Iron Maiden, Anthrax @ Ολυμπιακό Στάδιο, 23/05/26

Αν έλεγε κάποιος πριν μερικά χρόνια ότι θα βλέπαμε Metallica κι Iron Maiden μέσα σε διάστημα δυο εβδομάδων, θα έμοιαζε με ένα τρελό σενάριο. Και δεν μπορώ να φανταστώ καν πως θα ακουγόταν στα αυτιά κάποιων εφήβων πριν 30 χρόνια (όπως εγώ), όταν τα δυο εν λόγω συγκροτήματα ήταν κάτι παραπάνω από μέρος της καθημερινότητας τους και συνεχίζουν να είναι κομμάτι του μετά από τόσα χρόνια. Κι, όμως, είμαστε κι εμείς και αυτοί εδώ. Και το ζήσαμε κι αυτό.

Όχι μόνο το ζήσαμε, αλλά είδαμε πρώτα τους Metallica να σπάνε το ρεκόρ της μεγαλύτερης προσέλευσης και τους Iron Maiden να παίζουν την (μπορώ να υποθέσω με σχετική βεβαιότητα) πολυπληθέστερη εμφάνισή τους από τις κάτι περισσότερες από 10 φορές που έχουν βρεθεί στην πρωτεύουσα της χώρας μας. Από το ναδίρ του Λυκαβηττού του '98 στο ξενίθ του ΟΑΚΑ το '26, είναι αναπόφευκτο να μη σκεφτεί κάποιος πόσα έχουν αλλάξει...

Η αλήθεια είναι πως μετά την "The Future Past" περιοδεία, η οποία δεν θα μπορούσαμε να απολαύσουμε καθότι περιλάμβανε το πολυπόθητο "Alexander The Great" και μετά δεν θα είχαμε τι να ζητάμε, θα ήταν κρίμα αν χάναμε και την "Run For Your Lives" περιοδεία που ξεκίνησε πέρσι με σκοπό, εστιάζοντας στα εννιά (πλην του όγδοου) άλμπουμ της μπάντας, ως και το "Fear Of The Dark", με ένα άτυπο best of σετ. Κι αν όλα ξεκινάνε και καταλήγουν στο σετ των τραγουδιών, αυτό που περιμέναμε δεν ήταν συναυλία αλλά όνειρο. Και, πράγματι, οι Iron Maiden μας προσέφεραν μια ονειρική εμφάνιση από τη στιγμή που πάτησαν το πόδι τους στη σκηνή του ΟΑΚΑ γύρω στις 21:00 και για τις δυο επόμενες ώρες. [Χ.Κ.]

Προηγουμένως, τον ψιλοάχαρο ρόλο του να ανοίξουν για τους Iron Maiden είχαν αναλάβει φέτος οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Anthrax. Οι Αμερικανοί στα νιάτα τους έχουν υπάρξει μια πρωτοπόρα μπάντα που έφερε στο metal επιρροές και από άλλα είδη μουσικής σε εποχές που αυτό αντιμετωπιζόταν με καχυποψία. Στις 7 ακριβώς βγήκανε στη σκηνή και μας δώσανε ένα συμπαγές σαρανταπεντάλεπτο set που βασίστηκε σε γνωστά τους κομμάτια μέχρι το 1990.

Από την αρχή κιόλας ο Joey Belladonna ακουγόταν πολύ καλός πίσω από το μικρόφωνο, ενώ και ο Scott Ian γάζωνε με τα riffs του. Βέβαια, τον Charlie Benante μας τον «έκλεψαν» οι Metallica για να παίξει μαζί τους ως μέλος των Pantera στην Φρανκφούρτη κι έτσι είδαμε πίσω από το kit τον Darby Todd, που έπαιξε για πρώτη φορά μαζί τους. Ο Todd είναι συνεργάτης του αγαπημένου στο site μας Devin Townsend και μουσικά έκανε να μην μας λείψει πολύ ο Benante.

