Crown Lands: «Η μουσική μας έχεις τις ρίζες της στο παρελθόν, αλλά η νοοτροπία μας στο παρόν»

Τα τελευταία χρόνια, το δίδυμο των Cody Bowles και Kevin Comeau άλλαξε μουσική κατεύθυνση και έβαλε πλώρη για να γίνει το νέο πρόσωπο της progressive rock μουσικής. Με το εξαιρετικό νέο τους άλμπουμ "Apocalypse" να κυκλοφορεί αυτήν την περίοδο, είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε με τον Cody για πολλά θέματα, συμπεριλαμβανομένης της μετάβασής τους στην Inside Out Music, της συμμετοχής τους στο Cruise To The Edge, των συγκρίσεων με τους Rush, την world music, το πώς η εξάσκηση οδηγεί στην τελειότητα, των διαφορών μεταξύ του "Apocalypse" και του "Fearless", της ανάγκης να έχουν τόσο τον Nick Raskulinecz όσο και τον Dave Bottrill στο τιμόνι, του πώς η ιδέα του νέου άλμπουμ σχετίζεται με όσα συμβαίνουν στον κόσμο σήμερα, και του πώς νιώθουν που είναι ήδη ένα αξιοσέβαστο μέρος της prog κοινότητας μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Και πολλά ακόμα…

Όμως, ήταν το χαμόγελο του Cody καθ’ όλη τη διάρκεια της συνομιλίας, ο ενθουσιασμός με τον οποίο απαντούσε και το ευγενικό του πνεύμα που έλεγαν ακόμα περισσότερα από όσα μας λένε οι λέξεις στις παρακάτω γραμμές.

Γεια σου, Cody!

Πώς τα πας, Χρήστο;

Όλα καλά. Είναι χαρά και προνόμιο να έχω την ευκαιρία να μιλήσω μαζί σου. Εσύ πώς τα πας;

Η χαρά είναι δική μου. Όλα καλά, φίλε. Περίφημα.

Είναι η πρώτη φορά που μιλάς με κάποιον από την Ελλάδα;

Νομίζω ναι. Είναι τέλειο!

Οπότε, έχουμε αποστολή να διαδώσουμε το όνομά σας όσο πιο πολύ γίνεται, μήπως καταφέρουμε και σας δούμε να παίζετε ζωντανά εδώ, όσο είστε στην ακμή σας και γράφετε υπέροχες μουσικές… Θα χαρούμε πολύ να έρθετε στα μέρη μας

Φίλε, θα το ήθελα πολύ. Πάρα πολύ!

Νομίζω ότι έχετε μπει σε μια τροχιά όπου η φήμη σας ανεβαίνει σταθερά στον prog κόσμο και στον κόσμο της rock μουσικής γενικότερα. Οπότε, ελπίζω να συμβεί νωρίτερα παρά αργότερα.

Ελπίζω να έχεις δίκιο, φίλε μου.

Μετά τον Neil Peart, είναι ο Bill Bruford!

Πώς πάνε τα πράγματα αυτές τις μέρες; Φαντάζομαι πως θα είσαι απασχολημένος με συνεντεύξεις και όλα τα σχετικά για το νέο άλμπουμ, σωστά;

Ναι, αλλά είναι συναρπαστικό. Είναι μεγάλο προνόμιο να μπορείς να μιλάς σε ανθρώπους για ένα έργο τέχνης που πρόκειται να κυκλοφορήσεις. Είναι σπάνιο συναίσθημα και δίνει τόση χαρά το να μπορείς να εξηγείς και να μιλάς για όσα έβαλες μέσα σε αυτό. Γιατί όταν κάνεις ένα δίσκο, βάζεις την ψυχή σου σε αυτόν.

Αλλά, τα πράγματα πήγαν καλά. Ήμασταν αρκετά απασχολημένοι αυτή την περίοδο. Μόλις γυρίσαμε από μια κρουαζιέρα. Παίξαμε σε αυτή την prog κρουαζιέρα που λέγεται Cruise to the Edge, η οποία ήταν καταπληκτική. Γνώρισα μερικούς από τους ήρωές μου, όπως τον Steve Hackett, τον Eddie Jobson, τον Simon Phillips… τον Bill Bruford φυσικά! Πώς θα μπορούσα ξεχάσω τον Bill; Είναι σαν ο θρύλος μου… Μετά τον Neil, αυτός είναι…

Νιώθουμε σαν να είμαστε επιτέλους σε μια οικογένεια που καταλαβαίνουν τι θέλουμε να κάνουμε και ποιοι είμαστε ως άνθρωποι και ως μουσικοί

Αυτό ήταν ακριβώς η επόμενη ερώτησή μου, σχετικά με την εμπειρία στο Cruise To The Edge. Γιατί μόλις πρόσφατα εισήλθατε σε αυτή την prog κοινότητα. Και νομίζω ότι έχει να κάνει με την υπογραφή σας στην Inside Out και το να είστε μέρος όλου αυτού. Πώς νιώθετε μέχρι τώρα;

Νιώθουμε σαν στο σπίτι μας. Νιώθουμε σαν να είμαστε επιτέλους με μια οικογένεια ή μια ομάδα ανθρώπων που καταλαβαίνουν τι θέλουμε να κάνουμε και καταλαβαίνουν ποιοι είμαστε ως άνθρωποι και ως μουσικοί. Είναι σαν να είμαστε αδελφά πνεύματα, αν καταλαβαίνεις τι θέλω να πω…

Για να είσαι επιτυχημένος πρέπει να σε παίζει το ραδιόφωνο. Για να σε παίζει ραδιόφωνο, πρέπει να παίζεις προσιτά τραγούδια… Αλλά ξέρεις κάτι; Γάμα το! Είμαστε prog nerds

Και διαλέξατε να είστε σε αυτόν τον κόσμο! Γιατί, με τη φήμη που έχετε και την επιτυχία που έχετε στις πρώτες κυκλοφορίες σας, θα μπορούσατε εύκολα να είχατε κατευθυνθεί προς μια πιο mainstream, ας πούμε, κατεύθυνση. Αλλά φαίνεται ότι η καρδιά σας σας οδήγησε σε αυτόν τον πιο περιπετειώδη δρόμο.

