Einar Solberg: «Δεν μου αρέσει καν το symphonic metal»

  Ο Einar Solberg μάλλον δεν χρειάζεται πλέον ιδιαίτερες συστάσεις στο ελληνικό κοινό, το οποίο σε κάθε νέα επίσκεψη των Leprous φροντίσει να επιβεβαιώσει ότι έχει πολλαπλασιαστεί σε αριθμό και έχει μεγαλώσει ακόμα περισσότερο το πάθος του για τους Νορβηγούς.

Όντας πολυπράγμων και ιδιαίτερα παραγωγικός ο Einar, λίγο μετά την ολοκλήρωση ενός εξοντωντικού κύκλου πολλών περιοδειών με τους Leprous, κυκλοφορεί το δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ, εν ονόματι "Vox Occulta". Κι ενώ ταξιδεύει από την Ισπανία προς την Νορβηγία για να περάσει το καλοκαίρι μακριά από τη μεσογειακή ζέστη μας λύνει όλες τις απορίες γύρω από τη δημιουργία και το ορχηστρικό του ύφος εξηγώντας γιατί είναι τόσο διαφορετικό από το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ και γιατί είναι τόσο σημαντική για τον ίδιο η ύπαρξη της ορχήστρας ως θεμέλιο στη μουσική του πρόταση.

Παράλληλα, μας εξηγεί γιατί οι Leprous πρέπει να μειώσουν λίγο τους ρυθμούς τους και πως αναμένεται να επηρεάσει σε μουσικό επίπεδο τη βασική του μπάντα η συνύπαρξη με το προσωπικό του project, δίνοντας παράλληλα κάποιες χρήσιμες συμβουλές για την διαχείριση του (αρνητικού) feedback.

Που σε βρίσκω, καταρχάς;

Οδηγώ από τη Νότια Ισπανία προς τη Νορβηγία.

Οπότε είσαι πάλι στον δρόμο. Ήσουν για δουλειά ή για διακοπές;

Ζω μόνιμα στην Ισπανία, συγκεκριμένα στη νότια Ισπανία. Τώρα, όμως, πηγαίνω σπίτι μου στη Νορβηγία για το καλοκαίρι, γιατί δεν με δελεάζουν ιδιαίτερα οι υψηλές θερμοκρασίες. Μου αρέσει η ζέστη, αλλά μέχρι ένα ορισμένο επίπεδο. Μετά γίνεται απλώς δυσάρεστη...

Το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσα να φανταστώ είναι να μείνω στο ίδιο μέρος για ένα χρόνο χωρίς να μετακινηθώ

Ζω στην Ελλάδα, οπότε έχω μια ιδέα γιατί το τι λες. Αλλά αναρωτιέμαι αν μουσικοί σαν εσένα που περιοδεύουν σε όλο τον κόσμο τόσο έντονα, βαριούνται να πρέπει να φτιάχνουν πάλι τα πράγματά τους και να ταξιδεύουν αντί να μένουν σπίτι και να χαλαρώνουν λίγο; Επειδή κάποιοι μουσικοί τείνουν να βγαίνουν ξανά στον δρόμο ακόμα και όταν δεν χρειάζεται να κάνουν περιοδεία. Αυτό κάνεις κι εσύ;

Νομίζω ότι πολλοί μουσικοί είναι άνθρωποι που δεν αντέχουν την καθημερινή ρουτίνα και μια ήρεμη και ειρηνική ζωή. Πολλοί μουσικοί είναι πιο περιπετειώδεις τύποι... Εγώ πχ υπάρχουν φορές που θα ήθελα να είμαι σπίτι για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και όντως είναι βαρετό να πρέπει να ετοιμάζω τα πράγματά μου ξανά, αλλά γενικά το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσα να φανταστώ είναι να μείνω στο ίδιο μέρος για ένα χρόνο χωρίς να μετακινηθώ… (γελάει). Οπότε, νομίζω ότι είναι περισσότερο θέμα προσωπικότητας. Έχουμε άτομα στο συγκρότημά μας βέβαια που κλίνουν περισσότερο προς τις καθημερινές ρουτίνες και δεν τους αρέσει να ταξιδεύουν όσο αρέσει σε εμένα. Είμαι λίγο ακραίος σε αυτό.