Το σπουδαίο "Among The Living" είχε την τιμητική του με τέσσερα κομμάτια, με τα κλασσικά "Caught In A Mosh" και "I Am The Law" να μας κινητοποιούν ιδιαιτέρως με χοροπηδητό και τραγούδι. Thrash γούστα βγήκανε μπροστά στο παλιομοδίτικο "Metal Thrashing Mad", hardcore γούστα βγήκανε μπροστά με τη διασκευή στο "I Got The Time", γηπεδικά γούστα βγήκανε μπροστά με το "Antisocial"”, το ρεφραίν το οποίου τραγουδήσαμε με πάθος. Το set έκλεισε με το "Indians", ένα από τα πιο γνωστά και χαρακτηριστικά τους κομμάτια.

Σχετικά με τον ήχο τους, ας πούμε ότι ήταν ήχος support συγκροτήματος, δηλαδή λίγο χαμηλός και κατά κάποιον τρόπο χωρίς πολύ βάθος. Θα μπορούσε να ήταν καλύτερος Αυτό που μας έχει λείψει με τους Anthrax και το ακούσαμε και σε αρκετές συζητήσεις γύρω μας, είναι να τους δούμε σε μια δικιά τους συναυλία. Ενώ έχουν παίξει πολλές φορές στην Ελλάδα, όλες πλην μίας είναι είτε σε φεστιβάλ, είτε ως support. Με νέο δίσκο ανακοινωμένο για τον Σεπτέμβριο, ελπίζουμε η επόμενη φορά να είναι αποκλειστικά δικιά τους. [Π.Κ.]

Με τις οθόνες να γεμίζουν με καλοφτιαγμένα (στην μεγάλη πλειονότητα τους) videos, το χρονολογικό ταξίδι ξεκίνησε από τα στενά του ανατολικού Λονδίνου, περνώντας έξω από την θρυλική Ruskin Arms pub, για να βρούμε τον Eddie να σεργιανίζει πριν εμφανιστεί στο background ο Πύργος του Άιφελ και η μπάντα εξορμήσει με το "Murders In The Rue Morgue" και όπως συνήθως γίνεται στο πρώτο τραγούδι μιας συναυλίας των Iron Maiden, όλοι εμείς από κάτω προσπαθούμε να κρατήσουμε τις θέσεις μας και να τραγουδήσουμε με όλη μας τη φωνή.

Και μόνο το μπάσο του Steven Harris στην εισαγωγή του "Wrathchild" που ακολούθησε αρκεί για να φέρει ανατριχίλες, σε μια πολύ δυναμική εκτέλεση, ενώ η τριλογία του "Killers" με την οποία ανοίγουν την περιοδεία ολοκληρώθηκε με το ομότιτλο τραγούδι, και πλέον μηχανή η είχε πάρει μπρος για τα καλά, με τον ήχο να έχει στρώσει και τον κόσμο να έχει ζεσταθεί αρκετά για να απολαύσει το τεράστιο “Phantom Of The Opera”, το οποίο έκλεισε το πρώτο χρονικό κομμάτι της συναυλίας.

Νωρίς-νωρίς, για τα δεδομένα του πόσο θρυλικό κομμάτι είναι, το "The Number Of The Beast" ευτυχώς δεν συνοδεύεται από ευτράπελα και μανούρες αυτή τη φορά ανέβασε τους παλμούς του live, πριν η μπάντα μας δώσει την χαρά να είμαστε το πρώτο κοινό που απολαμβάνει το υπέρτατο "Infinte Dreams" για πρώτη φορά μετά από 38 χρόνια. Κι όντως ήταν μια από τις πιο μαγικές στιγμές του live, καθώς απολαύσαμε μια υπέροχη εκτέλεση ενός από τα πιο «αδικημένα» διαμάντια της δισκογραφίας των Iron Maiden, το οποίο οι περισσότεροι εξ ημών δεν το είχαμε δει ποτέ ζωντανά.

Εν συνεχεία, τα σκηνικά αλλάζουν και μεταφερόμαστε στο αιγυπτιακό περιβάλλον του "Powerslave", με τον Bruce να έχει φορέσει την θρυλική μάσκα και να δίνει μια ασύλληπτη ερμηνεία στο ομότιτλο τραγούδι, σε ένα ακόμα από τα highlight της βραδιάς. Παραμένοντας στο ίδιο άλμπουμ θα ακολουθήσει το "2 Minutes To Midnight" για να τραγουδηθεί από όλο το γήπεδο πριν μεταβούμε στην πιθανότατα σπουδαιότερη στιγμή της βραδιάς και στα 13 λεπτά μεγαλείου του "The Rime Of The Ancient Mariner"...