Ναι, δεν μπορούσαμε να το αποφύγουμε. Ξέρεις, ξεκινήσαμε ως ένα blues-ish rock δίδυμο. Και ήταν ωραίο και αγαπάμε αυτά τα πράγματα. Ωστόσο, ήμασταν πάντα μεγάλοι λάτρεις του prog. Είχα παίξει prog σε ένα προηγούμενο συγκρότημα πριν τους Crown Lands και το κρύβαμε κατά κάποιον τρόπο. Σκεφτόμασταν «Για να πετύχεις στον Καναδά, πρέπει να σε παίζει το ραδιόφωνο. Για να σε παίζει το ραδιόφωνο, πρέπει να παίζεις προσιτά τραγούδια». Και κάποια στιγμή, είπαμε «Ξέρεις τι; Γάμα το! Είμαστε prog nerds και θα γράφουμε prog μουσική από εδώ και τώρα». Αυτό είμαστε λοιπόν.

Αυτά είναι τα είδη ιστοριών που αγαπώ προσωπικά. Και νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι εμπνέονται όταν βλέπουν καλλιτέχνες που καταφέρνουν να ακολουθούν τα όνειρά τους και όσα κρατούν τη φλόγα τους ζωντανή δημιουργικά. Γιατί αυτό δεν συμβαίνει συνήθως. Η μουσική βιομηχανία είναι σκληρή. Μάλλον το ξέρεις καλύτερα από εμένα.

Ω ναι, είναι σκληρή! Πολύ σκληρή!

Όταν κυκλοφορήσαμε το 20λεπτο single μας με την Universal ήταν πολύ επιφυλακτικοί

Οπότε αν πρόκειται να κερδίσεις αυτό το παιχνίδι, καλύτερα να το κερδίσεις με τους δικούς σου κανόνες! Αλήθεια, όταν η Inside Out σας πλησίασε για να υπογράψετε μαζί τους, είδατε το roster και σκεφτήκατε «Ω, υπάρχουν μερικά ωραία συγκροτήματα εκεί που θα μπορούσαμε να είμαστε στο ίδιο roster»; Ποια ξεχώρισες εσύ προσωπικά;

Ναι! Φίλε… King Crimson, Dream Theater! Ήμασταν σε φάση «Τι; Kansas; Αυτό είναι απίστευτο!». Τρελάθηκα! Οπότε βλέποντας αυτό το ρόστερ σκέφτηκα «Εντάξει, οι τύποι θα καταλάβουν!». Γιατί όταν κυκλοφορήσαμε το 20λεπτο single μας με την Universal, ήταν πολύ επιφυλακτικοί. Αλλά όταν σχεδιάζαμε να κάνουμε το ίδιο με το "Apocalypse", με την Inside Out ήταν σε φάση «Ναι, το καταλαβαίνουμε και το υποστηρίζουμε. Αυτό είναι το πλάνο. Πάμε!».

Θα ήθελα να περιοδεύσουμε με τους Dream Theater και να μιλάω σαν σπασίκλας με τον Mike Portnoy για περίεργα time signatures στα drums

Οπότε, αν σου έλεγαν να επιλέξεις έναν καλλιτέχνη από το roster για να βγείτε σε περιοδεία μαζί στην Ευρώπη, ποιον θα επέλεγες τώρα;

Καλή ερώτηση! Ειλικρινά, θα ήθελα να βγω σε περιοδεία με τους Dream Theater. Ο Mike Portnoy έχει υπάρξει τόσο μεγάλος υποστηρικτής του συγκροτήματος μας. Ευτυχώς, είναι απλά ένας υπέροχος τύπος. Όταν κυκλοφορήσαμε το "Fearless", το λάτρεψε τόσο πολύ. Μας έδωσε τη διεύθυνσή του και μας έλεγε «Παρακαλώ στείλτε μου το βινύλιο. Αυτή είναι η διεύθυνσή μου. Σας αγαπώ παιδιά!». Αυτό είναι εκπληκτικό. Και τώρα που είναι να κυκλοφορήσουμε το "Apocalypse", είναι επίσης πολύ υποστηρικτικός. Οπότε θα ήθελα πολύ να κάνω περιοδεία με αυτούς τους τύπους και να μιλάω μαζί του σαν σπασίκλας για περίεργα time signatures στα drums.

Τυχαίνει να είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα τα τελευταία 30 χρόνια ή και παραπάνω…

Cool!

Οτιδήποτε κάνουμε μαζί με τον Kevin είναι Crown Lands, ανεξαρτήτως μουσικού είδους

Νομίζω αν ο Mike διαβάσει αυτή τη συνέντευξη, θα χαρεί πολύ. Αλλά, ξεκινήσατε αυτή τη συνεργασία με τη νέα σας δισκογραφική εταιρεία κυκλοφορώντας 2 EPs με ambient μουσική, το "Ritual I" και το "Ritual II". Και για να παραθέσω τα δικά σου λόγια όπως τα διάβασα στο διαδίκτυο αυτά τα EP ήταν «ένα προϊόν γιόγκα, διαλογισμού και μανιταριών». Είναι σωστό;

Είναι σωστό! (γελά)

Αλλά, επίσης, έχω βάσεις στο Afro-Cuban drumming και στο Δυτικό-αφρικανικό drumming, στα κρουστά, στο τραγούδι και στο χορό. Είναι κάτι που σπούδασα στο πανεπιστήμιο και πάντα ήθελα να κάνω κάτι με αυτό.

Σίγουρα, στον πυρήνα τους αυτές οι κυκλοφορίες έχουν γιόγκα, διαλογισμό και μανιτάρια, αλλά ταυτόχρονα έχουν να κάνει με την αγάπη μου για τη world music. Ακούω κυρίως world music εκτός από prog rock, και τη λατρεύω. Αγαπώ όλους τους διαφορετικούς ήχους και υφές που προσδίδουν τα διαφορετικά world music όργανα. Παίζω μια πληθώρα world music οργάνων, όπως το oud, το santur, και τον fife pipe. Απλά αγαπώ όλων των ειδών τους ήχους, οπότε όταν μας δόθηκε η ευκαιρία να φτιάξουμε ένα δίσκο που θα επικεντρωνόταν στα world music όργανα, είπα αμέσως ναι!

