Above Us The Waves: «Ποτέ δεν κατάλαβα το gatekeeping προς το μοντέρνο metal»

   Η τοπική σκηνή της Ελλάδας υπήρξε πάντοτε ζωντανή και πλούσια, σε πολλά μουσικά υποϊδιώματα. Μια εποχή (εκεί στις αρχές των 10s) που το μοντέρνο metal και το metalcore είχαν σφυροκοπηθεί από τον υπόλοιπο metal κόσμο της χώρας με όχι και τα κολακευτικότερα σχόλια, κάποιες μπάντες αγνόησαν τις κακεντρέχειες και δημιούργησαν αρκετά ρηξικέλευθη για την εποχή μουσική, με εξαιρετικές παραγωγές. Πατώντας κάπου μεταξύ σουηδικού melo-death και μοντέρνου metalcore σε εποχές που γνώριζε πρωτοφανή άνθιση, οι Καβαλιώτες Above Us The Waves έχουν αφήσει τη στόφα τους στις καρδιές πολλών από εμάς που έψαχναν τότε αυτό τον ήχο «και στο χωριό τους».

Για όλα αυτά τα χρόνια οι Above Us The Waves παρέμειναν ενεργοί, χτίζοντας σχέσεις με συγκροτήματα και διοργανώσεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Οι δύο full length δίσκοι τους, "Anchor’s Aweigh" και "Rough On High Seas" έχουν αφήσει τη δική τους ιστορία ενώ ενέπνευσαν πολύ κόσμο εντός συνόρων να ασχοληθεί μουσικά με αυτό τον ήχο. Έφτασε λοιπόν η στιγμή να συναντηθούμε επιτέλους για δύο κουβέντες με τους Above Us The Waves, με αφορμή τη δεύτερη, μετά από δώδεκα (!) χρόνια εμφάνισή τους στο επετειακό New Long Fest για τα είκοσί του χρόνια. Οι Above Us The Waves μας τίμησαν πραγματικά με το χρόνο και τις αληθινές τους απαντήσεις, οπότε μακάρι να χαρείτε κι εσείς την κουβέντα τους μαζί μας!

Καλησπέρα παιδιά! Καλώς ήρθατε στο Rocking.gr! Πώς σας βρίσκει το 2026;

Καλησπέρα, ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία! Μετά από ένα αρκετά έντονο 2025, κατά το οποίο κυκλοφορήσαμε νέα μουσική και πραγματοποιήσαμε αρκετές εμφανίσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό, το 2026 μας βρήκε σε μια λίγο πιο ήρεμη φάση, καθώς η οικογένεια των AUTW καλωσόρισε ένα νέο μέλος, την κόρη του κιθαρίστα μας Βασίλη! Όπως καταλαβαίνεις, οι οικογενειακές υποχρεώσεις πήραν για λίγο προτεραιότητα!

Παρόλα αυτά, παραμένουμε πάντα ενεργοί δημιουργικά, συνεχίζουμε πρόβες, δοκιμάζουμε νέες ιδέες για μελλοντικές κυκλοφορίες και ανυπομονούμε να παίξουμε σε όσο το δυνατόν περισσότερα live μας δοθεί η ευκαιρία!

Αστειευόμαστε συχνά μεταξύ μας ότι τελικά βγήκαμε αρκετά "metal" για το hardcore κοινό και αρκετά "hardcore" για το metal κοινό… και στο τέλος δεν μας ακούει κανένας!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή τους όμως - σας γνωρίσαμε λίγο καλύτερα το 2013 με την κυκλοφορία του πρώτου σας δίσκου, "Anchor’s Aweigh" (που θέλω να ξέρετε ότι έτυχε να του κάνω κριτική τότε και αγαπώ ακόμη και τώρα πάρα πολύ). Υπήρξατε ένα συγκρότημα που ασχολήθηκε με τον metalcore ήχο ενώ ήταν ένα θέμα «ταμπού» στην εγχώρια σκηνή, πολύ πιο αποδεκτό από το hardcore κοινό μας, σχεδόν καθόλου από το metal. Πως το είχατε αντιμετωπίσει τότε;

Καταρχάς χαιρόμαστε πολύ που εξακολουθεί να σου αρέσει, αλλά φοβόμαστε ότι βρίσκεσαι πλέον στην ηλικία που αρχίζει να πονάει η μέση σου και αποφεύγεις τα pit! Χαχα!