Πριν πάμε κατευθείαν στο νέο σου άλμπουμ, θα ήθελα να σε ρωτήσω, πώς ένιωσες παίζοντας δύο εμφανίσεις στην Αθήνα και μία στη Θεσσαλονίκη πριν από μερικούς μήνες; Γιατί μέχρι τώρα είναι προφανές ότι είστε ήδη ένα από τα αγαπημένα μας συγκροτήματα εδώ πέρα και ότι η βάση των θαυμαστών σας συνεχίζει να μεγαλώνει, έτσι δεν είναι;

Ναι, εννοώ, το λατρέψαμε. Ήταν σούπερ κουλ. Ήταν τόσο καταπληκτικό, μετά το πρώτο σόου, που απλά είπαμε ότι «Εντάξει, δεν χρειάζεται να μετακινηθούμε. Μπορούμε απλά να μείνουμε και να αφήσουμε τα πράγματά μας εδώ». Ήταν το πιο άνετο πράγμα. Μπορούσαμε απλά να αφήσουμε τα πράγματά μας στη σκηνή και να επιστρέψουμε την επόμενη μέρα…

Βγήκες έξω εκείνο το βράδυ; Σου έδειξε ο Baard κάποια μέρη που έχει μάθει;

Εγώ δεν βγαίνω ποτέ έξω. Ο Baard μάλλον το έκανε. Αλλά πιο πιθανό να βγήκε την επόμενη μέρα μετά το δεύτερο σόου. Συνήθως δεν του αρέσει να βγαίνει την ίδια μέρα. Το κάνει συνήθως αν έχει ρεπό μετά ή κάτι τέτοιο. Δεν είναι ούτε βαρύς πότης.

Απλά αστειευόμουν επειδή έχει πολλούς φίλους εδώ, τους οποίος έχει κάνει με τα χρόνια…

Ναι, ναι, αυτό είναι αλήθεια! Είναι αυτός ο τύπος από το συγκρότημα! Οι υπόλοιποι από εμάς, ειδικά εγώ, προτιμώ να κρατάω χαμηλούς τόνους... Μια περιοδεία είναι ήδη ένα έντονο κοινωνικό περιβάλλον με τόσους πολλούς ανθρώπους γύρω σου. Και παρόλο που δεν είμαι εσωστρεφής ή κάτι τέτοιο, παίρνω τη δόση μου του να είμαι κοινωνικός και μόνο που βρίσκομαι σε περιοδεία. Οπότε, θέλω να περνάω αυτόν τον χρόνο απλά χαλαρώνοντας αντ' αυτού.

Ναι, το καταλαβαίνω. Πάμε, λοιπόν, στο δεύτερο σόλο άλμπουμ σου που κυκλοφορεί εδώ και λίγες μέρες. Ποιο είναι το feedback που έχεις μέχρι τώρα και πώς νιώθεις γι' αυτό, τώρα που κυκλοφορεί εκεί έξω;

Κατά κάποιον τρόπο, σε συναισθηματικό επίπεδο, προσπαθώ να αποστασιοποιούμαι λίγο από το feedback, γιατί δεν υπάρχει τίποτα που μπορώ να κάνω γι' αυτό ούτως ή άλλως. Το feedback είναι εντελώς εκτός του ελέγχου μου. Πρέπει απλώς να νιώσω πρώτα αν είμαι περήφανος για αυτό που έκανα ή όχι.

Η μουσική είναι ένα τόσο υποκειμενικό πράγμα που μπορεί να έχεις παραδώσει αυτό που θεωρείς ότι είναι το καλύτερο πράγμα που έχεις κάνει ποτέ, και στο τέλος οι άνθρωποι να μην το υποδεχτούν με τον τρόπο που ήλπιζες. Οπότε είναι καλύτερα να σταματήσεις να ελπίζεις για οτιδήποτε. Λέγοντας αυτό, βέβαια, το feedback ήταν απίστευτο και θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι δεν είμαι λίγο χαρούμενος γι' αυτό. Οπότε, φυσικά, είναι εύκολο να πεις ότι δεν σε νοιάζει το feedback όποτε το feedback είναι αρνητικό… (γελάει)

Όχι ότι κάναμε ποτέ κάτι που γενικά πήρε μόνο κακό feedback, φυσικά. Αλλά ναι, υπήρξαν στιγμές στην καριέρα μας που ίσως τα πράγματα δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες…

Είναι άσκοπο να στεναχωριέσαι με τα αρνητικά σχόλια, είναι σπατάλη της ψυχικής σου υγείας

Δεν συμφωνώ απαραίτητα με αυτό, γιατί ακολουθώ τους Leprous από την αρχή. Αλλά καταλαβαίνω τι λες, ότι πρέπει να αποστασιοποιηθείς συναισθηματικά από το feedback. Αλλά από την άλλη πλευρά, όταν δημιουργείς κάτι θέλεις να ξέρεις πώς κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν. Δεν περιμένεις απαραίτητα να το αγαπήσουν ή να το ερμηνεύσουν όπως εσύ, αλλά να νιώσουν κάτι γι' αυτό, σωστά;