Επίσης, κάτι που ο Kevin κι εγώ είπαμε από νωρίς ήταν πως οτιδήποτε κάνουμε μαζί θα είναι Crown Lands, είτε είναι αυτό το είδος είτε το άλλο το είδος… Ό,τι κι αν θέλουμε να κάνουμε, είμαστε ένα συγκρότημα όπου έχουμε ως αρχή ότι «Δεν κυνηγάμε το ραδιόφωνο. Δεν θα κυνηγάμε αυτό ή εκείνο. Απλά, θα φτιάχνουμε μουσική που θέλουμε να φτιάξουμε. Και ο κόσμος συνδεθεί μαζί της, αυτό είναι καταπληκτικό». Και θέλαμε πραγματικά να εκφράσουμε αυτή την πλευρά μας έστω για λίγο, και να βουτήξουμε τα πόδια μας σε αυτή τη ηχητική εξερεύνηση.

Τα μανιτάρια ήρθαν αργότερα... (γελά)

Στον επερχόμενο δίσκο θα εξερευνήσουμε περισσότερο την ηλεκτρονική μουσική, αλλά θα παραμείνει σίγουρα progressive rock στη βάση του

Θα σκεφτόσουν να αναμίξεις τους δύο κόσμους κάποια στιγμή, το ambient και τη world music με το prog και να φτιάξεις κάτι που θα πηγαίνει από το ένα μουσικό είδος στο άλλο… ή κάτι τέτοιο;

Αυτό θα ήταν πολύ ωραίο. Το κάναμε εν μέρει με το "Starlifter", καθώς έχουμε εκείνη τη μικρή ενότητα με φλάουτο για λίγα μέτρα, ακριβώς πριν μπει σε ένα πιο heavy μέρος. Αλλά και στο "Apocalypse" είναι στην πραγματικότητα η πρώτη φορά που παίζω nay φλάουτο στους Crown Lands. Αλλά είναι μόνο για ένα μικρό σημείο...

Θα ήταν πολύ ωραίο να εξερευνήσουμε αυτόν τον κόσμο ακόμα περισσότερο. Νομίζω ότι στον επερχόμενο δίσκο, θα εξερευνήσουμε περισσότερο την ηλεκτρονική μουσική, με ηλεκτρονικά drums και samples από κρουστά από όλο τον κόσμο, και θα είναι super cool. Οπότε ο επόμενος δίσκος σίγουρα θα έχει μια πιο ενδιαφέρουσα κατεύθυνση σε αυτού του είδους τη σφαίρα, αλλά σίγουρα θα παραμείνει progressive rock.

Μου είναι πολύ δύσκολο να εντυπωσιαστώ από τη δική μου μουσική. Είμαι λίγο τελειομανής…

Είναι προφανές ότι η progressive rock είναι το πεδίο σας, αν κάποιος ακούσει το "Apocalypse", που είναι ένα ακόμα φανταστικό άλμπουμ μετά το "Fearless". Οπότε, πρώτα απ' όλα, συγχαρητήρια! Πώς νιώθεις γι' αυτό τώρα που πρόκειται να κυκλοφορήσει; Kαι τι προσπαθήσατε να κρατήσετε και τι να αλλάξετε σε σύγκριση με το "Fearless";

Αυτή είναι εξαιρετική ερώτηση. Λοιπόν, νιώθω πολύ ενθουσιασμένος, γιατί μου είναι πολύ δύσκολο να εντυπωσιαστώ από τη δική μου μουσική. Είμαι λίγο τελειομανής, και συχνά δεν είμαι ικανοποιημένος με τη μουσική καθώς βγαίνει. Αλλά, για πρώτη φορά εδώ και καιρό, είμαι πολύ περήφανος και πολύ ενθουσιασμένος για αυτό το σύνολο τραγουδιών που πρόκειται να κυκλοφορήσουμε. Το στηρίζω 100%. Είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχουμε βγάλει ποτέ. Είμαι ενθουσιασμένος μέχρι και με μερικά από τα κομμάτια που δεν μπήκαν στο δίσκο και θα κυκλοφορήσουν αργότερα. Είναι σαν το μωρό σου. Ο κόσμος θα μπορέσει να δει σε τι έχεις βάλει την καρδιά και την ψυχή σου. Και είναι κάτι που με γεμίζει χαρά και ενθουσιασμό.

Άκουγα πολύ Dio όταν κάναμε αυτόν τον δίσκο

Και σχετικά με το τι προσπαθήσατε να κρατήσετε ή να αλλάξετε σε σύγκριση με το «Fearless»;

Τα πράγματα που αλλάξαμε σε σύγκριση με το "Fearless"… Το "Starlifter" ήταν χτισμένο με τέτοιο τρόπο που θέλαμε να έχει μια συγκεκριμένη δομή, κάτι το οποίο αλλάξαμε στο "Apocalypse". Κοιτάξαμε τραγούδια όπως το «Relayer» των Yes. Θέλαμε να έχει περισσότερο μια δομή που να κινείται σε movements. Οπότε κάθε movement του τραγουδιού έχει μια αρχή, μέση και ένα οριστικό τέλος, κλείνοντας τα συγκεκριμένα κεφάλαια κατά κάποιον τρόπο. Αλλά, ταυτόχρονα είχε κάποια hooks που είναι αυτόνομα και ένα κεντρικό θέμα. Οπότε αλλάξαμε τον τρόπο που δουλέψαμε πάνω σε αυτό.

Επίσης, φωνητικά, μπήκα σε μερικά περίεργα εδάφη. Έχω αναπτύξει αρκετά τη φωνή μου, κάτι για το οποίο είμαι πολύ περήφανος. Μπαίνω ακόμα και σε κάποιου είδους metal φωνητικά σε αυτόν τον δίσκο. Άκουγα πολύ Dio όταν κάναμε αυτόν τον δίσκο. Και αυτή η έμπνευση, αυτή η πιο σκοτεινή τραχύτητα στη φωνή μου, ειδικά στην αρχή του "Apocalypse", ή στο "Foot Soldiers of the Syndicate", με κάνει να πάω σε μέρη που δεν έχω πάει ποτέ πριν, που είναι super cool, αλλά παρ' όλα αυτά διατηρώ μια ισορροπία.

