Μέσα στο αχανές σύμπαν στην stoner ψυχεδέλειας, υπάρχουν και οι Black Lung που προσωπικά εμένα δεν έχουν ακόμη καταφέρει να μου ξεχωρίσουν καθώς πάντα κάτι μου λείπει, ωστόσο πάντα τους δίνω μια ευκαιρία γιατί, κάτι υπάρχει πάνω τους ρε παιδάκι μου. Φέτος με τον πέμπτο δίσκο τους "Forever Beyond" με στέλνουν να σκέφτομαι κάτι αρκετά κοντά στον τελευταίο δίσκο των Yuri Gagarin που μπλέκει την ψυχεδέλεια με το διάστημα, αν και στη δική τους περίπτωση το θέμα είναι τα όρια της τεχνολογίας, με τον Ozzy στα φωνητικά (η φωνή του Dave Cavalier φέρνει εντυπωσιακά). Θεωρώ δείγμα αυτής της γραφής του δίσκου το "Follow".

Βέβαια, το συγκρότημα διατυπώνει κι άλλες μουσικές προεκτάσεις, με πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα το ιδιαίτερα rock ‘n’ roll "Death & Co." και αργότερα το "Forever Beyond Me"  που απομακρύνονται από τις βασικές μουσικές αναφορές. Ο δίσκος κλείνει επίσης πάρα πολύ ωραία αφού κρατά τα πιο ταξιδιάρικα κομμάτια για το τέλος του, βλέπε "Boarder Hoarder" και "Scum". Μια κυκλοφορία με ωραίες στιγμές που θεωρώ πως όσοι πονούν ακόμη το stoner ήχο θα εκτιμήσουν πολύ, αλλά ακολουθεί αρκετά το trope του υποϊδιώματος έτσι ώστε αν κάποιος δεν ψάχνει ακριβώς αυτό το πράγμα να ακούσει, να μην τον επιλέξει. Χρίζει όμως σίγουρα, μιας ευκαιρίας.

Bandcamp

Αν και θα μπορούσα κάλλιστα να αφήσω το κυρίως κείμενο κενό και να περιοριστώ στον υπότιτλο, φυσικά μπορώ να εξυμνήσω κάθε νέα μουσική των Mclusky με το παραπάνω. Οι noise rock θρύλοι που πέρυσι επέστρεψαν πάρα πολύ δυναμικά με το απίστευτο "The World Is Here And So Are We", απ’ ότι φαίνεται είχαν κι άλλη μουσική στη φαρέτρα τους και πολύ έξυπνα, αντί να την αφήσουν να καταψύχεται μέχρι να το πάρουν απόφαση να βγάλουν κι άλλο δίσκο (πράγμα που ίσως και να μη συμβεί ποτέ, που ξέρεις) αποφασίζουν την κυκλοφορία του "I Sure Am Getting Sick Of This Bowling Alley" EP, συνεχίζοντας φυσικά την παράδοση των μακρόσυρτων και αλαφροΐσκιωτων τίτλων.

Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του "I Know Computer" είναι ξεκάθαρο πως έχουμε μπροστά μας άλλη μια αυθεντικότατη Mclusky εμπειρία, το "Hi! We’re On Strike" μέσα σε δύο λεπτά καταφέρνει στιχουργικά να παράξει μια πέρα ως πέρα καφκική αφήγηση στο σήμερα, οι ρυθμοί του "Fan Learning Difficulties" ξεφεύγουν. Από την κομματάρα "Spock’s Culture" μέχρι το ειρωνικό "That Way My Brain On Elves", περίπου δύο λεπτά ανά κομμάτι, και οι Mclusky αυταποδεικνύονται μπαμπάδες μας. Απεγνωσμένη ανάγκη καθίσταται το να τους βιώσουμε ζωντανά. Αν δεν συμπάσχεις, αρκεί μόνο να αφιερώσεις λίγο χρόνο στην πρόσφατη εμφάνισή τους στο KEXP.

Bandcamp

Πριν τρία χρόνια, οι Καναδοί Atsuko Chiba μας πήραν ελαφρώς τα μυαλά με το θαυμάσιο τρίτο τους άλμπουμ "Water, It Feels Like It's Growing", δουλειά στην οποία επέδειξαν μια εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα σε progressive, psych και post rock εξερευνήσεις, χωρίς να χάνουν την προσωπική τους σφραγίδα. Στην τότε συνέντευξη μας είχαν εκφράσει μάλιστα μια διαχρονική αγάπη προς την ψυχεδελική μουσική. Με όλα τα παραπάνω δεδομένα, αναμέναμε την  επόμενη δουλειά τους με ανυπομονησία.

