοιμασία για εμβύθιση, νοσταλγία και ειλικρινές παρόν, και κάθοδος προς το Floyd από σχετικά νωρίς.

Λίγα λεπτά μετά τις 10:00, η εξάδα ανέβηκε στη σκηνή εν μέσω επευφημιών και οι πρώτες νότες του “Midnight Serpent” δόνησαν τον χώρο, όπως συνέβη και πριν από οκτώ χρόνια. Το “Deep Calleth Upon Deep”, ο πιο πρόσφατος δίσκος του συγκροτήματος, εξαιρώντας την ειδική περίσταση του “Satyricon & Munch”, θα είχε αναμενόμενα την τιμητική του. Ευθύς εξαρχής έγινε αντιληπτό πως οι Νορβηγοί θα περνούσαν από πάνω μας με συγκλονιστικό ήχο, με δύο κιθάρες πηχτές όσο η μαύρη λάβα (ωπ), ένα μπάσο που σε ζωντανό πλαίσιο έκανε πολλή περισσότερη δουλειά από ότι στις στουντιακές εκτελέσεις, και διακριτικά πλήκτρα, που συνεισέφεραν και μερικά προ-ηχογραφημένα δεύτερα/φωνητικά και spoken word μέρη.

O Satyr διατηρεί τις ανυπέρβλητες, για το ιδίωμα, χροιά και εκφορά του ακέραιες, όντας σε τρομερή κατάσταση, ενώ ο Frost, ήταν αυτός που περιμέναμε. Το παίξιμό του στα τύμπανα εκθειάζεται εδώ και δεκαετίες, και ό,τι και να πω θα φανεί άλλος ένας βερμπαλισμός, αλλά το ζήτημα δεν ήταν μόνο πόσο καταιγιστικός ήταν. Ο τύπος, δεν σταμάτησε στιγμή το headbanging συντονίζοντας όλο του το σώμα στον ρυθμό και τις απαιτήσεις των κομματιών κάθε περιόδου της μπάντας, δίνοντας ένα εξοντωτικό performance πίσω από το drum kit. Αυτό το υψηλό επίπεδο απόδοσης, δεν σταμάτησε λεπτό για τα περίπου 110 λεπτά που έμειναν οι Satyricon στη σκηνή, καθηλώνοντάς μας.

Φυσικά, και βαρετά προβλέψιμα, μέρος των συζητήσεων πριν αλλά και κατά τη διάρκεια του live, ήταν το setlist. Κοινώς, πόσα κομμάτια θα έπαιζαν από την ‘90s δισκογραφία τους. Μια συζήτηση παλιά όσο η μπάντα. Πραγματιστικά (ίου) μιλώντας, η στροφή του “Volcano” και μετέπειτα, μεγάλωσε το εμπορικό εκτόπισμα της μπάντας, αλλά, δεν αποτελεί παρά μια ακόμα πτυχή της διάθεσής τους, όπως και της πληθώρας των συνοδοιπόρων τους, να απομακρυνθούν από τον παραδοσιακό, νορβηγικό black metal ήχο πριν τυποποιηθεί. Κοινώς, ναι, όταν φάγαμε στα μούτρα το “Forhekset” υπήρξε ανατριχίλα, αλλά μακριά το gatekeeping από εδώ. Ο κόσμος όμως, φαινόταν συντονισμένος με τις δύο τελευταίες δεκαετίες της μπάντας, δισκογραφικά μιλώντας, και αυτό μετέτρεψε το Floyd σε ένα φλεγόμενο metal club από τα έγκατα της κολάσεως. Μπορεί το “Our World, It Rumbles Tonight” από το ομότιτλο άλμπουμ να παραμένει βαρετό για μένα, αλλά και αυτό όπως και οι πρώτες νότες του “The Wolfpack” επέφεραν μικρό σεισμό.

Το “Black Crow On A Tombstone” στα καπάκια θα έφερνε την πρώτη κορυφή, με λυσσαλέο sing-along και κοπάνημα. Προσωπικά πάντα συγκινούμαι στο άκουσμά τους, γιατί, έφηβος τότε, με το “The Age Of Nero” γνώρισα την μπάντα, και αυτό το, ξεβαμμένο πλέον, μπλουζάκι με το εξώφυλλο του δίσκου που είχα πάρει τότε εξακολουθεί παραμένει σύντροφος ζωής. Το “To Your Brethren In the Dark” με την τελετουργική του απόδοση έχει μετατραπεί σε ύστερο σημείο αναφοράς του σχήματος, ενώ το νεκρικό “Black Wings And Withering Gloom”, με ένα Frost δαιμονισμένο να το απογειώνει, λειτουργεί ως η υπενθύμιση πως αυτό το σχήμα μπορεί να παίξει ό,τι θέλει, όποτε θέλει, αδέσμευτο, ελεύθερο, όπως τα απάτητα χιονισμένα βουνά από τα οποία εμπνέεται.

Ο Satyr, κατά τη διάρκεια του σετ απευθύνθηκε στο κοινό αρκετές φορές, αν και ομολογουμένως ακουγόταν λίγο απορροφημένος στους συνειρμούς του. Υπενθύμισε, εκθειάζοντας, ξανά, τα εγχώρια black metal ‘90s, το πόσο σημαντικό ήταν στη νορβηγική σκηνή να ανέπτυσσε κάθε μπάντα τη δική της ταυτότητα, θέλοντας να υπογραμμίσει τις εκατέρωθεν, επιρροές σε επίπεδο νοοτροπίας, ανάμεσα στις δύο σκηνές. Έτσι, το μπάσιμο του “Walk The Path Of Sorrow” από το ντεμπούτο - σταθμό “Dark Medieval Times” ήρθε και έδεσε, σε μια μαγευτική απόδοση, που τίμησε στο έπακρο το θράσος και τη δίψα για μεγαλείο και οδύνη που αποτελεί η σύνθεση.