Κάτι που κρατήσαμε ίδιο είναι η αγάπη μας για τις δυναμικές, όπως πχ στο "Through the Looking Glass", όπου περνάμε από πολύ απαλά, αιθέρια, ατμοσφαιρικά στοιχεία στο ρεφρέν, όπου η προσέγγιση γίνεται πιο έντονη, δυνατή και πομπώδης. Αλλά πάντα πειραματιζόμαστε με τις διάφορες υφές και ξέρουμε τι αγαπάμε στη μουσική. Οπότε κάνουμε περισσότερα από αυτά που αγαπάμε, ενώ ταυτόχρονα αλλάζουμε μερικά πράγματα, κατά κάποιον τρόπο.

Δουλέψατε στο δικό σας στούντιο, αν δεν κάνω λάθος. Και είχατε τον Nick Raskulinecz και τον Dave Bottrill, και οι δύο τους θρυλικοί παραγωγοί, να σας βοηθούν. Ποια ήταν η συνεισφορά τους στο τελικό αποτέλεσμα και γιατί χρειάζονταν και οι δύο σε αυτόν τον δίσκο;

Καλή ερώτηση! Λοιπόν, κατά τα αρχικά στάδια της σύλληψης της ιδέας για το άλμπουμ, "Apocalypse" αποφασίσαμε ότι θα θέλαμε να δουλέψουμε με τον Nick πάνω σε αυτό. Μιλήσαμε μαζί του και ήμασταν τόσο ενθουσιασμένοι και του στείλαμε κάποια μικρά demos που είχαμε έτοιμα, και κυρίως το demo για το "Apocalypse". Όταν το άκουσε είπε «Αυτό είναι το καλύτερο πράγμα που έχετε κάνει ποτέ». Και εμείς ήμασταν σε φάση «Θεέ μου, αυτό είναι υπέροχο. Ευχαριστούμε! Θα θέλαμε πολύ να το ηχογραφήσουμε μαζί σου!». Και κανονίσαμε έτσι τα πράγματα, ώστε να μεταβούμε αεροπορικά στο Nashville στο στούντιό του και να μείνουμε εκεί και να δουλέψουμε πάνω στο άλμπουμ. Και ήταν πράγματι μια υπέροχη εμπειρία. Βοήθησε πολύ στα drums, ηχογραφώντας τα drums για το "Apocalypse" ενώ γράψαμε εκεί το "Through the Looking Glass". Επίσης, βοήθησε να γραφτεί και το "The Revenants".

Κάποια στιγμή είχε ταυτόχρονα πολλές ασχολίες με άλλα υπέροχα συγκροτήματα, και ήμασταν σε φάση «Δεν μπορείς να πεις κάτι για αυτό, ο τύπος είναι πολυάσχολος και δουλεύει με μερικά καταπληκτικά συγκροτήματα». Οπότε μας εμπιστεύτηκε να τελειώσουμε εμείς την υπόλοιπη δουλειά. Και δουλέψαμε με τον David Bottrill στο "Blackstar", στο "Foot Soldiers Of The Syndicate" και σε κάποια ακόμα τραγούδια. Μας βοήθησε να προσθέσουμε μερικά από top line πράγματα για να το φέρει σε ένα ορισμένο επίπεδο πληρότητας και επαγγελματισμού, στο οποιο τον εμπιστευόμαστε πολύ. Επίσης, μένει κοντά μας. Οπότε το να τον έχουμε να έρχεται στο στούντιο μας δεν ήταν πρόβλημα. Ερχόταν στον χώρο και μας βοηθούσε να τελειοποιούμε πράγματα εδώ κι εκεί. Και ειλικρινά, ήταν πολύ μεγάλο προνόμιο το να έχουμε δύο θρύλους να μας βοηθούν να δημιουργήσουμε αυτό το καταπληκτικό άλμπουμ. Και οι δύο ήταν απαραίτητοι σε αυτή τη διαδικασία. Και το υπόλοιπο μέρος, ο Kevin το ηχογράφησε και το ολοκληρώσαμε εμείς στο δικό μας μικρό δωμάτιο. Πχ, όλα τα φωνητικά για το "Apocalypse" τα ηχογραφήσαμε στο μικρό μας στούντιο.

Το αποτέλεσμα, πάντως, είναι πράγματι πολύ καλό, γιατί ηχητικά το άλμπουμ έχει όλες τις δυναμικές που χρειάζεται ένα καλό prog άλμπουμ. Δεν είναι συμπιεσμένο, όπως πολλά τρέχοντα άλμπουμ προκύπτουν κατά την παραγωγή.

Συμφωνώ απολύτως. Αυτό οφείλεται προφανώς στον David Bottrill. Είναι θρύλος! Έκανε την μίξη ολόκληρο τον δίσκο. Οπότε σίγουρα βοήθησε να τον πάει στο επόμενο επίπεδο.

Ανέφερες πριν ότι όταν είπατε στην Inside Out ότι πρόκειται να έχετε ένα 20λεπτο τραγούδι ως πρώτο single ήταν σύμφωνοι. Αλλά, δεν παύει να είναι μια ριψοκίνδυνη κίνηση. Και το λέω αυτό γιατί υπάρχουν τραγούδια που θα μπορούσαν εύκολα να είναι το πρώτα single, όντας catchy. Αλλά και πάλι εσείς επιλέξατε αυτό το κομμάτι. Ήταν, κατά κάποιον τρόπο, μια δήλωση από τη μεριά σας;

Ναι! Δεν είχαμε κυκλοφορήσει μουσική για λίγο καιρό και θέλαμε να κάνουμε μια δήλωση. Κυρίως, θέλαμε να σιγουρευτούμε ότι ο κόσμος θα ακούσει το τραγούδι. Σκεφτήκαμε ότι αν βγάζαμε κάτι άλλο και όχι αυτό ως single και μετά απλά κυκλοφορούσαμε τον δίσκο, ο κόσμος δεν θα ασχολούταν επαρκώς και με τα 19 λεπτά του. Ίσως έφτανε κάπου στο 1/4 της διαδρομής, γιατί είναι στο τέλος του δίσκου, οπότε ίσως όταν έφταναν ως εκεί να παρέλειπαν το υπόλοιπο ή να μην το άκουγαν πραγματικά.