Η ομώνυμη τέταρτη τους δουλειά ήρθε τελικά, αποκαλύπτοντας ένα παρόν στο οποίο η μπάντα επιχειρεί να κάνει την μουσική της να ηχεί αρκετά πιο ευκολοάκουστη. Τα τραγούδια εδώ είναι αρκετά πιο λεία, καλογραμμένα μα και ασφαλή, χωρίς εκπλήξεις και ρίσκα. Η διάθεση είναι αρκετά ελαφριά και πολύχρωμη, αρκετά θέματα διαθέτουν ένα ήπιο funky άγγιγμα κι οι μελωδίες είναι σίγουρα καλογραμμένες. Παρά τα πολλά θετικά του δίσκου όμως, συνολικά αποτυγχάνει να κάνει εντύπωση ή να διαμορφώσει ένα μεγαλύτερο εκτόπισμα, όσο κι αν τα τελευταία δύο τραγούδια κάνουν καλή δουλειά. Στο τέλος μένει η αίσθηση πως, αν και οι Atsuko Chiba εξακολουθούν να είναι μια θαυμάσια μπάντα, το άλμπουμ αυτό φανταζει κάπως άνευρο κι επίπεδο. Η εμπιστοσύνη μας πάντως δεν χάνεται.

Bandcamp

Είναι εντυπωσιακό πως ακόμα και σε τρομερά αναχρονιστικά genres όπως το χιλιοακουσμένο και υπέρ-κουραστικό ρετρό 70s prog rock, υπάρχουν πάντα εκείνες οι εξαιρέσεις που σε κάνουν να τους παραδέχεσαι. Οι Σουηδοί Agusa είναι μια από αυτές τις εξαιρέσεις, θεωρούμε μάλιστα πως δεν είναι τυχαία η συναυλιακή σχέση που έχουν φτιάξει με το ελληνικό κοινό. Κι επειδή η μπάντα στην σκηνή πραγματικά θερίζει, δεν είναι επίσης τυχαίο πως κυκλοφορούν το τέταρτο live άλμπουμ τους σε λιγότερα από 15 χρόνια καριέρας!

Το "Panacea" περιέχει μόλις τρεις μακροσκελείς συνθέσεις (συνολική διάρκεια περίπου στα 50 λεπτά) που κυλάνε σαν γάργαρο νερό. Πρόκειται για εκτεταμένα jams, σχεδόν ολοκληρωτικά instrumental, που δημιουργούν μια πανδαισία ηχοχρωμάτων, με βασικούς πρωταγωνιστές το φλάουτο και το mellotron. Οι εναλλαγές μέσα στις συνθέσεις είναι υποδειγματικές και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, με το πληθωρικό στυλ της μπάντας να θυμίζει κάτι από Camel αλλά και από μπάντες όπως οι Änglagard, με αυτήν την ιδιαίτερη  Scandinavian folk πινελιά τους. Συνεπώς, μιλάμε για μουσική θερμή, ολοζώντανη, που αγαπάει την περιπέτεια, την ψυχεδέλεια και την χαρά του ζωντανού αυτοσχεδιασμού. Αν και ρετρό, δεν μπορείς να ζητήσεις τίποτα επιπλέον, οι Agusa είναι μια μπάντα αφοπλιστική!