Πραγματικά μας φαίνεται σαν μία άλλη ζωή εκείνη η εποχή. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω πως, παρά τις δυσκολίες της πρώτης φοράς και την έλλειψη εμπειρίας σε αρκετά θέματα, καταφέραμε να παρουσιάσουμε κάτι ειλικρινές και αξιόλογο σε εκείνη τη σχετικά πρώιμη φάση της σκηνής στην Ελλάδα. Και είναι πολύ όμορφο που ακόμα και σήμερα υπάρχει κόσμος που συνδέεται με εκείνον τον δίσκο, κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα και από τις αντιδράσεις όταν παίζουμε live κομμάτια του.

Αισθάνομαι ότι δεν ήμασταν ποτέ ένα αμιγώς metalcore συγκρότημα με τη στερεοτυπική έννοια του όρου. Απλά γράφαμε τη μουσική που θέλαμε οι ίδιοι να ακούμε, προσπαθώντας να παντρέψουμε όλες τις επιρροές μας. Μεγαλώσαμε ακούγοντας τη σουηδική σκηνή, μπάντες όπως οι In Flames, Soilwork και Dark Tranquillity, οπότε ήταν φυσικό να αγαπήσουμε τις NWOAHM μπάντες των 00s, όπως οι Killswitch Engage, Unearth, Chimaira κ.ο.κ., ενώ πάντα προσπαθούσαμε να το μπολιάζουμε με πιο αμιγώς hardcore ακούσματα και attitude στον τρόπο που λειτουργούσαμε ως μπάντα.

Αστειευόμαστε συχνά μεταξύ μας ότι τελικά βγήκαμε αρκετά "metal" για το hardcore κοινό και αρκετά "hardcore" για το metal κοινό… και στο τέλος δεν μας ακούει κανένας!

Η αλήθεια όμως είναι ότι μέσα στα χρόνια έχουμε εισπράξει αγάπη και αποδοχή από αρκετά ετερογενές κοινό, κάτι που φυσικά μας χαροποιεί ιδιαίτερα. Ποτέ δεν περιοριστήκαμε συναυλιακά σε αυστηρά ομοιογενή line-ups. Είχαμε την τύχη να μοιραστούμε τη σκηνή με ονόματα από τους Lamb of God, Bullet for My Valentine και Comeback Kid μέχρι τους Rotting Christ, Paul Di'Anno, HIM και Stratovarius. Δεν φοβόμαστε να εκτεθούμε σε διαφορετικά κοινά και πάντα εκμεταλλευόμαστε κάθε ευκαιρία να βγούμε και να παίξουμε τη μουσική μας στον κόσμο.

Προσωπικά ποτέ δεν κατάλαβα ιδιαίτερα το gatekeeping από μερίδα ακροατών απέναντι στο μοντέρνο metal ή το metalcore, σαν να είναι κάτι παράταιρο από το «κυρίως» είδος. Στα μάτια μας, είναι η φυσική συνέχεια του σκληρού ήχου όπως αυτός διαμορφώθηκε στα 80s και 90s, εξελίσσοντάς τον τόσο μουσικά όσο και σε επίπεδο παραγωγής, αισθητικής και ήχου. Άλλωστε, ό,τι δεν εξελίσσεται, πεθαίνει  και αισθάνομαι ότι αυτό το subgenre πάντα προσπαθούσε να καινοτομεί.