Επίσης, θέλαμε πολύ να στρέψουμε τα φώτα προς αυτό, γιατί η ιστορία των στίχων είναι σημαντική στο θέμα που πραγματεύεται το άλμπουμ και γενικότερα. Οπότε θέλαμε ο κόσμος να αφομοιώσει αυτό το τραγούδι πρώτα απ' όλα.

Και ταυτόχρονα, θέλαμε αυτή η κίνηση να μας εδραιώσει ως prog μπάντα, καθώς αυτή είναι η πρώτη μας μεγάλη prog κυκλοφορία, στη νέα εταιρεία. Ήταν σαν θα θέλουμε να πούμε «Γεια σας παιδιά, δεν χαθήκαμε εντελώς στα μανιτάρια με το "Ritual". Γυρίσαμε!».

Είμαι ο τύπος που απολαμβάνει την εκτεταμένη έκδοση του Lord of the Rings. Μπορώ να καθίσω για τέσσερις ώρες και να αφομοιώσω τα πάντα

Tώρα που το ανέφερες, σκέφτηκα πως υπάρχει μια ακόμα διαφορά μεταξύ των δύο τελευταίων άλμπουμ. Στο "Fearless" το «επικό» κομμάτι ήταν στην αρχή του δίσκου. Στο νέο άλμπουμ το «επικό» κομμάτι είναι το τελευταίο τραγούδι του δίσκου. Οπότε τι θα έλεγες προτιμάς, τόσο ως μουσικός όσο και ως ακροατής ενός prog άλμπουμ; Θέλεις το μεγάλο «επικό» κομμάτι να είναι στην αρχή ή στο τέλος ενός δίσκου;

Νομίζω ότι εξαρτάται από την ιστορία. Αλλά, αν με ρωτούσες οποιαδήποτε μέρα, θα έλεγα στο τέλος, γιατί είμαι κατά βάση ακροατής ολόκληρων άλμπουμ. Και αν η ιστορία ενός άλμπουμ εκτείνεται σε όλη τη διάρκεια του, τότε θα ακούσω ολόκληρο τον δίσκο. Και αν στο τέλος υπάρχει μια κλιμάκωση, τότε θα είμαι εκεί για αυτήν.

Βέβαια, είμαι ο τύπος του ανθρώπου που απολαμβάνει την εκτεταμένη έκδοση του Lord of the Rings. Μπορώ να καθίσω για τρεισήμισι ώρες, τέσσερις ώρες και να αφομοιώσω τα πάντα.

Αν κάτι είναι καλό, γιατί να μη διαρκεί περισσότερο;

Ναι, ακριβώς!

Κι όταν είσαι prog οπαδός συνήθως περισσότερο σημαίνει περισσότερο… (γελά)

Ισχύει!

Τώρα ας πάμε λίγο στην ιστορία και στην κεντρική ιδέα του άλμπουμ, καθώς πήγατε στην αρχή ολόκληρης της ιστορίας αυτού του σύμπαντος έχετε δημιουργήσει, όταν το Syndicate καταλαμβάνει άλλους πλανήτες για δικό της όφελος. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα, λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση του κόσμου αυτή τη στιγμή, είναι ότι μπορούν να γίνουν πολλοί εύκολοι παραλληλισμού, κάτι που είναι κατά κάποιον τρόπο θλιβερό, έτσι δεν είναι;

Είναι πολύ θλιβερό, αλλά είναι επίσης πολύ σκόπιμο αυτό που κάναμε. Θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή την ιστορία, αυτή τη sci-fi πλοκή, με αυτούς τους φανταστικούς χαρακτήρες, ως το όχημα ενός μηνύματος που θέλει να πει «Αυτό που συμβαίνει στον κόσμο αυτή τη στιγμή είναι άσχημο». Το χρησιμοποιούμε ως τρόπο για να πούμε «Αυτό συμβαίνει στην πραγματικότητα», και ταυτόχρονα για να πούμε μια ιστορία που θέλουμε να πούμε. Πρόκειται για την παλιά, κλασική space opera ιστορία του καλού εναντίον του κακού, της ελπίδας εναντίον της απελπισίας...

Ήταν πολύ διασκεδαστικό να αναπτύξουμε αυτή την πλευρά της ιστορίας, γιατί δεν είχαμε εξερευνήσει ποτέ πραγματικά το Syndicate. Ξέραμε ότι ήταν κακοί, αλλά δεν ξέραμε πώς είναι στην πραγματικότητα. Οπότε, όταν σχεδιάζαμε τον δίσκο, είπα στον Kevin «Πρέπει να έχουμε κάποιο είδος αρχής στην ιστορία, να αναπτύξουμε λίγο το κομμάτι του Syndicate και ίσως να φτιάξουμε κάποιον που να αντιτίθεται στο Fearless». Γιατί όπως τελειώσαμε το "Starlifter", ο Fearless δεν είχε κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο να αντιτίθεται, μόνο αυτή την ανώνυμη οντότητα. H οποία από μόνη της θα μπορούσε να λειτουργήσει, ωστόσο ένιωθα ότι οι μάχες μεταξύ αυτών των δύο δυνάμεων θα έμεναν πιο αξέχαστες αν είχαμε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο και ένα όνομα. Και έτσι δημιουργήσαμε τον Blackstar, δημιουργήσαμε το Syndicate και ούτω καθεξής.