Bandcamp

Είκοσι χρόνια μετά την κυκλοφορία της μνημειώδους “Pentacle's Suite”, της κεντρικής συνθετικής ραχοκοκαλιάς του αριστουργηματικού “Omphalos” των Kotebel, ενός έργου που πολλοί δικαίως θεωρούν σημείο αναφοράς για τη νεότερη συμφωνική εκδοχή του progressive rock, οι εκ Μαδρίτης ορμώμενοι Phaedrus επιστρέφουν με το “Pleiades Suite”, ένα έργο που δεν σκοπεύει να αναπαραγάγει το παρελθόν, αλλά τη δημιουργική του μετουσίωση, συνεχίζοντας το συνθετικό νήμα που οι Carlos Plaza και César G. Forero ύφαναν εδώ και δύο δεκαετίες στους Kotebel. Η επτάπτυχη αυτή οργανική σύνθεση, αφιερωμένη στις μυθικές Πλειάδες, αναπτύσσεται ως ένα ενιαίο μουσικό σώμα, όπου το συμφωνικό prog γεφυρώνει με το chamber prog, τη σύγχρονη κλασική γραφή, τη fusion, την κινηματογραφική μουσική, τις νεοκλασικές αναφορές και τα ambient ηχοτοπία, χωρίς ποτέ να εγκλωβίζεται στις συμβάσεις κανενός από αυτά τα ιδιώματα. Σε επιμέρους σημεία ανακαλείται ο λυρισμός των Renaissance και των The Enid, το βορειοευρωπαϊκό prog των Änglagård και Wobbler, αλλά και η πιο συγκινησιακά φορτισμένες κορυφώσεις των Camel. Οι César G. Forero και Carlos G. Plaza, πλαισιωμένοι από τον Víctor Rodríguez, συνθέτουν ένα έργο υψηλής αισθητικής πυκνότητας, στο οποίο η τεχνική αρτιότητα υπηρετεί διαρκώς την εκφραστικότητα, όχι την δεξιοτεχνία. Κάθε μέρος της σουίτας αυτονομείται, αλλά ταυτόχρονα λειτουργεί ως αναγκαίος κρίκος μίας ευρύτερης ηχητικής και αφηγηματικής αλυσίδας. Εξίσου σημαντικός αποδεικνύεται ο εικαστικός άξονας του έργου, καθώς οι πίνακες και η συνολική αισθητική επιμέλεια του Rodríguez προσδίδουν επιπλέον βάθος στο μυθολογικό και συμβολικό του υπόβαθρο. Το “Pleiades Suite” δεν απευθύνεται σε βιαστικούς ακροατές· απαιτεί προσοχή, αφοσίωση και διάθεση εξερεύνησης. Ως αντάλλαγμα προσφέρει έναν σπάνιο συνδυασμό διανοητικής πρόκλησης και συναισθηματικής πληρότητας, αποδεικνύοντας ότι η προοδευτική μουσική εξακολουθεί να παράγει έργα με πραγματικό καλλιτεχνικό εκτόπισμα.

Bandcamp

Αν θέλεις να βρεις το σταυροδρόμι που συναντιούνται το drone και το folk χωρίς κανένα να μοιάζει παράταιρο, τότε σίγουρα μια γνωριμία με τους πολυσχιδείς Gnod είναι απαραίτητη. Το βρετανικό συγκρότημα - κολλεκτίβα, συμπληρώνει πια τα είκοσι χρόνια ύπαρξης, κι έτσι έβαλε μπροστά ένα μεγαλεπίβολο έργο. Αυτό δηλαδή του τριπλού δίσκου, με το πιασάρικο όνομα "Chronicles Of Gnowt". Το πρώτο του μέρος συναντήσαμε πρόσφατα, και σε αυτή τη φάση επιλέγουμε να μην γράψουμε πολλά, μιας και σε περίπου ένα χρόνο, η τριλογία θα έχει ολοκληρωθεί και φαίνεται να επιθυμεί να εξετασθεί σε όλο της το μήκος, αφού η ιστορία που γράφει το "Chronicles Of Gnowt (Vol I)" αφήνει υπόνοιες για περαιτέρω εξέλιξη. Με την ίδια ανυπομονησία περιμένω και τα υπόλοιπα εξώφυλλα, που θυμίζουν σκηνή από backrooms.

Θα σταθούμε όμως στις εντυπωσιακές συνθέσεις "Shadow Mirror" και "All Tunnel No Light", που στις προφανώς μεγάλες τους εκτάσεις, ανοίγουν φιλοσοφικό μουσικό διάλογο με τους Earth και προκαλούν για συνάντηση σε ζωντανές εκτελέσεις. Θα προβλέψω ότι, με καταληκτική ημερομηνία ολόκληρου του project τον ερχόμενο Απρίλιο, μπορεί μια τριπλή παρουσία στα πλαίσια του Roadburn να είναι πιο κοντά από όσο νομίζουμε. Για τους λάτρεις τους kraut, η ακρόαση του "Ekstasis" είναι απαραίτητη. Σύντομο ραντεβού τον Οκτώβρη για το δεύτερο μέρος, συνεκτίμηση όταν το έργο ολοκληρωθεί.