Με χαρά βέβαια μπορούμε να πούμε ότι τα πράγματα είναι πλέον πολύ διαφορετικά. Θα φτάσουμε όμως κι εκεί. Ας σταθούμε στις επόμενες δισκογραφικές σας κινήσεις, οι οποίες υπήρξαν ο δεύτερος δίσκος σας "Rough On High Seas" το 2018 αλλά και το πολύ πρόσφατο EP "Counting Seasons". Η βασική μου ερώτηση είναι, ποια είναι η τόσο στενή σχέση σας με τη θάλασσα που διέπει το όνομα αλλά και τις κυκλοφορίες σας;

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι με κάθε κυκλοφορία κάναμε ένα σημαντικό step up στις songwriting ικανότητές μας, τόσο στον τρόπο που προσεγγίζουμε τα όργανά μας, γνωρίζοντας πλέον καλύτερα τους περιορισμούς αλλά και τα δυνατά μας σημεία, όσο και στο πώς προσπαθούμε να εκφράσουμε όσο πιο καθαρά γίνεται αυτό που θέλουμε να πούμε, εξελίσσοντας συνεχώς τον ήχο μας.

Σίγουρα βοήθησε και το γεγονός ότι σταθήκαμε τυχεροί στις συνεργασίες μας, δουλεύοντας με αξιόλογα και ταλαντούχα άτομα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας και των recordings (shout out στους Jim Siou, Achilleas Manopoulos, Nick Logiotatidis και Pantelis Bns), αλλά ακόμα και με κάποιους πραγματικούς legends της σκηνής, όπως ο Jay Maas στο "ROHS" και ο Kyle Black στο "Counting Seasons", οι οποίοι βοήθησαν ώστε το όραμά μας να αποδοθεί με τον καλύτερο δυνατό ηχητικό τρόπο.

Όσο αφορά τις θαλάσσιες αναφορές, νομίζω ότι η θάλασσα ανέκαθεν εξίταρε τη φαντασία των ανθρώπων και έδινε χώρο για αλληγορίες και εικόνες. Για εμάς ειδικά, η μπάντα δημιουργήθηκε και έχει έδρα την Καβάλα, μια πόλη όπου η θάλασσα είναι κυριολεκτικά το καθημερινό φόντο σε ό,τι κάνουμε. Οπότε ήταν μάλλον αναπόφευκτο αυτό να αποτυπωθεί τόσο στο όνομά μας όσο και σε τίτλους κομματιών και στίχους.

Aυτή τη φορά σκεφτήκαμε μήπως το είχαμε παρακάνει λίγο με το συγκεκριμένο concept… και τελικά καταλήξαμε να έχουμε γλαροπούλι στο εξώφυλλο!

Κάτι που ξεχωρίζει στις δουλειές σας είναι και τα εικαστικά - εξώφυλλα, αφίσες, όλα πανέμορφα. Ποιοι άνθρωποι τα έχουν επιμεληθεί;

Η βασική σταθερά στο εικαστικό κομμάτι των κυκλοφοριών μας λέγεται Manthos Stergiou (ManSter), ο οποίος το έχει πάρει υπεργολαβία το θέμα και στο τέλος θα μας κυνηγάει η Επιτροπή Ανταγωνισμού!

Η αλήθεια είναι ότι η αισθητική του ταιριάζει πάρα πολύ με τη δική μας και πλέον υπάρχει μια σχέση εμπιστοσύνης όπου ξέρουμε ότι το αποτέλεσμα θα μας ικανοποιήσει κάθε φορά. Έχει καταφέρει να αποτυπώσει πολύ οργανικά το ύφος και την ατμόσφαιρα της μπάντας μέσα στα χρόνια.

Και επειδή λέγαμε πριν για τις θαλάσσιες αναφορές, αυτή τη φορά σκεφτήκαμε μήπως το είχαμε παρακάνει λίγο με το συγκεκριμένο concept… και τελικά καταλήξαμε να έχουμε γλαροπούλι στο εξώφυλλο! Αχαχα!