Ναι, σίγουρα. Αλλά το πρόβλημα είναι… αν νοιάζεσαι πάρα πολύ για το feedback, ειδικά αν είσαι ένα καθιερωμένο συγκρότημα και καλλιτέχνες όπως είμαστε εμείς... Έχεις να κάνεις με ανθρώπους που ακούν συχνά από μια νοσταλγική σκοπιά. Ακούν τη μουσική σου από μια οπτική γωνία τύπου «ω, αυτό είναι διαφορετικό από αυτό που έχω συνηθίσει». Γενικά, οι δέκτες μπορεί να διαφέρουν τόσο πολύ. Και ειδικά οι νέοι καλλιτέχνες, μπορούν να χάσουν εντελώς κάθε κίνητρο αν τα πράγματα δεν πάνε όπως ήλπιζαν.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι είναι ωραίο να είσαι χαρούμενος για τα καλά σχόλια, αλλά είναι λίγο άσκοπο να στεναχωριέσαι για το αντίθετο, γιατί είναι σπατάλη της ψυχικής σου υγείας, κατά κάποιον τρόπο. Διότι, δεν μπορείς να ελέγξεις τι σκέφτονται οι άνθρωποι. Μπορείς να νομίζεις ότι οι άνθρωποι αντιδρούν με έναν τρόπο... αλλά ποτέ δεν ξέρεις πώς θα υποδεχτούν οι άνθρωποι αυτό που κάνεις. Όπως τώρα, για παράδειγμα, το κομμάτι μου με τις περισσότερες αναπαραγωγές κάθε μέρα, μέσα από το άλμπουμ, είναι το 12λεπτο κομμάτι, το «Grex», το οποίο επίσης θεωρώ ότι είναι ένα από τα πιο δυνατά κομμάτια του άλμπουμ. Δεν περίμενα ούτε σε ένα εκατομμύριο χρόνια ότι αυτό θα γινόταν το πιο δημοφιλές κομμάτι, αλλά να που είναι το πιο δημοφιλές κομμάτι! Ποτέ δεν ξέρεις!

Οπότε είμαι πολύ χαρούμενος που βλέπω ότι τα πράγματα πάνε καλά, αλλά υποθέτω αυτό έχει να κάνει με μια σχεδόν ρεαλιστική σκοπιά μάρκετινγκ που σκέφτομαι «Εντάξει, αυτό είναι καλό. Αρέσει στον κόσμο. Είμαι χαρούμενος γι' αυτό».

Όμως, υπήρξαν επίσης πολλά πράγματα που δεν άρεσαν απαραίτητα στους ανθρώπους όταν βγήκαν και αργότερα έγιναν τα αγαπημένα τους... Για παράδειγμα, για το "Congregation" δεχτήκαμε πολλή κριτική όταν βγήκε στην αρχή. Όσοι γούσταραν το "Bilateral" και το "Coal" για παράδειγμα, έλεγαν «Ω όχι, τι είναι αυτό;». Και μετά, φυσικά, το ίδιο συνέβη ακόμα περισσότερο όταν βγήκε το "Malina" και ακόμα περισσότερο όταν βγήκε το "Pitfalls". Έτσι συνηθίσαμε λίγο να αποστασιοποιούμαστε από αυτό, καθώς οι άνθρωποι μερικές φορές παίρνουν λίγο χρόνο και μετά ξαφνικά λένε «Ω, τώρα αυτό είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ». Ποτέ δεν ξέρεις πώς αλλάζει η άποψη.

Θυμάμαι να μιλάω από παλιά για αυτό, καθώς ήμουν τυχερός που είχα κάποιους μέντορες από νωρίς, όπως την αδερφή μου και τον γαμπρό μου, τον Ihsahn. Θυμάμαι ότι μου έλεγε «Όταν κυκλοφορήσαμε το "Eclipse" και το "Anthems" με τους Emperor, ο κόσμος τα μισούσε στην αρχή. Μας έλεγαν ότι είναι χάλια»… και μετά οι ίδιοι δημοσιογράφοι 10 χρόνια αργότερα έλεγαν ότι «Είναι ένα από τα πιο σημαντικά άλμπουμ όλων των εποχών»... (γελάει). Αυτό που λέω, λοιπόν, είναι να αποστασιοποιείσαι λίγο από το feedback. Αν είναι αρνητικό, τουλάχιστον δεν εναποθέτεις την αυτοεκτίμησή σου στις απόψεις κάποιου άλλου. Αυτό προσπαθώ να πω.