Αντιλαμβάνομαι πως δεν θα συμφωνήσουν όλοι, αλλά αυτά τα 13 λεπτά ήταν μαγικά, με το video που συνόδευε την εξωπραγματική απόδοση της μπάντας - και δη των Harris και Dickinson - να συντελεί σε μια τρομερή συνολική εμπειρία. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα ότι το επιβλητικό μπάσο του αρχηγού θα αρκούσε από μόνο του για να κρατήσει το πλοίο στην επιφάνεια, ενώ η θεατρικότητα τόσο σε ερμηνείες όσο και με τα κουστούμια που άλλαζε ο Dickinson ήταν το κάτι άλλο. Απλά μοναδικό!

Εναλλαγή συναισθημάτων μετά το επικό "Rime Of The Ancient Mariner", με το πιο άμεσο "Run To The Hills" να δίνει την ευκαιρία για λίγο ακόμα ξελαρυγγιασμένο sing along, πριν το epic mode ενεργοποιηθεί ξανά και τα σκηνικά με τους πάγους μας βάλουν στο mood για το 10λεπτο "Seventh Son Of A Seventh Son", όπου προσωπικά απόλαυσα μεταξύ άλλων τους Smith/Harris ειδικά στο μεγαλειώδες τρίλεπτο του που κλείνει το τραγούδι.

Τι χρειαζόμασταν μετά από ένα ακόμα έπος σαν το "Seventh Son"; Μα, φυσικά, ένα "The Trooper", αφού όσες φορές κι αν το έχουμε ακούσει, το συγκεκριμένο τραγούδι δεν γίνεται να μην προκαλέσει χαμό σε κάθε live των Iron Maiden. Ο δε Bruce φρόντισε, εκτός από την βρετανική, να τιμήσει και την ελληνική σημαία, αν αυτό σημαίνει κάτι για κάποιον...

Φτάνοντας προς το τέλος του κανονικού σετ, δεν θα γινόταν να μην απολαύσουμε έναν ακόμα αξεπέραστο ύμνο, με τον Bruce Dickinson να ερμηνεύει μέσα από ένα στενό κελί - ως άλλος Anthony Hopkins στην "Σιωπή Των Αμνών" - τον ρόλο του μελλοθάνατου στο "Hallowed Be Thy Name", προσθέτοντας ένα ακόμα highlight στη βραδιά. Μάλλον, αναμενόμενα θα έλεγε κάποιος, και θα είχε δίκιο...

Το κλείσιμο του κανονικού σετ ήρθε όπως αναμενόταν με το πάντα καλοδεχούμενο "Iron Maiden" και τον Bruce να μας λέει “see you in a bit” για να επιστρέψουν για encore με το ενδεχομένως πιο απαιτητικό τραγούδι του σετ, το “Aces High”. Εδώ για πρώτη φορά – ίσως επειδή κινήθηκα προς τα πλάγια – ο ήχος μου φάνηκε άνισος, κυρίως σε κιθάρες και φωνή.

Τέτοια θέματα δεν υπήρχαν ευτυχώς στο "Fear Of The Dark", το οποίο σε κάθε συναυλία βιώνεται με τρόπο που δεν θα ήταν εφικτό να περιγραφεί με λέξεις, πριν το "Wasted Years" προσφέρει το πανηγυρικό κλείσιμο που άξιζε αυτή η εμφάνιση των Iron Maiden. Όλοι μας (συμπεριλαμβανομένου και του Dickinson) τραγουδήσαμε το μεγάλο του ρεφραίν με όση φωνή μας είχε απομείνει, κι αν κάποιοι είχαν προσδοκίες για κάτι παραπάνω, αυτό δεν ήρθε ποτέ και οι Monty Python μας έκαναν σήμα να ξεκινήσουμε να κινούμαστε προς τις εξόδους...

Αν κάποιοι περιμένουν συγκρίσεις με προηγούμενες φορές, θα μου επιτρέψετε να μην προβώ σε τέτοιες, καθότι τις θεωρώ λίγο μάταιες, αλλά θα προσπαθήσω να αποτυπώσω κάποια στοιχεία και κάποιες σκέψεις, συνοψίζοντας τα περί της εμφάνισης που απολαύσαμε.