Που με φέρνει στην ερώτηση, πόσο δύσκολη είναι η πάλη με την τεχνητή νοημοσύνη και το generative content για τους καλλιτέχνες κατά τη γνώμη σας;

Καμία πάλη, μας βοηθάει πάρα πολύ με αυτή τη συνέντευξη! Αχαχαχ

Είναι λογικό κάθε νέα μορφής τεχνολογίας ποσό μάλλον μια που αγγίζει τα όρια του μεταφυσικού να προκαλεί πανικό και δυσπιστία. Ελπίζω βέβαια να μην αποδειχθώ τέρμα αφελής και κάποια στιγμή μας κυνηγάνε τα ρομπότ, αλλά πιστεύω ότι θα επέλθει μια ισορροπία και θα ενταχθεί στην ανθρώπινη εμπειρία όπως και τόσα άλλα εργαλεία τεχνολογίας. Ναι, ίσως να είναι ήδη καλύτερο σε τεχνικά ζητήματα και αν φτιάχνεις elevator music ή stock content η δουλειά σου να κινδυνέψει, αλλά εξακολουθώ να έχω αυτή τη ρομαντική ιδέα ότι η ανθρώπινη δημιουργία θα είναι πάντα πιο συμβατή με τον άνθρωπο, γιατί στο τέλος της ημέρας η συγκίνηση κρύβεται στις ατέλειες, στην πρόθεση και στον κόπο πίσω από κάτι.

Με κάθε ευκαιρία οργανώνουμε μικρά ή μεγαλύτερα runs στις γειτονικές χώρες, και χτίσαμε σταδιακά ένα δίκτυο από φιλικές μπάντες, promoters και ανθρώπους της σκηνής

Σημαντικό στοιχείο της ταυτότητά σας είναι και ο τόπος καταγωγής σας, η Καβάλα, από την οποία δεν αποχωρήσατε ποτέ. Ποιες είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες αλλά και διευκολύνσεις στο να προωθήσεις τη μουσική σου από μια επαρχιακή ελληνική πόλη με το στοιχείο βέβαια ότι η συγκεκριμένη πόλη διαθέτει μια ιδιαίτερα ενεργή μουσική κοινότητα;

Μας το έχουν ρωτήσει πολλές φορές αυτό στο παρελθόν. Η αλήθεια είναι πως δεν θεωρούμε ότι το γεγονός ότι έχουμε έδρα την επαρχία μάς περιόρισε ιδιαίτερα. Ίσα ίσα, μας έβαλε από πολύ νωρίς στο mindset ότι αν θέλουμε να παίξουμε τη μουσική μας, πρέπει να ταξιδέψουμε! Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η μπάντα να βρεθεί να παίζει σε πάρα πολλά μέρη στην Ελλάδα αλλά και στη νοτιοανατολική και κεντρική Ευρώπη.

Σίγουρα, όταν βρίσκεσαι 650 χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα, πιθανόν να χάνεις κάποιες ευκαιρίες σε επίπεδο networking, support slots ή παρουσίας στα μεγάλα εγχώρια events. Από την άλλη όμως, είμαστε και μόλις 300 χιλιόμετρα από τη Σόφια και 450 από την Κωνσταντινούπολη, οπότε πάντα βλέπαμε τη γεωγραφική μας θέση σαν πλεονέκτημα. Με κάθε ευκαιρία οργανώνουμε μικρά ή μεγαλύτερα runs στις γειτονικές χώρες, και χτίσαμε σταδιακά ένα δίκτυο από φιλικές μπάντες, promoters και ανθρώπους της σκηνής κάτι που μάς άνοιξε πόρτες και οδήγησε σε εμφανίσεις σε φεστιβάλ όπως τα Rock Off στην Τουρκία, Rockstadt Exreme στη Ρουμανία και Metal Discharge στη Βόρεια Μακεδονία.