Συνειδητοποίησα ότι νιώθω σαν στο σπίτι μου σε αυτόν τον κινηματογραφικό τρόπο έκφρασης

Ναι, το καταλαβαίνω απόλυτα. Τώρα, το "Vox Occulta" μοιάζει πιο συμπαγές και στιλιστικά προσανατολισμένο σε σχέση το πρώτο σου σόλο άλμπουμ. Και είπες ότι ήθελες να αναγνωριστείς το σημείο αναφοράς για το cinematic prog. Πώς εμφανίστηκε αυτός ο στόχος και τι τον κάνει σημαντικό για εσένα;

Απλά συνειδητοποίησα ότι το προηγούμενο άλμπουμ μου ήταν πολύ σκόρπιο κατά κάποιον τρόπο, μουσικά… είναι ένα άλμπουμ που έχει πολλά διαφορετικά είδη μέσα, πολλά διαφορετικά πράγματα. Και υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι τους αρέσει πολύ αυτό. Αλλά το συναίσθημά που μου άφηνε από πολύ νωρίς αυτό το άλμπουμ ήταν ότι μου λείπει μια κατεύθυνση. Υπάρχουν κάποια τραγούδια που ακούγονται λίγο σαν Leprous και κάποια που ακούγονται σαν κάτι εντελώς διαφορετικό. Και υπάρχουν κάποια που είναι λίγο κινηματογραφικά. Και αυτό, φυσικά, οφείλεται στο ότι ξεκίνησα αυτό το άλμπουμ απλώς ως ένα διασκεδαστικό project για να γράψω τραγούδια μαζί με φίλους, ανθρώπους που γνωρίζω. Οπότε δεν είχα ιδιαίτερες φιλοδοξίες τότε.

Αλλά μετά συνειδητοποίησα πως «Τώρα που θα γράψω το επόμενο άλμπουμ μου τώρα είναι η ώρα να του δώσω μια κατεύθυνση, γιατί τώρα δοκίμασα μερικά πράγματα, κατάλαβα τι είναι αυτό που λειτουργεί περισσότερο και τι είμαι περισσότερο εγώ». Και μετά σκέφτηκα «Είμαι ένας πολύ συναισθηματικός άνθρωπος και μπορώ να γίνω αρκετά θεατρικός». Έτσι συνειδητοποίησα ότι νιώθω περισσότερο σαν στο σπίτι μου σε αυτόν τον κινηματογραφικό τρόπο έκφρασης. Και πήγα μέχρι τέλους με αυτό. Και είμαι χαρούμενος που το έκανα. Είμαι χαρούμενος με τα αποτελέσματα και χαρούμενος με το feedback που λαμβάνω.

Παρόλο που έχουμε ακούσει ξανά κλασικά στοιχεία σε δικά σου έργα, αυτή τη φορά το πήγες σε ένα εντελώς άλλο επίπεδο. Πώς ήταν η διαδικασία της σύνθεσης με μια ολόκληρη ορχήστρα κατά νου;

Ήταν διαφορετικά… Έγραψα μουσική μόνο για την ορχήστρα πρώτα. Δεν είχα καν σχέδια για το μπάσο, τα τύμπανα, τις κιθάρες ή τα φωνητικά. Έγραψα μόνο για την ορχήστρα και μετά σκέφτηκα πώς να προσθέσω τα άλλα όργανα. Τα πάντα ξεκίνησαν με την ορχήστρα και μετά έχτισα από εκεί, οπότε ήταν πολύ διαφορετικά. Αλλά στο τέλος, η σύνθεση είναι σύνθεση. Αλλάζεις τα όργανα που έχεις συνηθίσει, αλλά εξακολουθείς να έχεις τις μελωδίες στο κεφάλι σου και το όραμά σου που προσπαθείς να κυνηγήσεις. Ήταν διαφορετικά, αλλά ταυτόχρονα, όχι τόσο διαφορετικά όσο ίσως νομίζει ο κόσμος.

