Tori Amos

Η περσινή δουλειά της Amos, συνοδευτική μεν σε παιδικό παραμύθι, το ομώνυμο "The Music of Tori and The Muses", ήρθε ως μία αναπάντεχα καλοφτιαγμένη πρόταση, με το χαρακτηριστικό παιχνιδιάρικο σκέρτσο της, ενώ χωρούσε άνετα μέσα στο μειούμενο φωνητικό της εύρος. Η ανακοίνωση που ακολούθησε ενός νέου δίσκου στο επίσημο σώμα της δισκογραφίας της ήταν ευπρόσδεκτο νέο, ακόμη και με τον λόξιγκα του απαράδεκτα κακαίσθητου εξωφύλλου. Το "In Times of Dragons" διαδέχεται το "Ocean to Ocean" ύστερα από πέντε χρόνια, και φιλοδοξεί να είναι στην πιο ποιοτική πλευρά της δισκογραφίας της για τον αιώνα που διανύουμε.

Εβδομήντα πέντε λεπτά δεν είναι λίγα, ακόμη κι αν ντύνουν ένα μεγαλεπήβολο κόνσεπτ ενός Αμερικάνικου φεμινιστικού γουέστερν με Σαυράνθρωπους που απειλούν την Δημοκρατία. Κι αφού, λοιπόν, αυτές οι λέξεις όντως γράφτηκαν στην ίδια πρόταση, με αυτή τη σειρά, να πούμε ότι οι στίχοι έχουν την υπαινικτική λεπτότητα μίας δυνατής ροπαλιάς στη μούρη. Τουλάχιστον καταπιάνονται με αρκετά επίκαιρα ζητήματα, όπως η ακροδεξιά κοινωνική στροφή, η Πατριαρχική βία, και η ιντερνετική κουλτούρα τεχνο-φασιστών. Η πλοκή πυροδοτείται όταν η γυναίκα ενός Απολυταρχικού Σαυροδαίμονα που την κρατά δέσμια, αποφασίζει να το σκάσει και να αναζητήσει ένα ειρηνικό απάγκιο, μία ασφαλή κοινότητα. Στο δρόμο, θα συναντήσει διάφορους χαρακτήρες που θα την βοηθήσουν στο σκοπό της, σε μία οριακά μπουρλέσκ αλληλουχία, μεταξύ των οποίων θα βρει και την κόρη της. Στον τυπικό για την Αμερικανίδα μουσικό στυλ, η αυτοβιογραφία με την μυθοπλασία διαπλέκονται, γι’ αυτό και το ρόλο της κόρης έχει η Natashya Hawley, η πραγματική κόρη της Amos, η οποία συνυπογράφει και τραγουδά σε κάποια απ’ τα κομμάτια (βλ. επίσης το πολύ όμορφο "Strawberry Moon").

Σε συναρμογή με την αρκετά ζορισμένη φωνή της αλλά και το σκοτεινό θέμα του δίσκου, η Tori Amos γράφει μουσική αρκετά κατηφή, μπάσα, και χωρίς πολλές εξάρσεις. Τραγούδια όπως το road-song "Gasoline Girls" ή το jingle "Fanny Faudrey"  και το γκρουβάτο "Pyrite", θα έσφυζαν με διαφορετική ενέργεια έχοντας μία πιο άνετη Amos πίσω απ’ το μικρόφωνο, όμως εν τέλει είναι σοφή η επιλογή να αφήσει την φωνή της σε πιο χαμηλές συχνότητες για να πετύχει μία γενικότερη ισορροπία. Με την ίδια τη μουσική, εξάλλου, να κερδίζει ποιοτικά, ειδικά στο δεύτερο μισό, η Amos δεν χρειάζεται να απολογηθεί για τους συμβιβασμούς της φωνητικής μελωδίας. Ακούγοντας, λόγου χάρη, το "Tempest", αδυνατώ να φανταστώ πώς μπορεί να μην χαρακτηριστεί ως εξαιρετική σύνθεση, ακόμη και με το σύγχρονο στυλ τραγουδίσματος.

Η διαρκής σύγκριση με την πρώιμη δουλειά της έχει αρχίσει να γίνεται μία νέα εκδοχή της σύγκρισης με την Kate Bush, ή μία άλλη κακεντρέχεια για το πιανιστικό της στυλ, κι αν είχε πράγματι να προσφέρει κάτι στην συζήτηση θα είχε κάποιο νόημα, όμως πια κλείνει την κουβέντα πριν καλά καλά αρχίσει. Ναι, το "In Times Of Dragons" δεν θα μπορούσε να έχει τον αντίκτυπο των ‘90s, όμως αλήθεια, τι προσφέρει αυτή η παρατήρηση στην συζήτηση; Τι καταλαβαίνουμε για τον δίσκο απλά και μόνο με αυτή τη διαπίστωση; Μάλλον τίποτα, αντιθέτως χάνουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για έναν ακόμη δυνατό δίσκο της Amos στη σύγχρονη εποχή της (ίσως δεύτερο μετά το "Native Invader"). Η τριάδα "Blue Lotus", "Stronger Together", και "23 Peaks" για παράδειγμα, που κλείνει τον δίσκο, δείχνει ακριβώς αυτήν την σπουδαία συνθετική αντίληψη και ευαισθησία που ανέκαθεν διακατείχε την Tori Amos, κι η οποία επιβιώνει με πολλή λάμψη κάτω από λιγότερο καλές ή και μέτριες στιγμές - επίτηδες δεν λέω «κακές».

Αυτή η πιο ψύχραιμη προσέγγιση στο "In Times Of Dragons", που παραβλέπει προς στιγμήν τις χτυπητές αδυναμίες, δεν αργεί να διαπιστώσει ότι στο χτυπητό βρίσκεται η εύκολη μα και κοντή κριτική. Διότι το "In Times Of Dragons" είναι ένας πολύ καλός δίσκος, κι αν στο τέλος καταφέρει να σε κάνει να βουρκώσεις με μία ιστορία τόσο μαξιμαλιστική και σουρεάλ, ε τότε του αξίζουν λίγα συγχαρητήρια.

Spotify