Σχετικά με την εξέλιξη του metalcore και metallic hardcore, μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι τα τελευταία χρόνια απολαμβάνει τρομερή δημοφιλία, από τη συγγένεια του με το pop με απαρχές σχήματα όπως οι Bring Me The Horizon, αλλά και πολύ σκληρούς ήχους να βρίσκουν απήχηση σε μεγάλες κλίμακες. Πως κρίνετε εσείς αυτή τη μεταστροφή;

Οι BMTH συγκεκριμένα ήταν ανέκαθεν μια μπάντα που καθόριζε τη φάση και δημιουργούσε κατευθύνσεις, έχουν εξελιχθεί σε gateway μπάντα,  που ουσιαστικά φέρνουν καινούργιο κόσμο στην σκηνή και κρατάνε τον rock/metal ήχο επίκαιρο σε μια γενιά παιδιών που το rock δεν είναι default επιλογή εναλλακτικής μουσικής, όπως ενδεχομένως να ήταν σε προηγούμενα χρόνια. Προφανώς από κάτι τέτοιο επωφελείται το σύνολο της σκηνής και παίρνει μπάλα και πιο σκληρά συγκροτήματα.

Ποιοι είναι κάποιοι νέοι καλλιτέχνες εντός κι εκτός συνόρων που ξεχωρίζετε για τη μουσική τους αυτή τη στιγμή και θα προτείνατε ανεπιφύλακτα;

Είδα πρόσφατα μια ωραία μπάντα στο ΟΑΚΑ, τους Metallica, φαίνεται να έχουν μέλλον! Χαχαχαχ!

Από ελληνικές μπάντες θα ξεχωρίσω τους Bad Blood Orchestra που σώζουν το ροκ με κάθε τους κομμάτι και μας δάνεισαν τις φωνές τους στο τελευταίο μας EP στο «Guard My Six», τους metalcore αδερφούς μας Kin Beneath Chorus και τους Allochiria!

Από μπάντες εξωτερικού έχουμε κολλήσει αρκετά με Landmarks και Sylosis τελευταία γιατί χωρίς σοβαρά riff δεν γίνεται δουλειά! Υπάρχει και ένα sweet spot για τους Spiritual Cramp για τις  alternative/punk ευαισθησίες μας! Επίσης είναι χρονιά που θα μας δώσει δυο δισκάρες Converge! Good times!

Και σε εγχώρια δεδομένα όμως, έχουμε πλέον πολλές και πολύ ενεργές μπάντες που αυτοχαρακτηρίζονται από παρόμοιους ήχους. Με πολλές από αυτές έχετε εμφανιστεί μαζί και αρκετά πρόσφατα. Πόσο σημαντικό είναι για μια τοπική σκηνή να είναι ενεργή και ποιοι θεωρείτε είναι οι κίνδυνοι που πρέπει να αποφύγει;

Είναι σχεδόν αστείο το πόσο ταλέντο υπάρχει στην ελληνική σκηνή, πόσο μάλλον στη modern metal / metalcore που παρακολουθούμε πιο στενά. Πραγματικά φοβάμαι ότι θα ξεχάσω κάποιους και απολογούμαι προκαταβολικά, αλλά θα γίνει το απαραίτητο name dropping: Kin Beneath Chorus, Still Falling, Oria, Spitback, Till Silence Breaks, Herta, Novelty, Oathswan, Sewn Mouth, Southe, Saisei, Telma, Soulhound, Non Linear, Skybinder, Break The Cycle, Kiss Me Cleopatra, Notation Must Die, Ascendancy, Lungshot, Killgrave… και πόσοι άλλοι που ξεχνάω αυτή τη στιγμή.

Με σχεδόν όλους έχουμε μοιραστεί την σκηνή ή γνωριζόμαστε μια ολόκληρη ζωή και πραγματικά το πιο όμορφο είναι ότι πίσω από αυτές τις μπάντες υπάρχουν πολύ αξιόλογα άτομα με πραγματική αγάπη γι’ αυτό που κάνουν και τελικά αυτό φαίνεται προς τα έξω!