Υπάρχει ένα ολόκληρο είδος που φτιάχτηκε γύρω από τον συνδυασμό metal και ορχήστρας, το symphonic metal… το οποίο δεν μου αρέσει καν

Ανέφερες ότι έχεις τη σχέση σου με τον Ihsahn και ότι ήταν κάπως μέντορας για εσένα. Και για να είμαι ειλικρινής, διέκρινα κάποιες ομοιότητες με το τελευταίο του άλμπουμ και στο δικό σου. Όλη αυτή η ισορροπία μεταξύ σύνθεσης και ορχηστρικών στοιχείων κ.λπ. Θα μπορούσε λοιπόν να είναι ένα σημείο αναφοράς για εσένα; Και αν όχι, τι λειτούργησε ως σημείο αναφοράς για εσένα για αυτό το άλμπουμ;

Κι εγώ και αυτός ασχολούμασταν πάντα με την κλασική μουσική, την ορχηστρική μουσική. Και δεν είναι ότι σκέφτηκα «ω, τώρα ο Ihsahn έκανε αυτό το ορχηστρικό άλμπουμ, θέλω να το κάνω κι εγώ». Δεν λειτουργώ έτσι. Παρόλο που υπάρχουν κάποιες ομοιότητες, ειδικά αν ακούσεις την ορχηστρική εκδοχή του άλμπουμ του, νομίζω ότι αυτή είναι πιο παρόμοια με τη δική μου δουλειά, παρά η black metal εκδοχή. Επειδή, η black metal εκδοχή έχει δυνατές κιθάρες και η ορχήστρα ακούγεται περισσότερο σαν ένα στρώμα (layer) εκεί. Αλλά στη μουσική μου είναι περισσότερο σαν το θεμέλιο. Νομίζω ότι αυτή είναι η διαφορά με το πώς γράφω, γιατί δεν θέλω να είναι αποτελεί ένα layer η ορχήστρα. Θέλω να είναι το θεμέλιο. Θέλω να είναι ένα από τα κύρια πράγματα στη μουσική μου.

Δεν έχει τίποτα το πρωτότυπο για μένα το να συνδυάζω prog και ορχηστρική μουσική. Πολλοί άνθρωποι το έχουν κάνει αυτό στο παρελθόν. Ή το να συνδυάζω metal με ορχήστρα… υπάρχει ένα ολόκληρο είδος που φτιάχτηκε γύρω από αυτό, το symphonic metal… το οποίο κανονικά δεν μου αρέσει καν…

(γελάει)

Είναι το πιο δυνατό του άλμπουμ του Ihsahn. Περίμενα να τον πάει σε ένα εντελώς νέο επίπεδο, αλλά μάλλον είναι δύσκολο να τραβήξεις την προσοχή του κόσμου αυτές τις μέρες…

Δεν είναι καν το είδος μου … Προσπαθώ απλά να γράψω τον τύπο της μουσικής μου αλλά με ορχήστρα, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Και προσθέτω τα layers των άλλων στοιχείων αργότερα. Είμαι σίγουρος ότι εγώ και ο Ihsahn, μοιραζόμαστε πολλές ίδιες αναφορές και μερικές φορές αποτελεί απλώς σύμπτωση το ότι ακουγόμαστε παρόμοιοι σε κάποιους δίσκους, επειδή ίσως ακούγαμε τα ίδια πράγματα. Αλλά θα έλεγα ότι το να κάνει ορχηστρικά πράγματα θα ήταν περισσότερο ένας λόγος για μένα να το σκεφτώ δύο φορές πριν κάνω το ίδιο, παρά να το κάνω επειδή όταν το κάνει αυτός,. Αλλά εξακολουθώ να νιώθω το κάναμε με πολύ διαφορετικό τρόπο. Στην πραγματικότητα δεν είχε ορχήστρα στο άλμπουμ του. Είναι όλα samples. Οπότε, έχει έναν πολύ διαφορετικό χαρακτήρα. Βέβαια, το λατρεύω αυτό το άλμπουμ. Νομίζω ότι είναι το πιο δυνατό του άλμπουμ. Και νομίζω ότι δεν έλαβε την αναγνώριση που του άξιζε. Ειλικρινά, θα περίμενα αυτό το άλμπουμ να τον πάει σε ένα εντελώς νέο επίπεδο. Αλλά, ναι, δεν ξέρω... Είναι δύσκολο να τραβήξεις την προσοχή του κόσμου αυτές τις μέρες, υποθέτω.

Εγώ το λάτρεψα, οφείλω να σου πω. Το θεωρώ, αν όχι το καλύτερό του, ένα από τα καλύτερα έργα του…

Νομίζω ότι είναι το καλύτερο άλμπουμ του. Και εντυπωσιάστηκα πολύ όταν μου το έβαλε να το ακούσω την πρώτη φορά. Το μόνο πράγμα που θα ήθελα θα ήταν τα ορχηστρικά σημεία να είναι πιο δυνατά... (γελάει)

Δεν ξέρω αν έχεις εικόνα, αλλά ακόμα και ο Devin Townsend κυκλοφορεί ένα άλμπουμ με ορχήστρα αυτόν τον μήνα…

100%, δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο σε αυτό από τη δική μου σκοπιά. Αυτό που είναι καινούργιο για μένα είναι ότι αυτό είναι το θεμέλιό μου και αυτός είναι ο ήχος μου.

