Tα 10 καλύτερα metal άλμπουμ για το πρώτο μισό του 2026

Το πρώτο μισό της χρονιάς που διανύουμε αφήνει ήδη πίσω πολλή και καλή μουσική σε όλο το φάσμα που καλύπτουμε στο Rocking.gr. Η συντακτική ομάδα που καλύπτει το rock, το metal και τον alternative ήχο ψήφισαν και το αποτέλεσμα παρουσιάζεται από το site μας σε τρεις αντίστοιχες λίστες. 

Κυρίες και κύριοι, αυτοί είναι οι καλύτεροι metal δίσκοι για το πρώτο μισό του 2026, στο πρώτο από τα τρία άρθρα μας.

10. Don Broco - Nightmare Tripping

«Το "Nightmare Tripping" δεν είναι άψογο. Και δε χρειάζεται να είναι. Είναι τόσο αυθόρμητο και αυθεντικό, που σε κερδίζει από την πρόθεση και την ενέργειά του. Αυτή η τρέλα είναι που το κάνει τόσο γοητευτικό και ιδιαίτερο. Οι μελωδίες που ξεχειλίζουν από κάθε πλευρά του είναι αυτές που θα σε κάνουν να το βάλεις στο repeat. Τέτοια φρεσκάδα είναι που χρειάζεται και ο "μοντέρνος" ήχος, για να ξεφύγει από τα στεγανά που αυτοαναφορικά έχει επιβάλλει στον χώρο.»

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική πατώντας πάνω στο εξώφυλλο

9. Rosa Faenskap - Ingenting Forblir

«Ο νέος δίσκος των Rosa Faenskap είναι με βεβαιότητα, είναι ένα φορτισμένο, υπέροχο, αλάνθαστο έργο αντιφασιστικού, ιδεολογικά φορτισμένου black metal, μια αιχμηρή επίθεση ενάντια στο μηδενισμό της παραίτησης και τον κυνισμό της ιεραρχίας. Το γεγονός δε, πως το επιτυγχάνουν αυτό, ενώ φέρουν ως εμπνευσμένα κοσμήματα τόσες εξωτερικές επιρροές δίχως να διαταράσσουν την ευρύτερη ωμή και καταιγιστική ατμόσφαιρα, τους καθιστά και ζωτικούς στο σύγχρονο, μα και παραδοσιακό, black metal.»

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική πατώντας πάνω στο εξώφυλλο

8. Non Serviam - La Lune Dont Mon Âme Est Pleine

«Το άλμπουμ σε 41 λεπτά κατορθώνει να συγκεράσει πληθώρα ειδών, από black metal μέχρι κλασική μουσική, και από baroque μέχρι industrial, cybergrind και sludge, με τρόπο που ισορροπεί ανάμεσα στην δυστοπική αποδόμηση και τον ιδεαλιστικό μαξιμαλισμό. Οι Non Serviam στη μεγάλη δισκογραφική τους επιστροφή, επιτυγχάνουν να θρυμματίσουν την εδραιωμένη εικόνα του πειραματικού ακραίου ήχου εκ νέου, και να την ανασυνθέσουν κατά την εικόνα της μουσικής τους.»

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική πατώντας πάνω στο εξώφυλλο

7. At The Gates - The Ghost Of A Future Dead

«Είναι, λοιπόν, το "The Ghost Of A Future Dead" ο κατάλληλος δισκογραφικός επίλογος των At The Gates; Πολύ θα ήθελα να ήταν ένα πολύ κακό άλμπουμ, αλλά η δισκογραφία των Σουηδών να συνεχιζόταν μέχρι οι ίδιοι να αποφασίσουν να βάλουν τέρμα. Ωστόσο, οι συνθήκες που το διαμόρφωσαν, το ενέκριναν ως τέτοιο και η αδιαμφισβήτητη ποιότητα του σε συνδυασμό με την ανατριχιαστική τελευταία παράσταση του Tomas, το καθιστούν αντάξιο φόρο τιμής σε έναν από τους κορυφαίους frontman, αλλά εκτός απροόπτου, και σε μια από τις πρωτοπόρες μπάντες του ακραίου ήχου.»

Διαβάστε ολόκληρη ην κριτική πατώντας πάνω στο εξώφυλλο

6. Immolation - Descent

«Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του death metal εν έτει 2026: δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι σκοτεινότερο, βαρύτερο και ψυχικά ασήκωτο για την αμιγώς death κυκλοφορία της χρονιάς μέχρι στιγμής - και πιστεύω πως δύσκολα θα ακούσω κάτι στα υπόλοιπα δύο τρίτα του έτους, που θα μου δώσει ακριβώς τα συναισθήματα, την πόρωση και τη δύναμη που έχω ανάγκη από αυτό το υποσύμπαν του μετάλλου από τη γέννησή του μέχρι και σήμερα. Οι Immolation συνεχίζουν το σερί από δισκάρες, κυριολεκτικά η μια μετά την άλλη, χωρίς να χρειάζεται να εξελίξουν τον ήχο τους, αλλά να δίνουν κάθε φορά μεγαλύτερο βάθος και διάσταση σε αυτό που κάνουν τέλεια - και το καταφέρνουν τέλεια, κάθε φορά.»