Bandcamp

Δεν χρειάζεσαι τίποτα περισσότερο από δεκαεπτά λεπτά και δεκαοχτώ δευτερόλεπτα για να σκαρφαλώσεις τον τοίχο και να μετατρέψεις το δωμάτιο σου σε επικίνδυνο hardcore moshpit – σάμπως έχει λιγότερες ανησυχίας ασφαλείας από χώρους που έχουμε βρεθεί για συναυλίες; Ο καλύτερος τρόπος για να γεμίσεις αυτό το χρονικό περιθώριο, αν σκαλίσουμε τις πρόσφατες μουσικές δημιουργίες, είναι η δεύτερη full length κυκλοφορία των Dry Socket, με το "Self Defense Techniques". Εφτά κομμάτια του διλέπτου κι ένας εγκληματίας στα τρεισήμισι, ένα εξώφυλλο με κολλάζ αισθητική που φέρνει σε λίγο πιο αγριεμένους White Lung και τα λυσσασμένα φωνητικά της Dani, εκτοξεύουν ένα μανιασμένο d-beat.

Οργή που τροφοδοτείται από τη μη ασφάλεια του σώματος και το ακατανίκητο αίσθημα της απώλειας του μέλλοντος λόγω μηδενικής ελπίδας στο προσκήνιο, είναι τα βασικά συστατικά του "Self Defense Techniques". Τυφώνες σαν τα "Pressure Points" και "Leglock" σου ρουφάνε την ανάσα λες και είναι το δικό τους καύσιμο, μια τέτοια σου δίνει το "Safety On" μέχρι βέβαια να διαβάσεις τους στίχους του που σου κόβεται ξανά από τα νεύρα. Η νέα κυκλοφορία των Dry Socket είναι από αυτούς τους δίσκους σφηνάκια εσπρέσο που θα ξυπνήσουν την οργισμένη φεμινίστρια μέσα σου ακριβώς τη στιγμή που το χρειάζεσαι. "Softness will not serve you here, lock the cage, be afraid, we aren't nothing, we are the blade".

Bandcamp

Αναζητώντας μπάντες με χαρακτήρα, ιδιαίτερη μουσική ταυτότητα και μερική μούρλια, οι Αμερικάνοι μού έρχονται πρώτοι στο νου. Όπως και οι Lord Weird Slough Feg, των οποίων τις δημιουργίες εκτιμούν το δίχως άλλο. Ο τρίτος δίσκος τούς βρίσκει εκ νέου μακριά από τα όποια φώτα δημοσιότητας και αναγνώρισης και με πολυεδρικά ζάρια ανά χείρας: εμπνέονται από το αρχαίο RPVG "Wizardry", τους ήρωές του και τις ιστορίες τους, συνεχίζοντας έναν μοναχικό δρόμο επικού heavy metal που τους καθιστά σχεδόν μοναδικούς. Σχεδόν, επειδή η (παρ)ουσία των Twisted Tower Dire/Brocas Helm δεν περνά απαρατήρητη. Πόσο cult επιθυμείτε το επικό σας metal; Όσο ο νέος δίσκος των Mamorlis ακούγεται μια τυραννική φωνή και έχει τα δίκια της, καθώς εν μέσω ξορκιών, επικλήσεων και απόκοσμων φωνητικών εμπνεύσεων/απαγγελιών, η μπάντα μάς σέρνει στα πιο σκοτεινά και ανήλιαγα μπουντρούμια για επτά μερόνυχτα (το μακρύ έπος του δίσκου) παρέα με το ιρλανδικό ηχόχρωμα των Thin Lizzy. Γαμώ. Παρέα επίσης με goblins, demons & ghouls όπως προστάζει το σωστό και ορθόδοξο RPG. Το κλείσιμο του δίσκου δε, αναπτύσσει τη μούρλια και το ιδιαίτερον της μπάντας σε όλο της το μεγαλείο, πάντα κρυμμένο και πάντα για λίγους.