Σκεφτόμουν ότι τα ανήσυχα μυαλά, επειδή σας θεωρώ εξαιρετικούς συνθέτες και τον Ihsahn και τον Devin είτε εσένα, τείνετε όλοι να χρησιμοποιείτε κάποια ορχηστρικά στοιχεία για να διευρύνετε ίσως τη μουσική σας παλέτα.

Ναι, ίσως. Αλλά, προσωπικά είμαι μεγάλος θαυμαστής της κλασικής μουσικής εδώ και πολλά χρόνια. Είναι ένα από τα κύρια είδη που ακούω. Και τώρα είχα επιτέλους τη δυνατότητα να προχωρήσω μέχρι τέλους με αυτό. Και νιώθω ότι χρειάστηκε ακόμα και να αναδιατάξω τις κιθάρες. Έτσι, όλες οι κιθάρες που ακούς όσο υπάρχει η ορχήστρα, συνήθως είναι μια οκτάχορδη προσαρμοσμένη στον να μην συγκρούονται οι κιθάρες με την ορχήστρα, ώστε να υπάρχει χώρος για όλα. Ώστε να μπορείς να ακούσεις κάθε ορχηστρικό στοιχείο σωστά. Διότι, είναι πολύ σημαντικό για μένα όταν πήρα μια ορχήστρα σε αυτό το άλμπουμ να βεβαιωθώ ότι δεν πληρώνω για να έχω μια ορχήστρα που θα βρίσκεται απλώς στο παρασκήνιο. Αυτό θα ήταν απαίσιο για μένα.

Μπορεί να ακούγεται κάπως επιτηδευμένο που έχω όλους αυτούς τους λατινικούς τίτλους, αλλά ήθελα να δώσω έναν πιο αριστοκρατικό και θεατρικό χαρακτήρα

Ναι, το καταλαβαίνω. Τώρα, νομίζω ότι αυτή είναι μια συνηθισμένη ερώτηση που θα σου κάνουν σχετικά με τους τίτλους του άλμπουμ. Ποια ήταν η διαδικασία σκέψης πίσω από την επιλογή λατινικών λέξεων; Υπάρχει κάποιο κεντρικό θέμα ή ένα concept που συνδέει τα τραγούδια μεταξύ τους;

Το πρώτο τραγούδι που έγραψα για το άλμπουμ ήταν το τελευταίο τραγούδι, το "Anima Lucis", το οποίο ακούγεται πολύ σαν soundtrack αν το ακούσεις χωρίς φωνητικά κλπ. Χρειαζόμουν έναν τίτλο πρώτα και μου άρεσε αυτό το περί Πλάσματος του Φωτός (Creature of Light). Στη συνέχεια δοκίμασα κάποιους αγγλικούς τίτλους, και μπορεί να ακούγεται κάπως επιτηδευμένο που έχω όλους αυτούς τους λατινικούς τίτλους, αλλά ήθελα να πάω μέχρι τέλους δίνοντας έναν πιο αριστοκρατικό και θεατρικό χαρακτήρα. Και τα λατινικά ακούγονται πολύ όμορφα στα αυτιά μου. Επέλεξα όλοι οι τίτλοι να είναι στα λατινικά για να υπάρχει μια συνέπεια σε αυτό. Και τους περισσότερους τίτλους τους έγραψα πριν από τους στίχους. Πρώτα είχα το τραγούδι, μετά έβρισκα έναν τίτλο με βάση αυτό που με έκανε να νιώσω το τραγούδι και αργότερα έγραφα τους στίχους με βάση τον τίτλο.

Τα ορχηστρικά στοιχεία γινόντουσαν σταδιακά όλο και πιο εμφανή στους Leprous. Και κάποια στιγμή, νιώσαμε ότι αυτό είναι εις βάρος των μουσικών που έχουμε στο συγκρότημα

Ενδιαφέρουσα προσέγγιση... Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι για εσένα να γράφεις πράγματα για δύο projects την ίδια στιγμή; Εννοώ, το να μοιράζεις υλικό ανάμεσα στη σόλο δισκογραφία σου και στους Leprous, γιατί αναπόφευκτα μπορούν να προκύψουν κάποιοι παραλληλισμοί. Πώς το αντιμετωπίζεις αυτό;

