President

Πριν από δέκα μήνες, γράφοντας για το "King Of Terrors", είχα καταλήξει ότι μια μάσκα μόνο δεν αρκεί. Το ερώτημα τότε ήταν αν το ιντερνετικό hype μπορεί να χτίσει τον μύθο μιας μπάντας όταν η μουσική δεν φτάνει στο ύψος των προσδοκιών. Στο μεσοδιάστημα η απάντηση της αγοράς ήταν εμφατική: συμβόλαιο με την Atlantic, κοινό στο Slam Dunk που στις έξι το απόγευμα ανταγωνιζόταν αυτό των Knocked Loose, sold out στο O2 Academy Brixton μέσα σε ώρες, τετράστερες βαθμολογίες και οκτάρια από τον διεθνή Τύπο. Όλα αυτά για ένα σχήμα που μέχρι πρόσφατα είχε στο ενεργητικό του έξι κομμάτια. Η δημοφιλία έχει προηγηθεί της δισκογραφίας κατά πολλά χρόνια, και το "Blood Of Your Empire" καλείται να καλύψει αυτή την απόσταση με δέκα τραγούδια.

Δεν την καλύπτει. Και ο λόγος δεν είναι η έλλειψη προσπάθειας, γιατί η προσπάθεια ακούγεται, κάποιες φορές μάλιστα ακούγεται πολύ περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Ο δίσκος κινείται από metalcore σε alt-pop, από ένα σύντομο house χτίσιμο στο "Pink Noise" σε rap metal επίδειξη στο "Hate Figure", από τη κινηματογραφική Deftones λάμψη του "Mercy" σε ένα διάσπαρτο πιάνο που κλείνει το "White Devil" χωρίς προφανή λόγο. Κάθε ιδέα έχει τη δική της βιτρίνα, καμία δεν συνομιλεί με την επόμενη. Οι President δεν ακούγονται εκλεκτικοί εδώ, ακούγονται αποπροσανατολισμένοι, σαν σχήμα που μαζεύει ό,τι δουλεύει γύρω του και ελπίζει ότι το άθροισμα θα περάσει για ταυτότητα.

Το πιο σοβαρό πρόβλημα βρίσκεται ένα επίπεδο πιο κάτω, στη σύνθεση. Τα κομμάτια χτίζονται με κινήσεις εντυπωσιασμού και όχι με μουσικές αποφάσεις. Η φωνή παραμένει βυθισμένη σε έναν ωκεανό απο εφε και autotune, τα breakdowns μπαίνουν στη θέση όπου η δραματουργία τα υπολογίζει, τα drum machines και τα synths αναλαμβάνουν να δώσουν ένταση εκεί όπου το τραγούδι δεν την παράγει από μόνο του. Αφαίρεσε την παραγωγή από το "Angel Wings" ή το "Doom Loop" και μένεις με μια αξιοπρεπή, απολύτως συμβατική κορμοστασιά που έχεις ακούσει δεκάδες φορές την τελευταία πενταετία. Η παρουσία του "Dionysus", κομματιού που υπήρχε ήδη στο EP, σε ένα δεκάκομματο ντεμπούτο δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ένδειξη για το πόσο υλικό υπήρχε πραγματικά στο τραπέζι.

Η μία στιγμή που ξεφεύγει είναι το "This Will Divide Us". Ρομποτικά φωνητικά, ένα πιάνο με θεατρική διάθεση, και μια σερνάμενη γραμμή σαξοφώνου που βγάζει τον δίσκο από το καλούπι του. Εδώ η παραγωγή υπηρετεί μια ιδέα αντί να την αντικαθιστά, το κομμάτι αναπνέει, και για πρώτη φορά ακούγεται ένα συναίσθημα που δεν είναι σχεδιασμένο για να ξεσηκώσει αίθουσα. Ο στίχος για τον χορό δύο βημάτων με τον διάβολο πιάνει την αντίφαση της πίστης που ο δίσκος ψάχνει σε δέκα κομμάτια, και τη βρίσκει σε τέσσερα λεπτά. Αν υπάρχει κατεύθυνση που αξίζει να ακολουθήσουν οι President, είναι αυτή, ή αυτό που μας ξεσήκωσε στο ανυπέρβλητο για τους ίδιους "In The Name Of The Father".

Το θεματικό πλαίσιο, ας σημειωθεί, δεν φταίει. Το εξώφυλλο με τη "Μάχη του Πουατιέ" του Delacroix, η ιδέα της πίστης που γέννησε ταυτόχρονα συμπόνια και αίμα, η ειλικρίνεια με την οποία ο τραγουδιστής περιγράφει τη δική του υπαρξιακή κρίση, όλα αυτά στέκουν. Το "Sleepwalker" έχει πραγματικό πυρήνα, μέχρι που μια spoken word παρέμβαση το σπάει στη μέση σαν ατάκα φτιαγμένη για social media clip. Η απόσταση ανάμεσα στην πρόθεση και στην εκτέλεση είναι το μόνιμο θέμα αυτού του δίσκου.

Δέκα μήνες μετά, η διάγνωση δεν αλλάζει. Οι President έχουν το κοινό, το συμβόλαιο, τη σκηνική παρουσία και μια πραγματικά καλή ιδέα στα χέρια τους. Δεν έχουν ακόμη τα τραγούδια, και καμία παραγωγή δεν καλύπτει αυτό το κενό για δέκα κομμάτια στη σειρά. Το "This Will Divide Us" είναι η απόδειξη ότι μπορούν να γράψουν κάτι που στέκεται χωρίς υποστηρίγματα. Μένει να το πιστέψουν πριν τους το πιστέψει το ίντερνετ.