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται κάτι μαγικό η σκηνή πέρα από το να συνεχίσει να δημιουργεί και να βελτιώνει συνεχώς την εμπειρία για τον ακροατή που θα πληρώσει ένα εισιτήριο για να έρθει σε ένα event, είτε αυτό αφορά το performance, είτε τον ήχο, είτε συνολικά την εμπειρία ενός live. Ισχύει ότι πολλές φορές το κοινό αποτελείται από τις άλλες μπάντες, στα χέρια μας είναι να το βελτιώσουμε αυτό! Από εκεί και πέρα, θεωρώ πως και οι διοργανωτές χρειάζεται να ανοίξουν λίγο περισσότερο προς τις μικρότερες μπάντες. Μια συμμετοχή σε ένα μεγάλο event μπορεί να δώσει απίστευτη ώθηση και ενέργεια σε ένα νέο σχήμα και πραγματικά να το βάλει σε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο.

Νομίζω περίμεναν στο New Long Fest ότι θα διαλυθούμε πριν φτάσουν στην επέτειο των 20 χρόνων, αλλά τελικά τους την "σκάσαμε" και τώρα δεν γλιτώνουν!

Σε αυτό το πλαίσιο, θα έχουμε πολύ σύντομα και την εμφάνισή σας στο New Long Festival, έναν τόπο που στηρίζει πλέον για είκοσι συναπτές εκδοχές το ελληνικό underground. Ποια είναι η σχέση σας με το φεστιβάλ - μιας που πριν από 12 χρόνια ήσασταν εκεί! - και πως νιώθετε γι’ αυτό;

Αγαπάμε το New Long fest, το παρακολουθούμε από τις απαρχές του και είχαμε την τύχη να υπάρξουμε μέρος του το μακρινό 2014. Τότε μάλιστα ανεβοκατεβήκαμε δύο φορές μέσα σε μία εβδομάδα στην Αθήνα με τον νυχτερινό "καρβουνιάρη" (+12 ώρες η κάθε διαδρομή!), καθώς λίγες μέρες πριν ανοίγαμε και για τους Comeback Kid στο An Club.

Έκτοτε τους παρακαλάμε κάθε χρόνο να μας ξαναφωνάξουν, αλλά το έπαιζαν δύσκολοι! Νομίζω περίμεναν ότι θα διαλυθούμε πριν φτάσουν στην επέτειο των 20 χρόνων, αλλά τελικά τους την "σκάσαμε" και τώρα δεν γλιτώνουν! Αχαχα!

Πέρα από την πλάκα όμως, είναι ένα φεστιβάλ που ανέκαθεν έδινε πραγματικό χώρο στην ελληνική σκηνή και αυτό είναι κάτι που πάντα εκτιμούσαμε. Και είναι πολύ όμορφο να βλέπεις πώς χρόνο με τον χρόνο μεγάλωσε τόσο πολύ, ώστε πλέον να θεωρείται πρακτικά θεσμός, να φιλοξενεί μεγάλα ονόματα και να προσελκύει όλο και περισσότερο κόσμο.

Εννοείται πως υπάρχουν και δυσκολίες, και όταν κάτι το οργανώνεις εντελώς DIY θα υπάρξουν και βραδιές που θα φας φόλα

Βέβαια το περασμένο φθινόπωρο, σας βρήκε σε περιοδεία στα Βαλκάνια για την προώθηση του νέου σας υλικού! Πως ήταν αυτή η εμπειρία;

Όλη αυτή η φάση γίνεται πρωτίστως για εμάς τους ίδιους και μετά για οτιδήποτε άλλο. Είναι η ψυχοθεραπεία και οι διακοπές μας μαζί! Πέντε φίλοι που έφαγαν άπειρες ώρες να γράφουν μουσική, να μπαίνουν σε ένα βαν για μια βδομάδα - δέκα μέρες και να βρίσκονται σε ένα τελείως διαφορετικό zone από την καθημερινότητα τους..  να ξυπνάς κάθε μέρα σε άλλη χώρα, άλλο μέρος, άλλο μαγαζί και να παίζεις τη μουσική σου στον κόσμο… τι άλλο να ζητήσεις;

Το τελευταίο tour το χαρήκαμε απίστευτα. Ήταν η πρώτη φορά που βγήκαμε ξανά έξω μετά την καραντίνα και συνολικά η πέμπτη ή έκτη μας περιοδεία. Περισσότερο έμοιαζε με ένα μεγάλο πάρτι με παλιούς και νέους φίλους σε κάθε πόλη. Ο κόσμος αγκάλιασε το νέο υλικό και πλέον ανυπομονούμε να ξαναβγούμε στον δρόμο.