Γίνεται όλο και πιο εύκολο, γιατί προσπαθώ να χτίσω διαφορετικά δυνατά σημεία σε διαφορετικά projects. Αν εστιάσεις στα δύο διαφορετικά projects, θα ακούσεις πολλές ομοιότητες. Αν απομακρυνθείς, θα ακούσεις ότι μετατρέπονται σε διαφορετικά πράγματα. Θα έλεγα ότι το "Melodies Of Atonement" και το "Vox Occulta" είναι δύο πολύ διαφορετικοί δίσκοι, πολύ διαφορετικοί στιλιστικά. Παρόλο αν εστιάσεις, είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσα να είχα το riff του "Medulla" κάπου στους Leprous, σίγουρα. Οπότε δεν λέω ότι θα προσπαθήσω απεγνωσμένα να μην έχω ποτέ τίποτα παρόμοιο σε αυτά τα projects. Αυτό είναι μη ρεαλιστικό. Αλλά, θέλω να έχουν μια συνολική διαφορετική κατεύθυνση.

Από το "Malina" στο "Pitfalls" έως το "Aphelion", τα ορχηστρικά στοιχεία έγιναν σταδιακά όλο και πιο εμφανή. Και κάποια στιγμή, νιώσαμε ότι αυτό έγινε εις βάρος των μουσικών που έχουμε στο συγκρότημα. Έτσι, ξαφνικά, προσθέτοντας όλα αυτά τα στοιχεία οργάνων που δεν έχουμε στο συγκρότημα, υπήρχε λιγότερος χώρος για τους καταπληκτικούς μουσικούς που έχουμε στο συγκρότημα. Και αφαιρώντας το αυτό, ξαφνικά δώσαμε χώρο στο lineup που έχουμε για να έρθουν και να λάμψουν σωστά και να βάλουν το δικό τους στοιχείο. Ακόμα κι αν προσπαθούσα, δεν θα μπορούσα να κάνω το solo project να ακούγεται ακριβώς όπως οι Leprous. Φυσικά, μπορώ να το κάνω να ακούγεται παρόμοιο, αλλά οι Leprous είναι δομημένοι γύρω από τη μουσικότητα που χτίσαμε μαζί όλα αυτά τα χρόνια και μια πολλή λεπτή μουσικότητα… Αυτό είναι το θέμα με τους Leprous… οι μουσικοί με τους οποίους παίζω σε αυτό το συγκρότημα, είναι κορυφαίοι κατά τη γνώμη μου. Είναι μουσικοί πρώτης γραμμής, όλοι τους.

Όταν είσαι κορυφαίος μουσικός έχεις λιγότερη ανάγκη να κάνεις επίδειξη και να αποδείξεις στον εαυτό σου πόσο καλά ξέρεις να παίζεις

Συμφωνώ…

Και όταν είσαι ένας κορυφαίος μουσικός όπως αυτοί, ξαφνικά έχεις λιγότερη ανάγκη να κάνεις επίδειξη και να αποδείξεις στον εαυτό σου πόσο καλά ξέρεις να παίζεις. Πολλά από τα πιο προχωρημένα πράγματα που έχουμε στη μουσική μας είναι ιδιαίτερα εκλεπτυσμένα, είναι στοιχεία που κάποιος που δεν είναι έμπειρος μουσικός δεν θα πρόσεχε απαραίτητα. Το να μπορέσω να αποκτήσω αυτό το επίπεδο μουσικότητας και ενότητας, όπως το έχουμε χτίσει με τους Leprous όλα αυτά τα χρόνια, δεν είναι καν ρεαλιστικό. Έχουμε παίξει εκατοντάδες σόου μαζί, και τίποτα δεν μπορεί να το αντικαταστήσει αυτό. Και δεν είναι αυτό που προσπαθώ να κάνω.

Για μένα, είναι εξαιρετικό το ότι την επόμενη φορά που θα αρχίσω να γράφω για τους Leprous ξανά, δεν πρόκειται καν να σκεφτώ κανένα όργανο ορχήστρας. Θα σκέφτομαι μόνο κιθάρες, synths, drums και μπάσο… θα έχω μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Και μετά θα επιστρέψω ξανά στην επόμενη σόλο δουλειά μου και θα πω «Τώρα μπορώ επιτέλους να προσθέσω πάλι όλα τα έγχορδα της ορχήστρας». Είναι ένα ωραίο είδος περιορισμού αυτός που μου επιβάλει το κάθε project. Με κάποιο τρόπο πυροδοτεί τη δημιουργικότητά μου, ώστε να μπορώ να δουλεύω σε αυτά τα διαφορετικά projects.