Bandcamp

Μετά το εξαιρετικό ομώνυμο ντεμπούτο του, ο Γάλλος πολυοργανίστας Tom Penaguin επιστρέφει με το "II", ένα άλμπουμ που λειτουργεί ως φυσική συνέχεια, ως ένα ιδιότυπο sequel του προκατόχου του. Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται η μοναδική ουσιαστική μου ένσταση. Όχι επειδή απουσιάζουν οι φιλόδοξες ή οι περιπετειώδεις συνθέσεις - κάθε άλλο. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και στις πιο απαιτητικές και πολυδαίδαλες στιγμές του δίσκου, ο ακροατής σπάνια αισθάνεται ότι εγκαταλείπονται οι ασφαλείς συντεταγμένες. Η μουσική εξερευνά, αλλά σπανίως διακινδυνεύει· περιπλανιέται, χωρίς να χάνει ποτέ τον προσανατολισμό της. Ως αποτέλεσμα, το στοιχείο της έκπληξης, του απρόοπτου και της δημιουργικής ανατροπής -θεμελιώδεις συνιστώσες του προοδευτικού ιδιώματος- υποχωρεί αισθητά. Πρόκειται, επί της ουσίας, για ένα ακόμη ερωτικό γράμμα προς το Canterbury ιδίωμα από έναν προικισμένο νέο μουσικό.

Βεβαίως, θα υπάρξουν κι αυτοί που θα αντιληφθούν το νέο άλμπουμ ως ωρίμανση και κορύφωση μίας συγκεκριμένης ηχητικής πρότασης, ως την πληρέστερη μέχρι σήμερα έκφραση της αγάπης του Penaguin για το σύμπαν των Hatfield and the North και των National Health. Ομολογώ πως κατανοώ αυτή την ανάγνωση, χωρίς ωστόσο να την υιοθετώ πλήρως.

Κι όμως, στην περίπτωση του Penaguin βρίσκω τον εαυτό μου να παραβλέπει αρκετές από τις ενστάσεις μου. Ίσως επειδή καταπιάνεται με μία εκδοχή του prog που αγαπώ βαθιά· ίσως επειδή χειρίζεται κάθε όργανο με αξιοθαύμαστη άνεση και σχεδόν προκλητική δεξιοτεχνία· ίσως επειδή, παρά το νεαρό της ηλικίας του, πρόκειται για έναν σπάνια προικισμένο μουσικό, του οποίου η συνθετική ωριμότητα και η γνώση του ιδιώματος ξεπερνούν κατά πολύ τον μέσο όρο της παροντικής progressive σκηνής. Δίσκος προορισμένος κυρίως για όσους έχουν ήδη εμβαπτισθεί στα νάματα της Canterbury παράδοσης.

Bandcamp

Αφού αποθεώσαμε τόσο το ομώνυμο ντεμπούτο του 2019 όσο και τα φανταστικό "Apophenian Bliss" του 2021, ήταν εύλογο πως το τρίτο άλμπουμ του νορβηγικού heavy jazz κουαρτέτου των Red Kite θα ήταν για εμάς πολυαναμενόμενο. Με τα άλμπουμ αυτά να έχουν υψώσει πολύ τον ποιοτικό πήχη αλλά και με την εμπειρία/παρουσία των μελών τους σε κορυφαία σχήματα της νορβηγικής σκηνής (Elephant9, Bushman's Revenge, Soft Ffog) θα ήταν δύσκολο οι Red Kite να κυκλοφορήσουν κάτι μέτριο ή αδιάφορο. Πράγματι, το "This Too Shall Pass" είναι αναμφίβολα ένα ακόμα εξαιρετικά ποιοτικό άλμπουμ.

Η μπάντα κινείται ξανά από την jazz fusion ώς τα όρια της heavy μουσικής, καλύπτοντας ένα έδαφος που ξεκινάει από τους Mahavishnu Orchestra και φτάνει στους Black Sabbath. Αυτή την φορά, οι συνθέσεις τους δεν κινούνται τόσο στα άκρα της spiritual μελωδίας και του φασαριόζικου fuzz, παρά διατηρούν έναν πιο "μέσο" τόνο, μια αύρα που είναι ελαφρώς πιο βλοσυρή και θρηνητική - πιθανόν εξαιτίας των διαφόρων δεινών που βρήκαν τα μέλη της μπάντας τα τελευταία χρόνια. Σαν αποτέλεσμα, το "This Too Shall Pass" μοιάζει λιγότερο τολμηρό και περιπετειώδες. Παραμένει όμως εξαιρετικά συνεπές μέσα στις οκτώ συνθέσεις του, παραδίδοντας ξανά λίγη από την οικεία μαγεία της Nordic jazz/prog, εκείνο δηλαδή το πολύχρωμο ηχητικό βασίλειο όπου τα τύμπανα, η κιθάρα και το σαξόφωνο ταξιδεύουν συνεχώς από τις ατμόσφαιρες στα άγρια jams.

Bandcamp