Εννοείται πως υπάρχουν και δυσκολίες, και όταν κάτι το οργανώνεις εντελώς DIY θα υπάρξουν και βραδιές που θα φας φόλα. Αλλά πλέον πραγματικά περνάμε καλά ακόμα κι αν παίξουμε για πέντε άτομα σε κάποια περίεργη αποθήκη δύο ορόφους κάτω από τη γη.

Εμάς μας απωθεί λίγο κιόλας όλο αυτό το ασταμάτητο κυνήγι του content creation

Πόσο σημαντικό αλλά και πόσο δύσκολο είναι τελικά για ένα συγκρότημα να περιοδεύει για να βρει η μουσική του περισσότερη απήχηση; Όσο κι αν υπάρχει πληροφορία πια στο διαδίκτυο, πόσο αναντικατάστατη είναι η ζωντανή μουσική;

Τα social media και το ίντερνετ γενικότερα είναι πλέον βασικά εργαλεία για όλους, αλλά ταυτόχρονα και ένα ατελείωτο χάος όπου χιλιάδες μπάντες προσπαθούν να τραβήξουν προσοχή. Στην εποχή των reels το attention span έχει πέσει στα πατώματα και όσο εύκολο είναι να ανεβάσεις κάτι, τόσο δύσκολο είναι να μείνει πραγματικά σε κάποιον.

Να σου πω την αλήθεια, εμάς μας απωθεί λίγο κιόλας όλο αυτό το ασταμάτητο κυνήγι του content creation. Δεν λέω ότι θα διαγράψουμε αύριο τα social media μας αλλά προτιμάμε χίλιες φορές να φορτώσουμε ένα βαν και να παίξουμε live μπροστά σε κόσμο. Εκεί είναι όλη η ουσία για εμάς. Όσο καλό κι αν είναι ένα reel, τίποτα δεν συγκρίνεται με το να μοιράζεσαι κάτι σε ζωντανό χρόνο.

Πραγματικά όσο αυτό  το επιτρέπει η πραγματικότητα μιας μπάντας που κινητοποιείται από την αγάπη για την φάση και μόνο, που τα μέλη της είναι full time εργαζόμενοι και όλα γίνονται σε χρόνο «δανεικό», εμείς θα συνεχίσουμε να το κάνουμε live!  Νομίζω έχουμε άλλα 15 χρόνια μέσα μας άνετα! 

Όπως είπαμε, κυκλοφορήσατε πρόσφατα ένα EP, αλλά έχουν περάσει πια οκτώ χρόνια από την τελευταία full length κυκλοφορία σας. Πρόκειται να αναμένουμε σύντομα κάτι καινούριο;

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, είμαστε ήδη σε διαδικασία δημιουργίας καινούργιας μουσικής, τώρα το αν αυτή θα κυκλοφορήσει ως full length album ή σαν EP θα φανεί στην πορεία. Πάντα είμαστε πολύ αυστηροί με το αποτέλεσμα που βγάζουμε προς τα έξω και αυτό πολλές φορές έχει αντίκτυπο στην ποσότητα των κομματιών που παράγουμε όπως και στο χρόνο που μας παίρνει! Ελπίζω να βρεθούμε σε τέτοιο παραγωγικό οίστρο και να δώσουμε ξανά LP στους φίλους της μπάντας!

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο που μας αφιερώσατε! Μπορείτε να κλείσετε τη συνέντευξη με ό,τι εσείς επιθυμείτε προς τους αναγνώστες μας!

Το ξέρουμε ότι αφήσατε ήδη μια μικρή περιουσία στον Lars και τον Bruce, αλλά κάντε το καλό και περάστε κι από τη Νέα Μάκρη φέτος, ακόμα κι αν χρειαστεί να υπομείνετε κάτι «κοράδες» με μεγάλα ονόματα για κύματα!