Με του Leprous πρέπει να μειώσουμε τη δραστηριότητά μας για λίγο, γιατί το παρακάναμε. Οι περισσότεροι στο συγκρότημα έχουν κουραστεί να παίζουν συναυλίες

Αυτό λοιπόν μας οδηγεί αναπόφευκτα σε μια ερώτηση. Πώς θα ακούγεται το επόμενο κεφάλαιο των Leprous; Έχετε κάνει κάποια πρόοδο; Έχετε κάποιο χρονοδιάγραμμα; Πού βρίσκεστε με αυτό;

Αυτές τις μέρες το μυαλό μου είναι επικεντρωμένο στην προσωπική δουλειά μου, για να είμαι ειλικρινής μαζί σου. Οπότε δεν είμαι πολύ ενθουσιασμένος με οτιδήποτε έχει να κάνει με τους Leprous. Πάντα είμαι πιο ενθουσιασμένος με το εκάστοτε τελευταίο πράγματα που έχω κάνει. Και τώρα αυτή η χρονιά είναι πολύ συναρπαστική γιατί αρχίζει να παίρνει περισσότερο μορφή το solo project μου. Αρχίζω να παίζω μερικά σόου. Αρχίζω να λαμβάνω περισσότερο feedback. Αρχίζει να πηγαίνει καλύτερα από το πρώτο άλμπουμ. Έτσι, ξαφνικά, είμαι πολύ ενθουσιασμένος που χτίζω αυτό το project προς το παρόν. Οι Leprous έχουν ήδη χτιστεί και ειλικρινά πρέπει να κάνουμε ένα... όχι ακριβώς κανονικό διάλειμμα, αλλά πρέπει να μειώσουμε κάπως δραστικά τη δραστηριότητά μας για λίγο, γιατί το παρακάναμε. Και οι περισσότεροι στο συγκρότημα έχουν κουραστεί να παίζουν συναυλίες.

Μιλούσα με τον Baard περί αυτού μετά το τελευταίο σόου της περιοδείας. Κάναμε επτά περιοδείες για το "Melodies of Atonement". Και μετά την τελευταία εμφάνιση στην τελευταία περιοδεία, ήμασταν απλά σε φάση «Δεν νιώθω τίποτα πια στη σκηνή». Οπότε είπαμε «Εντάξει, πρέπει να αρχίσουμε να γινόμαστε λίγο πιο επιλεκτικοί από εδώ και στο εξής». Γι' αυτό τώρα ο Baard εστιάζει λίγο στους Rendezvous Point, εγώ εστιάζω λίγο στο σόλο project μου. Ταυτόχρονα, όλοι ξέρουμε ότι θα επιστρέψουμε σε όχι πολύ καιρό με ένα νέο άλμπουμ των Leprous, ίσως του χρόνου, ίσως τον επόμενο χρόνο. Αλλά πρέπει να ενθουσιαστούμε ξανά με αυτό, γιατί το παρακάναμε λίγο.

Δεν θέλω οι Leprous να μετατραπούν απλώς σε ένα συγκρότημα που χρειάζομαι μόνο για οικονομικούς λόγους

Ναι, καταλαβαίνω τι λες. Βγάζει νόημα…

Ένα υγιές πράγμα που μπορείς να κάνεις όταν είσαι σε ένα συγκρότημα είναι να το παραδεχτείς όταν το έχεις παρακάνει. Αντί να τα παρατήσεις όλα, συνοδεύοντάς το με πολύ δράμα, μπορείς να πεις «Εντάξει, ας επαναφέρουμε τα πράγματα σε ένα επίπεδο με το οποίο είμαστε όλοι άνετοι ξανά»... Δεν θέλω οι Leprous να μετατραπούν απλώς σε ένα συγκρότημα που χρειάζομαι μόνο για οικονομικούς λόγους. Θέλω να διατηρήσω το πάθος.

Ναι, είναι βασικό συστατικό αν θέλεις να ευδοκιμήσεις και να παραμείνεις στην κορυφή.

Ναι! Σίγουρα!

Einar, σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου. Συγχαρητήρια για άλλη μια φορά για το νέο σου άλμπουμ. Ελπίζω να δεις το σόλο project σου να ανθίζει επίσης...

Αυτό θα πάρει κάποιο χρόνο, αλλά ούτως ή άλλως είμαι χαρούμενος με οποιαδήποτε πρόοδο κάνει… (γελάει)

Το αξίζεις, οπότε νομίζω ότι θα έρθει κι αυτό αργά ή γρήγορα…

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Χάρηκα που σε είδα. Και ελπίζω να μπορέσω να φέρω το solo project μου κάποια στιγμή και στην Ελλάδα.

Φωτογραφίες: Leo Liberti