•  Ο Bruce Dickinson είναι εξωπραγματικός. Για εμένα, είναι αδιαμφισβήτητα ο GOAT μεταξύ των metal ερμηνευτών, διαχρονικά. Τεράστιο respect. Κι ας ήταν πιο λιγομίλητος από ποτέ.

•  Ο Steve Harris είναι συγκινητικά σπουδαίος. Το ζει ακόμα με την ψυχή του (πχ πως χοροπηδούσε στο "Fear Of The Dark") και ο ήχος του μπάσου του παραμένει καθηλωτικός.

•  Μπροστά και κεντρικά ο ήχος ήταν άψογος στο μεγαλύτερο μέρος του. Πριν το encore όταν μετακινήθηκα προς τα πλάγια, ο ήχος ήταν αισθητά λιγότερο καλός. Δεν μπορώ να έχω εικόνα για πιο πίσω ή για κερκίδες, αλλά δεν θα εκπλαγώ αν ακούσω διαφορετικές εκδοχές από διαφορετικές περιπτώσεις. Συμβαίνει πάντα, πόσο δε σε μεγάλα στάδια.

•  Υπήρχαν σημεία που το μπάσο του Harris υπερκάλυπτε και τις τρεις κιθάρες. Εμείς είμαστε με τον Αρχηγό, όπως και να έχει, αλλά σε κάποια σημεία μπορούσαν να είναι λίγο πιο ψηλά οι κιθάρες.

•  Ήταν η πρώτη φορά που είδα την μπάντα με τον Simon Dawson πίσω από το kit. Είχα ακούσει διάφορες απόψεις και η αλήθεια είναι πως το κενό του (καλού) Nicko McBrain είναι δυσαναπλήρωτο. Ήταν σταθερός και γενικά αξιοπρεπέστατος, αλλά είχα συχνά μια αίσθηση ότι οι Maiden χρειάζονταν έναν πιο δυναμικό/metal ντράμερ για να δώσει «ιπποδύναμη» στη μπάντα. Σαν να έρχεται από ένα πιο rock background. Και πάλι ο Αρχηγός κι ο Rod ξέρουν καλύτερα...

•  Εκεί κάπου μετά τη μέση στο "The Rime Of The Ancient Mariner" σκέφτηκα ότι θα ήταν όντως ωραία να ερχόταν εκείνη η βροχή που είχε προβλεφθεί, αλλά δεν προέκυψε εν τέλει...

•  Έχει γίνει τρομερή δουλειά σε video και σκηνικά και δίνουν μια εξτρά διάσταση στην απόλαυση του show.

•  Όπως και στους Metallica, και σε όλες τις ανάλογες περιπτώσεις σε στάδια, υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ show και συναυλίας. Νομίζω πως σε αυτή την περίπτωση είδαμε πρωτίστως μια συναυλία που ενισχύεται από το show κι όχι το αντίθετο.

•  Ο κόσμος, αν και μια χαρά το ζούσε, μου φάνηκε ο πιο υποτονικός από ποτέ σε συναυλία των Maiden. Ίσως να έχει να κάνει με το μέγεθος του venue, ίσως να ήταν απλά ιδέα μου, ίσως απλά να έχουν αλλάξει πλέον οι εποχές.

•  Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη μπάντα με μέλη στις ηλικίες των μελών των Iron Maiden που να αποδίδουν σε αυτό το επίπεδο.

Σε κάθε περίπτωση, είμαστε τυχεροί που είχαμε την ευκαιρία να τους απολαύσουμε για μια ακόμα φορά και ελπίζουμε να τηρήσουν την υπόσχεση που έδωσε ο Dickinson ότι θα ξαναέρθουν σύντομα. Κανείς δεν ξέρει πόσες ευκαιρίες θα έχουμε ακόμα, αλλά θέλουμε να είμαστε ξανά εκεί για να υψώσουμε τα σφυριά που δεν αφήσαμε ποτέ από τα χέρια μας, μια ολόκληρη ζωή πλέον. Up the what? [Χ.Κ.]

Φωτογραφίες: Γιώργος Κρίκος