Το prog είναι σαν ένα παζλ. Πρέπει οι φωνητικές μελωδίες και τα περίεργα μέτρα να βγάζουν νόημα και να ακούγονται όμορφα. Και μετά να βάλεις και στίχους από πάνω

Πόσο δύσκολο ήταν να προσεγγίσεις την ιστορία από την οπτική των κακών; Γιατί τα περισσότερα τραγούδια είναι από την οπτική του Blackstar και της Syndicate και το πώς βλέπουν τα πράγματα. Ήταν δύσκολο να το αποτυπώσεις σε λόγια και να βγάλεις το μήνυμα που θέλεις;

Έκανα όση περισσότερη έρευνα μπορούσα. Το εξερεύνησα πραγματικά κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του "Apocalypse", δημιουργώντας story blocks και γνωρίζοντας που θα έπρεπε να ξεκινήσει και πού θα έπρεπε να τελειώσει το κάθε τι. Στη συνέχεια, κλείστηκα στο διαμέρισμα όπου με βλέπεις τώρα και δούλεψα επίπονα πάνω στους στίχους και τις μελωδίες. Γιατί το prog είναι σαν ένα παζλ. Πρέπει να κάνω όλες αυτές τις φωνητικές μελωδίες και τα παράξενα να βγάζουν νόημα και να ακούγονται σωστά, και μετά να βάλω στίχους από πάνω που να ταιριάζουν.

Ήταν εν τέλει διασκεδαστικό το να μπω με μια νοοτροπία και να σκεφτώ «ΟΚ, είμαι ένας κακός διαγαλαξιακός πολέμαρχος, μέρος αυτής της τρελής αυτοκρατορίας που είναι διψασμένη για αίμα. Πώς θα ένιωθα; Πώς θα ακουγόταν αυτό;». Θα ήταν τραχύ και θα ήταν σκοτεινό, γι' αυτό ολόκληρο το άλμπουμ έχει έναν πιο σκοτεινό τόνο. Και θα έπρεπε να ακούγεται κάπως καταπιεστικό. Και επειδή αγαπώ πολύ τη φωνητική υποκριτική, άρχισα να κάνω αυτή τη βαθιά, σκοτεινή φωνή, καθώς μπορώ να κατεβάσω τη φωνή μου αρκετά χαμηλά. Οπότε έκανα τον Blackstar φανταζόμενος πώς θα ακουγόταν. Σκέφτηκα αυτή την κακή, βαθιά, κατά κάποιον τρόπο τερατώδη φωνή. Τη φωνή αυτή την βάλαμε ως layer στις σκηνές μάχης που εξελίσσονται στο "Apocalypse", κι αν ακούσεις προσεκτικά μπορείς να την εντοπίσεις. Την τοποθέτησα ως καλλιτεχνική αναπαράσταση του πόσο κακός είναι ο πρωταγωνιστή. Η φωνή μου είναι εκεί, αλλά είναι κι αυτός εκεί σαν σκοτεινή παρουσία. Εν τέλει, ήταν διασκεδαστικό να μπω σε αυτόν τον χαρακτήρα, γιατί έπρεπε να υποδυθώ αυτόν τον ρόλο και ήθελα πραγματικά να τον νιώσω.

Είναι θέμα χρόνου: αν σπέρνεις βία, τότε η βία θα επιστρέψει σε σένα. Αλήθεια, αυτός είναι ο κόσμος όπου θέλουμε να ζούμε; Ή θέλουμε να αλλάξουμε κάτι;

Μου άρεσε πολύ και το κεντρικό μήνυμα στο τέλος του άλμπουμ. Μοιάζει σαν ανεστραμμένη ερμηνεία αυτού που λέγανε οι Beatles ότι «η αγάπη που δίνεις ισούται με την αγάπη που παίρνεις», ενώ εδώ είναι «το κακό που κάνεις, ισούται με το κακό που παίρνεις»…

Ναι. Είναι αλήθεια αυτό. Το κεντρικό μήνυμα είναι πως το μίσος γεννά μίσος, η βία γεννά βία. Και είναι θέμα χρόνου πως αν σπέρνεις βία, τότε η βία θα επιστρέψει σε σένα. Αλήθεια, αυτός είναι ο κόσμος όπου θέλουμε να ζούμε; Ή θέλουμε να αλλάξουμε κάτι; Θέλουμε να είμαστε σαν τον Fearless και να κάνουμε ένα βήμα προς ένα καλύτερο μέλλον που έχει ίσως λιγότερη βία, λιγότερο μίσος και περισσότερη αποδοχή;

Η μουσική μας έχει τις ρίζες της στο παρελθόν, αλλά οι στίχοι μας και η νοοτροπία μας βρίσκονται στο παρόν

Και πόσο επίκαιρο είναι αυτό, στον κόσμο που ζούμε σήμερα, με όλα αυτά που συμβαίνουν και τους πολιτικούς που παίζουν σκάκι, και εμείς περιμένουμε να δούμε αν θα γυρίσει μπούμερανγκ σε εμάς…

Όλοι αναρωτιόμαστε τι θα συμβεί μετά, είναι αλήθεια. Κάθε μέρα είναι μια νέα θηριωδία. Η μουσική μας μπορεί να έχει τις ρίζες της στο παρελθόν, αλλά οι στίχοι μας και η νοοτροπία μας είναι πολύ ριζωμένα στο παρόν. Μιλάμε για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.

Τα sci-fi έργα ήταν πάντα ένας υπέροχος τρόπος να ειπωθούν πράγματα το μέλλον, Και τις περισσότερες φορές το κάνουν με τέτοιο τρόπο που οι άνθρωποι θα πάρουν το μήνυμα χωρίς να νιώθουν ότι κάποιος προσπαθεί να τους κάνει πλύση εγκεφάλου ή να τους επιβάλει τι να πιστεύουν.

Ναι, ακριβώς. Πάντα αγαπούσα τη sci-fi γι' αυτό. Όπως το Dune, για παράδειγμα. Είναι το τέλειο παράδειγμα ενός φρικτού πράγματος, όπως οι κίνδυνοι που μπορεί να έχει η θρησκεία όταν φτάνει στον εξτρεμισμό. Αυτό ήταν πάντα το κεντρικό νόημα στο Dune. Πρόκειται για μια προειδοποιητική ιστορία, που όμως είναι τόσο ωραία. Αγαπώ πολύ τον Frank Herbert γι' αυτό.

Τώρα θα σου μερικές ερωτήσεις που είμαι σίγουρος ότι κανείς δεν σου έχει κάνει ποτέ… Αστειεύομαι, φυσικά…

Ναι.