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική πατώντας πάνω στο εξώφυλλο

5. Exxûl - Sealed Into None

«Το "Sealed Into None" είναι το ντεμπούτο των Exxûl και καταφθάνει στα αυτιά, όχι με τις ντροπές και τα δειλά βήματα ενός πρώτου άλμπουμ, αλλά με την ορμή, τη δύναμη και τον τσαμπουκά μυθικών τεράτων που σε ισοπεδώνουν στο διάβα τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Για εμάς που το μέταλλο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις σκοτεινές και μυστηριώδεις μελωδίες των Sanctuary, Crimson Glory, Candlemass, (παλαιών) Fates Warning, Helstar, Scald, Manilla Road, Memento Mori, μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας έτσι λίγο πιο παράξενα από άλλα παράξενα παιδιά, το πρώτο υποψήφιο άλμπουμ για τις λίστες της χρονιάς έσκασε με στόμφο πάνω στο μοναστηριακό μας τραπέζι - και δημιούργησε ήδη ρωγμές στο ξύλο.»

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική πατώντας πάνω στο εξώφυλλο

4. Converge - Love Is Not Enough

«Με κάθε ακρόαση του "Love Is Not Enough", η μουσική μεγαλοφυία ενός έντονα σκληρού και αποκαρδιωτικού σχήματος χορεύει εν μέσω κάποιας παγανιστικής δοξασίας με την στιχουργική ιδιοφυία του Bannon. Τέσσερις άνθρωποι που βρέθηκαν μαζί και συμφώνησαν στην ειλικρίνεια. Στο ότι θα λένε την αλήθεια μεταξύ τους, στους εαυτούς τους και σε εμάς με κάθε προσωπικό κόστος. Έτσι κάνουν για άλλη μια φορά. Και το "Love Is Not Enough" γίνεται σύντομα και σίγουρα ένα ηχητικό ανάγνωσμα που διαγωνίζεται με τις προσωπικές μας αντιλήψεις περί εαυτού, αγάπης, αλήθειας και προσωπικού φωτός.»

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική πατώντας πάνω στο εξώφυλλο

3. Cryptic Shift - Overhead & Supertime

«Περιπετειώδες, πυκνό, σαρωτικό: το απερίγραπτο, εκτυφλωτικό χάος του "Overspace & Supertime" σκάει μπροστά στα μάτια μας σαν την έκρηξη ενός μεταλλικού supernova. Όσοι επιλέξουν να το ακολουθήσουν στα μακρινά του ταξίδια είναι εγγυημένο πως θα βιώσουν άπειρες ώρες ψυχαγωγίας μέσω των πιο απαιτητικών αισθητικών μονοπατιών που επιφυλάσσει η extreme μουσική, η αίσθηση μου είναι μάλιστα πως οι Cryptic Shift καταθέτουν έναν δίσκο-φαινόμενο για το σύνολο του προοδευτικού-τεχνοκρατικού metal. Όλοι οι υπόλοιποι, φοβάμαι, θα βρουν την πόρτα ερμητικά κλειστή. Κρίμα για όλα τα θαυμαστά, μεγαλειώδη πράγματα που δεν θα αντικρίσουν ποτέ!»

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική πατώντας πάνω στο εξώφυλλο

2. Neurosis - An Undying Love For A Burning World

«Οι Neurosis είναι και πάλι εδώ, με τον πλέον καταλληλότερο άνθρωπο στο πλευρό τους. Πόσο δικαιωμένος να νιώθει άραγε ο Turner, όταν ο ίδιος πήρε τον ήχο που πρώτοι συνέστησαν οι Neurosis και τον τελειοποίησε, να αποτελεί πλέον δομικό κομμάτι τους. Στο προσκήνιο οι πρώτοι, εγκαλούν το απαισιόδοξο παρελθόν τους. Οι πινελιές της μέσης ανατολής που τραβούν στα ένδοξα παρελθόντα των “Enemy Of The Sun” και “Souls At Zero”, εκεί που οι αναρχικές hardcore ψυχές τους σιχαινόντουσαν τον κόσμο ολάκερο, και κρατούν όλη τη δύναμη της αντίστασης που γαλούχησαν τότε. Ο πιο ελπιδοφόρος ύστερος εαυτός τους, που γνωρίσαμε μέσα από το εμβληματικό “The Sun That Never Sets”, τους έκανε να κοιτάξουν στο μέλλον Με τελευταίο κομμάτι του παζλ την παρουσία του καλύτερου ίσως μουσικού στο post-metal ιδίωμα μετά τους ίδιους, επανεφευρίσκουν τους εαυτούς τους και εκτοξεύονται ξανά σε σημείο αναφοράς για τη μουσική μας».

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική πατώντας πάνω στο εξώφυλλο

1. Karnivool - In Verses

«Πως στέκονται λοιπόν οι Karnivool στο σήμερα; Όπως στέκονταν πάντα, με τον αέρα της μπάντας που ανήκει στους πιο κορυφαίους εκπροσώπους του εναλλακτικού progressive rock/metal. Όλοι όσοι αγαπάμε την μουσική - όπως κι όλοι όσοι γράφουμε για αυτήν - αναζητούμε εκείνα τα άλμπουμ που κουβαλούν μια μαγεία που είναι αδύνατο να εξηγηθεί με απλές λέξεις. Όταν την βρίσκουμε, αναρωτιόμαστε αν οι υπόλοιποι θα συμμεριστούν αυτή μας την άποψη. Η επιστροφή των Karnivool δεν εκπληρώνει νοσταλγίες: αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα άλμπουμ που θα ακούσουμε μέσα στο 2026, με τον ορίζοντα του εντός του prog rock/metal genre να είναι ακόμα μεγαλύτερος.»

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική πατώντας πάνω στο εξώφυλλο