Προσωπικά μιλώντας, από τη στιγμή της ανακοίνωσής της, μια επιθυμία είχα από την εν λόγω βραδιά: να ακούγαμε κάτι από το “Rebel Extravaganza”. Όταν ήχησαν τα πρώτα μέτρα του, προσωπικού αγαπημένου μου, “Filthgrinder”, το έχασα. Ο εγωισμός και η μεγαλομανία του Satyr ήταν πάντα κινητήριος δύναμη σε ό,τι έκανε, και ειδικά στα ‘90s (αλλά όχι μόνο), με τις επιλογές του, καθόριζε εξελίξεις. Το εν λόγω άλμπουμ, αποτελεί, αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά, έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης στην εξελικτική πορεία του πειραματικού, ανορίοτου black metal, δίχως το οποίο η κατάσταση και το εύρος του ήχου σήμερα θα ήταν πολύ πιο διαφορετικά. Βούρκωσα, χάθηκα, η απόδοσή του ήταν φρικαλέα δυστοπική και εγώ παραδόθηκα σε αυτό τον επικίνδυνο περιθωριακό υπεράνθρωπο που καθόρισε σε σημαντικό βαθμό την αισθητική μου. Μια, εξατομικευμένη, συναυλιακή στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ, τι και αν η πλειοψηφία του κοινού φαινόταν σε χαοτικά διαφορετικό μήκος κύματος.

Διότι, στα καπάκια, η δυάδα των φοβερών υπερ-hit “Now, Diabolical” και “the Pentagram Burns” προφανώς και διέλυσαν τα πάντα (και δικαίως), με τον κόσμο να πρωταγωνιστεί (όπως όφειλε) προκαλώντας ντελίριο (ωπ) στο venue, και με επανέφερε στην πραγματικότητα. Η οποία όμως, έγινε ακόμα πιο πεζή, αφού η επιλογή της μπάντας να παίζει το “To The Mountains”, που το θεωρώ τρομερά βαρετό, μου φαίνεται ακατανόητη. Ο Satyr σε εκείνο το σημείο βέβαια, ανέφερε την ιστορία δύο οπαδών στην Πολωνία που του είχαν πει πως το θεωρούσαν highlight της εμφάνισής τους, θέλοντας να τονίσει την αμφιθυμική σχέση του δημιουργού με το κοινό, ως προς την αποδοχή του έργου του. Jokes on me με λίγα λόγια, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή.

Όσο πλησιάζαμε στο τέλος, καταλαβαίναμε πως θα ερχόταν ένα σερί - πεμπτουσία των Satyricon. Το «ξεπούλημα» του τεράστιου “Fuel For Fatred” ήταν όσο punk έπρεπε για να μην αφήσει τίποτα όρθιο, συσσωρεύοντας ενέργεια για αυτό που ακολουθούσε. Ο Satyr φτύνει με το λαρύγγι από θειάφι την εισαγωγή του “Hvite Krists Død” από το “The Shadowthrone” και το folk/black metal μεγαλείο του εξυψώνει τη βραδιά, λίγο πριν το απόγειό της. Μια αναφορά του Satyr στην γηπεδική μαγεία των συνθημάτων, ήταν αρκετή για να πιάσουμε το νόημα. Το, κλασικό, “Mother North” προκάλεσε τον παροξυσμό και το τραγούδι της βασικής μελωδίας, που αναμενόταν, στην, λογική αδιαμφισβήτητη κορυφή κάθε συναυλίας των Satyricon εδώ και 30 χρόνια. Και οι ανατριχίλες στη γέφυρά του καλά κρατούν μέχρι σήμερα...

Η βραδιά θα έριχνε αυλαία με το “K.I.N.G.”, μέρος της τριπλέτας των hits από το, κομβικό, προ εικοσαετίας “Now, Diabolical”. Κακά τα ψέματα, είναι ένα κομμάτι φτιαγμένο για ακριβώς τέτοιες καταστάσεις, και έδωσε πανηγυρικό τόνο σε μια ήδη θριαμβευτική εμφάνιση. Οι Satyricon έδωσαν μια συναυλία αντάξια του μεγέθους, της δυναμικής αλλά και της δισκογραφίας τους. Επί σκηνής ήταν καταιγιστικοί παρασύροντας το κοινό, και σε κάθε δευτερόλεπτο αποπνέαν στόφα μεγάλης μπάντας. Το μέγεθός τους υπερβαίνει τα black metal αισθητικά πατροπαράδοτα στεγανά και αυτό φάνηκε και από την ανθρωπογεωγραφία του κοινού. Το βράδυ αυτό της Παρασκευής, ήταν γεμάτο extreme metal μεγαλεία, και προσέφερε, έστω και αποσπασματικά, πέρα από μια πλήρως απολαυστική συναυλία, και την απαραίτητη διαφυγή και ενδοσκόπηση που κρύβονται ανάμεσα στις νότες αυτής της ζοφερής μουσικής.

Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής