​Gaerea: «Θα ήταν εξαιρετικά βαρετό να γράφουμε την ίδια μουσική ξανά από την αρχή»

Αν πρέπει με μια λέξη κάποιο να περιγράψει την ουσία της μουσικής ταυτότητας των Gaerea νομίζω ότι η πιο ταιριαστή θα ήταν «εξέλιξη». Μέσα στα δέκα χρόνια περίπου που δισκογραφούν δε στάθηκαν ποτέ ακίνητοι. Βάδιζαν ολοένα και πιο ξεχωριστούς δρόμους, ανοίγοντας πόρτες που η λογική τις ήθελε κλειστές. Η πορεία από το καθαρτικό μαύρο σκοτάδι του πρώτου δίσκου, στο post-black που κορυφώθηκε με το εκστατικό "Mirage" κι από εκεί στο "Coma" που ακροβατούσε ανάμεσα στο blackened death και τα melodic χαρακτηριστικά βουτηγμένα σε ένα πλαίσιο post ατμόσφαιρας, είναι ξεκάθαρα ασυμβίβαστη και ταυτόχρονα εντυπωσιακή.

Παράλληλα ο ολοκληρωμένος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν τη θέση τους στο στερέωμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας, χτίζοντας σε αρκετές δομές της έκφρασης ταυτόχρονα, είναι σίγουρα αξιοθαύμαστος. Η σκηνική παρουσία, οι θεματικές στα άλμπουμ, το artwork, η θεατρικότητα στο image και ο ήχος που κάθε φορά σμιλεύουν, συνθέτουν συνολικά το ξεχωριστό δημιουργικό τους αποτύπωμα.

Φέτος κυκλοφορούν τον πέμπτο ολοκληρωμένο δίσκο τους με τίτλο "Loss", και κάνουν καθαρά το μεγαλύτερο ηχητικό άλμα που έχουν επιχειρήσει έως σήμερα. Η ευκαιρία να μιλήσουμε με τον Alpha, frontman και βασικό σύνθετη της μπάντας, για το άλμπουμ αλλά και τον τρόπο που συνολικά αντιμετωπίζουν την τέχνη, μας ενθουσίασε και οδήγησε σε μια πολύ όμορφη και ώριμη συζήτηση. Είπαμε για τη θέση τους στη σημερινή ακραία μουσική, την αξία του πειραματισμού, την ανάγκη τους για συνεχή εξέλιξη και το καλορυθμισμένο φυσικό ρολόι της έμπνευσης που σταθερά χτυπά φέρνοντάς τους νέα ηχητικά σχήματα κι ιδέες.

Καλησπέρα. Πώς είστε;

Πολύ καλά. Ο καιρός δεν είναι και τόσο άσχημος εδώ, κάτι που είναι υπέροχο για την εποχή των βροχών στην Πορτογαλία. Πάντα μου ανεβαίνει η διάθεση όταν δεν βρέχει.

Χαίρομαι που το ακούω. Καταρχάς, θα ήθελα να ρωτήσω σε τι φάση βρίσκεται το συγκρότημα αυτή την περίοδο. Υποθέτω ότι επικρατεί ηρεμία πριν την καταιγίδα με την κυκλοφορία του νέου άλμπουμ να έρχεται.

Όλοι είναι μια χαρά. Βρισκόμαστε σε φάση προετοιμασίας. Έχουμε μια συναυλία στη Ρουμανία αυτό το Σαββατοκύριακο, την πρώτη μας για φέτος. Οπότε όλοι είμαστε πολύ απασχολημένοι αλλά και ενθουσιασμένοι. Μετά μπαίνουμε σε φάση εντατικών προβών και προετοιμασίας της παραγωγής προβών για τα release shows του νέου άλμπουμ, κάτι που θα μας κρατήσει απασχολημένους μέχρι τις 20 Μαρτίου, όταν και κυκλοφορεί ο δίσκος. Από κει και πέρα τα πράγματα θα γίνουν πολύ απαιτητικά.

Πριν περάσουμε στη μουσική, θα ήθελα να ρωτήσω: τι βλέπουμε στο εξώφυλλο του άλμπουμ; Δείχνει πολύ πνευματικό και ατμοσφαιρικό.

Το εξώφυλλο σχετίζεται κυρίως με το τραγούδι "Stardust". Απεικονίζει την άνοδο μέσα στο σκοτάδι, την αναζήτηση του φωτός ενώ είσαι μόνος. Υπάρχει μια έντονη αντίθεση και παραδοξότητα σε αυτό. Συνδέεται άμεσα με το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ, στο οποίο συμπυκνώνονται όλα τα συναισθήματα του δίσκου

Δεν είναι πάντα η δημιουργικότητα σε άνθιση, συνήθως χρειάζομαι έναν ή δύο χρόνους για να αρχίσουν τα πράγματα να δουλεύουν πάλι στο μυαλό μου

Ενδιαφέρον! Από το πρώτο σας EP κυκλοφορείτε άλμπουμ κάθε δύο χρόνια, φτάνοντας πλέον στο πέμπτο full-length σε λιγότερο από δεκαετία. Έχετε αυστηρό πρόγραμμα σύνθεσης ή είναι η ανάγκη έκφρασης που σας οδηγεί;

Νομίζω ότι είναι το φυσικό μου ρολόι που λειτουργεί έτσι. Κανείς δεν μας αναγκάζει να το κάνουμε. Νομίζω απλώς ότι ο εγκέφαλός μου χρειάζεται αυτόν τον χρόνο για να ξαναγίνει δημιουργικός. Και μετά κλείνω τελείως για να μπορέσουμε να πάμε περιοδεία, όπου περνάμε πολύ χρόνο. Και μετά, κάποια στιγμή, ενώ είμαστε σε φάση περιοδείας, τα πράγματα αρχίζουν να δουλεύουν πάλι στο μυαλό μου, αρχίζω να εμπνέομαι ξανά για περισσότερη μουσική. Και ο κόσμος ποτέ δεν καταλαβαίνει πότε γράφουμε ή ηχογραφούμε, γιατί είμαστε πολύ μυστικοπαθείς σχετικά με αυτό. Μερικές φορές φαίνεται ότι περιοδεύουμε σε όλο τον κόσμο, αλλά στην πραγματικότητα είμαστε στο στούντιο για έναν μήνα. Έτσι λειτουργεί η ψυχολογία μου τα τελευταία δέκα χρόνια. Δεν είναι πάντα η δημιουργικότητα σε άνθιση, όπως ίσως νομίζουν οι άνθρωποι. Συνήθως χρειάζομαι σχεδόν έναν ή δύο χρόνους για να γίνω ξανά δημιουργικός. Απλώς ο τρόπος που κάνουμε τα πράγματα μερικές φορές δίνει την εντύπωση ότι είμαστε πάντα στο στούντιο ή πάντα κυκλοφορούμε μουσική. Δεν είμαστε. Δηλαδή, έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που ηχογραφήσαμε αυτά τα τραγούδια που πρόκειται να κυκλοφορήσουν. Οπότε ναι, έχει περάσει πολύς χρόνος που καθόμαστε με αυτά τα τραγούδια στα χέρια μας.

Υποθέτω ότι είναι καλό πρόβλημα, το να έχεις πάρα πολλή μουσική. Πηγαίνοντας στο θέμα του άλμπουμ, στον προηγούμενο δίσκο υπήρχε μια θεματολογία που έμοιαζε σαν να διαβάζεις ένα καλό βιβλίο τρόμου, σαν συλλογή από μικρές ιστορίες. Υπάρχει κάποιο κεντρικό θέμα και στο νέο άλμπουμ;

Ο νέος δίσκος είναι πολύ διαφορετικός. Δηλαδή, για πρώτη φορά είναι ένα άλμπουμ για μένα, για τη ζωή μου, για τις απογοητεύσεις μου, για την ανατροφή μου, κάποια τραύματα, κάποια πράγματα που θα ήθελα να είχα κάνει διαφορετικά, πολύ imposter syndrome. Οπότε είναι ένα άλμπουμ για το πόσο ατελείς είμαστε σε αυτή τη μπάντα ως άτομα. Αλλά κυρίως είναι ένα άλμπουμ που λειτουργεί κάπως σαν αυτοθεραπεία για μένα, όπου διαχειρίζομαι ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή μου και το πώς αυτό με διαμόρφωσε ως άνθρωπο, το πώς με ώθησε ακόμα και στο να γίνω καλλιτέχνης. Οπότε είναι μια μορφή αυτο-αναστοχασμού για τη ζωή μου τον οποίο αφήνω να αιμορραγήσει μέσα σε ένα Gaerea άλμπουμ για πρώτη φορά. Γιατί πάντα ήταν πολύ φανταστικό και εμπνευσμένο από άλλους ανθρώπους αυτό που κάναμε. Αλλά τώρα βάζουμε τους εαυτούς μας στο προσκήνιο και γράφουμε ένα δίσκο για εμάς, κάτι που μπορεί να είναι πολύ οικείο, πολύ όμορφο να το κάνεις, αλλά και ταυτόχρονα εξαιρετικά βασανιστική εμπειρία να γράφεις για το πόσο χάλια είσαι σαν άνθρωπος.

Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στοιχεία σας, που πάντα παρατηρώ στα άλμπουμ σας, είναι ο ήχος. Ακούγεται καθαρός και μοντέρνος, αλλά όχι υπερβολικά συμπιεσμένος. Έχει ακραία αίσθηση, αλλά παραμένει φρέσκος και προσβάσιμος. Πόσο ενεργά συμμετέχετε στο κομμάτι της παραγωγής; Είναι ζωτικό μέρος της ταυτότητας των Gaerea;

Ω ναι! Δηλαδή, είμαι πολύ περήφανος για τον τρόπο που ακουγόμαστε όλα αυτά τα χρόνια. Και μάλιστα γίνεται όλο και καλύτερα. Ο παραγωγός μας δουλεύει μαζί μας εδώ και πολλά χρόνια, από το «Unsettling Whispers», το πρώτο μας άλμπουμ. Και συνεχίζει να εξελίσσεται κι αυτός μαζί μας. Νομίζω ότι ακουγόμαστε εξίσου καλά ή καλύτερα από τις περισσότερες μπάντες εκεί έξω. Δεν έχω τίποτα να παραπονεθώ για τον ήχο μας. Είναι μοντέρνος, εκρηκτικός, όπως λες, όχι υπερβολικός, αλλά με οργανικά στοιχεία. Σε αντίθεση με πολλές μπάντες σήμερα, εμείς ηχογραφούμε όλα τα όργανα. Δηλαδή, ακόμα ηχογραφούμε τύμπανα, κάτι που όταν το συζητάμε με νέες μπάντες του είδους, μένουν έκπληκτοι. Δεν θα προγραμμάτιζα ποτέ τύμπανα για τελική ηχογράφηση. Αλλά επίσης δεν θα ηχογραφούσα ποτέ με ενισχυτή κιθάρας. Δεν το κάναμε ποτέ. Οπότε υπάρχει μια ισορροπημένη συμβιβαστική προσέγγιση. Κάποια πράγματα θέλεις να έχουν οργανικό ήχο και κάποια άλλα ακούγονται τέλεια όπως είναι, γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις αν είναι ψηφιακά ή όχι. Είναι θέμα του τι ταιριάζει στη μουσική, στο concept και στη μπάντα. Και είμαι πολύ περήφανος για τον ήχο αυτού του άλμπουμ, όπως είμαι για όλους τους δίσκους μας. Είναι το μόνο πράγμα στην καριέρα μας για το οποίο δεν έχω τίποτα να παραπονεθώ. Πιστεύω ότι ήταν πάντα πολύ καλός!

Μας αρέσει να εξελισσόμαστε, να πειραματιζόμαστε και να δοκιμάζουμε νέα πράγματα

Ένα άλλο στοιχείο που σας χαρακτηρίζει είναι το ότι συνεχώς εξελίσσεστε . Αλλάζετε από άλμπουμ σε άλμπουμ, χωρίς να μένετε ποτέ στο ίδιο σημείο. Είναι συνειδητή η προσέγγιση αυτή; Είναι κάτι που το συζητάτε ως μπάντα πριν μπείτε στη διαδικασία να γράψετε νέο δίσκο; Ή είναι μια φυσική εξέλιξη της τραγουδοποιίας σας και της δημιουργικής σας έκφρασης;

Ναι, εννοώ, δεν θέλω να γράφω το ίδιο άλμπουμ ξανά και ξανά. Όπως λες, όλοι οι δίσκοι μας είναι διαφορετικοί μεταξύ τους. Υπάρχει μια φυσική εξέλιξη ανάμεσά τους. Αυτός ο δίσκος ίσως έχει ένα μεγαλύτερο άλμα ή μια μεγαλύτερη στροφή, αλλά είναι αυτό που είναι. Αντικατοπτρίζει ο καθένας το ποιοι είμαστε ως καλλιτέχνες εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Και απλώς μας αρέσει να εξελισσόμαστε, να πειραματιζόμαστε και να δοκιμάζουμε νέα πράγματα, νέους ήχους, νέους τρόπους να γράφουμε τραγούδια, να έχουμε ρεφρέν για πρώτη φορά, να έχουμε διαφορετικές δομές. Δεν μας ενδιαφέρει να γράφουμε τεράστια κομμάτια όπως κάναμε στην εποχή του "Limbo" με τραγούδια διάρκειας και 13 λεπτών. Δηλαδή, δεν είναι αυτό που κάνουμε πια. Το κάναμε στο παρελθόν και είμαστε πολύ περήφανοι γι’ αυτό, αλλά ναι, εξελιχθήκαμε. Δεν θα γράφουμε την ίδια μουσική ξανά από την αρχή. Αυτό θα ήταν εξαιρετικά βαρετό για μένα, για τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας και, ειλικρινά νομίζω, και για τους οπαδούς μας. Δεν θέλουμε να μείνουμε στάσιμοι. Και ξέρω ότι πολλοί από τους παλιούς μας οπαδούς θα ήθελαν να ακουγόμαστε πάντα το ίδιο και να γράφουμε το ίδιο είδος μουσικής, ακραίο black metal για πάντα. Αλλά το κάναμε ήδη. Και είναι υπέροχο, γιατί νιώθουμε ότι δε μας λείπει κάτι. Απλώς εξελισσόμαστε πλέον σε κάτι διαφορετικό. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην πειραματίζεσαι με άλλα πράγματα.

Συμφωνώ. Νομίζω μάλιστα ότι το πρώτο single που κυκλοφορήσατε από το άλμπουμ τον Αύγουστο, το "Submerged", ήταν πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή, γιατί παρουσιάζει αυτή την εξέλιξη και την κατεύθυνση της μπάντας στο νέο άλμπουμ. Ήταν αυτή η επιλογή μια δήλωση του τύπου «εντάξει, έχουμε αλλάξει»; Ότι αυτό είναι ένα νέο κεφάλαιο; Μια νέα εκδοχή των Gaerea, ας πούμε; Και ήταν όντως αυτό το single αντιπροσωπευτικό αυτής της μουσικής μετατόπισης;

Ναι, απόλυτα. Είναι ένα τραγούδι που έχει λίγο απ’ όλα όσα θα ακούσει ο κόσμος σε όλο το φάσμα του άλμπουμ. Και φυσικά είναι ριψοκίνδυνο και τολμηρό να το κάνεις, γιατί έχει καθαρά φωνητικά, έχει ένα μεγάλο, πιασάρικο ρεφρέν, κάτι που δεν είχαμε ποτέ πριν. Έχει ορχήστρες με μεγάλο, γεμάτο ήχο. Ακόμα και η δομή του τραγουδιού είναι πολύ διαφορετική. Πολλά πράγματα είναι διαφορετικά, αλλά πολλά πράγματα παραμένουν μέσα στο DNA μας. Δηλαδή, δεν ακούγεται σαν μια εντελώς διαφορετική μπάντα ξαφνικά. Ακούγεται σαν εξέλιξη. Και νομίζω ότι ο κόσμος το κατάλαβε αυτό και, στο μεγαλύτερο μέρος, το εκτίμησε. Οπότε ήταν μια καλή κίνηση αν και ήταν κάπως ένα ρίσκο, αλλά νομίζω ότι πετύχαμε ακριβώς εκεί που θέλαμε. Θέλαμε ο κόσμος να δει ότι προκαλούμε αρκετά τον εαυτό μας σε αυτό το άλμπουμ και ότι προσπαθούμε να είμαστε τολμηροί μέσα στα δικά μας πλαίσια. Δηλαδή, επαναπροσδιορίζουμε τους εαυτούς μας και αμφισβητούμε αυτό που νομίζαμε. Μπορούμε να γράφουμε τραγούδια όπου ουρλιάζω ασταμάτητα, όπως κάνουν οι περισσότερες μπάντες ή όπως κάνουν πολλές μπάντες σε όλη τη διάρκεια της καριέρας τους. Ή μπορώ να προσπαθήσω να τραγουδήσω και να δοκιμάσω νέα πράγματα με τη φωνή μου. Και μπορούμε να πάρουμε επτάχορδες κιθάρες για πρώτη φορά και να προσπαθήσουμε να γράψουμε τραγούδια με αυτές. Αυτό κάνουμε σε αυτό το άλμπουμ. Δηλαδή, είναι πραγματικά πολύ εμπνευστικό όταν δοκιμάζεις κάτι για πρώτη φορά μέσα στη μουσική και απλώς βλέπεις πώς ρέουν τα πράγματα. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει εδώ.

θέλουμε να έχουμε μια πολύ καθαρή εικόνα του τι είναι η μπάντα για αυτόν τον δίσκο πριν μπούμε στο στούντιο

Μπορείς να μας δώσεις μια μικρή εικόνα για τη συνθετική διαδικασία; Είναι κάτι που το δουλεύετε όλοι μαζί; Υπάρχει ένας βασικός συνθέτης; Έχετε, ας πούμε, τα τραγούδια έτοιμα πριν τα δουλέψετε ως μπάντα; Ή είναι, δεν ξέρω, μια πιο συνεργατική διαδικασία; Μπορείς να μας δώσεις μια εικόνα πάνω σε αυτό;

Συνήθως εγώ γράφω τη βάση αυτού που θα ακούσετε στο τελικό αποτέλεσμα. Και μετά το δουλεύουμε κάπως όλοι μαζί, προσθέτοντας γραμμές μπάσου, ξαναγράφοντας λίγο τα τύμπανα και πολλά από τα ατμοσφαιρικά στοιχεία. Αλλά τα πάντα ξεκινούν από αυτό που φέρνω εγώ και από τον αρκετό χρόνο που περνάω με τα κομμάτια ώστε να διαμορφώσω σωστά τη σύνθεση. Μετά αρχίζουμε να δουλεύουμε αρκετά πάνω στα υπόλοιπα όργανα και να προσθέτουμε κάτι εδώ ή κάτι εκεί. Και στη συνέχεια, στο στούντιο, πολλά πράγματα θα αλλάξουν πάλι, αλλά θέλουμε να έχουμε μια πολύ καθαρή εικόνα του τι είναι η μπάντα για αυτόν τον δίσκο πριν μπούμε στο στούντιο για να ηχογραφήσουμε οτιδήποτε θα είναι τελικό. Απλώς θέλουμε να μην έχουμε αμφιβολίες, να είμαστε πολύ σίγουροι και ασφαλείς τουλάχιστον ως προς το ποιες είναι οι φιλοδοξίες και οι πεποιθήσεις μας για τον συγκεκριμένο δίσκο.

Ανέφερες και το γεγονός ότι είναι η πρώτη φορά που κάνετε, ας πούμε, πολλά καθαρά φωνητικά. Και νομίζω ότι έχεις αναφέρει στο παρελθόν πως το είχατε δοκιμάσει πριν, αλλά δεν λειτούργησε. Οπότε γιατί τώρα τελικά; Επίσης πόσο πρόκληση είναι να το φέρετε αυτό και σε ζωντανό περιβάλλον;

Νομίζω ότι καταλαβαίνω την ερώτησή σου. Δηλαδή, το δοκιμάσαμε πριν, το καθαρό στοιχείο. Απλώς δεν λειτούργησε, γιατί δεν λειτούργησε. Κάποια πράγματα χρειάζονται τον χρόνο τους. Ίσως να μην είχαμε τους σωστούς ανθρώπους στη μπάντα για να το κάνουμε. Μερικές φορές είναι αυτό, μερικές φορές είναι απλώς το timing των πραγμάτων. Μερικές φορές ήταν λίγο υπερβολικά πιεσμένο, οπότε δεν το προχωρήσαμε περισσότερο. Νομίζω ότι μόνο όταν φτάσαμε τα δέκα χρόνια ύπαρξης έχουμε πλέον τη γνώση, την τεχνική και επίσης όλα τα μέσα για να πειραματιστούμε περισσότερο. Τώρα που έχουμε και μια σταθερή βάση οπαδών. Μπορούμε να αποδομήσουμε κάποια πράγματα ακόμα και από αυτά που ο κόσμος θεωρούσε ότι ήταν η ταυτότητα της μπάντας. Αλλά στην πραγματικότητα η ταυτότητά μας είναι κάτι που μεταμορφώνεται, κάτι που αλλάζει, επειδή εξελισσόμαστε ως μουσικοί. Δεν ξέρω αν αυτό απαντά στην ερώτησή σου.

Ήμασταν πάντα οπαδοί του hardcore, του deathcore και του metalcore

Ναι, την απαντά πράγματι. Κάτι που παρατηρήσαμε, ακούγοντας τον δίσκο, είναι ότι υπάρχει μια metalcore/post-hardcore πλευρά σε αυτόν. Όπως ανέφερες, για παράδειγμα, οι επτάχορδες κιθάρες. Φαίνεται μάλιστα να υπάρχουν κάποιες επιρροές από τη βρετανική σκηνή, τόσο σε επίπεδο ενορχήστρωσης όσο και στα φωνητικά. Μετατοπίζετε πλέον το βλέμμα σας προς ένα πιο σύγχρονο και ίσως πιο εμπορικά επιτυχημένο είδος, σε σχέση με τις black metal ρίζες σας;

Νομίζω, ναι, σίγουρα. Δηλαδή, κάποιες από αυτές τις μπάντες που έχεις στο μυαλό σου ήταν πάντα εκεί για μένα. Μεγάλωσα ακούγοντάς τις. Και μετά ανακαλύπτεις τις black metal μπάντες. Και ήμασταν πάντα οπαδοί hardcore, deathcore και metalcore μπαντών. Η αγαπημένη μου μπάντα όμως είναι και θα είναι πάντα οι Watain. Είναι μεγάλη μπάντα στο black metal με επιθετικό ήχο, με την οποία μάλιστα έχουμε περιοδεύσει. Κάναμε περιοδείες με Behemoth, με Watain και Wolves in the Throne Room. Έχουμε κάνει ήδη πολλά μέσα στο black metal! Το θέμα είναι ότι όταν παίζαμε πολύ από αυτό που θεωρούσαμε black metal, αρκετοί άνθρωποι δεν μας έβαζαν στο τυπικό πακέτο του χώρου, γιατί ακουγόμασταν κάπως διαφορετικοί ή πιο hardcore. Και τώρα που έχουμε λίγο περισσότερες από αυτές τις επιρροές ή τις αφήνουμε να φανούν περισσότερο, με πιασάρικα ρεφρέν και μια πιο rock διάθεση σε αυτό που κάνουμε, πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι αυτό είναι το black metal που πάντα ήθελαν να ακούγεται από εμάς. Οπότε είναι λίγο περίεργο. Νομίζω απλώς αποφασίσαμε να σταματήσουμε να νοιαζόμαστε για τα είδη. Και ειλικρινά, αν έπρεπε να αποφασίσω πού να μας τοποθετήσω, είμαστε απλώς metal. Νομίζω ότι είναι κάποιο ακραίο metal. Παραμένει πολύ επιθετικό, νομίζω ότι έχουμε δύο από τα πιο επιθετικά τραγούδια που έχουμε γράψει ποτέ σε αυτόν τον δίσκο, αλλά έχουμε και μερικά από τα πιο μελοδραματικά, όμορφα, εξπρεσιονιστικά τραγούδια που έχουμε κάνει. Οπότε είναι λίγο απ’ όλα, χωρίς να μας νοιάζει πολύ τι πιστεύει ο κόσμος ότι είμαστε. Θέλουμε να είμαστε η πρώτη μπάντα που ακούγεται σαν εμάς. Και δεν νομίζω ότι αντιγράφουμε κανέναν. Αλλά πάλι, αυτή η ερώτηση έρχεται συνέχεια. Όταν ξεκινήσαμε, έλεγαν ότι αντιγράφουμε μπάντες όπως οι Mgła ή οι Batushka ή όλες αυτές. Δεν το κάναμε. Μετά συνεχίσαμε και τότε λέγανε ότι αντιγράφουμε τους Behemoth. Και όσο μεγαλώναμε, έλεγαν "α, αντιγράφετε τους Behemoth". Δεν το κάναμε. Και τώρα που κάνουμε κάτι άλλο, τώρα θα λένε ότι αντιγράφετε τους Bring Me The Horizon. Δηλαδή, έλα τώρα… (γέλια)

Δεν μπορείς να κλέψεις από τους Sleep Token, είναι τεράστια μπάντα

Σωστό. Δεν μπορείς ποτέ να αποφύγεις την κριτική. Αλλά νομίζω ότι ίσως μου δίνεις μια καλή πάσα για μια άλλη ερώτηση που είχα, γιατί νομίζω ότι ένα μοτίβο που πάντα ιντριγκάρει τον κόσμο είναι το γεγονός ότι έχετε αυτή τη μυστηριώδη/ανώνυμη πλευρά ως μπάντα. Και παρόλο που το κάνετε εδώ και αρκετό καιρό, υπάρχουν άνθρωποι που ακολούθησαν αυτή την τάση αργότερα. Και φαίνεται να έχει γίνει μεγαλύτερο εμπορικό τρικ, ειδικά με μπάντες όπως οι Sleep Token που απέκτησαν μεγάλο status χρησιμοποιώντας και αυτή τη μυστηριώδη ιδέα ως στοιχείο που ιντριγκάρει τον κόσμο. Αναρωτιόμουν λοιπόν, δεδομένου ότι το κάνετε τόσο καιρό, αν νιώθετε ότι γίνεται κάπως κλισέ ή αν αντιθέτως πιστεύετε ότι είναι ένας τρόπος να προσθέσετε περισσότερα επίπεδα στη μυθολογία της μπάντας κρατώντας τη μουσική στο επίκεντρο.

Πραγματικά δεν με απασχολεί αυτό. Δηλαδή, τις προάλλες είδα μια μπάντα, μια καινούργια μπάντα, με μάσκες. Και τους λάτρεψα. Δεν θυμάμαι το όνομα, ήταν κάτι σαν alternative rock. Νομίζω λεγόταν Sunburn (σ.σ. Sunborn). Πολύ ωραία μπάντα. Δεν με νοιάζει. Δεν κατοχυρώνω τις μάσκες. Δεν κατοχυρώνω τη μουσική. Μου αρέσει όταν υπάρχει νέα μουσική για να ανακαλύψεις. Αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα που κάνουμε εδώ. Μοιραζόμαστε μουσική με άλλους ανθρώπους και παίρνουμε μουσική πίσω από αυτούς. Και φυσικά, το γεγονός ότι οι Sleep Token έγιναν τόσο τεράστια μπάντα φέρνει όλες αυτές τις ιδέες που τώρα ξεπηδούν. Και ειλικρινά, δεν μπαίνω καν σε αυτή τη μάχη. Είναι απλώς ένας πολύ περιορισμένος τρόπος να βλέπεις την τέχνη και τη ζωή. Αν κάθε τι που βλέπεις πρέπει να το συγκρίνεις με κάτι άλλο, χάνεις τη μεγάλη εικόνα. Οι άνθρωποι δεν προσπαθούν να κλέψουν ο ένας από τον άλλον. Δηλαδή, έλα τώρα, δεν μπορείς να κλέψεις από τους Sleep Token. Είναι μια τεράστια μπάντα. Δεν είναι επειδή θα φορέσεις μάσκες ότι θα έχεις την ίδια επιτυχία. Είναι απλώς ένας τρόπος έκφρασης. Εκείνοι έχουν τον δικό τους τρόπο να εκφράζονται. Εμείς έχουμε τον δικό μας. Αυτή η καινούργια μπάντα που είδα τις προάλλες πιθανότατα έχει το δικό της πράγμα. Και όλα είναι εντάξει. Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα που βλέπαμε, όχι στη δική μου γενιά, αλλά πόσες μπάντες χρησιμοποιούν corpse paint σε σύγκριση με αυτές που καλύπτουν τα πρόσωπά τους; Νομίζω είναι πολύ περισσότερες. Και είναι το ίδιο πράγμα. Το ίδιο με τα καρφιά, με τις latex τύπου πολεμιστή στολές που χρησιμοποιούν κάποιες speed metal μπάντες. Είναι ένας τρόπος να εκφράζεσαι μέσω της τέχνης σου. Κάποιοι το λένε gimmick. Είναι το οπτικό κομμάτι της έκφρασης. Και νομίζω ότι είναι υπέροχο που μπορούμε όλοι να ζούμε σε έναν κόσμο όπου μπορούμε να εκφραζόμαστε όπως θέλουμε. Και νομίζω ότι είναι υπέροχο που υπάρχει χώρος για κάθε είδους πράγμα. Φυσικά θα υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα το αποδεχτούν, ή θα κάνουν gatekeeping, ή θα πουν «δεν μου αρέσει γιατί μοιάζει με εκείνο ή το άλλο που είδα». Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι απολύτως μοναδικό σε αυτόν τον κόσμο. Όλα μοιάζουν με κάτι και αυτό είναι που κρατά τα πάντα συνδεδεμένα.

Πράγματι. Και νομίζω ότι το οπτικό στοιχείο, και γενικά η προσέγγισή σας στην τέχνη, είναι πιο ολιστική ξεπερνώντας το μόνο εικόνα ή μόνο μουσική. Είναι αλήθεια ότι ήσουν, ή είσαι, σκηνοθέτης και χρησιμοποίησες τις σκηνοθετικές σου δεξιότητες για να διαμορφώσεις τον τρόπο με τον οποίο η μπάντα κινείται πάνω στη σκηνή; Δεν ξέρω αν μπορείς να απαντήσεις, αλλά θα ήθελα να το κάνεις…

Ναι, πάνω-κάτω. Είμαστε όλοι άνθρωποι διαφορετικών τεχνών. Είναι αλήθεια ότι το έκανα αυτό και πού και πού το κάνω ακόμα. Αλλά έχουμε επίσης έναν φωτογράφο στη μπάντα. Έχουμε έναν παραγωγό στη μπάντα. Νομίζω ότι όλοι χρησιμοποιούμε τις δεξιότητές μας για να, λοιπόν, δείχνουμε ή να ακουγόμαστε καλύτερα. Οπότε ναι, νομίζω ότι αυτό που σκέφτεσαι είναι σωστό, ναι.

Εντάξει, εντάξει. Θα επιστρέψω τώρα λίγο στη μουσική του άλμπουμ και θα πάω στο εναρκτήριο κομμάτι, το "Luminary", που είναι δυνατό άνοιγμα με πολύ ωραίους στίχους και μάλλον θέτει τον τόνο του άλμπουμ. Δεν ξέρω αν συμφωνείς, αλλά ως δήλωση, θα επιστρέψω σε αυτό που είπα και για το πρώτο single, το "Luminary", νομίζω ότι είναι πολύ ενδεικτικό της κατεύθυνσης του δίσκου. Γι’ αυτό μπήκε ως εναρκτήριο;

Νομίζω ότι αυτό ήταν το πρώτο τραγούδι που έγραψα για τον δίσκο. Και νομίζω ότι γι’ αυτό βρίσκεται εκεί, γιατί πολλές φορές, σε αυτό που κάνουμε, το πρώτο τραγούδι που γράφω καταλήγει να είναι και το πρώτο στον δίσκο. Έγινε και με το "The Poet's Ballet", για το "Coma". Νομίζω έγινε και στο "Limbo", και δεν είμαι σίγουρος για το "Mirage", αλλά νομίζω ότι και εκεί, το "Memoir" ήταν το πρώτο τραγούδι που γράψαμε. Νομίζω ότι είναι απλώς κάτι συνειδητό, σαν όλα να ξεκινούν από εκείνο το τραγούδι. Οπότε βγάζει απόλυτο νόημα αυτό το τραγούδι να είναι πρώτο… Η διαδικασία σκέψης, η διαδικασία δημιουργίας ξεκινά από εκείνο το κομμάτι, οπότε έχει λογική να ξεκινά και η ακουστική εμπειρία από εκεί. Δεν νομίζω ότι έχει να κάνει εντελώς με τα concepts του, αλλά περισσότερο με το ότι για μένα έχει νόημα ο κόσμος να βιώνει το άλμπουμ ξεκινώντας από το πρώτο τραγούδι που γράφτηκε.

Αν με ρωτούσες πριν δέκα χρόνια αν θα είχαμε κάποτε γυναικεία φωνητικά ή ορχήστρες, μάλλον θα γελούσα δυνατά

Μάλιστα. Επίσης, στο "Labyrinth" ακούμε αρκετά γυναικεία φωνητικά. Μπορείς να μας πεις ποια τα κάνει και πώς προέκυψε η ιδέα να ενσωματωθούν εκεί και γυναικεία φωνητικά;

Το είχαμε κάνει και πριν. Το "The Poet’s Ballet" έχει ένα σημείο με εκείνη να τραγουδά. Είναι η κιθαρίστριά μας. Τραγουδά αρκετά σε αυτό το άλμπουμ πλέον, όχι μόνο στο "Labyrinth", αλλά και στο "Cyclone", στο "Stardust". Αν ακούσεις προσεκτικά, υπάρχουν πολλά σημεία στο άλμπουμ όπου δημιουργεί διαφορετικά είδη στρωμάτων με τη φωνή της μαζί με τη δική μου. Και είναι κάτι που κάνουμε πολύ και στα live πλέον. Και πάλι, είναι μέρος αυτού του πειραματισμού που ανέφερα. Αν με ρωτούσες πριν δέκα χρόνια αν θα είχαμε κάποτε γυναικεία φωνητικά ή ορχήστρες ή offbeats, μάλλον θα γελούσα δυνατά και δεν θα συμφωνούσα καθόλου. Αλλά ναι, μεγάλωσα, πέρασαν δέκα χρόνια, και τώρα είναι καιρός να πειραματιστούμε λίγο περισσότερο και να κρατήσουμε τα πράγματα ενδιαφέροντα. Είναι υπέροχο να αλλάζεις γνώμη. Δεν νομίζω ότι είναι σημάδι αδυναμίας. Νομίζω ότι είναι ακριβώς το αντίθετο. Κάποιοι άλλοι μπορεί να διαφωνήσουν και να πουν «αντιφάσκεις». Αλλά δεν είναι υπέροχο όταν αλλάζεις γνώμη και κοιτάς πίσω και λες «εντάξει, πριν δέκα χρόνια πίστευα αυτό και τώρα πέρασα μέσα από τη ζωή και βλέπω τα πράγματα από διαφορετική οπτική και αυτό με κάνει να σκέφτομαι ότι τα πράγματα είναι στην πραγματικότητα περισσότερο έτσι»; Νομίζω ότι είναι υπέροχο. Και το ίδιο ισχύει και για τη μουσική. Τότε δεν θα το κάναμε ποτέ. Τώρα αγαπάμε να πειραματιζόμαστε και να βρίσκουμε ωραίους τρόπους να ενσωματώνουμε αυτές τις νέες προσεγγίσεις στη μουσική με αυτό που ήδη κάνουμε.

Βασικά το ότι πειραματίζεστε έτσι είναι πολύ ενδιαφέρον και υπέροχο που το κάνετε κατά την άποψή μου! Λοιπόν, ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου και ελπίζω να σας δούμε σύντομα στην Ελλάδα!

Ναι, βασικά δουλεύουμε προς αυτή τη κατεύθυνση!

Τέλεια, χαίρομαι πολύ που το ακούω αυτό!

Ευχαριστώ πολύ, αντίο και να ‘στε καλά!