Το να μας συγκρίνουν με τους Rush με οποιονδήποτε τρόπο είναι παράσημο τιμής

Η πρώτη είναι… πώς νιώθεις πλέον που κάποιοι άνθρωποι εξακολουθούν να σας συγκρίνουν με τους Rush; Εντάξει, υπάρχουν κάποια παρόμοια στοιχεία, όπως η χροιά της φωνή σου, ή η sci-fi θεματολογία που παραπέμπει σε "2112", και η όλη prog προσέγγιση. Αλλά έλα τώρα… αυτό είναι μόνο η επιφάνεια. Δεν μπορείς να δεις λίγο πιο μέσα;

Συμφωνώ! Νιώθω άνετα με τον εαυτό μου γνωρίζοντας ότι είμαστε αρκετά πρωτότυποι για να ξεχωρίζουμε από αυτές τις συγκρίσεις. Αλλά, επίσης, ξέρω ότι αυτοί οι τύποι είναι οι καλύτεροι των καλύτερων. Όχι μόνο σε μουσικό επίπεδο, αλλά κι ως άνθρωποι αποτελούν παραδείγματα τα οποία πάντα θαυμάζουμε. Οπότε, το να μας συγκρίνουν μαζί τους με οποιονδήποτε τρόπο είναι κάτι που φέρω ως παράσημο τιμής. Δεν μπορώ να θυμώσω με αυτό. Δεν μπορεί ποτέ να ληφθεί ως προσβολή, γιατί είναι τόσο αδιανόητα καλοί…

Αλήθεια, πώς θα ένιωθες αν σε προσκαλούσαν να παίξεις drums μαζί τους;

Θα έκλαιγα, φίλε μου. Θα έκλαιγα από χαρά.

Είσαι κι από τον Καναδά, οπότε θα ταίριαζες πολύ καλά νομίζω. Θα μου άρεσε να το δω να συμβαίνει, θα ήταν σαν να σου περνάνε τη σκυτάλη με κάποιο τρόπο. Δεν το είχα σκεφτεί αυτό πιο πριν…

Ναι, αυτό θα ήταν τρελό. Θα δούμε. Ποιος ξέρει;

Δεν ξεκινήσαμε σε αυτό το επίπεδο που είμαστε σήμερα. Αυτό είναι κάτι που κερδίζεται. Το μάθαμε με τον δύσκολο τρόπο

Και η δεύτερη ερώτηση, για την οποία είμαι αρκετά σίγουρος ότι κανείς δεν σου έχει ρωτήσει ποτέ, είναι πώς δύο άνθρωποι κάνουν αυτή τη μουσική να ακούγεται τόσο καλά ζωντανά; Είστε μόνο δύο, και ακούγεστε σαν να είστε έξι-επτά...

Είναι προϊόν πολύ προσεκτικού σχεδιασμού και πολλής εξάσκησης, γιατί και οι δύο μας κάνουμε πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Η εξάσκηση δημιουργεί σταθερότητα, η εξάσκηση δεν δημιουργεί απαραίτητα τελειότητα, αλλά η επανάληψη και η καλή τεχνική, όπως η καλή στάση σώματος είναι πολύ σημαντικά. Στη δική μου περίπτωση, όταν πρέπει να παίξω τύμπανα και να τραγουδήσω, πρέπει πάντα να κάθομαι τελείως ίσια. Αυτό είναι κάτι που προσπαθώ να το εξασκώ κάθε μέρα όταν παίζουμε μαζί ή όταν κάνουμε πρόβα. Ο χρόνος που αφιερώνουμε είναι αυτός που μας επιτρέπει, αυτός που μας δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε αυτό που κάνουμε. Γιατί κι ο Kev έχει ταυτόχεονα μια πεταλιέρα με την οποία παίζει τα πλήκτρα, οπότε παίζει δύο πράγματα συνεχώς. Είναι μεγάλη σπαζοκεφαλιά, αλλά αυτό κατακτιέται με την επανάληψη. Δεν ήταν τόσο καλός σε αυτό όταν ξεκίνησε. Δεν ξεκινήσαμε σε τόσο καλό επίπεδο. Άρχισα να τραγουδώ και να παίζω drums ταυτόχρονα για τους Crown Lands. Με αυτή τη μπάντα να τραγουδώ ενώ έπαιζα drums. Δεν είχα τραγουδήσει ποτέ πριν από αυτό το συγκρότημα. Οπότε, είναι κάτι που κερδίζεται. Το μάθαμε με τον δύσκολο τρόπο.

Και πάλι, παραμένει κάτι το πολύ εντυπωσιακό! Γιατί την πρώτη φορά που ακούς τη μουσική, λες «Δεν γίνεται να την βγάλουν δυο άτομα». Και μετά, κρίνοντας προς το παρόν μόνο από βίντεο στο YouTube, που δεν είναι και ό,τι καλύτερο, το βλέπεις και λες «Τι είδους multitasking είναι αυτό; Κουράζομαι και μόνο που τους βλέπω να κάνουν όλα αυτά πράγματα μαζί!».

Είναι κουραστικό, φίλε. Τελειώνω μια συναυλία και νιώθω σαν να έχω κάνει ντους!

Ναι, το φαντάζομαι! Έχετε σκεφτεί να έχετε κι άλλους μουσικούς μαζί σας στη σκηνή για να σας βοηθήσουν να αποδώσετε καλύτερα το υλικό σας;

Στην πραγματικότητα, το κάνουμε ήδη αυτό. Η περιοδεία μας σε όλο το Ontario ξεκινά αυτή την Παρασκευή, και θα έχουμε μαζί μας τους φίλους μας που εμφανίστηκαν στο ζωντανό βίντεο "Apocalypse". Επειδή σε αυτό το σετ παίζουμε το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου, έχουμε μαζί μας δυο ακόμα μουσικούς επί σκηνής, για να μας βοηθήσουν με όλα όσα συμβαίνουν, καθώς το άλμπουμ έχει πολλά overdubs και αρμονίες όλα και τα σχετικά. Το κάναμε αυτό επειδή νιώθαμε ότι το άλμπουμ πρέπει να είναι αυτό που θα διαρκέσει για πάντα. Αλλά όσο περισσότερα overdubs έχουμε, όσο περισσότερα Beatles πράγματα βάζουμε, τόσο πιο δύσκολο είναι να βγει ζωντανά. Όμως, το άλμπουμ πρόκειται να ζήσει περισσότερο από εμάς, και για χάρη της τέχνης είμαστε ευτυχείς που κατά κάποιον τρόπο κάνουμε παραχωρήσεις σε αυτό το κομμάτι.

