Fires In The Distance

Είναι κάποια ονόματα που όταν εμφανίζονται στο mail χαίρεσαι λίγο παραπάνω. Οι Fires In The Distance, για παράδειγμα, είναι ένα τέτοιο. Στην τρίτη δισκογραφική τους δουλειά, έρχονται με δυο πολύ καλά άλμπουμ ήδη στα χέρια τους, οπότε το τρίτο το περιμένεις ανυπόμονα. Ειδικά το "Air Not Meant For Us" στέκεται ανάμεσα στα καλύτερα melodic doom death άλμπουμ των τελευταίων χρόνων, ενώ κι απ' το ντεμπούτο τους ακόμα οι Αμερικάνοι έδειχναν ότι θα ξεχωρίσουν στο χώρο. Από την άλλη όμως η φυγή του τραγουδιστή και κιθαρίστα Kristian Grimaldi, πολύ σημαντικός παράγοντας για τον ήχο της μπάντας, έβαλε κάποια ερωτηματικά και αστερίσκους για το μέλλον.

Βρίσκομαι λοιπόν στην πολύ ευχάριστη θέση να πω ότι δε χρειάζεται κανένας απολύτως αστερίσκος. Οι Fires In The Distance εξακολουθούν να γράφουν τρομερές μελωδίες, συγκινητικά κομμάτια με βαρύ πρόσημο, ενώ έχουν βρει, στο πρόσωπο του Brendan Hayter, έναν τραγουδιστή/κιθαρίστα με νέα στοιχεία που προσδίδει στο σύνολο σημαντικά ανανεωμένη προσωπικότητα. Τώρα θα μου πεις, χρειάζονταν ανανέωση η προσωπικότητά τους; Κατηγορηματικά όχι! Αλλά από τη στιγμή που ήρθε, και μάλιστα με ποιοτικότατο αποτέλεσμα, είμαι μέσα με τα μπούνια.

Η δομή του δίσκου είναι ακριβώς η ίδια με των προηγούμενων δύο, έξι κομμάτια περίπου πενήντα λεπτά συνολικής διάρκειας, μεγάλες συνθέσεις που και πάλι στηρίζονται στις δυνατές μελωδίες. Η έκπληξη με αυτούς είναι ότι καταφέρνουν να μην γίνονται πουθενά κουραστικοί, κάτι που δεν είναι δεδομένο για τον ήχο. Όλα στηρίζονται στην ικανότητα που έχουν, μόλις ανοίγουν ένα θέμα, είτε στην κιθάρα είτε στα πλήκτρα, να σε κάνουν να πετάς στην άκρη αντικειμενικότητες, ανάγκες για πρωτοτυπίες, ριζοσπαστικές ιδέες και δεν ξέρω γω τι άλλες ψαγμενιές. Δε λέω, είναι εντελώς απαραίτητες οι ψαγμενιές που φέρνουν νέες δημιουργικές οδούς στην τέχνη, χωρίς αυτές θα είχαμε βαλτώσει αναμασώντας τα ίδια εκφραστικά μέσα ξανά και ξανά, αλλά είναι πολύ ωραίο και να βγαίνουν και πράγματα που σε κάνουν να παραδίνεσαι ολοκληρωτικά στην ομορφιά της μουσικής. Προφανώς όταν αυτά τα δύο συγκλίνουν μιλάμε για αριστουργήματα που καθορίζουν χρονιές και κατευθύνσεις, αλλά αυτό δεν το βρίσκεις εύκολα.

Πάμε πίσω στο "Circadian Promise". Ας ξεκινήσουμε από το τί διαφορετικό θα βρούμε στο άλμπουμ. Ωραία, πρώτα απ' όλα ο καινούργιος τραγουδιστής φέρνει, εκτός από brutal, και καθαρά φωνητικά, που μου θύμισαν κάπως αυτά του David Gold, όσο γίνεται αυτό φυσικά γιατί ο Gold ήταν εντελώς μοναδικός. Καταλαβαίνω ότι πολλά θα χαλαστούν με αυτό το βήμα και θα το τοποθετήσουν στις εύκολες λύσεις, αλλά ο άνθρωπος έχει μια πολύ καλή φωνή που θα ήταν κρίμα να μην τη χρησιμοποιήσουν για να στήσουν ωραίες αντιθέσεις και διακυμάνσεις μέσα στα καινούργια κομμάτια. Τα κάφρικα φωνητικά είναι πολύ ζωντανά αλλά, για να είμαι ειλικρινής, νομίζω ότι δε φτάνουν αυτά του προκατόχου του.

Το δεύτερο που έχει αλλάξει είναι ότι οι συνθέσεις έχουν πάρει, σε μέρη αλλά και σε συνολική αίσθηση, μια πιο σινεματική υφή. Θα πήγαινα τόσο μακριά όσο να πω ότι διακρίνω και ελαφρές επιρροές από τον τρόπο που γράφει ο Tuomas Holopainen. Αυτό τώρα κανονικά θα έπρεπε να αποσυνδέει σε ένα βαθμό το αποτέλεσμα από τον εξαιρετικά γήινο χαρακτήρα που μας είχαν παρουσιάσει προηγουμένως οι Fires In The Distance, αλλά είναι τόσο άμεσες και αποτελεσματικές οι μελωδίες που έχουν γράψει, και εδώ, που τελικά δεν διαταράσσεται η επικοινωνία με το ακροατό καθόλου. Επιπλέον υπάρχει και μια υποβόσκουσα, ήπια ροπή προς progressive κατευθύνσεις που δεν είχαμε συνηθίσει. Άκου για παράδειγμα τα ιδιαίτερα σημεία του "Lightless Days Of A Songless Bird" ή του "Once The Silence Takes Your Place".

Συνολικά μιλάμε για ένα πάρα πολύ καλό άλμπουμ, με αρκετά νέα στοιχεία. Υπάρχουν ατέλειες; Μα ναι, για παράδειγμα θα ήθελα λίγο περισσότερα πιανάκια και λίγο πιο απείραχτο τον ήχο της μπότας αλλά και τι με αυτό; Ο δίσκος έχει τόση ομορφιά και τόσο καλογραμμένα τραγούδια, που ακόμα και να μην είναι αψεγάδιαστος δεν πειράζει καθόλου.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε μια νέα φουρνιά ατμοσφαιρικού, μελωδικού doom death που με πολύ αξιόλογες δουλειές έχει δώσει καινούργια ζωή στο χώρο. Οι Fires In The Distance, Mother Of Graves, Marianas Rest, Enshine, Structure, Counting Hours και αρκετοί ακόμα φαίνεται να στήνουν, δίπλα στους μεγάλους του χώρου, μια σκηνή που είχε κάπως περάσει πιο πίσω στην πορεία της μουσικής ιστορίας. Για όσα αγαπάμε αυτούς τους ήχους, τούτη εδώ είναι μια πολύ ωραία εξέλιξη.