Ωστόσο, κάνουμε επίσης προσαρμογές για δύο άτομα. Αλλά, για αυτή την επερχόμενη περιοδεία έχουμε μερικούς φίλους μας να μας συνοδεύουν στη σκηνή, και είμαστε χαρούμενοι για αυτό..

Το μεγαλύτερο εμπόδιο για μια ευρωπαϊκή περιοδεία είναι το οικονομικό

Υπάρχουν σχέδια για ευρωπαϊκή περιοδεία; Επίσης, ποια είναι τα σχέδιά σας για τον επόμενο δίσκο, αφού ανέφερες ήδη κάτι για την επόμενη κυκλοφορία σας… Μάλλον, είμαι άπληστος…

Καλά κάνεις! (γέλια)

Λοιπόν, όσον αφορά στην ευρωπαϊκή περιοδεία… φίλε, ειλικρινά, το μεγαλύτερο εμπόδιο για εμάς είναι το οικονομικό κομμάτι, γιατί πρέπει να πάρουμε μαζί μας τον εξοπλισμό μας. Μέρος του εξοπλισμού του Kevin δεν μπορεί να βρεθεί εύκολα, οπότε πρέπει να πετάξουμε με αυτόν, κάτι που είναι πολύ ακριβό. Και πέραν αυτού… το crew και οι τιμές στα πάντα έχουν ανέβει τόσο πολύ που τα περιθώρια είναι σχεδόν ανύπαρκτα, ειδικά για ένα συγκρότημα στο επίπεδό μας… Αποκτάμε μια κάποια δημοτικότητα, αλλά δεν είμαστε ακόμα εκεί. Δουλεύουμε σκληρά για να μπορέσουμε να φτάσουμε εκεί. Η υπογραφή σε μια εταιρεία όπως η Inside Out, που έχει καλύτερη πρόσβαση στη Γερμανία και στην Ευρώπη ελπίζουμε να μας βοηθήσει να φτάσουμε εκεί νωρίτερα παρά αργότερα. Αλλά, μία μέρα τη φορά...

Όσον αφορά τον επόμενο δίσκο, αμέσως μετά από αυτή την περιοδεία που έχουμε σε όλο το Ontario, στις αρχές Απριλίου, θα βουτήξουμε κατευθείαν βαθιά στον νέο δίσκο. Έχουμε ήδη ξεκινήσει, έχουμε γράψει ήδη την ιστορία. Τα έχουμε όλα ξεκαθαρισμένα. Μουσικά, έχουμε ήδη βάλει τα θεμέλια. Και απλά το αναπτύσσουμε περισσότερο και θα το ηχογραφήσουμε αυτό το καλοκαίρι...

Προσπαθούμε γράφουμε όσο περισσότερη μουσική μπορούμε, όσο ακόμα η βρύση της δημιουργικότητας τρέχει

Μου αρέσει όταν οι καλλιτέχνες αφήνουν τη δημιουργικότητα να ρέει και δεν κάνουν τα πάντα «προβλεπόμενα». Συνήθως σε μια τέτοια ερώτηση απαντάνε «Θα δούμε αν τελειώσει ο κύκλος περιοδείας τι θα συμβεί μετά…»

Θέλουμε λίγο να προτρέξουμε αυτή τη φορά, γιατί μετά το "Fearless" δεν κάναμε και πολλά για τα επόμενα τρία χρόνια. Οπότε δεν θέλουμε αυτό να ξανασυμβεί ποτέ. Προσπαθούμε απλά να κάνουμε όσο περισσότερα μπορούμε, να είμαστε όσο πιο δραστήριοι μπορούμε, και να γράφουμε όσο περισσότερη μουσική μπορούμε, όσο ακόμα η βρύση της δημιουργικότητας τρέχει.

Τέλεια. Λοιπόν, πριν κλείσουμε, θα ήθελα να μου πεις τι έχεις ακούσει πιο πολύ τελευταία.

Εντάξει. Έχω ακούσει το Glass Beams EP. Δεν ξέρω αν τους έχεις ακούσει.

Ναι, που είναι με κάτι μάσκες...

Ναι, με εκείνες τις ανακλαστικές μάσκες.

Επίσης, ακούω πολύ Angine de Poitrine, που είναι από εδώ στο Μόντρεαλ. Είναι ένα ντουέτο που παίζει μικροτονική μουσική. Μόλις κυκλοφόρησαν ένα νέο άλμπουμ και έχω πιάσει όλη τη δισκογραφία τους γιατί μόλις έγιναν πολύ δημοφιλείς εδώ. Είναι super cool. Φοράνε κάτι χάρτινες στολές και είναι πολύ παράξενοι.

Και μετά ακούω "Polygondwanoland" από τους King Gizzard. Μου αρέσουν πολύ οι King Gizzard and the Lizard Wizard. Είναι ένα ωραίο συγκρότημα που βρίσκω πολύ ενδιαφέρον αυτή τη στιγμή.

Τι άλλο; Ακούω πολλή world και είναι πολλοί world music καλλιτέχνες που δεν μπορώ καν να προφέρω το όνομά τους, του οποίους ακούω αυτή τη στιγμή.

Μεγάλο εύρος, αλλά δεν άκουσα κάτι prog …

Ναι, όχι κλασικό prog. Στην πραγματικότητα, ακούω αρκετά το "Duke" από τους Genesis, που είναι αρκετά ωραίο. Και μετά θα έλεγα κάποια τυχαία κομμάτια της δισκογραφίας του Dio, είτε είναι με τους Rainbow είτε με τους Dio..

Λοιπόν, απόλαυσα πολύ τη συνομιλία μας. Πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να έρθετε στην Ελλάδα!

Θα θέλαμε πολύ να παίξουμε στην Ελλάδα!